№ას-764-725-2013 27 იანვარი, 2015 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
კასატორი – ნ-ა მ-ი
მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. მ-ე
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, ხელშეშლის აღკვეთა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 6 სექტემბრის გადაწყვეტილებით ნ. მ-ის სარჩელი მოპასუხე ნ-ა მ-ის მიმართ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვისა და უკანონო ხელშეშლის აღკვეთის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა.
პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 21 ნოემბრის განჩინებით ნ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ნ. მ-მ.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 20 თებერვლის განჩინებით ნ. მ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 21 ნოემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილებით:
1. ნ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა;
2. გაუქმდა საჩხერის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება;
3. ნ. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა;
4. ნ-ა მ-ი გამოსახლებულ იქნა ქ.ჭიათურაში, ნ-ის ქუჩაზე მდებარე ნ. მ-ის სახელზე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული 27კვ.მ სავაჭრო ფართიდან და აღნიშნული ფართი თავისუფალ მდგომარეობაში გადაეცა ნ. მ-ს.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
საჯარო რეესტრის 2012 წლის 30 ივლისის ამონაწერის მიხედვით, მოსარჩელე ნ. მ-ე წარმოადგენს ქ.ჭიათურაში, ნ-ის ქუჩაზე მდებარე სავაჭრო რიგის 1 სართულზე განთავსებული №18-ით რეგისტრირებული 27კვ.მ არასაცხოვრებელი ფართის მესაკუთრეს (საკადასტრო კოდი №........, საფუძველი: უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება, დამოწმების თარიღი 14.10.2006წ., ქ.ჭიათურა, ნოტარიუსი ზ. ც-ე).
საჯარო რეესტრის 2009 წლის 24 აგვისტოს ამონაწერის შესაბამისად, მოპასუხე ნ-ა მ-ი წარმოადგენს ქ.ჭიათურაში, ნ-ის ქუჩაზე მდებარე სავაჭრო რიგის 1 სართულზე განთავსებული №18-ით რეგისტრირებული 25კვ.მ სავაჭრო ფართის მესაკუთრეს (საკადასტრო კოდი №.............., საფუძველი: უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება, დამოწმების თარიღი 22.08.2009წ. ქ.ჭიათურა, ნოტარიუსი ზ. ც-ე).
საქმეში წარდგენილ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს უფროს მ. ბ-ის 2012 წლის 29 მარტის №49033 წერილში ნ. მ-ის სახელზე აღნიშნულია შემდეგი: „თქვენი 29.03.12 წლის №52589/17 განცხადების საფუძველზე მოგახსენებთ, რომ თქვენს სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია უძრავი ქონება მდებარე ქ. ჭიათურა, ნ-ის ქუჩა, მშენებარე სამსართულიანი შენობის პირველ სართულზე 27 კვ.მ.არასაცხოვრებელი ფართი, რიგითი ნომრით 18, განცხადების რეგისტრაციის №382006001202, თარიღი 17.10.2006წ. საკადასტრო კოდი: .......... უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი: ნასყიდობის ხელშეკრულება №1-3360, დამოწმების თარიღი: 14.10.2006, ნოტარიუსი ზ. ც-ე. (ამონაწერი თან ერთვის). რაც შეეხება უძრავი ქონების რეგისტრაციას ნ-ა მ-ის სახელზე, აღნიშნული სარეგისტრაციო წარმოება განხორციელდა 2009 წლის 24 აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, რეესტრის №090423715, ნოტარიუსი ზ.ც-ე. უძრავი ქონების საგანს წარმოადგენდა ქ.ჭიათურაში, ნ-ის ქუჩაზე სამსართულიანი მშენებარე შენობის პირველ სართულზე 25კვ.მ. არასაცხოვრებელი ფართი №18-ში. შემდგომ ჩვენს მიერ გაირკვა, რომ №18 რიგითი ნომერი რეგისტრირებული იყო 2006 წელს თქვენ, ნ. მ-ის სახელზე. ყოველივე ამის შემდეგ შედგა ნოტარიული წესით დამოწმებული შეთანხმება, ნ-ა მ-ზე მიყიდული არასაცხოვრებელი ფართი იყო არა 18, არამედ რიგითი ნომრით 19, აღნიშნული ცვლილება მოქალაქე ნ-ა მ-მა წარმოადგინა სარეგისტრაციო სამსახურში, მას სიტყვიერად განემარტა, რომ რათა კვლავ არ მომხდარიყო გაორება თვალსაჩინოებისათვის წარმოდგენილი უნდა ყოფილიყო ნახაზი, სადაც მითითებული იქნებოდა რიგითი ნომრები, მესაკუთრეების ჩვენებით, რაც დღემდე არ არის წარმოდგენილი. შესაბამისად ვერ განხორციელდა ცვლილება ნ. მ-ის რეგისტრაციაში და მისი უძრავი ქონების რიგით ნომრად კვლავ დაფიქსირებულია №18.”
სააპელაციო სასამართლომ ზემოაღნიშნული წერილის საფუძველზე უდავოდ დადასტურებულად მიიჩნია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ ნ. მ-ის საკუთრებაში იმყოფება №18 ფართი, ხოლო ნ-ა მ-ის საკუთრებაში იმყოფება №19 ფართი, მაგრამ საჯარო რეესტრში ამ ცვლილების დარეგისტრირება ვერ მოხერხდა იმის გამო, რომ ნ-ა მ-ის მიერ არ იყო წარდგენილი დღემდე ნახაზი, სადაც მითითებული იქნებოდა რიგითი ნომრები. ამდენად, უდავოდ დგინდებოდა ის ფაქტი, რომ საჯარო რეესტრის მონაცემები არსებული ნ-ა მ-ზე №18 ფართის მესაკუთრეობასთან დაკავშირებით აშკარად უზუსტო იყო. უდავოდ დგინდებოდა ის ფაქტიც, რომ ნ-ა მ-ი ნ. მ-ის საკუთრებაში არსებულ №18 ფართს უკანონოდ ფლობდა, ამასთან, საჯარო რეესტრის მონაცემების უზუსტობას თავად ეს სამსახური ადასტურებდა.
საქმეში წარმოდგენილი იყო საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს უფროს მ. ბ-ის 2012 წლის 30 ივლისის №117582 წერილი ნ. გ-ის სახელზე, სადაც აღნიშნულია, რომ: 1. მოქალაქე ა. დ-ზე ქ.ჭიათურაში ნ-ის ქუჩაზე სავაჭრო რიგის 1 სართულზე განთავსებული 25კვ.მ არაცხოვრებელი ფართის საკუთრების უფლების რეგსიტრაციას 2009 წლის 1 ივნისს საფუძვლად დაედო ნოტარიუსის მიერ 2009 წლის 25 აპრილს შედგენილი №1-937 უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება შედგენილი, სადაც მითითებული იყო უძრავი ქონების რიგითი ნომერი 16... 2. მოქალაქე ნ-ა მ-ზე მშენებარე სავაჭრო რიგის პირველ სართულზე №18-ში 25კვ.მ. არასაცხოვრებელი ფართის საკუთრების უფლების რეგისტრაციას საფუძვლად დაედო 2009 წლის 22 აგვისტოს უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რეგისტრაციის ნომრით 090423715, ნოტარიუსი ზ.ც-ე. 3. რაც შეეხება მოქალაქე ნ-ა მ-ზე საკუთრების უფლების დამდგენ დოკუმენტში განხორცილებულ ცვლილების რეგისტრაციას, აღნიშნულის ირგვლივ მოგახსენებთ, რომ 2009 წლის 22 ოქტომბერს მოქალაქე ა. დ-მ და მ. ყ-მ სარეგისტრაციო სამსახურში წარმოადგინეს შეთანხმება რეესტრის რეგისტრაციის №090667056, სადაც მიუთითებენ, რომ ,,მ. ყ-მ ა. დ-ს მივყიდე საცხოვრებელი ფართი ქ. ჭიათურა, ნ-ის ქ. №16-ში 25 კვ.მ. შემდეგ ხელშეკრულებაში ორივე მხარის თანხმობით ნომერი შევასწორეთ 16-18-ით ამჟამად ნ-ის ქუჩაზე მშენებარე სავაჭრო რიგის 1 სართულზე მოხდა ფართების გადანომრვა და ა. დ-ის სახელზე მიყიდული ფართი არის არა 16 და 18 არამედ 19 ნომერი, რასაც ორივე მხარე ვადასტურებთ ხელის წერით, გთხოვთ ეს განცხადება დაურთოთ ზემოთაღნიშნულ ხელშეკრულებას და იყოს მისი ნაწილი”, რის შემდეგაც მოქალაქე ნ-ა მ-მა მოგვმართა რათა ცვლილება შეეტანა მის სარეგისტრაციო დოკუმენტაციაში, მ-ს ჩვენს მიერ მიეცა ზეპირი განმარტება გამომდინარე შეთანხმების შინაარსიდან, რათა კვლავ არ მოხდარიყო გაორება თვალსაჩინოებისათვის წარმოდგენილი უნდა ყოფილიყო სავაჭრო რიგით პირველ სართულზე მდებარე არასაცხოვრელი ფართების გეგმა-ნახაზი, სადაც მითითებული იქნებოდა ფართების რიგითი ნომრები მესაკუთრეების ჩვენებით აღნიშნულის წარმოდგენას კი ვითხოვდით თავდაპირველი მესაკუთრისაგან რაც დღემდე არ არის წარმოდგენილი შესაბამისად არ განხორციელებულა ცვლილება ნ. მ-ის რეგისტრაციაში და მისი უძრავი ქონების რიგითი ნომრად №19-ისა კვლავ დაფიქსრებულია 18. სანოტარო აქტის რეესტრის რეგისტრაციის №090667056.
ზემოაღნიშნული წერილიდანაც უდავოდ დგინდებოდა, რომ ნ-ის ქუჩაზე მშენებარე სავაჭრო რიგის 1 სართულზე მოხდა ფართების გადანომრვა და ა. დ-ის სახელზე მიყიდული ფართი იყო არა 16 და 18, არამედ 19 ნომერი, ე.ი. უდავოდ დგინდებოდა, რომ ნ-ა მ-ის მიერ ა. დ-საგან შეძენილი ჭიათურაში, ნ-ის ქ.1-ში მდებარე უძრავი ქონება რიგითი ნომრით 19 და არა 18.
საქმეში წარდგენილი იყო 2012 წლის 6 აგვისტოს №025/1-0 ექსპერტიზის დასკვნა (დამოუკიდებელი ექსპერტი დ. რ-ე), ექსპერტიზის ამოცანა იყო: ქ.ჭიათურაში ნ-ის ქუჩაზე მშენებარე სამსართულიანი სახლის პირველ სართულზე არსებული №18 განყოფილების მესაკუთრეთა შესახებ დოკუმენტების შესწავლა და შესაძლებლობის ფარგლებში მისი მესაკუთრის ვინაობის დადგენა. ექსპერტიზის დასკვნაში აღინიშნა, რომ როგორც წარდგენილი დოკუმენტაციის გაცნობისას დადგინდა, №198 არასაცხოვრებელი ფართი (27 კვ.მ.) ეკუთვნოდა ნ. მ-ს, რომლისგან დამოუკიდებლად შემდგომ პერიოდში მოხდა №18 ნომრის დაფიქსირება სხვის საკუთრებაში, გაორებულად, რამაც არ მისცა ნ. მ-ს მისი კუთვნილი 27კვ.მ ფართის ფაქტობრივი დაუფლების საშუალება. წარდგენილი დოკუმენტების გაცნობა და საჯარო რეესტრის ჩანაწერების ანალიზი ექსპერტს აძლევდა საფუძველს გამოეთქვა მოსაზრება იმის შესახებ, რომ 27 კვ.მ №18 ფართი, რომელსაც ფაქტობრივად ფლობდა მოქალაქე ნ-ა მ-ი, ნამდვილად წარმოადგენდა ნ. მ-ის კუთვნილ ფართს, მოგვიანებით №18 ფართის დაფიქსირება შესაბამისი სამსახურების პრობლემად უნდა დარჩენილიყო, მათვე უნდა განესაზღვრათ 2009 წელს გასხვისებული 25 კვ.მ. ფართი რა ნომრით (№16 თუ №19) უნდა დაფიქსირებულიყო საჯარო რეესტრში და რა ნომრით უნდა განსაზღვრულიყო ნ-ა მ-ის კუთვნილი ფართი.
სააპელაციო სასამართლომ წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნითაც უდავოდ დაადგინა ის ფაქტი, რომ ნ. მ-ე იყო №18 ფართის მესაკუთრე.
ზემოაღნიშნული დოკუმენტების საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ უდავოდ დაადგინა ის ფაქტი, რომ ნ-ა მ-ი უკანონოდ ფლობდა ნ. მ-ის საკუთრებაში რიცხულ №18 ფართს. კონკრეტულ შემთხვევაში სახეზე იყო ვინდიკაციური სარჩელის აღძვრის სამივე პირობა: მოსარჩელე იყო ნივთის მესაკუთრე, მოპასუხე იყო ნივთის მფლობელი, მოპასუხეს არ ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.
დავის გადაწყვეტისას სააპელაციო სასამართლომ იხელმზღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 312-ე მუხლით.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გააჩივრა ნ-ა მ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლი, რომლის მიხედვით, შემძენის ინტერესებიდან გამომდინარე, გამსხვისებელი ითვლება მესაკუთრედ, თუ იგი ასეთად რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა შემძენმა იცოდა, რომ გამსხვისებელი არ იყო მესაკუთრე;
საქმის მასალებით დადასტურებულია, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერების მიხედვით, 2009 წლის 24 აგვისტოდან სადავო უძრავ ნივთზე რეგისტრირებული ნ-ა მ-ის საკუთრების უფლება და ეს არის ამ ნივთზე რეგისტრირებული ბოლო მონაცემი. სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის მე-5 მუხლით დაზუსტებულია, რომ საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ მონაცემთა მიმართ მოქმედებს უტყუარობის პრეზუმფცია, ვიდრე ისინი საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ძალადაკარგულად, ბათილად, ან არარად არ იქნება ცნობილი. ამდენად, ისეთ პირობებში, როდესაც საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით სადავო უძრავ ნივთზე რეგისტრირებულია ნ-ა მ-ის საკუთრების უფლება და ეს რეგისტრაცია არ არის ცნობილი ძალადაკარგულად, ბათილად ან არარად, სასამართლოს არ გააჩნდა არანაირი სამართლებრივი საფუძველი დაედგინა, რომ ნ-ა მ-ი არის არა №18, არამედ №19 ფართის მესაკუთრე. უფრო მეტიც, ნ-ა მ-ის, როგორც მესაკუთრის უფლებები დაცულია კანონის სხვა ნორმებითაც, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლი მე-2 ნაწილის მიხედვით, იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე სხვა პირისაგან იძენს რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლება სწორად, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა; იმის გათვალისწინებით, რომ ნ-ა მ-ის მიერ სადავო ქონების შეძენის (ქ.ჭიათურაში, ნ-ის ქუჩაზე მშენებარე სავაჭრო რიგის პირველ სართულზე არსებული ფართი №18) მომენტში, საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, მასზე რეგისტრირებული იყო გამყიდველის – ა. დ-ის საკუთრების უფლება, აღნიშნული ჩანაწერი არ ყოფილა გასაჩივრებული და ნ-ა მ-მა არ იცოდა, რომ ეს ჩანაწერი უზუსტო იყო, როგორც ამას დღეს საჯარო რეესტრი აცხადებს, ნ-ა მ-ი არის აღნიშნული ქონების კეთილსინდისიერი შემძენი, რომლის საკუთრების უფლება შეძენილ ნივთზე დაცულია კანონით;
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოს მიერ იმ ფაქტის დადგენა, რომ ნ-ა მ-ის არ არის სადავო ფართის მესაკუთრე, მოკლებულია ყოველგვარ საფუძველს, აგრეთვე ეწინააღმდეგებება დამკვიდრებულ სასამართლო პრაქტიკას, რადგან დღეისათვის საჯარო რეესტრში სადავო ნივთზე რეგისტრირებულია ნ-ა მ-ის საკუთრების უფლება, ამასთან, იგი არის აღნიშნული ქონების კეთილსინდისიერი შემძენი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ-ა მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. საკასაციო პალატა მიუთითებს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ერთგვაროვან პრაქტიკაზე, რომლის თანახმად, ერთსა და იმავე უძრავ ნივთზე ორი ჩანაწერის არსებობისას უპირატესობა უნდა მიენიჭოს იმ უფლებას, რომელიც საჯარო რეესტრში უფრო ადრე არის რეგისტრირებული (იხ. სუსგ საქმეზე #ბს-367-363(კ-12), 28.02.2013 წელი). მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელე სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრედ დარეგისტრირდა 17.10.2006წ., ხოლო მოპასუხე - 22.08.2009წ., შესაბამისად, უპირატესობა უნდა მიენიჭოს მოსარჩელის საკუთრების უფლებას.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ-ა მ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე თ. (თ-ი) ო-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ნ-ა მ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორ ნ-ა მ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე თ. (თ-ი) ო-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2013 წლის 15 ივლისი, საგადახდო დავალება № 537676) 70% – 210 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
