საქმე №ას-1167-1112-2014 29 იანვარი, 2015 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, ნინო ბაქაქური
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – სსიპ შემოსავლების სამსახური (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ჯ. XXI“, მ. რ-ე, გ. ხ-ე (მოპასუხე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 12 სექტემბრის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება
დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
სსიპ შემოსავლების სამსახურმა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ჯ. XXI-ის“, მ. რ-ისა და გ. ხ-ის მიმართ ზიანის ანაზღაურების შესახებ.
მოსარჩელემ მიუთითა, რომ ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 25 იანვრის განჩინებით შპს „ჯ. XXI-ის“ ფაქტობრივი ხელმძღვანელი მ რ-ე ცნობილ იქნა დამნაშავედ სისხლის სამართლის კოდექსის 192-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ დანაშაულში და სასჯელის სახედ განესაზღვრა 3 წლით თავისუფლების აღკვეთა. „ამნისტიის შესახებ“ საქართველოს 2012 წლის 28 დეკემბრის კანონის საფუძველზე მ.რ-ე გათავისუფლდა სასჯელის მოხდისაგან.
მოსარჩელის განმარტებით, ზემოხსენებულ სისხლის სამართლის საქმეს ცალკე წარმოებად გამოეყო სისხლის სამართლის საქმე შპს „ჯ. XXI-ის“ დირექტორისა და 100%-იანი წილის მფლობელის – გ. ხ-ის მიმართ, რომელიც „ამნისტიის შესახებ“ 2012 წლის 28 დეკემბრის კანონის საფუძველზე სისხლის სამართლის საქმე გამოძიების სტადიაზე შეწყდა.
შემოსავლების სამსახურმა მიუთითა, რომ გ. ხ-ის და მ. რ-ის დანაშაულებრივი ქმედების შედეგად სახელმწიფოს მიადგა მნიშვნელოვანი ზიანი 200 000 ლარის ოდენობით. ამდენად, მათ სოლიდარულად უნდა დაეკისროს ზიანის ანაზღაურება.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ, განაჩენის თანახმად, საზოგადოება უკანონო სამეწარმეო საქმიანობას ეწეოდა მხოლოდ 9 დღე. მოსარჩელე ვერ ასაბუთებს, რის საფუძველზე მიადგა სახელმწიფოს 200 000 ლარის ოდენობის ზიანი.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 11 მარტის გადაწყვეტილებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 12 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხეებს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრათ 4931,50 ლარის ანაზღაურება შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ შპს „ჯ. XXI-ს“ 2012 წლის 2 იანვრის ჩათვლით ჰქონდა სათამაშო აპარატების სალონის მოწყობის №19-06/4038 ნებართვა.
მიუხედავად ნებართვის მოქმედების ვადის გასვლისა, 2012 წლის 2 იანვრიდან 2012 წლის 14 იანვრის ჩათვლით - 6 და 7 იანვრის გამოკლებით შპს „ჯ. XXI-მ“, მ. რ-მ და გ. ხ-მ შპს „ჯ. XXI-ის“ იურიდიულ მისამართზე ბათუმში, წ-ის ქ.№1-ში გააგრძელეს სათამაშო აპარატების სალონის ფუნქციონირება.
2012 წლის 14 იანვარს სსიპ შემოსავლების სამსახურის თანამშრომლებმა სათამაშო აპარატები დალუქეს.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 25 იანვრის განაჩენით მ. რ-ს ზემოხსენებული უკანონო სამეწარმეო საქმიანობისათვის დაედო მსჯავრი, თუმცა ამნისტიის საფუძველზე, იგი პასუხისმგებლობისაგან გათავისუფლდა, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის პროკურატურის უფროსი პროკურორის 2013 წლის 8 თებერვლის დადგენილებით კი იმავე მოტივით, გ. ხ-ის მიმართ გამოძიება შეწყდა.
სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პასუხისმგებლობის დაკისრებისათვის აუცილებელია, არსებობდეს ზიანის ფაქტი და ეს ზიანი გამოწვეული იყოს ზიანის მიმყენებლის მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედებით, ანუ არსებობდეს პირდაპირი და უშუალო კავშირი ამ ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის.
პალატის მოსაზრებით, ზიანი არის ქონებრივი ანდა არაქონებრივი და სამართლებრივად დასაძრახი დანაკლისი. ამასთან, სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის თანახმად, ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისთვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც.
სააპელაციო სასამართლომ უდავოდ დაადგინა, რომ მოპასუხეები 2012 წლის 2 იანვრიდან 2012 წლის 14 იანვრის ჩათვლით 6 და 7 იანვრის გამოკლებით შპს „ჯ. XXI-ის“ იურიდიულ მისამართზე ამუშავებდნენ სათამაშო აპარატების სალონს. აღნიშნული მტკიცდება არა მარტო სისხლის სამართლის საქმეზე გამოტანილი შემაჯამებელი აქტებით – განაჩენითა და დადგენილებით, არამედ – თავად მოპასუხეთა განმარტებითაც.
სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა „ლიცენზიებისა და ნებართვების შესახებ“ საქართველოს კანონის 24-ე მუხლის 38-ე პუნქტით, მე-3 მუხლის „ს“ პუნქტით, საქართველოს მთავრობის 2011 წლის 12 ივლისის №277 დადგენილების დანართის „გ“ პუნქტით და უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ სათამაშო აპარატების ფუნქციონირებისათვის მოპასუხეებს შესაბამისი ნებართვა არ აუღიათ და არც დადგენილი მოსაკრებელი არ გადაუხდიათ. უდავოა, ისიც რომ ამის შედეგად აპელანტმა შემოსავალი – მოსაკრებელი ვერ მიიღო, რა დროსაც აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე მოქმედებდა განზრახ.
სამეწარმეო საქმიანობა რეგისტრაციის, ნებართვის ან ლიცენზიის გარეშე, ე.ი. უკანონო სამეწარმეო საქმიანობა არა მარტო მართლსაწინააღმდეგო, არამედ ზოგ შემთხვევაში, სისხლის სამართლის წესით დასჯადი ქმედებაა და მ. რ-მ და გ. ხ-მ, ამის გამო, პასუხიც აგეს.
შესაბამისად, სასამართლომ ჩათვალა, რომ უშუალოდ მოპასუხეთა მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ქმედებით აპელანტმა ვერ მიიღო კუთვნილი შემოსავალი, ე.ი. მას მიადგა ზიანი. ამიტომ, მოწინააღმდეგე მხარემ აპელანტს ზიანი უნდა აუნაზღაუროს.
პალატამ აღნიშნა, რომ ამ შემთხვევაში შემოსავლების სამსახური მოწინააღმდეგე მხარის მიმართ საგადასახადო კოდექსით მინიჭებულ უფლებამოსილებებს ვერ გამოიყენებს, თუმცა, ამავდროულად, სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის შესაბამისად, აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარეს ვალდებულება ჯეროვნად რომ შეესრულებინა, არა მარტო აპელანტი მიიღებდა მოსაკრებელს, 200 000 ლარს, არამედ შპს „ჯ. XXI“ მიიღებდა უფლებას, მთელი კალენდარული წლის განმავლობაში ემუშავებინა სათამაშო აპარატები.
სასამართლომ უდავოდ დაადგინა, რომ 2012 წლის 14 იანვარს შემოსავლების სამსახურის უფლებამოსილმა წარმომადგენლებმა სათამაშო აპარატები დალუქეს. ამის შესაბამისად, საწარმომაც, აპელანტის მოქმედების გამო, ვერ მიიღო ის უფლება, რასაც იგი ვალდებულების ჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში მიიღებდა. ამდენად, მოპასუხეებმა აპელანტს უნდა აუნაზღაურონ მხოლოდ ის ზიანი, რაც მას მიადგა სათამაშო აპარატების სალონის ფუნქციონირებისას, ე.ი. 9 დღის განმავლობაში.
სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ ერთი წლის, ანუ 365 დღის განმავლობაში სათამაშო აპარატების სალონის ფუნქციონირებისათვის დადგენილი მოსაკრებელი არის 200 000 ლარი. შესაბამისად, 9 დღის განმავლობაში აპელანტის მიუღებელმა შემოსავალმა შეადგინა 200000/365X9=4931,5 ლარი, რაც შეადგენს მოპასუხეთა მოქმედებით აპელანტისათვის მიყენებულ ზიანს.
სამოქალაქო კოდექსის 998-ე მუხლის საფუძველზე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტს მიყენებული ზიანი მოპასუხეებმა სოლიდარულად უნდა აუნაზღაურონ.
პალატამ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ შეცდომით შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რასაც შედეგად მცდარი გადაწყვეტილების მიღება მოჰყვა, ამდენად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით და მოითხოვა ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.
კასატორმა მიიჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლი განსაზღვრავს მიყენებული ზიანის ანაზღაურების ოდენობის სახეებს – ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისა და მიუღებელი შემოსავლისათვის. აღნიშნული ნორმის სწორად განმარტებისათვის აუცილებელია სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის ინტერპრეტაცია იყოს სრული შინაარსით. სავალდებულოა, დადგინდეს დარიცხული საურავი ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისია, თუ მიუღებელი შემოსავალი და უნდა გავრცელდეს თუ არა განსახილველი საკითხის მიმართ.
სააპელაციო სასამართლომ არასწორად ჩათვალა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის გათვალისწინებით მოცემული საქმის მიმართ მოპასუხეებს უნდა დაეკისროთ სოლიდარულად მხოლოდ სათამაშო აპარატების სალონის ფუნქციონირებისათვის დადგენილი მოსაკრებლიდან მათ მიერ 9 დღის განმავლობაში განხორციელებული სამეწარმეო საქმიანობიდან მიყენებული ზიანის თანხა 200 000/365X9=4931,5 ლარი, რაც სახელმწიფო ბიუჯეტს მიადგა ამ პირების ქმედებით.
კასატორის მოსაზრებით, სასამართლომ მხოლოდ აღნიშნული თანხა მიიჩნია სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლით გათვალისწინებულ ფაქტობრივ დანაკლისად და ყურადღება არ გაამახვილა „ლიცენზიებისა და ნებართვების შესახებ“ საქართველოს კანონის 24-ე მუხლის 38-ე პუნქტზე, მე-3 მუხლის „ს“ ქვეპუნქტზე, რომელიც გულისხმობს, რომ ერთჯერადი სავალდებულო გადასახდელის გამოანგარიშება დღეებით ან თვეებით დაუშვებელია. შესაბამისად, სასამართლოს ეს მოსაზრება სამართლებრივ დასაბუთებას მოკლებულია.
მხარემ მიიჩნია, რომ ზიანის ოდენობის გაანგარიშება მოცემულია აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის პროკურატურის 2012 წლის 14 მარტის დადგენილებაში დაზარალებულად ცნობის შესახებ და ასევე ცალსახად გათვალისწინებულია საქართველოს კანონმდებლობით და არ საჭიროებს მტკიცებას.
კასატორის მოსაზრებით, „ლიცენზიებისა და ნებართვების შესახებ“ საქართველოს კანონის 24-ე მუხლის 38-ე პუნქტის, მე-3 მუხლის „ჟ“, „ს“ პუნქტების, საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №996 ბრძანების 93-ე, 95-ე მუხლების, 99-ე მუხლის მე-3 ნაწილის, საქართველოს მთავრობის 2011 წლის 12 ივლისის №277 დადგენილებისა და დანართის „გ“ პუნქტის საფუძველზე სასამართლომ სათანადოდ არ შეაფასა ის უდავო გარემოება, რომ მოპასუხეების მფლობელობაში არსებული სათამაშო აპარატების სალონის მოწყობის ნებართვის ვადა დასრულდა 2012 წლის 2 იანვარს და ისინი 2012 წლის 3 იანვრიდან უკანონოდ, ნებართვის გარეშე აგრძელებდნენ სათამაშო აპარატების სალონის ფუნქციონირებას. მოპასუხეები ვალდებული იყვნენ, ხელახლა აეღოთ სათამაშო აპარატების სალონის მოწყობის წლიური ნებართვა, რაც მათ არ განახორციელეს. 2012 წლის 14 იანვარს პრევენციის დეპარტამენტის მიერ განხორციელებული შემოწმებით, გამოვლინდა მოპასუხეთა მიერ ნებართვის გარეშე ფუნქციონირება.
საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დადგენილია მოპასუხეების მართლსაწინააღმდეგო ქმედების შედეგად სახელმწიფოსათვის მიყენებული მნიშვნელოვანი ზიანი 200 000 ლარის ოდენობით.
ამდენად, კასატორმა ჩათვალა, რომ სააპელაციო სასამართლომ სრულიად უსაფუძვლოდ გაიზიარა მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მოპასუხეთა მიერ 9 დღის (ანუ 2012 წლის 2 იანვრიდან 14 იანვრის ჩათვლით, გარდა 6 და 7 იანვრისა) განმავლობაში სათანადო ნებართვის გარეშე სამეწარმეო საქმიანობის განხორციელებით ბიუჯეტისათვის მიყენებული ზიანის ოდენობა უნდა დაანგარიშდეს აღნიშნული დღეების მიხედვით და არა მთელი წლით.
სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს საერთოდ არ წარმოუდგენია ზიანის ოდენობის რაიმე მტკიცებულება მაშინ, როდესაც პროკურატურის დადგენილებაში დაზარალებულად ცნობის შესახებ პირდაპირ არის დადგენილი ზიანის ოდენობა – 200 000 ლარი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით დადგინდა, რომ კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან დელიქტური ვალდებულების არსებობისას ზიანის ანაზღაურების წესისა და საფუძვლების თაობაზე არსებობს სასამართლო პრაქტიკა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2007 წლის 28 ნოემბრის №ას-510-857-07 განჩინებაში ამომწურავადაა განმარტებული დელიქტური ვალდებულების წარმოშობის წინაპირობები, კერძოდ, საკასაციო პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს ეს ზიანი. პირს ზიანის ანაზღაურება დაეკისრება, თუ არსებობს ზიანის მიყენებისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების პირობები, კერძოდ, თუ, სახეზეა ზიანი, ზიანი მიყენებულია მართლსაწინააღმდეგო მოქმედებით და ზიანის მიმყენებელს მიუძღვის ბრალი. ზიანის მიმყენებლის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობა ასევე წარმოადგენს სავალდებულო პირობას დელიქტური პასუხისმგებლობის დადგომისათვის. ამასთან, ზიანი უნდა იყოს პირდაპირი და გარდაუვალი შედეგი ზიანის მიმყენებლის მოქმედებისა (უმოქმედობისა). ამ პირობების ერთობლიობა წარმოადგენს იურიდიულ შემადგენლობას.
ასევე საგულისხმოა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 23 ივლისის №ას-978-919-2012 განჩინება, რომლითაც საკასაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა სააპელაციო პალატის განმარტება, რომ დანაშაულით მიყენებული ზიანის ოდენობა, კანონის თანახმად, შეიძლება დადგინდეს მხოლოდ სათანადო მტკიცებულებით – კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო განაჩენით ან ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის საქმის განმხილველი ორგანოს/თანამდებობის პირის მიერ გამოცემული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით, ან თუ აღნიშნული დოკუმენტები არ შეიცავს მიყენებული ზიანის გაანგარიშებას, დანაშაულით მიყენებული ზიანის ოდენობა შეიძლება დადგინდეს უფლებამოსილი პირის/ორგანოს მიერ შედგენილი დოკუმენტით, რომელშიც განსაზღვრული იქნება მიყენებული ზიანის ოდენობა (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 30917-ე მუხლის მე-2 ნაწილი).
ამავდროულად, უნდა აღინიშნოს, რომ საქმეში წარმოდგენილი 2013 წლის 25 იანვრის განაჩენის თანახმად, მ. რ-ე ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართელოს სისხლის სამართლის კოდექსის 192-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით, სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა 3 წლით თავისუფლების აღკვეთა, „ამნისტიის შესახებ“ საქართველოს 2012 წლის 28 დეკემბრის კანონის საფუძველზე კი, გათავისუფლდა სასჯელის მოხდისაგან, ხოლო რაც შეეხება გ. ხ-ს, მის მიმართ განაჩენი საერთოდ არ გამოტანილა და 2013 წლის 8 თებერვლის დადგენილებით სისხლის სამართლის საქმე გამოძიების სტადიაზე „ამნისტიის შესახებ“ საქართველოს 2012 წლის 28 დეკემბრის კანონის საფუძველზე შეწყდა. ამასთან დადგენილია, რომ არც ერთი ზემოაღნიშნული დოკუმენტი არ შეიცავს კონკრეტულად ზიანის ოდენობის დაანგარიშებას. ასეთ შემთხვევაში მოსარჩელე ვალდებული იყო, წარმოედგინა სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესულ განაჩენთან ერთად უფლებამოსილი პირის/ორგანოს მიერ შედგენილი დოკუმენტი, რომელშიც განსაზღვრული და დაანგარიშებული იქნებოდა სახელმწიფო ბიუჯეტისათვის 2012 წლის 3 იანვრიდან 2012 წლის 14 იანვრის ჩათვლით (გარდა 6 და 7 იანვრისა) მიყენებული ზიანის ოდენობა.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული დავის საგნის სამართლებრივ პრობლემატიკას ამომწურავად გაეცა პასუხი უკვე არსებული სასამართლო პრაქტიკით.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი
მოსამართლეები: თ. თოდრია
ნ. ბაქაქური
