№ას-44-43-2014 27 იანვარი, 2015 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს „ა-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. ქ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 22 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის დაბრუნება ხელახლა განსახილველად

დავის საგანი – ხელშეკრულებიდან გასვლა, თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 14 მაისის გადაწყვეტილებით:

1. ვ. ქ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ;

2. შპს „ა-ს“ ვ. ქ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 120536.5 აშშ დოლარის გადახდა;

3. შპს „ა-ს“ ვ. ქ-ის სასარგებლოდ ასევე დაეკისრა 2013 წლის 1 მარტიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე ყოველთვიურად 167.95 აშშ დოლარის გადახდა;

4. დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ა-მა“, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 22 ნოემბრის განჩინებით შპს „ა-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2004 წლის 4 ოქტომბერს შეიქმნა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ს-ო 2005“, ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრს წარმოადგენდა შპს „ა-ი“;

2005 წლის 15 ივნისს ამხანაგობას შეეცვალა სახელწოდება და ეწოდა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ა. პ-ი“;

2007 წლის 16 თებერვალს ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ა. პ-სა“ და ვ. ქ-ს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება საცხოვრებელი სახლის მშენებლობაში წილობრივი მონაწილეობის შესახებ. ვ. ქ-ის წილს შეადგენდა 106,80 კვ.მ. ფართის და 21,89 კვ.მ. აივნის მქონე ბინა N303. შენატანის ოდენობა განისაზღვრა ბინის ღირებულებით - 111 971 აშშ დოლარის ექვივალენტით ლარში;

ხელშეკრულების 1.8 პუნქტის შესაბამისად, საცხოვრებელი ბინის მშენებლობა დამტკიცებული პროექტის მიხედვით უნდა დასრულებულიყო მშენებლობის დაწყებიდან (01.08.2006წ. – 01.09.2008წ.) 25 თვის განმავლობაში;

ხელშეკრულების 5.3 პუნქტით განისაზღვრა, რომ საცხოვრებელი ბინის მშენებლობის ვადის სამი თვით გადაცილების შემდეგ ბინის მშენებლობის დასრულებამდე მოსარჩელე უფლებამოსილია პირგასამტეხლოს სახით მიიღოს მის მიერ შეტანილი თანხის 0,3% ყოველ ვადაგადაცილებულ თვეზე;

მხარეთა შორის სადავო არ იყო და საქმის მასალებითაც დასტურდებოდა, რომ ვ. ქ-ს სრულად ქონდა შესრულებული 2007 წლის 16 თებერვლის ხელშეკრულებაში მითითებული თანხის - 111 971 აშშ დოლარის გადახდის ვალდებულება;

2007 წლის 16 თებერვლის ხელშეკრულების 5.5. პუნქტის თანახმად, მოსარჩელე უფლებამოსილი იყო სრულად მოეთხოვა მის მიერ ფაქტობრივად განხორციელებული შენატანის უკან დაბრუნება და არ გადაეხადა 5.4. პუნქტით გათვალისწინებული პირგასამტეხლო, შემდეგი გარემოებების არსებობისას: 4.4.1. ქვეპუქნტით გათვალისწინებული მშენებლობის ვადის ერთი წლის გადაცილების შემდეგ წევრი უარს აცხადებდა ერთობლივ საქმიანობაში მონაწილეობაზე, გადიოდა ამხანაგობიდან და არ ქონდა დარღვეული ხელშეკრულების რომელიმე პუნქტი;

რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეთანხმებულ ვადაში, ან თუნდაც საქმის განხილვის დროისათვის შესრულებას, მოპასუხეს არ წარმოუდგენია. შესაბამისად, სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოება, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ განუსაზღვრა მათ დამატებითი ვადა ვალდებულების შესასრულებლად, უსაფუძვლოდ იქნა მიჩნეული.

პალატამ აღნიშნა, რომ ხელშეკრულების დადების მიზანი იყო შესრულებული სამუშაოს რეზულტატის - კონკრეტული საცხოვრებელი ბინის საკუთრებაში გადაცემა, რისთვისაც მოსარჩელე ახორციელებდა არა არაფულადი სახის რაიმე შენატანს, არამედ იხდიდა კონკრეტული ფართის ბინის განსაზღვრულ ღირებულებას;

მოპასუხის (მენარდის) სახელშეკრულებო ვალდებულებას წარმოადგენდა მოსარჩელის საცხოვრებელი ფართის მშენებლობა და შემდეგ მისი გადაცემა მოსარჩელის საკუთრებაში, რისთვისაც გადახდილი ქონდა ხელშეკრულებით განსაზღვრული თანხა.

აპელანტი არ ეთანხმებოდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ხელშკრულების ნარდობად შეფასებას და მიიჩნევდა, რომ მხარეთა შორის დადებული იყო ერთობლივი საქმიანობის ხელშკრულება, რაც არ იქნა გაზიარებული პალატის მიერ, სასამართლომ მიუთითა, რომ მოსარჩელეს ჰქონდა ხელშეკრულებიდან გასვლისა და განხორციელებული ფულადი შენატანის მოთხოვნის უფლება.

შპს „ა-ის“ მიერ ნაკისრი ვალდებულება მოსარჩელისთვის დათქმულ ვადაში საცხოვრებელი ფართის გადაცემის შესახებ ვერ შესრულდა, ვალდებულება არც საქმის განხილვის ეტაპზე ყოფილა შესრულებული, შესაბამისად, მოსარჩელეს გააჩნდა კანონიერი საფუძველი უარი ეთქვა მოპასუხესთან დადებულ ხელშეკრულებაზე და მოეთხოვა გადახდილი თანხის დაბრუნება.

მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების 5.3 პუნქტის შესაბამისად, საცხოვრებელი ბინის მშენებლობის ვადის სამი თვით გადაცილების შემდეგ ბინის მშენებლობის დასრულებამდე მოსარჩელე უფლებამოსილი იყო პირგასამტეხლოს სახით მიეღო მის მიერ შეტანილი თანხის 0,3% ყოველ ვადაგადაცილებულ თვეზე.

სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლით, სასამართლოს შეუძლია საქმის გარემოებათა გათვალისწინებით შეამციროს შეუსაბამოდ მაღალი პირგასამტეხლო. ამდენად, სასამართლო უფლებამოსილი იყო კონკრეტული საქმის გარემოებებიდან გამომდინარე, შეემცირებინა არაგონივრული, შეუსაბამოდ მაღალი პირგასამტეხლო.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ სასამართლო მოთხოვნილი პირგასამტეხლოს ოდენობის შემცირებისას ითვალისწინებდა როგორც კრედიტორის ინტერესს ვალდებულების შესრულების მიმართ, ასევე სარჩელის აღძვრამდე პერიოდზე დარიცხული პირგასამტეხლოს ოდენობას ძირითად ვალთან მიმართებაში. პირგასამტეხლო უნდა ყოფილიყო ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში ვალდებულების დარღვევის თანაზომიერი და გონივრული და მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად განსაზღვრა 2008 წლის 01 დეკემბრიდან 2013 წლის 01 მარტამდე მონაკვეთში დარიცხული პირგასამტეხლოს ოდენობა 8565,5 აშშ დოლარით, ხოლო 2013 წლის 01 მარტიდან შემდგომ პერიოდში ყოველთვიურად გადასახდელი პირგასამტეხლოს ოდენობა 167,95 აშშ დოლარით. პირველი ინსტანციის სასამართლომ გონივრულ ოდენობამდე შეამცირა პირგასამტეხლო და არ არსებობდა მისი კიდევ შემცირების, ან მის დაკისრებაზე საერთოდ უარის თქმის რაიმე საფუძველი. დაკისრებული პირგასამტეხლოს ოდენობა ვალდებულების დარღვევის თანაზომიერი და გონივრული იყო.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა შპს „ა-მა“ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის დაბრუნება იმავე სასამართლოში ხელახლა განსახილველად.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

კასატორის მოსაზრებით, შპს „ა-ი“ წარმოადგენდა არასათანადო მოპასუხეს, ხოლო ვალდებულ პირს - იმა „ა. პ-ი“ და მისი თავმჯდომარე, რომელიც მშენებლობაზე იყო პასუხისმგებელი და რომელიც არ ყოფილდა მოწვეული საქმის განხილვაში კანონმდებლობით დადგენილი წესით;

მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია მტკიცებულება, საიდანაც დადგინდებოდა, რომ შპს „ა-ს“ ევალებოდა სამშენებლო სამუშაოების შესრულება;

კასატორი მიუთითებს, რომ ვ.ქ-სათვის შენატანის დაბრუნება და პირგასამტეხლოს გადახდა შპს „ა-ს“ დაეკისრა მხოლოდ და მხოლოდ იმის გამო, რომ შპს „ა-ი“ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებაზე პირველი ხელმომწერი პირია, მიუხედავად იმისა, რომ „ამხანაგობის დაბფუძნებელი წევრის“ ცნებას სამოქალაქო კანონმდებლობა არ იცნობს;

სასამართლომ არ გაითვალისწინა მოსარჩელესა და ამხანაგობას შორის შეთანხმებული შენატანის დაბრუნების სპეციალური წესი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ა-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორის მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, კერძოდ, სააპელაციო სასამართლომ მხარეთა შორის წარმოშობილი ურთიერთობა არასწორად შეაფასა ნარდობად, ვინაიდან 2007 წლის 16 თებერვლის ხელშეკრულება ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებაა.

საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მიუხედავად იმისა, რომ ზემოხსენებული ხელშეკრულება სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია ნარდობის და არა ერთობლივი საქმიანობის თაობაზე დადებულ ხელშეკრულებად, არ არსებობს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველი, რადგან კონკრეტულ შემთხვევაში, ეს გავლენას არ ახდენს შპს „ა-ის“ პასუხისმგებლობაზე.

კასატორის ერთ-ერთი მთავარი პრეტენზია იმაში მდგომარეობს, რომ 2007 წლის 16 თებერვლის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მშენებლობის განხორციელებაზე პასუხისმგებელი პირი იყო იმა „ა. პ-ი“ და არა შპს „ა-ი“, შესაბამისად, ის არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს ამ ხელშეკრულების შესრულებაზე ვალდებულ პირად.

აღნიშნული პრეტენზიის მართებულობის შესამოწმებლად საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სარჩელსა და მოპასუხის შესაგებელში მითითებულ გარემოებებზე.

მოსარჩელემ მოპასუხედ დაასახელა შპს „ა-ი“ და მიუთითა, რომ 2007 წლის 16 თებერვალს ამხანაგობა „ა. პ-თან“ გააფორმა ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, 111971 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ მას უნდა მიეღო 106,80 კვ.მ. ფართის და 21,89 კვ.მ. აივნის მქონე N303 ბინა. მშენებლობა უნდა დასრულებიყო არა უგვიანეს 01.08.2008 წლამდე. მოსარჩელემ მიუთითა, რომ მან შეასრულა ნაკისრი ვალდებულება და სრულად გადაიხადა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხა. მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხე შპს „ა-ი“ იყო ამხანაგობის დამფუძნებელი წევრი და მას ევალებოდა მშენებლობის განხორციელება ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვადაში. მოპასუხემ არ შეასრულა ვალდებულება, კერძოდ, მას სარჩელის შეტანის მომენტშიც კი არ ჰქონდა მშენებლობა დასრულებული. აქედან გამომდინარე, მოსარჩელე მოითხოვდა მოპასუხისათვის იმ თანხის დაკისრებას, რაც მან ბინის ასაშენებლად გადაიხადა, ასევე - პირგასამტეხლოს.

მოპასუხის (კასატორის) მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენილ შესაგებელში იგი მზადყოფნას აცხადებს სრულად შეასრულოს მოსარჩელესთან 2007 წლის 16 თებერვალს დადებული ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება. შესაგებელში მოპასუხეს არ მიუთითებია, რომ ხსენებული ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებაზე პასუხისმგებელი პირი იყო იმა „ა. პ-ი“, პირიქით, ამ ვალდებულების სრული მოცულობით შესრულებაზე მზადყოფნას მოპასუხე შპს „ა-ი“ გამოთქვამდა. მას არც სააპელაციო საჩივრით გაუხდია სადავო ის გარემოება, რომ ზემოაღნიშნული ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მშენებლობის განხორციელებაზე ვალდებულ პირს თავად წარმოადგენდა. მოპასუხე შპს „ა-ის“ შესაგებელი ეფუძნებოდა შემდეგ გარემოებებს: მოსარჩელეს მისთვის უნდა განესაზღვრა დამატებითი ვადა ვალდებულების შესასრულებლად; ვალდებულების შეუსრულებლობა გამოწვეული იყო ფორს-მაჟორით (2008 წლის ომით) და შემდგომ განვითარებული ეკონომიკური კრიზისით; მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულება ამ ხელშეკრულებიდან მოსარჩელის გასვლის სპეციალურ წესს ითვალისწინებდა, რომელიც გამორიცხავდა შეტანილი თანხის უკან დაბრუნების მოთხოვნის უფლებას, ვიდრე მის ადგილს ახალი წევრი არ დაიკავებდა და ეს უკანასკნელი შესაბამის შესატანს არ განახორციელებდა (იხ. ტომი 1, ს.ფ. 61-69, 107-119).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ნათელია, რომ საქმის წარმოების არც ერთ ეტაპზე მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია ის გარემოება, რომ 2007 წლის 16 თებერვლის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება (01.09.2008 წლამდე 106,80 კვ.მ. ფართის და 21,89 კვ.მ. აივნის მქონე N303 ბინის აშენება და მოსარჩელისათვის შეთანხმებულ მდგომარეობაში გადაცემა) სწორედ მას უნდა შეესრულებინა, მიუხედავად იმისა, რომ ხელშეკრულება გაფორმებული იყო იმა „ა. პ-თან“. ეს გარემოება დადგენილია გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით და, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407.2 მუხლის მიხედვით, იგი სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, ვინაიდან კასატორს არ წამოუყენებია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარში კასატორი თავს აღარ იცავს იმაზე მითითებით, რომ მისი მხრიდან ვალდებულების შეუსრულებლობა გამოიწვია ფორს-მაჟორმა (2008 წლის ომმა) და შემდგომ განვითარებულმა ეკონომიკურმა კრიზისმა, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ამ გარემოებებზე აღარ იმსჯელებს.

დაუსაბუთებელია კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ მოსარჩელეს არა აქვს ხელშეკრულებაზე უარის თქმის უფლება, ვინაიდან მას არ დაუცავს ამ ხელშეკრულებიდან გასვლის სპეციალური წესი.

2007 წლის 16 თებერვლის ხელშეკრულების 5.5 პუნქტის მიხედვით, მოსარჩელეს უფლება აქვს გავიდეს ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებიდან და სრულად დაიბრუნოს განხორციელებული შენატანი, თუ მოპასუხე მშენებლობის ვადას ერთი წლით გადააცილებს და თუ მოსარჩელეს არა აქვს დარღვეული ხელშეკრულების რომელიმე პუნქტი. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი ვერ უთითებს მოსარჩელის მხრიდან ხელშეკრულების დარღვევის თაობაზე, ამასთან, უდავოა, რომ შპს „ა-მა“ მშენებლობის დასრულების ვადას რამდენიმე წლით გადააცილა, შესაბამისად, მოსარჩელეს ჰქონდა უფლება გასულიყო ხელშეკრულებიდან და მოეთხოვა განხორციელებული შესატანის უკან დაბრუნება. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, ზემოხსენებული ხელშეკრულების 5.5 პუნქტის დანაწესი არ ეწინააღმდეგება ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებაზე უარის თქმის სამოქალაქო კოდექსის 938-ე მუხლით დადგენილ წესს. ამასთან, კასატორი ვერ უთითებს ხსენებული მუხლით განსაზღვრული ისეთი წინაპირობების არსებობაზე, რომლებიც, მოცემულ შემთხვევაში, გამორიცხავდნენ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებიდან მოსარჩელის გასვლის შესაძლებლობას.

რაც შეეხება კასატორის მითითებას ამხანაგობის დებულების მე-12 პუნქტით დადგენილ წესზე, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, იგი ვერ გავრცელდება ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებაზე უარის თქმის იმ შემთხვევაზე, რაც 2007 წლის 16 თებერვლის ხელშეკრულების 5.5 პუნქტითაა გათვალისწინებული, ვინაიდან ეს უკანასკნელი ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებაზე უარის თქმისა და განხორციელებული შენატანის დაბრუნების ერთადერთ პირობად ადგენს იმას, რომ მშენებლობის ვადა ერთი წლით იყოს გადაცილებული. ასეთი ფაქტი, როგორც ითქვა, უდავოდ დადგენილია, რაიმე დამატებით პირობას კი ხელშეკრულების ზემოხსენებული პუნქტი არ ითვალისწინებს.

კასატორის კიდევ ერთი პრეტენზია ეფუძნება იმას, რომ შპს „ა-ს“ პასუხისმგებლობა უნდა დაკისრებოდა არა მთლიანი მოცულობით, არამედ მისი წილის შესაბამისად. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კასატორს აღნიშნული პრეტენზია არ გამოუთქვამს პირველი და სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოებში საქმის განხილვისას, შესაბამისად, ამ საკითხზე სასამართლოებს არ უმსჯელიათ. იგივე უნდა ითქვას კასატორის მიერ მითითებულ სხვა გარემოებებზეც, რომლებზეც იგი საქმის განხილვის არც ერთ ეტაპზე არ უთითებდა. აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას იმსჯელოს მათ თაობაზე (სსკ-ის 407.1 მუხლი).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ა-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8000 ლარი) 70% – 5 600 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ა-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „ა-ს“ (ს/№........) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ამხანაგობა „ა. პ-ის“ მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (8000 ლარი, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 3 თებერვალი, საგადახდო დავალება №28) 70% – 5 600 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე