საქმე №ას-1233-1174-2014 18 თებერვალი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

თეიმურაზ თოდრია, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – მ. და ნ. ჯ-ები (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ჩ-ა, ნ. მ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. და ნ. ჯ-ებმა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ა. ჩ-ასა და ნ. მ-ის მიმართ საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრედ ცნობის შესახებ.

მოსარჩელეებმა განმარტეს, რომ ქ.თბილისში, ზ-ის მესამე შესახვევში მდებარე უძრავი ქონება საკადასტრო კოდით ... საჯარო რეესტრში თანასაკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია ნ. მ-ის და ა. ჩ-ას სახელზე.

მოსარჩელეები არიან საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული სუბიექტები - მოსარგებლეები. მათ უკავიათ მოპასუხეების თანასაკუთრებაში არსებული ქონებიდან საკადასტრო გეგმაზე დატანილი 2/1 შენობა-ნაგებობა. შპს „ა-ის“ აზომვითი ნახაზის მიხედვით, მოსარჩელეების მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საერთო ფართი შეადგენს 89.94 კვ.მ-ს და იგი განლაგებულია შენობა 2/1-ის სარდაფსა და პირველ სართულზე. მოსარჩელეების მიერ ამჟამად დაკავებული 89.94 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება შეადგენს 52 804 ლარს.

თავდაპირველად მოსარჩელეების და მოპასუხეების უფლებრივ წინამორბედებს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელწერილი 18 კვ.მ საცხოვრებელ სადგომზე, ხოლო ფაქტობრივი მდგომარეობით არსებული დანარჩენი ფართობი აშენდა უშუალოდ მოსარჩელეების მიერ.

მოსარჩელეებმა განმარტეს, რომ თავდაპირველი საცხოვრებელი სადგომის ფართის ზევით მათ მიერ აშენებული არსებული ფართი 71.94 კვ.მ არ წარმოადგენს მხარეთა შორის ნასყიდობის საგანს და ამ ფართზე უნდა გავრცელდეს დათმობის გარიგების სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე წესები. მოსარჩელეთა მითითებით, 71.94 კვ.მ ფართი მიაშენეს თავდაპირველი სადგომის შესყიდვის შემდგომ. საქმის მასალებში ცალკე ხელწერილი მესაკუთრესთან მიშენებულ ფართზე წარმოდგენილი არ არის და მასზე უნდა გავრცელდეს დათმობის გარიგების სამართლერბივი ურთიერთობიდან გამომდინარე წესები.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ. და ნ. ჯ-ების სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მ. ჯ-ა და ნ. ჯ-ა ცნობილ იქნენ ნ. მ-ის და ა. ჩ-ას სახელზე რეგისტრირებული, ქ.თბილისში, ზ-ის მესამე შესახვევში მდებარე უძრავი ქონებიდან (საკადასტრო კოდი: ...) 89.94 კვ.მ-ის №2 შენობა-ნაგებობის (საკადასტრო გეგმაზე დატანილი 2/1 შენობა-ნაგებობა) მესაკუთრეებად, მ. და ნ. ჯ-ებს ა. ჩ-ას და ნ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრათ 11615.8 ლარის გადახდა (18 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულების 10%, ხოლო დანარჩენი 71.94 კვ.მ ფართის საბაზრო ღირებულების 25%), რაც სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში მოსარჩელეებმა გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 ოქტომბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ქ.თბილისში, ზ-ის მესამე შესახვევში მდებარე უძრავი ქონება საკადასტრო კოდით ... (198 კვ.მ დაზუსტებული ფართი, შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი №1, №2) საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში რეგისტრირებულია ნ. მ-ის და ა. ჩ-ას თანასაკუთრებად.

სააპელაციო პალატის მითითებით, მხარეები არ დავობენ, რომ მოსარჩელეებს დაკავებული აქვთ მოპასუხეების თანასაკუთრებაში არსებული ქონებიდან საკადასტრო გეგმაზე დატანილი 2/1 შენობა-ნაგებობა. შპს „ა-ის“ აზომვითი ნახაზის მიხედვით, მოსარჩელეების მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საერთო ფართი შეადგენს 89.94 კვ.მ-ს და იგი განლაგებულია შენობა 2/1-ის სარდაფსა და პირველ სართულზე. მოსარჩელეების მიერ ამჟამად დაკავებული 89.94 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება შეადგენს 52 804 ლარს. ასევე უდავოა, რომ თავდაპირველად მოსარგებლეებსა და მესაკუთრეს შორის ფორმადაუცველი ნასყიდობის ხელშეკრულება ეხებოდა 18 კვ.მ საცხოვრებელ სადგომს.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეები ცნობილ იქნენ ამ ფართის მესაკუთრეებად მისი საბაზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ. გადაწყვეტილება ამ ნაწილში არ გასაჩივრებულა.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეთა მფლობელობაში ფაქტობრივი მდგომარეობით არსებული დანარჩენი 71.94 კვ.მ აშენდა უშუალოდ მოსარჩელეების მიერ. თბილისის საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ, რადგან საქმის მასალებში ცალკე ხელწერილი მესაკუთრესთან მიშენებულ ფართზე წარმოდგენილი არ არის, მასზე უნდა გავრცელდეს დათმობის გარიგების სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე წესები. აღნიშნულზე დაყრდნობით, მოსარჩელეები ცნობილ იქნენ 71.94 კვ.მ ფართის მესაკუთრედ მისი ღირებულების 25%-ს გადახდის სანაცვლოდ. სწორედ აღნიშნულს არ ეთანხმებიან მოსარჩელეები სააპელაციო საჩივრით და ითხოვენ ფართის მესაკუთრედ ცნობას თანხის გადახდის გარეშე. ამასთან, მესაკუთრეებს არ აღუძრავთ შეგებებული სარჩელი თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე მოსარგებლეთა მფლობელობის უფლების შეწყვეტის მოთხოვნით.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ წინამდებარე დავის გადაწყვეტის მიზნით უნდა დადგინდეს, არსებობს თუ არა ამჟამად მოპასუხეთა საკუთრებაში რიცხულ მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელეთა მიერ აშენებული ფართის მოსარჩელეთათვის უსასყიდლოდ გადაცემის სამართლებრივი საფუძველი.

სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი მუხლით, 1¹ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით, ასევე ყურადღება გაამახვილა მე-6 მუხლზე, რომლითაც გათვალისწინებულია მესაკუთრის ვალდებულება, ნივთზე მფლობელობის შეწყვეტის სანაცვლოდ, მოსარგებლეს აუნაზღაუროს მის მიერ განხორციელებული მიშენება-დაშენების ან/და არსებითი გაუმჯობესების ხარჯები საბაზრო ღირებულების სრული ოდენობით, რაც შეეხება შემთხვევებს, როდესაც მოსარგებლე ითხოვს მის მიერ განხორციელებულ მიშენებაზე მესაკუთრედ ცნობას და მესაკუთრე არ იყენებს უპირატეს უფლებას, მოსთხოვოს მოსარგებლეს საცხოვრებელი სადგომის მფლობელობის შეწყვეტა, ასეთი კანონით პირდაპირ მოწესრიგებული არ არის. შესაბამისად, საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების თავისებურებების გათვალისწინებით ეს საკითხი უნდა გადაწყდეს „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მიზნებიდან გამომდინარე.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარგებლის მიერ განხორციელებულ მიშენებაზე ყოველგვარი კომპენსაცის გარეშე მოსარგებლის მესაკუთრედ ცნობა ეწინააღმდეგება „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მიზნებს, სპეციალური მოწესრიგების გზით დააბალანსოს საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრისა და მოსარგებლის ინტერესები.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის მიზანია, აღადგინოს სამართლებრივი წესრიგი იმ ურთიერთობებში, რომლებიც წარმოიშვნენ მოქმედი სამოქალაქო კოდექსით გაუქმებული ნორმატიული აქტების საფუძველზე. ამ კოდექსის ამოქმედებამდე მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსისა და მიწის შესახებ კანონმდებლობის საფუძვლების შესაბამისად, სახელმწიფოსაგან მფლობელობაში მიღებული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე რჩებოდა სახელმწიფო, ხოლო ამ მიწის ნაკვეთზე აღმართული საცხოვრებელი სახლის მესაკუთრეს წარმოადგენდა მოქალაქე. მიწის ნაკვეთის სარგებლობაში გადაცემის წესს არეგულირებდა იმ დროს მოქმედი მიწის შესახებ კანონმდებლობა, კერძოდ, იმ დროს მოქმედი მიწის შესახებ კანონმდებლობის საფუძვლების მე-3 მუხლის თანახმად, მოქალაქეს მიწის ნაკვეთი სარგებლობაში გადაეცემოდა ამ საფუძვლებისა და მოკავშირე რესპუბლიკების კანონმდებლობით დადგენილი წესით. ამ საფუძვლების მე-20 მუხლის თანახმად, მოქალაქეს უფლება ჰქონდა, საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისათვის მიეღო მფლობელობაში მიწის ნაკვეთი და ესარგებლა ამ მიწის ნაკვეთით სიცოცხლის ბოლომდე მემკვიდრეობით გადაცემის უფლებით. ამასთან, მიწის მფლობელებს ჰქონდათ მათ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთისა ან მისი ნაწილის მხოლოდ დროებით სარგებლობაში გადაცემის უფლება კანონმდებლობით დადგენილ შემთხვევებში და წესით (საფუძვლების მე-16 მუხლის მე-7 ქვეპუნქტი). იმ დროს მოქმედი მიწის შესახებ კანონმდებლობის თანახმად, მიწის მფლობელს უფლება ჰქონდა, მხოლოდ დროებით სარგებლობაში გადაეცა მიწის ნაკვეთი, ისიც კანონმდებლობით დადგენილ შემთხვევებში და წესით, წინააღმდეგ შემთხვევაში, გარიგება იყო ბათილი.

შესაბამისად, შენობა-ნაგებობის მესაკუთრე და მიწის ნაკვეთის მართლზომიერი მფლობელი სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის საფუძველზე იქცა მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ. მის მართლზომიერ მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მისივე თანხმობით მოსარგებლის მიერ მიშენებული ფართი მიწის ნაკვეთის არსებითი შემადგენელი ნაწილია და მიშენებაზე მოსარგებლის საკუთრების ცნობის შემთხვევაში მცირდება მესაკუთრის კუთვნილი თავისუფალი მიწის ნაკვეთი.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლით რეგულირებულ შემთხვევაში მესაკუთრეს რჩება მის ნაკვეთზე მოსარგებლის მიერ მიშენებული ნაგებობა, ანუ იზრდება მისი ქონების ღირებულება (მიწის ნაკვეთს ემატება მისი არსებითი შემადგენელი ნაწილი ნაგებობის სახით) და, ბუნებრივია, რომ ამ ღირებულების გაზრდის საფუძვლის – განხორციელებული მიშენება-დაშენების ან/და არსებითი გაუმჯობესების ხარჯები საბაზრო ღირებულების სრული ოდენობით მოსარგებლეს უნდა აუნაზღურდეს მესაკუთრის მხრიდან. რაც შეეხება საწინააღმდეგო შემთხვევას (როცა მიშენების მესაკუთრედ მოსარგებლის ცნობა ხდება), ფაქტობრივად, მცირდება მესაკუთრის აქტივები (მიწის ნაკვეთი, რომელზეც მოსარგებლის მიშენებაა განთავსებული) და, შესაბამისად, მხარეთა ქონებრივი ინტერესების დაბალანსების მიზნით, ეს არ უნდა მოხდეს ყოველგვარი სასყიდლის გარეშე.

განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ მოსარგებლესა და მესაკუთრეს შორის ფორმადაუცველი ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა 18 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომზე, ხოლო ფაქტობრივი მდგომარეობით არსებული დანარჩენი 71.94 კვ.მ მიაშენეს უშუალოდ მოსარჩელეებმა. პალატამ გაითვალისწინა, რომ მოსარგებლის მიერ 71.94 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის მიშენება განხორციელდა იმ მიწის ნაკვეთის ფართის ხარჯზე, რომელზეც მართლზომიერი მფლობელობა და შემდგომში უკვე საკუთრების უფლება მოპოვებული ჰქონდა საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეს და მიიჩნია, რომ მიშენებაზე მოსარგებლის მესაკუთრედ ცნობა მესაკუთრისათვის კომპენსაციის გადახდის გარეშე ზღუდავს სადგომის მესაკუთრის უფლებებს და ეწინააღმდეგება „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნებს. რაიმე მტკიცებულება, რაც მიშენების ქვეშ არსებული მიწის ნაკვეთის ღირებულებას განსაზღვრავდა, საქმეში წარმოდგენილი არ არის და აპელანტებს არც ზეპირი ფორმით მიუთითებიათ. ამასთან, უდავოა, რომ მესაკუთრე არც მიშენების წარმოებაზე და არც მის ფლობაზე წინააღმდეგობა არ გამოუთქვამს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ გონივრულია ფორმადაუცველი ნასყიდობით გადაცემულ ფართზე მოსარგებლის მიერ მიშენებული ფართის მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე მოსარგებლის მოთხოვნა დაკმაყოფილდეს ფართის ღირებულების 25%-ის გადახდის სანაცვლოდ, ანუ თავდაპირველი საცხოვრებელი სადგომის ფართის ზევით არსებულ 71.94 კვ.მ ფართზე გავრცელდეს საცხოვრებელი სადგომის დათმობის გარიგების სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე წესები და მოსარგებლეებს მესაკუთრედ ცნობის სანაცვლოდ, საცხოვრებელი სადგომის მესაკუთრეთა სასარგებლოდ დაეკისროთ ფართის ღირებულების 25%-ის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება მ. და ნ. ჯ-ებმა გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 12 დეკემბრის განჩინებით მ. და ნ. ჯ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით დადგინდა, რომ კასატორები სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებული არიან.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა მ. და ნ. ჯ-ების საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ქ.თბილისში, ზ-ის მესამე შესახვევში მდებარე უძრავი ქონება საკადასტრო კოდით ... (198 კვ.მ დაზუსტებული ფართი, შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი №1, №2) საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში რეგისტრირებულია ნ. მ-ის და ა. ჩ-ას თანასაკუთრებად.

სააპელაციო პალატის მითითებით, მხარეები არ დავობენ, რომ მოსარჩელეებს დაკავებული აქვთ მოპასუხეების თანასაკუთრებაში არსებული ქონებიდან საკადასტრო გეგმაზე დატანილი 2/1 შენობა-ნაგებობა. შპს „ა-ის“ აზომვითი ნახაზის მიხედვით, მოსარჩელეების მიერ დაკავებული საცხოვრებელი სადგომის საერთო ფართი შეადგენს 89.94 კვ.მ-ს და იგი განლაგებულია შენობა 2/1-ის სარდაფსა და პირველ სართულზე. მოსარჩელეების მიერ ამჟამად დაკავებული 89.94 კვ.მ საცხოვრებელი სადგომის საბაზრო ღირებულება შეადგენს 52 804 ლარს. ასევე უდავოა, რომ თავდაპირველად მოსარგებლეებსა და მესაკუთრეს შორის ფორმადაუცველი ნასყიდობის ხელშეკრულება ეხებოდა 18 კვ.მ საცხოვრებელ სადგომს.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 6 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეები ცნობილ იქნენ ამ ფართის მესაკუთრეებად მისი საბაზრო ღირებულების 10%-ის გადახდის სანაცვლოდ. გადაწყვეტილება ამ ნაწილში არ გასაჩივრებულა.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეთა მფლობელობაში ფაქტობრივი მდგომარეობით არსებული დანარჩენი 71.94 კვ.მ აშენდა უშუალოდ მოსარჩელეების მიერ. თბილისის საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ, რადგან საქმის მასალებში ცალკე ხელწერილი მესაკუთრესთან მიშენებულ ფართზე წარმოდგენილი არ არის, მასზე უნდა გავრცელდეს დათმობის გარიგების სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე წესები. აღნიშნულზე დაყრდნობით, მოსარჩელეები ცნობილ იქნენ 71.94 კვ.მ ფართის მესაკუთრედ მისი ღირებულების 25%-ს გადახდის სანაცვლოდ. სწორედ აღნიშნულს არ ეთანხმებიან მოსარჩელეები სააპელაციო საჩივრით და ითხოვენ ფართის მესაკუთრედ ცნობას თანხის გადახდის გარეშე. ამასთან, მესაკუთრეებს არ აღუძრავთ შეგებებული სარჩელი თანხის გადახდის სანაცვლოდ საცხოვრებელ სადგომზე მოსარგებლეთა მფლობელობის უფლების შეწყვეტის მოთხოვნით.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ. და ნ. ჯ-ების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: თ. თოდრია

ბ. ალავიძე