საქმე №ას-1202-1144-2014 6 თებერვალი, 2015 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
თეიმურაზ თოდრია, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – სსიპ შემოსავლების სამსახური (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – გ. ღ-ი (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 ივნისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
გ. ღ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ 2013 წლის 25 ნოემბრის ქონებაზე ყადაღის დადების შესახებ №3 აქტის საფუძველზე ყადაღადადებული მოძრავი ქონების ყადაღისაგან გათავისუფლების შესახებ.
მოსარჩელემ მიუთითა, რომ მისი მეუღლე შ. ჩ-ის ძმას – კ. ჩ-ს ჰქონდა საგადასახადო დავალიანება, რომლის გამო, 2013 წლის 25 ნოემბერს სამცხე-ჯავახეთის სააღსრულებო ბიუროს საგადასახადო საქმეთა ოფიცერმა უკანონოდ დააყადაღა გ. ღ-ის საკუთრებაში არსებული მოძრავი ნივთები. ფაქტობრივად, დაყადაღებული ნივთები ეკუთვნოდა არა კ. ჩ-ს, არამედ გ. ღ-ს.
მოსარჩელის განმარტებით, მართალია, კ. ჩ-ე ნივთების დაყადაღების დროისათვის ცხოვრობდა გ. ღ-ი სახლში, ადიგენის რაიონის სოფელ ბ-ში, მაგრამ ნივთები, რომლებიც საგადასახადო საქმეთა ოფიცერმა ნახა და დააყადაღა საცხოვრებელ სახლში მოსარჩელის შეძენილია.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიიჩნია, რომ ქონებაზე ყადაღის დადება მოხდა კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით .
ახალციხის რაიონული სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 13 თებერვლის გადაწყვეტილებით გ. ღ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 ივნისის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა და მხარეთა შორის სადავოდ არ გამხდარა, რომ სამცხე-ჯავახეთის სააღსრულებო ბიუროს წარმოებაშია სააღსრულებო საქმე მოვალე ინდივიდუალური მეწარმე „კ. ჩ-ის“ მიმართ. სამცხე-ჯავახეთის სააღსრულებო ბიუროს საგადასახადო საქმეთა ოფიცერმა – ა. კ-მა 2013 წლის 25 ნოემბერს ინდივიდუალური მეწარმე „კ. ჩ-ის“ საგადსახადო დავალიანების უზრუნველყოფის ღონისძიების გატარების მიზნით, აღწერა და დააყადაღა ადიგენის რაიონის სოფელ ბ-ში მდებარე შემდეგი მოძრავი ქონება: „ბოშის“ ფირმის ორკამერიანი მაცივარი, 1 ცალი სამზარეულოს ავეჯი, 1 ცალი საბჭოური წარმოების „კარპატი-ს“ ფირმის გაზქურა, 1 ცალი „ელჯის“ ფირმის 5 კგ-იანი სარეცხი მანქანა, 1 ცალი „სამსუნგის“ ფირმის ტელევიზორი, 1 ცალი „სონის“ ფირმის მუსიკალური ცენტრი, ტელევიზორის მაგიდა, 1 ცალი ნაჭრის სამეული, ორპედლიანი პიანინო „უკრაინა“,1 ცალი „ზალის“ კედელი, საძინებელი, 1 ცალი „სონის“ ფირმის პლაზმური ტელევიზორი.
სასამართლომ დაადგინა, რომ დაყადაღებული ქონება მდებარეობს ადიგენის რაიონის სოფელ ბ-ში. ამასთან, პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ საქმეში არ არის წარმოდგენილი მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ ადიგენის რაიონის სოფელ ბ-ში არსებული სახლი, სადაც მოხდა მოძრავი ნივთების დაყადაღება, წარმოადგენს კ. ჩ-ის საკუთრებას.
„სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილის გათვალისწინებით, მოძრავ ნივთებზე მესაკუთრედ ყოფნის პრეზუმფცია იცავს ფაქტობრივ მფლობელობას იმ შემთხვევაში, როდესაც არსებობს აღნიშნულ ნივთებზე საკუთრების ვარაუდი.
„სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ კანონის 32-ე მუხლის გათვალისწინებით, სასამართლომ მიიჩნია, რომ დაყადაღებულ მოძრავ ნივთებზე მისი საკუთრების უფლების დადასტურებასთან დაკავშირებული მტკიცების ტვირთი ეკისრება მოსარჩელეს, რომელმაც აღნიშნულის დადასტურება მოწმეთა მიერ მიცემული ჩვენებების საფუძველზე განახორციელა.
პალატის მითითებით, პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სტატუსით დაკითხულმა ნ. ქ-მ, ფ. ტ-მ და მ. ქ-მ დაადასტურეს, რომ ადიგენის რაიონის სოფელ ბ-ში არსებული დაყადაღებული მოძრავი ქონება წარმოადგენს მოსარჩელე გ. ღ-ის საკუთრებას.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ აპელანტს საწინააღმდეგო მტკიცებულება სასამართლოსთვის არ წარუდგენია და ძირითადად შემოიფარგლა იმ გარემოებაზე მითითებით, რომ კ. ჩ-ე, სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე, მიჩნეულ უნდა იქნას სადავო მოძრავი ნივთების მესაკუთრედ. მსგავსი კატეგორიის დავების განხილვისას, მართალია, როგორც საპროცესო-სამართლებრივი, ასევე, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმით განსაზღვრული მტკიცების ტვირთის განაწილების სტანდარტით, მტკიცების ტვირთი მოსარჩელის მხარეზეა, თუმცა, კონკრეტულ შემთხვევაში, იმის გათვალისწინებით, რომ ყადაღადადებული ნივთები არ იმყოფება მოვალის (კ. ჩ-ის) საკუთრებაში არსებულ ბინაში, ასევე ყადაღადადებული ნივთების დანიშნულებიდან და ფუნქციური დატვირთულობიდან გამომდინარე, რომლებიც აშკარაა, რომ სავალდებულოა ყოველდღიური ყოფითი/საყოფაცხოვრებო მოთხოვნილებების დასაკმაყოფილებლად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, არ არსებობს მოვალის ამ დაყადაღებული ნივთების მფლობელად მიჩნევის ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი, შესაბამისად, არ არსებობს კ. ჩ-ის მესაკუთრედ მიჩნევისათვის, სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, პრეზუმფციის დაშვების საფუძველი.
სასამართლომ მიიჩნია, რომ დაყადაღებული ნივთები წარმოადგენს საოჯახო მოხმარების საყოფაცხოვრებო საგნებს. უძრავი ქონება, სადაც განლაგებულია დაყადაღებული (სადავო) მოძრავი ნივთები, არ წარმოადგენს მოვალე კ. ჩ-ის საკუთრებას. შესაბამისად, ვინაიდან კ. ჩ-ე არ წარმოადაგენს იმ სახლის მესაკუთრეს, რომელში განთავსებული საყოფაცხოვრებო საგნებიც იქნა დაყადაღებული აღმასრულებლის მიერ, პალატის მოსაზრებით, გამოირიცხება ამ ნივთებთან მიმართებით კ. ჩ-ის მფლობელობის და მესაკუთრეობის შესახებ კანონისმიერი ვარაუდის დაშვების საფუძველიც.
პალატამ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ ამგვარი ვარაუდის დაშვების წინაპირობები იარსებებდა იმ შემთხვევაში, თუკი აპელანტი დაადასტურებდა ადიგენის რაიონის სოფელ ბ-ში მდებარე სახლის (რომელში განთავსებული ნივთებიც დაყადაღდა) კუთვნილებას კ. ჩ-ისადმი. აღნიშნული გარემოების მტკიცება კი, აპელანტმა ვერ უზრუნველყო. შესაბამისად, პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის პრეტენზია, რომ კ. ჩ-ე სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე, მიჩნეულ უნდა იქნას სადავო მოძრავი ნივთების მესაკუთრედ.
ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე და 103-ე მუხლების შესაბამისად, მოძრავი ნივთების მოსარჩელისადმი კუთვნილების ფაქტის მტკიცება მოსარჩელემ სარწმუნოდ განახორციელა, ხოლო დადგენილ გარემოებათა საპირისპირო მტკიცებულება, მოპასუხის მიერ სასამართლოში წარდგენილი არ ყოფილა. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2013 წლის 25 ნოემბერს სამცხე-ჯავახეთის სააღსრულებო ბიუროს საგადასახადო საქმეთა ოფიცრის მიერ დაყადაღებული მოძრავი ნივთები წარმოადგენს არა მოვალე კ. ჩ-ის, არამედ მოსარჩელე გ. ღ-ის საკუთრებას.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება სსიპ შემოსავლების სამსახურმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორმა მიიჩნია, რომ სასამართლოს მიერ სადავო საკითხი გადაწყვეტილია მნიშვნელოვანი ფაქტობრივ გარემოებების შესწავლის გარეშე. სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და შესაბამისად, საქმეზე მიიღო არასწორი და იურიდიულად დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება.
მხარის მითითებით, სადავო ქონების რეალიზაციის უფლება სსიპ შემოსავლების სამსახურმა მოიპოვა სასამართლოს გადაწყვეტილებით, კერძოდ, ქონების რეალიზაციის შესახებ ბრძანებით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-10 და 267-ე მუხლების, ასევე „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2, მე-40 მუხლების, 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 45-ე მუხლის საფუძველზე.
სასამართლოს არ უმსჯელია და ასევე თავის დასაბუთებაში არ მიუთითებია სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლი, რომელიც ადგენს მესაკუთრედ ყოფნის პრეზუმციას. ამ მუხლისა და „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის დებულებით, ნივთები, რომელსაც მოვალესთან პოულობენ წარმოადგენს მის საკუთრებას, ცხადია, რომ სააღსრულებო ბიურომ ნივთები კანონმდებლობის შესაბამისად დააყადაღა.
კასატორის მოსაზრებით, გასათვალისწინებელია ის ფაქტი, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, გ. ღ-მა ვერ დაამტკიცა ფაქტობრივი გარემოებები, რომლებზეც ამყარებდა თავის სასარჩელო მოთხოვნას და დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილი. აღნიშნულთან დაკავშირებით არსებობს უკვე ჩამოყალიბებული სასამართლო პრაქტიკა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2012 წლის 25 ივნისის №ას-262-253-2012 გადაწყვეტილება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით დადგინდა, რომ კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „უ“ ქვეპუნქტის თანახმად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ მხარეთა შორის სადავოდ არ გამხდარა, რომ სამცხე-ჯავახეთის სააღსრულებო ბიუროს წარმოებაშია სააღსრულებო საქმე მოვალე ინდივიდუალური მეწარმე „კ. ჩ-ის“ მიმართ. სამცხე-ჯავახეთის სააღსრულებო ბიუროს საგადასახადო საქმეთა ოფიცერმა – ა .კ-მა 2013 წლის 25 ნოემბერს ინდივიდუალური მეწარმე „კ. ჩ-ის“ საგადსახადო დავალიანების უზრუნველყოფის ღონისძიების გატარების მიზნით, აღწერა და დააყადაღა ადიგენის რაიონის სოფელ ბ-ში მდებარე შემდეგი მოძრავი ქონება: „ბოშის“ ფირმის ორკამერიანი მაცივარი, 1 ცალი სამზარეულოს ავეჯი, 1 ცალი საბჭოური წარმოების „კარპატი-ს“ ფირმის გაზქურა, 1 ცალი „ელჯის“ ფირმის 5 კგ-იანი სარეცხი მანქანა, 1 ცალი „სამსუნგის“ ფირმის ტელევიზორი, 1 ცალი „სონის“ ფირმის მუსიკალური ცენტრი, ტელევიზორის მაგიდა, 1 ცალი ნაჭრის სამეული, ორპედლიანი პიანინო „უკრაინა“,1 ცალი „ზალის“ კედელი, საძინებელი, 1 ცალი „სონის“ ფირმის პლაზმური ტელევიზორი.
სასამართლომ დაადგინა, რომ დაყადაღებული ქონება მდებარეობს ადიგენის რაიონის სოფელ ბ-ში. ამასთან, პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ საქმეში არ არის წარმოდგენილი მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ ადიგენის რაიონის სოფელ ბ-ში არსებული სახლი, სადაც მოხდა მოძრავი ნივთების დაყადაღება, წარმოადგენს კ. ჩ-ის საკუთრებას.
პალატის მითითებით, პირველი ინსტანციის სასამართლოში მოწმის სტატუსით დაკითხულმა ნ. ქ-მ, ფ. ტ-მ და მ. ქ-მ დაადასტურეს, რომ ადიგენის რაიონის სოფელ ბ-ში არსებული დაყადაღებული მოძრავი ქონება წარმოადგენს მოსარჩელე გ. ღ-ის საკუთრებას.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან მოცემული ტიპის დავებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა (სუს 2012 წლის 25 ივნისის №ას-262-253-2012 განჩინება, სუს 2012 წლის 19 ნოემბრის №ას-1289-1216-2012 განჩინება, 2012 წლის 19 ნოემბრის №ას-1293-1220-2012 განჩინება), რომელიც ეფუძნება შემდეგ საფუძვლებს:
„სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-40 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოძრავ ქონებაზე ყადაღის დადება ნიშნავს მოვალის ქონების აღწერას, მესაკუთრისათვის ქონების განკარგვის – ნებისმიერი ფორმით გასხვისების, დაგირავების, მასზე ქირავნობისა და იჯარის ხელშეკრულებების დადების – აკრძალვის გამოცხადებას ანდა ქონების შესანახავად გადაცემას. აღმასრულებელი ყადაღადადებულ ნივთებს აღნუსხავს ქონების აღწერისა და დაყადაღების აქტში. აღნიშნული ნორმის ანალიზი ცხადყოფს, რომ ყადაღა შეიძლება, დაედოს მხოლოდ მოვალის კუთვნილ მოძრავ ქონებას.
„სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის 32-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების თანახმად, თუ მესამე პირი ამტკიცებს, რომ მას აღსრულების საგანზე გააჩნია უფლება, მაშინ იმ სასამართლოში, რომლის სამოქმედო ტერიტორიაზეც ხდება აღსრულება, მესამე პირს შეუძლია, აღძრას სარჩელი. ასეთ სარჩელს სასამართლო განიხილავს სასარჩელო წარმოების წესით (სარჩელი ყადაღისაგან ქონების განთავისუფლების შესახებ). სარჩელი ყადაღისაგან ქონების განთავისუფლების შესახებ წარედგინება მოვალესა და კრედიტორს. აღნიშნული დანაწესი იცავს იმ პირთა უფლებებს, რომელთა საკუთრების ობიექტი გარკვეული ცდომილების შედეგად მიიჩნევა მოვალის ქონებად, (აღსრულების საგნად). ასეთ ვითარებაში აღსრულების საგანზე უფლების მქონე მესამე პირი სარგებლობს უფლებამოსილებით, აღძრას სასამართლოში სარჩელი მოვალისა და კრედიტორის წინააღმდეგ და მოითხოვოს ქონების ყადაღისაგან განთავისუფლება.
სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ივარაუდება, რომ ნივთის მფლობელი არის მისი მესაკუთრე. ეს წესი არ მოქმედებს იმ შემთხვევაში, როცა ნივთზე საკუთრებითი ურთიერთობის ხასიათი ვლინდება საჯარო რეესტრიდან. საკუთრების პრეზუმფცია არ გამოიყენება არც ძველი მფლობელის მიმართ, თუ მან ეს ნივთი დაკარგა, მოჰპარეს ან სხვაგვარად გავიდა იგი მისი მფლობელობიდან. საკუთრების პრეზუმფცია მოქმედებს ძველი მფლობელის სასარგებლოდ მხოლოდ მისი მფლობელობის პერიოდში. აღნიშნული მუხლით გათვალისწინებული ვარაუდი (პრეზუმფცია) ასახავს იმ შემთხვევებს, როდესაც ბრუნვის მონაწილეთათვის უცნობია მფლობელობის უკან არსებული უფლება, ხშირ შემთხვევაში უცნობია მფლობელის უფლებები, მაგრამ სამართლებრივი წესრიგი მოითხოვს, დავეყრდნოთ მფლობელის კეთილსინდისიერებას და იგი, საწინააღმდეგოს დამტკიცებამდე, ნივთის მესაკუთრედ მივიჩნიოთ.
სამოქალაქო კოდექსის 151-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკუთვნებელი არის მოძრავი ნივთი, რომელიც, თუმცა არ არის მთავარი ნივთის შემადგენელი ნაწილი, მაგრამ განკუთვნილია მთავარი ნივთის სამსახურისთვის, დაკავშირებულია მასთან საერთო სამეურნეო დანიშნულებით, რის გამოც, იგი სივრცობრივად მთავარ ნივთს უკავშირდება და, დამკვიდრებული შეხედულების მიხედვით, ითვლება საკუთვნებლად. საკუთვნებლის თვისებას შეადგენს ის, რომ იგი მთავარ ნივთთან დაკავშირებულია საერთო სამეურნეო დანიშნულებით, რაც გამოიხატება იმაში, რომ საკუთვნებელი განკუთვნილია მთავარი ნივთის სამსახურისათვის. საკუთვნებელი სივრცობრივად უკავშირდება მთავარ ნივთს საწინააღმდეგოს დამტკიცებამდე. მთავარი ნივთის მესაკუთრე იმავდროულად საკუთვნებლის მესაკუთრედ მიიჩნევა. საცხოვრებელ ბინაში არსებული ავეჯი განკუთვნილია მისი სამსახურისათვის და დაკავშირებულია მასთან საერთო სამეურნეო დანიშნულებით. თუ საქმის მასალებით დასტურდება და სადავოს არ წარმოადგენს ის გარემოება, რომ საცხოვრებელი ბინა რეგისტრირებულია კონკრეტული პირის სახელზე, შესაბამისად, ივარაუდება, რომ ამ ბინაში განთავსებული ნივთების მესაკუთრე და კეთილსინდისიერი მფლობელიც აღნიშნული პირია.
სამოქალაქო კოდექსის 158-ე მუხლის პირველი ნაწილით ცალსახად დადგენილია, რომ ნივთზე მფლობელის უფლებამოსილების არამართლზომიერების მტკიცების ტვირთი უფლების შემცილებელს აწევს.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი
მოსამართლეები: თ. თოდრია
ბ. ალავიძე
