საქმე №ას-806-771-2014 27 იანვარი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სსიპ შემოსავლების სამსახური (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – გ. წ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 21 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ წ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2010 წლის 7 სექტემბრის Nგ-2077 ბრძანების ბათილად ცნობის, მოსარჩელის მიერ დაკავებულ ან შესაბამის თანამდებობაზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის - 26 400 ლარის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

გ.წ-ე 2010 წლის 7 სექტემბრამდე მუშაობდა სსიპ შემოსავლების სამსახურში სხვადასხვა თანამდებობაზე. სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მის მიმართ რაიმე დისციპლინური ღონისძიება არ გამოყენებულა 2010 წლის ივლისში, ჯანმრთელობის მდგომაროების გაუარესების გამო, იმყოფებოდა საავადმყოფო ფურცელზე და სამსახურში დაბრუნების შემდგომ, ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე, გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. დასაქმებულს გათავისუფლების ბრძანება არ ჩაბარებია, ის მას გადაეცა 2013 წლის 23 აპრილს, მას შემდეგ, რაც მოსარჩელემ განცხადებით მოითხოვა მისი ჩაბარება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა შემდეგი დასაბუთებით:

მოსარჩელე დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა ქუთაისის რეგიონული ცენტრის უფროსის წერილის საფუძველზე. იგი თანამდებობიდან 2010 წლის 7 სექტემბერს გათავისუფლდა და ამ დროიდან მოყოლებული მისთვის ცნობილი იყო, რომ აღარ ახორციელებდა უფლებამოსილებას. ამდენად, მოსარჩელის მიერ უფლების რეალიზება მოპასუხე სამსახურის მიერ ბრძანების ჩაბარებაზე არ იყო დამოკიდებული, ამასთან, საქმეში წარდგენილი მასალებით დასტურდება, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურმა წერილობით მიმართა მოსარჩელეს და ასევე გაუგზავნა გათავისუფლების შესახებ ბრძანება, რომელიც ადრესატს 25 აპრილს ჩაბარდა.

გათავისუფლების შესახებ ბრძანების თანახმად, მისი გასაჩივრების ვადა 1 თვეა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 63-ე მუხლის თანახმად კი, ამ საპროცესო ვადის დარღვევის გამო, მოსარჩელეს აღარ გააჩნია ეს უფლებამოსილება.

გარდა აღნიშნულისა, საქმეში წარმოდგენილი გათავისუფლების შესახებ სადავო ბრძანებაში მითითებულია ამ აქტის გამოცემის სამართლებრივი საფუძვლები - „შემოსავლების სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის 6.2 მუხლის „ვ“ და „კ“ ქვეპუნქტები, „სსიპ შემოსავლების სამსახურის შინაგანაწესის დამტკიცების შესახებ“ სამსახურის უფროსის 2010 წლის 17 მაისის ბრძანების მე-17 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტი. მითითებული ნორმებით განსაზღვრულია სამსახურის უფროსის კომპეტენცია, თანამდებობაზე დანიშნოს და გაათავისუფლოს თანამშრომელი. თანამშრომელთან შრომითი ურთიერთობა შეიძლება შეწყდეს ერთ-ერთი მხარის ინიციატივით.

გათავისუფლების შესახებ ბრძანებაში მითითებული ზემოაღნიშნული ნორმები სრულ შესაბამისობაშია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტსა და 38-ე მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნებთან, ამასთან, ვინაიდან არ არსებობს გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი, მოპასუხის მოსაზრებით, არ არსებობდა ასევე დანარჩენი სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილების წინაპირობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილებით გ. წ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის 2010 წლის 7 სექტემბერის № გ-2077 ბრძანება გ. წ-ის დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ, გ. წ-ე აღდგენილ იქნა სსიპ შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონული ცენტრის მომსახურების სამმართველოს ჭიათურის სერვის ცენტრის ოფიცრად ან მის ტოლფას თანამდებობაზე, სსიპ შემოსავლების სამსახურს გ. წ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა განთავისუფლების დღიდან - 2010 წლის 7 სექტემბრიდან სარჩელის აღძვრამდე (33 თვე) იძულებითი განაცდური, თვეში 640 ლარი (ხელზე მისაღები) სულ 21 120 ლარი.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 21 მაისის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

მოსარჩელე მუშაობდა სსიპ შემოსავლების სამსახურში, მხარეებს შორის ხელშეკრულება დადებული იყო უვადოდ.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2010 წლის 7 სექტემბერის №გ-2077 ბრძანებით შემოსავლების სამსახურის ქუთაისის რეგიონალური ცენტრის მომსახურების სამმართველოს ჭიათურის სერვის ცენტრის ოფიცერი გ. წ-ე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან.

ბრძანებაში მოსარჩელის სამსახურიდან განთავისუფლების სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია „შემოსავლების სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის მე-2 პუნქტის „ვ“ და „კ“ ქვეპუნქტები, რომლითაც განსაზღვრულია შემოსავლების სამსახურის უფროსის უფლებამოსილება, კომპეტენციის ფარგლებში თანამდებობაზე დანიშნოს და გაათავისუფლოს სამსახურის თანამშრომელი და გამოსცეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები. ბრძანების გამოცემის სამართლებრივ საფუძველს წარმოადგენს ასევე შემოსავლების სამსახურის შინაგანაწესის მე-17 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი, რომლის თანახმადაც თანამშრომლის სამსახურიდან განთავისუფლების საფუძველია ერთ-ერთი მხარის ინიციატივა.

სადავო ბრძანებაში დამსაქმებელს არ მიუთითებია მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების მოშლის რაიმე სხვა კონკრეტული საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა ატესტაციის შედეგების თაობაზე, რაც, მისივე განმარტებით, საფუძვლად დაედო მოსარჩელის გათავისუფლებას. სასამართლოს განმარტებით, სადავო ბრძანება არ შეიცავდა გ. წ-ის სამსახურიდან განთავისუფლების რაიმე კონკრეტულ მიზეზზე, მათ შორის ატესტაციის შედეგებზე მითითებას. ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანს წარმოადგენდა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ის ფაქტობრივი გარემოებები, რომელზეც დამყარებული იყო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, ამ გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებები და მათი სამართლებრივი თვალსაზრისით შეფასების სისწორე (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის პირველი ნაწილი). სააპელაციო სამართალწარმოების ეტაპზე ახალი ფაქტებისა და მტკიცებულებების წარდგენას კანონი მხოლოდ განსაზღვრული პირობების არსებობისას უშვებდა, (სსსკ 380-ე მუხლის მე-2 ნაწილი). კონკრეტულ შემთხვევაში სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტის მითითება ატესტაციის შედეგებზე წარმოადგენდა ახალ ფაქტს, რომელზეც მხარეს პირველი ინსტანციის სასამართლოში არ მიუთითებია, რის გამოც პალატა მოკლებული იყო შესაძლებლობას, ემსჯელა აღნიშნულ გარემოებაზე.

მუშაობის პერიოდში გ. წ-ე კეთილსინდისიერად და ჯეროვნად ასრულებდა მასზე დაკისრებულ მოვალეობებს. რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა მუშაობის პერიოდში მოპასუხის მხრიდან, მოსარჩელის მუშაობაზე რაიმე სახის პრეტენზიის გამოხატვას ან მოსარჩელის მიმართ დისციპლინური პასუხისმგებლობის რომელიმე სახის გამოყენებას, საქმეში წარმოდგენილი არ ყოფილა.

გაზიარებულ იქნა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა, რომ სარჩელი ბრძანების ბათილად ცნობის, სამსახურში აღდგენის და იძულებით განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე ხანდაზმული არ იყო. ამ თვალსაზრისით სასამართლომ იხელმძღვანელა შრომის კოდექსის პირველი მუხლით, სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის პირველი ნაწილით და მიუთითა აპელანტის მსჯელობაზე, რომ უფლების დარღვევის (შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის) ფაქტი გ. წ-სათვის ცნობილი გახდა გათავისუფლებისთანავე, რადგან 2010 წლის 7 სექტემბრიდან იგი აღარ ასრულებდა სამსახურებრივ უფლება-მოვალეობებს. მიუხედავად ამისა, პალატამ დაადგინა, რომ არ იყო გასული სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა, კერძოდ, წინამდებარე სარჩელი სასამართლოში აღძრული იყო 2013 წლის 18 ივნისს, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თარიღიდან - 2010 წლის 7 სექტემბრიდან სამი წლის გასვლამდე, შესაბამისად, გ. წ-ს დაცული ჰქონდა სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი სახელშეკრულებო მოთხოვნების ხანდაზმულობის ვადა.

მოსარჩელის ხელზე ასაღები ხელფასი შეადგენდა 640 ლარს.

დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლის პირველი და მე-4 პუნქტებით, „ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების შესახებ“ საერთაშორისო პაქტის მე-6 მუხლით, შრომის კოდექსის პირველი მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებით, 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციით და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა დამსაქმებლის ინიციატივით. დამსაქმებელს სადავო ბრძანებაში არ მიუთითებია მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების მოშლის რაიმე სხვა კონკრეტული საფუძველი.

სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა, რომ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტი დამსაქმებელს ანიჭებდა შეუზღუდავ უფლებას, ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე მოეშალა შრომითი ხელშეკრულება დასაქმებულთან. სასამართლოს განმარტებით, ზემოაღნიშნული ნორმით მხარეთათვის მინიჭებული ხელშეკრულების მოშლის უფლება არ არის შეუზღუდავი. ხსენებული ნორმა არ შეიძლება განიმარტოს, როგორც დამქირავებლის ცალმხრივი უფლება, ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე სამუშაოდან გაათავისუფლოს დასაქმებული. მითითებული ნორმის ასეთი განმარტება წაახალისებდა დამქირავებლის თვითნებობას, ხოლო, სასამართლოსათვის მიმართვის უფლებას აზრს დაუკარგავდა. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. სასამართლოს უპირველესი ფუნქციაც სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად განხორციელების უზრუნველყოფაა. ნებისმიერი დავის განხილვისას, როგორც წესი, სასამართლო ამოწმებს უფლების გამოყენების მართლზომიერების საკითხს, რის საფუძველზეც აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებულ მოთხოვნათა მართებულობას. უფლების გამოყენების მართლზომიერების შესაფასებლად კი, აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელი გარემოებების მართლზომიერების საკითხის შესწავლა. სამუშაოდან განთავისუფლების თაობაზე შრომითი დავის განხილვისას, სასამართლომ უნდა შეამოწმოს, თუ რამდენად მართლზომიერად მოქმედებდა დამსაქმებელი დასაქმებულის სამუშაოდან განთავისუფლებისას. აღნიშნული საკითხის გამორკვევა კი შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე ადმინისტრაციის ბრძანებაში მითითებული დასაქმებულის გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად. ამ ამოცანის შესრულება სასამართლოს მიერ შეუძლებელია, თუ დამსაქმებლის მიერ დასაქმებულის გათავისუფლების საფუძველი მითითებული არ იქნება. პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი შრომის კოდექსის 37-ე მუხლით არ იყო მოწესრიგებული შრომითი ხელშეკრულების მოშლის ინსტიტუტი, ხელშეკრულების მოშლის წესი და პირობები. ეს ნორმა წარმოადგენდა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლების ჩამონათვალს და არა შრომითი ხელშეკრულების მოშლის მარეგულირებელ ნორმას. აქედან გამომდინარე, სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ დამსაქმებლის ინიციატივით ხელშეკრულების მოშლა შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის დამოუკიდებელი საფუძველი იყო და, შესაბამისად, დამსაქმებელი არ იყო ვალდებული, დასაქმებულის სამუშაოდან დათხოვნის კონკრეტული მიზეზი მიეთითებინა.

მოპასუხემ გ. წ-ე სამსახურიდან გაათავისუფლა ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე, შრომითი ხელშეკრულების (გარიგების) მოშლით, რითაც მოპასუხის მიერ დარღვეულ იქნა დასაქმებულის კონსტიტუციური უფლება, რაც გასაჩივრებული ბრძანების ბათილობისა და მოსარჩელის სამუშაოზე აღდგენის საფუძველი იყო.

პალატამ იხელმძღვანელა შრომის კოდექსის 44-ე მუხლით, სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილით და განმარტა, რომ შრომითი ურთიერთობის უკანონო შეწყვეტით მოპასუხემ დასაქმებულს წაართვა შესაძლებლობა, განეხორციელებინა სამსახურებრივი მოვალეობა და მიეღო შესაბამისი შრომითი ანაზღაურება, შესაბამისად, მიყენებული ზიანი განისაზღვრებოდა მისი მიუღებელი ხელფასით - გათავისუფლების დღიდან - 2010 წლის 7 სექტემბრიდან სარჩელის აღძვრამდე ყოველთვიურად 640 ლარით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება გამოტანილია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლისა და 394-ე მუხლის „ე“ და „ე¹“ ქვეპუნქტების დარღვევით, სააპელაციო სასამართლომ საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის საწინააღმდეგოდ, სრულად გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოებები.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ გამოცემული სადავო ბრძანება კანონიერია, მასში მითითებულია ბრძანების გამოცემის სამართლებრივი საფუძვლები: „შემოსავლების სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის 6.2 მუხლის „ვ“ და „კ“ ქვეპუნქტები, „საჯარო სამართლის იურიდიული პირის - შემოსავლების სამსახურის შინაგანაწესის დამტკიცების შესახებ“ შემოსავლების სამსახურის უფროსის 2010 წლის 17 მაისის N388 ბრძანების 17.1 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი. მითითებული აქტების თანახმად, თანამშრომელთან შრომითი ურთიერთობა შეიძლება შეწყდეს ერთ-ერთი მხარის ინიციატივით. აღნიშნული დანაწესი სრულად შეესაბამება სადავო ბრძანების გამოცემის დროს მოქმედი რედაქციის შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის პირველ და მე-3 ნაწილებს, ასევე 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტს. დასახელებული ნორმებით განსაზღვრული იყო შრომითი ურთიერთობის მოშლის ინიციატორის ნების თავისუფლება, რომელიც გამომდინარეობდა მხოლოდ ურთიერთობის გაგრძელების მიზანშეწონილობიდან და თავისუფალი იყო კანონით დადგენილი შეზღუდვისაგან.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს მიერ აღიარებულ საერთაშორისო ვალდებულებაზე, თუმცა შრომითი საქმიანობის მომწესრიგებელი ძირითადი აქტი საქართველოს კონსტიტუციაა, რომლის 30-ე მუხლის მე-4 პუნქტის შესაბამისად, შრომითი ურთიერთობა შეიძლება დარეგულირდეს მხოლოდ ორგანული კანონით - შრომის კოდექსით. თავის მხრივ, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, შეწყდა მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ევროპის სოციალურ ქარტიაზეც, რომლის 24-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით განმტკიცებულია მუშაკის უფლება, არ შეუწყდეს დასაქმება საპატიო მიზეზის გარეშე. გ.წიგნაძის გათავისუფლებას საფუძვლად დაედო 2010 წელს ჩატარებული ატესტაცია, თუმცა, რადგანაც იმ დროს მოქმედი რედაქციის შრომის კოდექსის 37-ე მუხლით არ იყო სავალდებულო შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლის მითითება, არ შეიძლება სასამართლომ ჩათვალოს, რომ სახეზე იყო მუშაკის გათავისუფლების საფუძველი.

დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლზე და ამ ნორმაზე დაყრდნობით იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების კასატორისათვის დაკისრება, რადგანაც შრომის კოდექსის 32-ე მუხლი ითვალისწინებს მხოლოდ ისეთ შემთხვევას, როდესაც დასაქმებულს ეძლევა იძულებით მოცდენის დროისათვის ანაზღაურება, როდესაც მოცდენა გამოწვეულია დამსაქმებლის ბრალით, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებას კანონი საერთოდ არ ითვალისწინებს. სააპელაციო სასამართლომ კანონის ეს დანაწესი უსწოროდ გააიგივა „საჯარო სამსახურის შესახებ“ საქართველოს კანონის 112-ე მუხლთან.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 ივლისის განჩინებით „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „ლ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, სსიპ შემოსავლების სამსახური სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, რადგანაც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება ემყარება სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტსა და 38-ე მუხლს. ამ კუთხით არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი მყარი ერთგვაროვანი პრაქტიკა, რაც სრულადაა ასახული სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში. (იხ. სუსგ №ას-1283-1210-2012 30 ოქტომბერი, 2013 წელი).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „ლ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, სსიპ შემოსავლების სამსახური სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე