№ას-866-828-2014 27 იანვარი, 2015 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – თ-ზ მ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – თ. მ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა თ. მ-მა მოპასუხე თ-ზ მ-ის მიმართ.

სარჩელის მოთხოვნები:

მოდავე მხარეთა თანასაკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების გაქირავების შედეგად მიღებული შემოსავლის – 10913 აშშ დოლარისა და სესხის სახით გადაცემული თანხის – 3000 აშშ დოლარის მოპასუხე თ-ზ მ-სათვის დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 10 თებერვლის გადაწყვეტილებით:

1. თ. მ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

2. თ-ზ მ-ს თ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა დავალიანების – 6000 აშშ დოლარის გადახდა;

3. მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა ამ უკანასკნელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის – 251.1 ლარის გადახდა;

4. მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ ასევე დაევალა ამ უკანასკნელის მიერ ადვოკატის მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯის – 350 ლარის ანაზღაურება.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების (მოპასუხისათვის 6000 აშშ დოლარის დაკისრების) ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ. მ-მა.

აპელანტის მოთხოვნა:

გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დასახელებული მოთხოვნის სრულად (10913 აშშ დოლარის ფარგლებში) დაკმაყოფილება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა თ-ზ მ-მაც, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 25 ივნისის გადაწყვეტილებით:

1. თ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა;

2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ნაწილობრივ გაუქმდა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში (ქირის სახით მიღებული თანხის ანაზღაურებაზე უარის ნაწილი) და აღნიშნულ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება;

3. თ-ზ მ-ს თ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა დამატებით 4913 აშშ დოლარის გადახდა;

4. თ-ზ მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა;

5. დანარჩენ ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა;

6. თ-ზ მ-ს თ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა სააპელაციო საჩივარზე და სარჩელზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ნაწილის ანაზღაურება ჯამში 590.48 ლარის ოდენობით;

7. არ დაკმაყოფილდა თ. მ-ის მოთხოვნა წარმომადგენლის დახმარებისათვის გაწეული ხარჯის დამატებით დაკისრების თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

თ. მ-ის სახელზე აღრიცხული უძრავი ქონება – ქ.მოსკოვში, ს-ის შესახვევის მე-14 სახლში მდებარე N43 ბინა წარმოადგენს თ. მ-სა და თ-ზ მ-ს შორის ქორწინების განმავლობაში შეძენილ ქონებას (მეუღლეთა თანასაკუთრებას).

2012 წლის 20 ივლისს თ. მ-ის რწმუნებულ თ-ზ მ-ს და ა. ბ-ს შორის დაიდო საცხოვრებელი ფართის ქირავნობის ხელშეკრულება, რომლითაც ქ.მოსკოვში, ს-ის შესახვევის მე-14 სახლში მდებარე N43 უძრავი ქონება დროებითი ანაზღაურებადი სარგებლობისთვის გადაეცა ა. ბ-ს. ქირის ოდენობა განისაზღვრა თვეში არანაკლებ 1500 აშშ დოლარის ოდენობით.

ხელშეკრულების 1.6 პუნქტის თანახმად, ქირავნობის ვადა განისაზღვრა 2012 წლის 1 აგვისტოდან 2013 წლის 1 ივნისამდე. ამასთან, მხარები შეთანხმდნენ, რომ ხელშეკრულების პროლონგაცია განხორციელდებოდა ურთიერთშეთანხმებით.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სარჩელი ქირის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა განქორწინებამდე პერიოდის ნაწილში, ვინაიდან მოსარჩელეს არ ჰქონდა წარდგენილი უტყუარი მტკიცებულებები იმასთან დაკავშირებით, რომ ქირავნობის ხელშეკრულების გაფორმებიდან განქორწინებამდე – 2013 წლის აპრილამდე მოპასუხის მიერ აღებული ქირა არ ხმარდებოდა ოჯახის საერთო მეურნეობას და მას მხოლოდ მოპასუხე მოიხმარდა.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტ თ. მ-ის მსჯელობა იმის შესახებ, რომ არსებობდა მითითებულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი, კერძოდ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილებით თ. მ-სა და თ-ზ მ-ს შორის შეწყდა ქორწინება. გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ თ. მ-ი და თ-ზ მ-ე რამდენიმე წელია ერთ ოჯახად აღარ ცხოვრობენ.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტზე, რომლის შესაბამისად, მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებსაც თუმცა ემყარება მათი მოთხოვნები, თუ შესაგებელი, მაგრამ დამტკიცებას არ საჭიროებენ, ესენია: ბ. ფაქტები, რომლებიც დადგენილია ერთ სამოქალაქო საქმეზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმეების განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 24 აპრილის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება მიღებული იყო სხვა სამოქალაქო საქმეზე, რომელშიც იგივე მხარეები მონაწილეობდნენ, შესაბამისად, ამ გადაწყვეტილებით დადგენილ გარემოებებს წინამდებარე დავასთან მიმართებით პრეიუდიციული მნიშვნელობა ენიჭებოდა. ამდენად, პრეიუდიციულად დადგენილად ითვლებოდა, რომ 2013 წლამდე რამდენიმე წლის განმავლობაში თ. მ-ი და თ-ზ მ-ე ერთ ოჯახად აღარ ცხოვრობდნენ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად ცნო, რომ 2012 წლის 20 ივლისის საცხოვრებელი ფართის ქირავნობის ხელშეკრულების დადების დროსათვის მხარეთა შორის ოჯახური ცხოვრება ფაქტობრივად უკვე შეწყვეტილი იყო. აპელანტის განმარტებით, ხელშეკრულების გაფორმებიდან სასამართლო გადაწყვეტილებით მხარეთა შორის ქორწინების შეწყვეტამდე მიღებული ქირა ოჯახის საერთო მეურნეობას არ ხმარდებოდა.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, იმ პირობებში, როცა პრეიუდიციულად დადგინდა, რომ მხარეები ერთ ოჯახად აღარ ცხოვრობდნენ, იმის მტკიცება, რომ თ-ზ მ-ე აღებული ქირის ნაწილს მოსარჩელეს აძლევდა, ან თანხას მოსარჩელის, შვილის ინტერესებს ახმარდა, მოპასუხეს ეკისრებოდა. თ-ზ მ-ს ასეთი მტკიცებულება არ წარუდგენია. შესაბამისად, არსებობდა განქორწინებამდე პერიოდზე ქირის ნაწილის დაკისრების საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ 2012 წლის 20 ივლისს ა. ბ-თან გაფორმებული საცხოვრებელი ფართის ქირავნობის ხელშეკრულება მოქმედებდა სარჩელის წარდგენის დროისათვის (2013 წლის 29 ნოემბერი) და მისი მოქმედება 2013 წლის 5 მაისს არ დასრულებულა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას მოპასუხე თ-ზ მ-მ წარადგინა განცხადება, რომლითაც მოპასუხის განმარტებით, ბინის დამქირავებელი ა. ბ-ი ადასტურებდა ქირავნობის ხელშეკრულების 2013 წლის მაისში შეწყვეტის ფაქტს. სააპელაციო სასამართლომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსგავსად მიიჩნია, რომ მოპასუხე თ-ზ მ-ის ხსენებული განცხადება ქირავნობის ხელშეკრულების 2013 წლის მაისში შეწყვეტის ფაქტს ვერ ადასტურებდა, რამდენადაც თავად განცხადება სანდოობისა და უტყუარობის პირობებს არ აკმაყოფილებდა, კერძოდ, მისი მეშვეობით ცალსახად არ დასტურდება, თუ როდის და ვის მიერ იყო შედგენილი ზემოაღნიშნული დოკუმენტი, ასევე ვინ მოაწერა მასზე ხელი.

სააპელაციო სასამართლომ საქმის განხილვისას მხედველობაში მიიღო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 140-ე მუხლის დანაწესი, რომლის თანახმად, მოწმედ შეიძლება იყოს ყოველი პირი, რომლისთვისაც ცნობილია რაიმე გარემოება საქმის შესახებ. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოპასუხე თ-ზ მ-ის მიერ წარდგენილი განცხადება მოწმის ჩვენებად ვერ მიიჩნეოდა, ვინაიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის XVIII თავის საფუძველზე, მოწმეების ჩვენებები მტკიცებულებად მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეიძლება ჩაითვალოს, თუ ისინი სასამართლო სხდომაზე დაიკითხნენ. განსახილველ შემთხვევაში, აღნიშნული პირი – ა. ბ-ი საქმეზე მოწმედ გამოძახებული არ ყოფილა და არ დაკითხულა, ამდენად, აღნიშნული განცხადება მისი შემდგენელი პირის იდენტიფიცირების შემთხვევაშიც კი ვერ მიიჩნეოდა სადავო გარემოების დამადასტურებელ მოწმის ჩვენებად.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, ზემოთქმულის საპირისპიროდ, საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებები იმ გარემოებაზე მიუთითებდნენ, რომ რეალურად მოხდა ქირავნობის ხელშეკრულების პროლონგაცია, კერძოდ:

– პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაადგინა და არც სააპელაციო საჩივრით გამხდარა სადავოდ, რომ მოპასუხე თ-ზ მ-ე 2013 წლის აპრილის შემდგომ პერიოდში საქართველოში იმყოფებოდა, შესაბამისად, იგი მოსკოვში, ს-ის შესახვევის მე-14 სახლის 43-ე ბინაში ვერ იცხოვრებდა.

– ქირავნობის საგნის: მოსკოვში, ს-ის შესახვევის მე-14 სახლის 43-ე ბინაში 2013 წლის ოქტომბრის თვის კომუნალური გადასახადი 2013 წლის 6 ნოემბერს იყო გადახდილი.

– უდავო იყო, რომ ზემოაღნიშნული კომუნალური გადასახადების გადახდის ქვითრები (2013 წლის ოქტომბრის) მოპასუხის მოთხოვნის საფუძველზე გადმოაგზავნა ა ბ-მა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიაჩნია ის გარემოება, რომ 2012 წლის 20 ივლისს თ-ზ მ-ს და ა. ბ-ს შორის გაფორმებული საცხოვრებელი ფართის ქირავნობის ხელშეკრულება მოქმედებდა სარჩელის წარდგენის დროისათვის (2013 წლის 29 ნოემბერს) და მისი მოქმედება არ დასრულებულა 2013 წლის 5 მაისს.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტ თ-ზ მ-ის მსჯელობა იმის შესახებ, რომ ქირის თანხას უნდა გამოკლებოდა მის მიერ ყოველთვიურად კომუნალური გადასახადის სახით გადახდილი 135 აშშ დოლარი.

დასმულ საკითხთან მიმართებით სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ 2012 წლის 20 ივლისს გაფორმებული ქირავნობის ხელშეკრულების 4.4 პუნქტის შესაბამისად, ბინის გადასახადის და კომუნალური გადასახადის გადახდას ხელშეკრულებაში მითითებული 4.5 პუნქტის გარდა ახორციელებდა გამქირავებელი. ამავე ხელშეკრულების 4.5 პუნქტით, დომოფონის, ტელეფონის, საქალაქთაშორისო და საერთაშორისო, სატელეფონო კავშირის სხვა ფასიანი მომსახურების, მათ შორის ინტერნეტის, აგრეთვე მოხმარებული ელექტროენერგიის და ბუნებრივი აირის სააბონენტო გადასახადის გადახდას ახორციელებდა დამქირავებელი შესაბამისი ორგანიზაციების ტარიფების თანახმად.

რაც შეეხებოდა თ-ზ მ-ის მიერ წარდგენილ კომუნალური გადასახადის გადახდის ქვითრებს, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული ქვითრებით არ ირკვეოდა, კონკრეტულად ვის მიერ და რა სახის კომუნალური გადასახადის გადახდა გახხორციელდა. საქმის მასალებით არ დადასტურებულა თ-ზ მ-ის მიერ საცხოვრებელი ბინის ქირიდან ყოველთვიური კომუნალური გადასახადის სახით თვეში – 135 აშშ დოლარის გადახდის ფაქტი. მოპასუხის წარმომადგენლის განმარტებით, თანხა გადაიხადა ა. ბ-მა. ბ-სათვის თანხის თ-ზ მ-ის მიერ დაბრუნების მტკიცებულება საქმეში არ არსებობდა.

ამდენად, დგინდება, რომ ფაქტობრივად ყველა ძირითადი კომუნალური გადასახადის გადახდის ვალდებულება ქირავნობის ხელშეკრულებით ბინის დამქირავებელს ეკისრებოდა; ხელშეკრულებაში არ იყო კონკრეტიზირებული რა კომუნალური მომსახურების გადახდა ევალებოდა გამქირავებელს და რა ოდენობით (ან რითი უნდა დადგენილიყო ოდენობა); მოპასუხის წარმომადგენლის მითითებით, გადახდა რეალურად დამქირავებელმა განახორციელა; გარდა ამისა, გაქირავებული ნივთი მეუღლეთა თანასაკუთრებს წარმოადგენდა და ორივე მათგანის ვალდებულება იყო, შესაბამისი კომუნალური ვალდებულების არსებობის შემთხვევაში, მისი გადახდა.

ზემომითითებულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია აპელანტ თ-ზ მ-ის მსჯელობა ბინის დამქირავებლის მიერ გადმოგზავნილ ქვითრებზე დაყრდნობით დადგენილად ცნობილიყო მის მიერ საცხოვრებელი ბინის ქირიდან ყოველთვიური კომუნალური გადასახადის სახით თვეში 135 აშშ დოლარის ოდენობით გადახდის ფაქტი და არ არსებობდა სარჩელით ქირის ნაწილის სახით მოთხოვნილი თანხების შემცირების საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ, საქმის განხილვისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1151-ე, 1158-ე, 1159-ე, 1164-ე, 1168-ე მუხლებით, აგრეთვე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლით.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა თ-ზ მ-მ.

კასატორის მოთხოვნა:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება:

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

გადაწყვეტილებაში მითითებული გარემოება იმის თაობაზე, რომ მოდავე მხარეები ერთ ოჯახად არ ცხოვრობდნენ, სინამდვილეს არ შეესაბამება. მართალია, სასამართლო გადაწყვეტილებით ცოლ-ქმრული ურთიერთობა 2013 წლის 24 აპრილიდან შეწყვეტილია, მაგრამ ქირავნობის ხელშეკრულება 2012 წლის 20 ივლისს არის შედგენილი, მაშინ როდესაც მხარეები საოჯახო მეურნეობას ერთად ეწეოდნენ. კასატორისათვის გაუგებარია, თუკი ასეთ ვითარებას ადგილი არ ჰქონდა, მაშინ რატომ არ იდავა მოსარჩელემ თანხის დაკისრების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ თითქოს საცხოვრებელი ფართის ქირავნობის ხელშეკრულება სარჩელის შეტანის დროისათვის (2013 წლის 29 ნოემბერს) მოქმედებდა და მისი მოქმედება 2013 წლის 5 მაისს არ დასრულებულა. თ-ზ მ-მ საქმეზე წარადგინა თავად ა. ბ-ის განცახდება, რომლითაც დასტურდება ფაქტი მხარეებს შორის ქირავნობის ხელშეკრულების შეწყვეტაზე. კასატორის მოსაზრებით, აქვე გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ ქირავნობის ხელშეკრულებას ვადა 2012 წლის 20 ივლისიდან 2013 წლის ივლისამდე ჰქონდა, მაშინ როდესაც მოწინააღმდეგე მხარემ სარჩელი 2013 წლის ნოემბერში აღძრა.

ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა არ გაიზიარეს კასატორის მიერ წარდგენილი კომუნალური საექსპლოატაციო გადასახადების ქვითრები, რაც წლების განმავლობაში ცნობილი იყო თ. მ-სათვის.

განსახილველ საკასაციო საჩივარს კასატორმა თან დაურთო ა. ბ-ის რუსულ ენაზე შედგენილი განცხადებისა და მისი ქართული თარგმანის ასლები (ტომი 2, ს.ფ. 99-101).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ-ზ მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას თ-ზ მ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (954.29 ლარი) 70% – 668.03 ლარი.

რაც შეეხება საკასაციო საჩივარზე თანდართულ მტკიცებულებას, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ იგი უნდა დაუბრუნდეს კასატორს, რადგან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულება ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული, მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე თანდართული მტკიცებულება – ა. ბ-ის რუსულ ენაზე შედგენილი განცხადებისა და მისი ქართული თარგმანის ასლები (ტომი 2, ს.ფ. 99-101).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ-ზ მ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ თ-ზ მ-ს (პირადი ნომერი – .......) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (954.29 ლარი, საგადახდო დავალება № 1, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 24 სექტემბერი) 70% – 668.03 ლარი;

3. კასატორ თ-ზ მ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო სასამართლოში მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულება – ა. ბ-ის რუსულ ენაზე შედგენილი განცხადებისა და მისი ქართული თარგმანის ასლები (ტომი 2, ს.ფ. 99-101);

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე