№ას-740-708-2014 27 იანვარი, 2015 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ. ხ-ი
მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. შ-ა (ს. ჩ-ას უფლებამონაცვლე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 მაისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება
დავის საგანი – ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილებით ს. ჩ-ას სარჩელი მოპასუხე მ. ხ-ის მიმართ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:
მოპასუხე მ. ხ-ს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 15000 აშშ დოლარის გადახდა;
სარჩელი არ დაკმაყოფილდა 15000 აშშ დოლარის მოპასუხისათვის დაკისრების შესახებ მოთხოვნის ნაწილში.
ამავე სასამართლოს 2012 წლის 18 ივნისის დამატებითი გადაწყვეტილებით დასახელებული გადაწყვეტილების მესამე პუნქტი შეიცვალა და შემდეგი რედაქციით ჩამოყალიბდა:
„მ. ხ-ს ს. ჩ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა 675 ლარის გადახდა მოსარჩელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ანგარიშში“.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.
აპელანტის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. ამავდროულად, აპელანტმა მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 18 ივნისის დამატებითი გადაწყვეტილების გაუქმება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 18 ნოემბრის განჩინებით მოწინააღმდეგე მხარის – ს. ჩ-ას უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა ნ. შ-ა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 მაისის განჩინებით მ. ხ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილება და ამავე სასამართლოს 2012 წლის 18 ივნისის დამატებითი გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
1997 წლის 11 იანვარს დათარიღებული ხელწერილის თანახმად, ს. ჩ-ამ მ. ხ-ს ქ.თბილისში, ... ძ-ის ქ.N85-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის გამოსყიდვის მიზნით გადასცა თანხის ნაწილი – 6000 აშშ დოლარი და გადასაცემი დარჩა 9000 აშშ დოლარი.
2000 წლის 17 სექტემბრით დათარიღებული ხელწერილის თანახმად, ს. ჩ-ამ მ. ხ-ს ქ.თბილისში, ... ძ-ის ქ.N85-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის გამოსყიდვის მიზნით გადასცა 6000 აშშ დოლარი და გადასაცემი დარჩა 3000 აშშ დოლარი.
2002 წლის 6 თებერვლით დათარიღებული ხელწერილის თანახმად, ს. ჩ-ამ მ. ხ-ს ქ.თბილისში, ... ძ-ის ქ.N85-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის გამოსყიდვის მიზნით გადასცა თანხის ბოლო ნაწილი – 3000 აშშ დოლარი. ამავე ხელწერილში აღნიშნულია, რომ მ. ხ-ს ს. ჩ-სგან სულ მიღებული აქვს 15000 აშშ დოლარი, რის სანაცვლოდაც მ. ხ-მა ს. ჩ-ას უნდა გაუფორმოს ზემოაღნიშნული საცხოვრებელი სახლი.
2002 წლის 7 ნოემბერს ს. ჩ-ას (კრედიტორი) და მ. ხ-ს (მოვალე) შორის სანოტარო ბიუროში დაიდო ვალის აღიარების შესახებ ხელშეკრულება, რომლითაც მ. ხ-მა აღიარა ს. ჩ-ას მიმართ ვალის – 15000 აშშ დოლარის არსებობა.
ხელშეკრულების თანხმად, ვალი წარმოშობილია ქ.თბილისში, ... ძ-ის ქ.N85-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის შეძენის მიზნით კრედიტორის მიერ მოვალისათვის თანხის ნაწილ-ნაწილ გადაცემით. ხელშეკრულებას კონტრაგენტების გარდა ხელს აწერენ მოწმეები – მ. ტ-ი და დ. ხ-ი.
ს. ჩ-ას უფლებამონაცვლე ნ. შ-ას სარჩელის მოთხოვნა დაემყარა სწორედ 2002 წლის 7 ნოემბრის ხელშეკრულებას.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 13 თებერვლის გადაწყვეტილებით:
1. ს. ჩ-ას სარჩელი მ. ხ-ის მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობისა და თბილისში, ... ძ-ის ქ.N85-ში მდებარე ნივთის მესაკუთრედ აღრიცხვის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.
2. მ. ხ-ის შეგებებული სარჩელი გარიგების ბათილად ცნობისა და ს. ჩ-ას უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის შესახებ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა.
3. თბილისში ... ძ-ის ქ.№85-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი გამოთხოვილ იქნა ს. ჩ-ას უკანონო მფლობელობიდან.
4. შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა 2002 წლის 7 ნოემბერს დადებული ვალის აღიარების შეთანხმების ბათილად ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2009 წლის 13 თებერვლის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებთ სასამართლომ იმსჯელა 2002 წლის 7 ნოემბრის ვალის აღიარების შეთანხმების, როგორც მოჩვენებითი გარიგების, ბათილად ცნობის მოთხოვნით აღძრული შეგებებული სარჩელის საფუძვლიანობაზე და მიიჩნია, რომ არ არსებობდა ზემოაღნიშნული ვალის აღიარების შეთანხმების, როგორც მოჩვენებითი გარიგების ბათილად ცნობის წანამძღვრები.
სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, 2002 წლის 7 ნოემბრის სანოტარო წესით დამოწმებული ხელშეკრულება წარმოადგენდა 1997 წლის 11 იანვრით, 2000 წლის 17 სექტემბრით, 2002 წლის 6 თებერვლით დათარიღებულ ხელწერილებში მითითებული თანხების გადაცემასთან დაკავშირებით ერთგვარ შემაჯამებელ აქტს, რომელშიც ჯამურად იყო ასახული ხელწერილებში მოცემული თანხების გადახდის ფაქტები და გასაჩივრებული გადაწყვეტილებითაც მ. ხ-ს 15000 აშშ დოლარის ოდენობით თანხის გადახდა სწორედ აღნიშნული სანოტარო აქტის საფუძველზე დაეკისრა. შესაბამისად, 2002 წლის 7 ნოემბრის სანოტარო წესით დამოწმებული ხელშეკრულების ყალბად (ბათილად) ცნობის მოთხოვნის დაუკმაყოფილებლობის შემთხვევაში მ. ხ-ს არ გააჩნდა 1997 წლის 11 იანვრით, 2000 წლის 17 სექტემბრით, 2002 წლის 6 თებერვლით დათარიღებული ხელწერილების ყალბად აღიარების იურიდიული ინტერესი.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ს. ჩ-ას (უფლებამონაცვლე ნ. შ-ა) სარჩელი არ იყო ხანდაზმული.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, სხვა პირისაგან რაიმე მოქმედების შესრულების ან მოქმედებისაგან თავის შეკავების მოთხოვნის უფლებაზე ვრცელდება ხანდაზმულობა. ხანდაზმულობის ვადაში მოიაზრება დრო, რომლის განმავლობაშიც უფლებამოსილ პირს შეუძლია თავისი უფლების რეალიზაცია ან დაცვა. ხანდაზმულობის ინსტიტუტის სპეციფიკურობა იმაში მდგომარეობს, რომ დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგ მოთხოვნის უფლება ობიექტურად არსებობს, თუმცა იგი განუხორციელებელია, ანუ ამ უფლების რეალიზება სრული მოცულობით დამოკიდებულია მოთხოვნის ადრესატის ნება-სურვილზე. სამოქალაქო კოდექსისი 130-ე მუხლი ხანდაზმულობის დაწყებას მოთხოვნის წარმოშობის მომენტს უკავშირებს, ხოლო მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად მიიჩნევა დრო, როდესაც პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. სამოქალაქო კოდექსის კოდექსის 129-ე მუხლის თანახმად, სახელშეკრულებო მოთხოვნების ხანდაზმულობის ვადა შეადგენს სამ წელს.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ როგორც გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მართებულად მიეთითა, 2009 წლამდე ს. ჩ-ა ცხოვრობდა სადავო სახლში, შესაბამისად, მას ჰქონდა იმის ვარაუდი, რომ მოწინააღმდეგე მხარე შეასრულებდა ვალდებულებას. სარჩელი სადავო უძრავ ქონებაზე ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობის თაობაზე ს. ჩ-ამ აღძრა 2008 წლის 7 აგვისტოს. მ. ხ-ის შესაგებელი, სადაც მან არ ცნო სარჩელი, წარდგენილ იქნა 2008 წლის 5 სექტემბერს. ამასთან, მ. ხ-მა შეგებებული სარჩელით ს. ჩ-ას მფლობელობიდან უძრავი ქონების გამოთხოვის შესახებ სასამართლოს მიმართა მხოლოდ 2008 წლის 23 სექტემბერს, რაც დაკმაყოფილდა 2009 წლის 13 თებერვლის გადაწყვეტილებით. შესაბამისად, ისეთ პირობებში, როცა ს. ჩ-ა 2009 წლამდე ცხოვრობდა სადავო უძრავ ქონებაში, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მის მიერ 2009 წლის 24 მარტს აღძრული სარჩელი ხანდაზმული არ იყო.
სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ სასამართლო ხარჯები უნდა განაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღების დროს. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ მ. ხ-ს მართებულად დააკისრა ს. ჩ-ას მიერ სხვადასხვა ინსტანციის სასამართლოში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ანაზღაურების ანგარიშში დაკმაყოფილებული მოთხოვნის პროპორციულად 675 ლარი.
იმის გათვალისწინებით, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ს. ჩ-ას სარჩელის მოთხოვნის 50% და მ. ხ-ს მოთხოვნილი 30000 აშშ დოლარის ნაცვლად დაეკისრა 15000 აშშ დოლარის გადახდა, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ 2012 წლის 18 ივნისის დამატებითი გადაწყვეტილებით მართებულად გაანაწილა მხარეთა შორის სახელმწიფო ბაჟი და მ. ხ-ს ს. ჩ-ას სასარგებლოდ დააკისრა ს. ჩ-ას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ნახევრის ანაზღაურება 675 ლარის ოდენობით. რაც შეეხებოდა მ ხ-ის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გაღებულ სასამართლო ხარჯს, ვინაიდან სარჩელზე შემაჯამებელი საპროცესო დოკუმენტით მისი სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, არ არსებობდა მ. ხ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის მხარეთა შორის განაწილების საფუძველი.
სააპელაციო სასამართლომ, საქმის განხილვისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლით, ამავე კოდექსის 266-ე მუხლით, 53-ე მუხლის პირველი ნაწილით, სამოქალაქო კოდექსის 56-ე, 316.1, 317.1, 341.1 მუხლებით.
სააპელაციო სასამართლოს დასახელებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ. ხ-მა.
კასატორის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოში დაბრუნება.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა და განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლი, როდესაც აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ 2012 წლის 18 ივნისის დამატებითი გადაწყვეტილებით მართებულად გაანაწილა მხარეთა შორის სახელმწიფო ბაჟი და ვინაიდან სარჩელზე შემაჯამებელი საპროცესო დოკუმენტით მ. ხ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, არსებობდა გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის მოწინააღმდეგე მხარისათვის დაკისრების საფუძველი. აღნიშნული მსჯელობა ცალმხრივია და ეწინააღმდეგება სასამართლო ხარჯებთან დაკავშირებით ერთ-ერთ საქმეზე უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილებაში გაკეთებულ განმარტებას, ამ განმარტებით მიხედვით: სასამართლო ხარჯების საბოლოო განაწილება დამოკიდებულია სასამართლოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაზე, დაკმაყოფილდა თუ არა სარჩელი (სააპელაციო ან საკასაციო საჩივარი) და რა მოცულობით მოხდა მისი დაკმაყოფილება. მხოლოდ დავის არსებითად გადაწყვეტის შედეგადაა შესაძლებელი იმის განსაზღვრა, რომელ მხარეს რა ოდენობით სახელმწიფო ბაჟი ან სასამართლო ხარჯები უნდა დაეკისროს. მთელი სასამართლო ხარჯები, რაც გაწეულია ამ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით, სარჩელის აღძვრიდან დაწყებული, უნდა შეჯამდეს და შემდეგ განაწილდეს მხარეთა შორის ამ მუხლის მიხედვით.
მოწინააღმდეგე მხარეს საქმეზე არ წარუდგრნია დედანი ხელწერილები, ხოლო ასლის სახით წარდგენილ ხელწერილებზე ხელმოწერას უარყოფენ მოწმეები – მ. ტ-ი და დ. ხ-ი. ისინი ასევე უარყოფენ ს. ჩ-ას მიერ თანხის მ. ხ-სათვის გადაცემის ფაქტს, რაც ცალსახად ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ მ. ხ-ს ს. ჩ-ას მიმართ ვალდებულება არ წარმოშობია.
არასწორია სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ ს. ჩ-ას სარჩელი ხანდაზმული არ არის. თუკი მოსარჩელეს მ. ხ-ის მიერ „ვალდებულების შეუსრულებლობის“ გამო უფლება დაერღვა და 2003 წელს ამიტომ მიმართა სასამართლოს, მაშინ სარჩელი ხანდაზმულია. რაც შეეხება სასამართლოს განმარტებას იმასთან დაკავშირებით, რომ რადგან ს. ჩ-ა 2009 წლამდე სადავო უძრავ ქონებაში ცხოვრობდა, მისი სარჩელი ხანდაზმული არ არის, კასატორის მოსაზრებით, საკითხის ამგვარად შეფასება არამართებულია, მოცემული დავის საგანს არ წარმოადგენს უძრავი ქონება, არამედ დავის საგანია ფულადი ვალდებულების შესრულება, რაზეც ხანდაზმულობის ვადა ვრცელდება.
განსახილველ საკასაციო საჩივარს კასატორმა თან დაურთო მტკიცებულებები – ს. ჩ-ასა და ნ. შ-ას დახასიათებები (ტომი 5, ს.ფ. 227-232).
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 1305 ლარი, მათ შორის: 2014 წლის 22 ივლისს გადახდილი 100 ლარი, საგადახდო დავალება № 1; 2014 წლის 4 აგვისტოს გადახდილი 500 ლარი, საგადახდო დავალება №1 და 2014 წლის 15 სექტემბერს გადახდილი 705 ლარი, საგადახდო დავალება № 35) 70% – 913.5 ლარი.
რაც შეეხება საკასაციო საჩივარსა და განცხადებაზე თანდართულ მტკიცებულებებს, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ისინი უნდა დაუბრუნდეს კასატორს, რადგან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულება ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული, მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე თანდართული მტკიცებულებები – ს. ჩ-ასა და ნ. შ-ას დახასიათებები (ტომი 5, ს.ფ. 227-232).
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. მ. ხ-ის (პირადი ნომერი – ) საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ მ. ხ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 1305 ლარი, მათ შორის: 2014 წლის 22 ივლისს გადახდილი 100 ლარი, საგადახდო დავალება № 1; 2014 წლის 4 აგვისტოს გადახდილი 500 ლარი, საგადახდო დავალება №1 და 2014 წლის 15 სექტემბერს გადახდილი 705 ლარი, საგადახდო დავალება № 35) 70% – 913.5 ლარი;
3. კასატორ მ. ხ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო სასამართლოში მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები – ს. ჩ-ასა და ნ. შ-ას დახასიათებები (ტომი 5, ს.ფ. 227-232);
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
