საქმე №ას-1223-1164-2014 16 თებერვალი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

თეიმურაზ თოდრია, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ი. კ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. და ვ-ა კ-ები (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 8 სექტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების აღიარება, სავალდებულო წილის მიღება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი. კ-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ. და ვ-ა კ-ების მიმართ სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების აღიარებისა და სავალდებულო წილის მიკუთვნების შესახებ.

მოსარჩელის განმარტებით, ქ.ბორჯომში, კ-ის ქუჩა (ახლანდელი გ. რ-ის ქუჩა) №22-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლის წილი ირიცხება 1996 წლის 20 ნოემბერს გარდაცვლილი კ. კ-ს (ქორწინებამდელი გვარი შ-ე) სახელზე.

1925 წელს კ. შ-მ იქორწინა ბ. კ-ზე, რომელიც 1963 წლის 2 დეკემბერს ბორჯომის სახალხო სასამართლოს გადაწყვეტილებით ცნობილ იქნა სამამულო ომში გარდაცვლილად. მათ ჰყავდათ სამი შვილი – 2006 წელს გარდაცვლილი ვ. კ-ე, 2010 წელს გარდაცვლილი გ. კ-ე და 1963 წელს გარდაცვლილი ლ. კ-ე.

მოსარჩელის მითითებით, ნ. კ-ე წარმოადგენს ვ. კ-ის პირველი რიგის მემკვიდრეს, გ. კ-ის პირველი რიგის მემკვიდრეები არიან მისი მეუღლე – ვ-ა კ-ე და შვილი – ვ. კ-ე, ხოლო ლ. კ-ის პირველი რიგის მემკვიდრე არის მოსარჩელე ი. კ-ე.

1996 წლის 20 ნოემბერს გარდაიცვალა ი. კ-ის ბებია –კ. კ-ე და იმავე დღეს გაიხსნა სამკვიდრო მის დანაშთ ქონებაზე.

მოსარჩელემ მიუთითა, რომ კ. კ-ე გარდაცვალებამდე ცხოვრობდა ზემოაღნიშნული საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე, მის კუთვნილ მომიჯნავე ოთახში. ისინი სარგებლობდნენ საერთო აივნებით. მოსარჩელე დაბადების დღიდან თითქმის უწყვეტად ცხოვრობს ამ სახლში. კ. კ-ის გარდაცვალებისთანავე კი, დაიკავა მის სარგებლობაში არსებული ფართი და აივანი, რომელთაც პატრონობდა და უვლიდა, ასევე მოაწესრიგა და იყენებდა პირველ სართულზე მდებარე ოთახს.

ი. კ-მ აღნიშნა, რომ პოლიციის დახმარებით მოპასუხეებმა მას შეაწყვეტინეს მანამდე კ. კ-ის საკუთრებაში არსებული ფართის სარგებლობა და ფლობა.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 დეკემბრის №2/0255211წ. საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ვ-ა და ვ. კ-ების სარჩელი და აღიარებულ იქნა 1997 წლის 20 სექტემბრის ანდერძის კუთვნილება 1906 წელს დაბადებულ და 1996 წლის 20 ნოემბერს გარდაცვლილი კ. კ-ისადმი. ასევე, აღიარებული იქნა აწ გარდაცვლილი კ. კ-ის სამკვიდრო ქონების მიღება.

მოსარჩელის მოსაზრებით, ვინაიდან, ვ-ა და ვ. კ-ები სასამართლომ ფაქტობრივად ანდერძით მემკვიდრეებად ცნო და ი. კ-ე არის კ. კ-ის პირველი რიგის მემკვიდრე, ეკუთვნის მისი დანაშთი სამკვიდრო ქონებიდან მამის – ლ. კ-ის კუთვნილი სავალდებულო წილი.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მიუთითეს, რომ ი. კ-ე არ წარმოადგენს სავალდებულო წილის მიღებაზე უფლებამოსილ პირს.

მოპასუხეთა განმარტებით, კ. კ-ის გარდაცვალებას წინ უსწრებდა სავალდებულო წილის მიღების უფლების მქონე პირის, ი. კ-ის მამა ლ. კ-ის გარდაცვალება 1963 წელს. შესაბამისად, ეს უკანასკნელი 1996 წელს გარდაცვლილი კ. კ-ის სამკვიდრო ქონებაზე სავალდებულო წილის მისაღებად მოწვეული ვერ იქნებოდა.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილებით ი. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 8 სექტემბრის განჩინებით ი. კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის თანახმად, სასამართლომ მიუთითა, რომ საქმეში წარმოდგენილია ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 დეკემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება. აღნიშნულ გადაწყვეტილებაში, ისევე როგორც განსახილველ დავაშიც, მოდავე მხარეებს წარმოადგენენ, ერთი მხრივ, ვ. და ვ-ა კ-ები და, მეორე მხრივ, ი. კ-ე. დავის საგანიც განსახილველ დავაში არის კ. კ-ის სამკვიდრო ქონება.

ამდენად, ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 დეკემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს აქვთ პრეიუდიციული ძალა განსახილველი დავისათვის. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ უტყუარად დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

კ. კ-ე გარდაიცვალა 1996 წლის 20 ნოემბერს ბორჯომში. მისი გარდაცვალება რეგისტრირებულია 1996 წლის 4 დეკემბერს ბორჯომის მმრ განყოფილების მიერ.

კ. კ-ის შვილი – გ. კ-ე გარდაიცვალა 2010 წლის 12 აპრილს. ვ-ა კ-ე არის გ. კ-ს მეუღლე, ვ. კ-ე არის გ. კ-ის შვილი.

კ კ-ის შვილი – ლ კ-ე გარდაიცვალა 1963 წლის 8 ივნისს. ლ. კ-ე არის ი. კ-ის მამა.

1977 წლის 20 სექტემბერს შედგენილი ანდერძით, კ. კ-მ მთელი მის ქონება, მათ შორის ქ.ბორჯომში, კ-ის ქუჩა №22-ში მდებარე სახლი უანდერძა თავის შვილ გ. კ-ს.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 დეკემბრის №2/0252-11წ გადაწყვეტილებით აღიარებულ იქნა 1997 წლის 20 სექტემბრის ანდერძის (დამოწმებული ნოტარიუს თ. ჩ-ის მიერ) კუთვნილება 1906 წელს დაბადებულ და 1996 წლის 20 ნოემბერს გარდაცვლილ კ. კ-ისადმი.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 დეკემბრის №2/0252-11წ გადაწყვეტილებით ასევე აღიარებულ იქნა 2010 წლის 12 აპრილს გარდაცვლილი გ. კ-ის მიერ 1996 წლის 20 ნოემბერს გარდაცვლილი კ. კ-ის სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღება.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1371-ე მუხლით, 1307-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით და განსახილველ შემთხვევაში უტყუარად დაადგინა, რომ მამკვიდრებელი – კ. კ-ე გარდაიცვალა 1996 წელს, ხოლო მისი პირველი რიგის მემკვიდრე ლ. კ-ე გარდაიცვალა 1963 წელს. ამდენად, დგინდება, რომ მამკვიდრებლის გარდაცვალებას წინ უსწრებდა მოსარჩელის მამის, პირველი რიგის მემკვიდრის გარდაცვალება და შესაბამისად, ეს უკანასკნელი მოგვიანებით გარდაცვლილი კ. კ-ის სამკვიდრო ქონებაზე სავალდებულო წილის მისაღებად მოწვეული ვერ იქნებოდა.

სამოქალაქო კოდექსის 1372-ე მუხლის ანალიზის საფუძველზე სასამართლომ მიიჩნია, რომ სავალდებულო წილთან დაკავშირებული მემკვიდრეობითი ურთიერთობის წარმოშობისათვის აუცილებელია ისეთი იურიდიული ფაქტის დადგომა, როგორიც არის მამკვიდრებლის გარდაცვალება ან სასამართლოს მიერ მისი გარდაცვლილად გამოცხადება, რაც იწვევს სამკვიდროს გახსნას. განსახილველ შემთხვევაში, ლ. კ-ის გარდაცვალებამდე სამკვიდრო ვერ გაიხსნებოდა იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ მამკვიდრებელი კ. კ-ე არ იყო ჯერ გარდაცვლილი. შესაბამისად, 1372-ე მუხლით გათვალისწინებული სავალდებულო წილის მოთხოვნის უფლება ვერ გადავიდოდა ლ. კ-ის მემკვიდრე ი. კ-ზე.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ კ. კ-ის დანაშთ ქონებაზე სამკვიდრო გაიხსნა მისი გარდაცვალების შემდეგ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სავალდებულო წილის მიღების უფლებით შეეძლოთ, ესარგებლათ მხოლოდ ამ მომენტისათვის ცოცხალ სავალდებულო წილის მიღების უფლების მქონე მემკვიდრეებს. ასეთი პირები კი, სამოქალაქო კოდექსის 1371-ე მუხლის შესაბამისად, არიან მამკვიდრებლის შვილები, მშობლები და მეუღლე. მოსარჩელეზე მამის სავალდებულო წილის მოთხოვნის უფლება მემკვიდრეობით მხოლოდ იმ შემთხვევაში გადავიდოდა, თუ ეს უკანასკნელი სამკვიდროს გახსნის შემდეგ ისე გარდაიცვლებოდა, რომ სავალდებულო წილის მიღებას ვერ მოასწრებდა.

სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის სასამართლოს, რომელმაც არ გაიზიარა მოსარჩელის არგუმენტი, რომ სავალდებულო წილის მიკუთვნების საკითხის გადაწყვეტისას სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე მუხლით. აღნიშნული ნორმა ადგენს კანონისმიერ მემკვიდრეთა წრეს, რომელშიც შვილიშვილებიც შედიან. ისინი ითვლებიან პირველი რიგის მემკვიდრეებად, თუ სამკვიდროს გახსნის დროისათვის ცოცხალი აღარ არის მათი მშობელი, რომელიც მამკვიდრებლის მემკვიდრე უნდა ყოფილიყო და თანასწორად იღებენ იმ წილს, რომელიც კანონით მემკვიდრეობის დროს მათ გარდაცვლილ მშობელს ერგებოდა.

კანონით მემკვიდრეობის და სავალდებულო წილის მომწესრიგებელი ნორმები მოცემულია სამოქალაქო კოდექსის სხვადასხვა თავში და ისინი წარმოადგენენ სპეციალურ ნორმებს. კანონით მემკვიდრეობის მომწესრიგებელი ნორმები (სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე-1343-ე მუხლები) არ შეიცავს რაიმე დათქმას სავალდებულო წილზე, ხოლო რაც შეეხება სამოქალაქო კოდექსის 1371-ე მუხლის შინაარსს, მასში აღწერილია სავალდებულო წილზე უფლების მქონე პირები არა ზოგადად კანონით მემკვიდრეთა წრიდან, არამედ კონკრეტულად, სხვა ნორმაზე მითითების გარეშე, ხოლო მათ შორის მამკვიდრებლის შვილიშვილები მოხსენიებული არ არის. სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე მუხლის გამოყენებას განსახილველი შემთხვევისათვის აფერხებს ასევე ამავე კოდექსის 1306-ე მუხლის მეორე ნაწილის შინაარსი, რომლის თანახმადაც, კანონით მემკვიდრეობა, გარდაცვლილის ქონების გადასვლა კანონში მითითებულ პირებზე მოქმედებს, თუ მამკვიდრებელს არ დაუტოვებია ანდერძი, ან თუ ანდერძი მოიცავს სამკვიდროს ნაწილს, ან თუ ანდერძი მთლიანად ან ნაწილობრივ ბათილად იქნება ცნობილი. მიუხედავად იმისა, რომ დასახელებული ნორმა მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძველს არ შეიცავს, იგი, როგორც ზოგადი ნორმა, სამოქალაქო კოდექსის 1371-ე მუხლის ლოგიკური განმარტებისათვის შემოწმებას მოითხოვს.

სასამართლოს მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში მამკვიდრებლის მიერ დატოვებული ანდერძი მოიცავს მთელ სამკვიდროს, ანდერძი არ არის გაბათილებული და შეცილებული მოსარჩელის მიერ. აქედან გამომდინარე, კიდევ უფრო ნათელი ხდება ის ფაქტი, რომ სავალდებულო წილის უფლების დადგენისათვის არ შეიძლება იქნეს გამოყენებული კანონით მემკვიდრეობის ნორმები.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ კ. კ-ის დანაშთი სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების აღიარების მოთხოვნის მიმართ მოსარჩელე ი. კ-ს ნამდვილი იურიდიული ინტერესი არ გააჩნია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის შინაარსიდან გამომდინარე, იურიდიული ინტერესის არსებობისათვის, რომელიც წარმოადგენს აღიარებითი სარჩელის მიღებისა და განხილვის წინაპირობას, აუცილებელია, რომ არსებობდეს დავა მხარეთა შორის უფლებებისა თუ სამართლებრივი ურთიერთობების შესახებ. აღიარებით სარჩელს, მიკუთვნებითი სარჩელისაგან განსხვავებით, წაეყენება დამატებითი წინაპირობა – ნამდვილი იურიდიული ინტერესის არსებობა, ანუ რა სამართლებრივი შედეგის მიღწევაა შესაძლებელი, რა არის მოსარჩელის სამართლებრივი დაცვის ინტერესი. აღნიშნული ინტერესის არსებობა წარმოადგენს აღიარებითი სარჩელის დასაშვებობისა და დაკმაყოფილების ძირითად წინაპირობას. აღიარებითი სარჩელის აღძვრის შემთხვევაში მოსარჩელის მიერ მითითებული იურიდიული ინტერესი უნდა იყოს ნამდვილი. ერთია, მოსარჩელის სურვილი, ხოლო მეორე კი, – სარჩელის ნამდვილი იურიდიული ინტერესი, რომელთა ერთმანეთთან გაიგივება არ შეიძლება.

პალატამ დამატებით განმარტა, რომ სარჩელის მიმართ იურიდიული ინტერესი ნამდვილია იმ შემთხვევაში, თუ სასარჩელო წესით მოთხოვნა მიღწევადი, ხოლო უფლება რეალიზებადია. იმ შემთხვევაში, თუ სარჩელის დაკმაყოფილების შედეგად იურიდიული ინტერესი ვერ მიიღწევა ან მისი მიღწევა სხვა უცნობ მოვლენაზე ან მესამე პირის ნებაზეა დამოკიდებული, ასეთ შემთხვევაში, იურიდიული ინტერესი ნამდვილი არ არის.

განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ კ. კ-მ 1977 წლის 20 სექტემბერს შეადგინა ანდერძი, რომლის თანახმად მთელი თავისი დანაშთი სამკვიდრო ქონება უანდერძა მოპასუხეების – ვ. და ვ-ა კ-ების მამას და მეუღლეს – გ. კ-ს, რომლისგანაც მემკვიდრეობით მიიღეს მოპასუხეებმა. ასევე დგინდება, რომ სარჩელი სავალდებულო წილის მიკუთვნების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გარემოებები კი, ი. კ-ის სასარჩელო მოთხოვნას – კ. კ-ის დანაშთი სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების აღიარების შესახებ, არანამდვილს ხდის, რადგან მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი აღიარებითი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებით ვერ მიიღწევა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ი. კ-მ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად არ გაითვალისწინა მის არგუმენტი, რომ სავალდებულო წილის მიკუთვნების საკითხი უნდა გადაწყვეტილიყო სამოქალაქო კოდექსის 1336-ე მუხლით. აღნიშნული ნორმა ადგენს, რომ შვილიშვილი კანონით მემკვიდრედ ჩაითვლება, თუ სამკვიდროს გახსნის დროისათვის ცოცხალი აღარ არის მისი მშობელი, რომელიც მამკვიდრებლის მემკვიდრე უნდა ყოფილიყო და თანასწორად იღებს იმ წილს, რომელიც კანონით მემკვიდრეობის დროს მის გარდაცვლილ მშობელს ერგებოდა.

სასამართლომ ასევე არასწორად განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 1371-ე მუხლის მოთხოვნები, რომელიც ადგენს, რომ მამკვიდრებლის შვილს, ე.ი პირველი რიგის მემკვიდრეს და, მათ შორის იმ შვილიშვილს, რომლის მშობელი ცოცხალი აღარ არის სამკვიდროს გახსნის დროისათვის, ანდერძის შინაარსის მიუხედავად ეკუთვნის სავალდებულო წილი – იმ წილის ნახევარი, რაც კანონით მემკვიდრეობის დროს ერგებოდა.

კასატორმა მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1307-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტზე, 1372-ე, 1336-ე მუხლებზე და მიიჩნია, რომ კასატორის მამა ლ კ-ის უფლება სამკვიდროზე მემკვიდრეობით გადავიდა ი. კ-ე – კ. კ-ის შვილიშვილზე. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელის მოსაზრებით, იგი ითვლება კ. კ-ის პირველი რიგის მემკვიდრედ და აქვს სავალდებულო წილის მიღების უფლება. ქონება მან, სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, მიიღო ფაქტობრივი ფლობით.

მხარის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ ი. კ-ს იურიდიული ინტერესი არ გააჩნდა, ვინაიდან სასამართლოს მიერ სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების ფაქტის დადგენის შემთხვევაში მიიღწეოდა ის იურიდიული შედეგი, რომლის მიღწევაც სურს მოსარჩელეს, სახელდობრ, დადგინდებოდა მის მიერ სადავო ქონებიდან სავალდებულო წილის მიღების ფაქტი, რაც მისთვის ¼ ნაწილის მიკუთვნების წინაპირობაა.

ამდენად, კასატორმა ჩათვალა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის დასაბუთებული, რის გამოც მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 დეკემბრის განჩინებით ი. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით დადგინდა, რომ კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ¹“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, რადგან იგი რეგისტრირებულია სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში 13910 სარეიტინგო ქულით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ი. კ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის თანახმად, ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 დეკემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს აქვთ პრეიუდიციული ძალა განსახილველი დავისათვის. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ უტყუარად დადგენილად ჩათვალა შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

კ. კ-ე გარდაიცვალა 1996 წლის 20 ნოემბერს ბორჯომში. მისი გარდაცვალება რეგისტრირებულია 1996 წლის 4 დეკემბერს ბორჯომის მმრ განყოფილების მიერ.

კ. კ-ის შვილი – გ. კ-ე გარდაიცვალა 2010 წლის 12 აპრილს. ვ-ა კ-ე არის გ. კ-ის მეუღლე, ვ. კ-ე არის .გ კ-ის შვილი.

კ. კ-ის შვილი – ლ. კ-ე გარდაიცვალა 1963 წლის 8 ივნისს. ლ. კ-ე არის ი. კ-ის მამა.

1977 წლის 20 სექტემბერს შედგენილი ანდერძით, კ. კ-მ მთელი მის ქონება, მათ შორის ქ.ბორჯომში, კ-ის ქუჩა №22-ში მდებარე სახლი უანდერძა თავის შვილ გ. კ-ს.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 დეკემბრის №2/0252-11წ გადაწყვეტილებით აღიარებულ იქნა 1997 წლის 20 სექტემბრის ანდერძის (დამოწმებული ნოტარიუს თ. ჩ-ის მიერ) კუთვნილება 1906 წელს დაბადებულ და 1996 წლის 20 ნოემბერს გარდაცვლილ კ. კ-ისადმი.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2011 წლის 29 დეკემბრის №2/0252-11წ გადაწყვეტილებით ასევე აღიარებულ იქნა 2010 წლის 12 აპრილს გარდაცვლილი გ. კ-ის მიერ 1996 წლის 20 ნოემბერს გარდაცვლილი კ. კ-ის სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღება.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან მოცემული ტიპის დავებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა (სუს 2013 წლის 20 სექტემბრის №ას-347-330-2013 განჩინება, 2011 წლის 25 იანვრის №ას-681-637-2010 განჩინება, 2012 წლის 12 ნოემბრის №ას-1261-1190-2012 განჩინება, 2013 წლის 6 ივნისის №ას-1577-1480-2012 გადაწყვეტილება).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ი. კ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: თ. თოდრია

ბ. ალავიძე