საქმე №ას-148-139-2014 26 თებერვალი, 2015 წელი,
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ბ. ვ-ე, ლ. ჟ-ი, რ. შ-, ი. ბ-ე, მ. ბ-ე, ქ. ბ-ე, გ. შ-, ე. კ- ბ. ჩ-ა, ი.ბ. ამხანაგობა „ო.ი“, თავმჯდომარე თ. შ-ე
წარმომადგენელი - რ. ფ-ე
მოწინააღმდეგე მხარე – მ. ს-ე
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 10 დეკემბრის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – კრების ოქმების ბათილად ცნობა, უძრავ ნივთზე თანამესაკუთრედ აღიარება, ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მ. ს-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ბ. ვ-ის, ლ. ჟ-ის, რ. შ-ის, ი. ბ-ის, მ. ბ-ის, ქ. ბ-ის, გ. შ-ს, ე. კ-ას, ბ. ჩ-ას, ი.ბ. ამხანაგობა „ო.ი“-ს, თავმჯდომარე თ. შ-ის მიმართ კრების ოქმების ბათილად ცნობის, უძრავ ნივთზე თანამესაკუთრედ აღიარების და ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით.
სარჩელის მიხედვით, ქ. ბათუმში, ... N... მდებარე მრავალსართულიან საცხოვრებელ სახლში მოსარჩელე მ.ს-ეს საცხოვრებელი ბინა გააჩნია. აღნიშნულ მისამართზე 2006 წელს შეიქმნა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ამხანაგობა „ო-ის“.
საჯარო რეესტრის სააგენტოდან გამოთხოვილი დოკუმენტით აღმოჩნდა, რომ მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლზე არსებული სხვენები ამ ბინის მაცხოვრებლებს ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადასცემიათ. 2009 წლის 21 აპრილს სანოტარო წესით დამოწმებულ პარტნიორთა კრების ოქმში მითითებულია, რომ ... N...-ში მდებარე 4 სართულიან საცხოვრებელ სახლზე მანსარდული სართული მოწყობილიყო. აღნიშნული ოქმით ამხანაგობის წევრებს ინდივიდუალური საკუთრების უფლებით დაურეგისტრირდათ უძრავი ქონება, კერძოდ: ბ. ვ-ეს 59,04 კვ. მეტრი, ლ. ჟ-ს 47,84 კვ. მეტრი, გ. შ-ს 48,36 კვ. მეტრი, თ. მ-ეს 48,47 კვ. მეტრი, რ. შ-ს 41,36 კვ. მეტრი, ე. გ-ას 39,33 კვ. მეტრი, ბადრი ჩ-ას 69 კვ. მეტრი, ხოლო ი. ქ. და მ. ბ-ეებს თანაბარწილად 41,67 კვ. მეტრი სხვენები. ამხანაგობა „ო.ის“ 2009 წლის 14 მაისის N..... კრების ოქმით ე. კ-ას სხვენი განმეორებით გადაეცა, ხოლო ბ. ჩ-ზე განაწილებული 69 კვ. მეტრის სხვენი 2009 წლის 31 ივლისის N...... ამხანაგობის კრების ოქმით ბ. ჩ-ას გადაეცა, რომელიც საჯარო რეესტრშია აღრიცხული.
მოსარჩელე მიუთითებს, რომ 2009 წლის 21 აპრილს კრების ოქმი კანონის უხეში დარღვევით იქნა მიღებული, ვინაიდან კრება არ ჩატარებულა, ხოლო ასეთი პირობების შემთხვევაში მიღებული გადაწყვეტილება „ბინათმესაკუთრეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად ბათილია.
მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ ამხანაგობის წევრთა სარგებლობაში არსებული სხვენების მოპასუხეთა ინდივიდუალურ სარგებლობაში არსებობის ფაქტი არასწორია, ვინაიდან მათით ყველა ბინის მესაკუთრე სარგებლობდა და იგი საერთო საკუთრებას წარმოადგენდა. მ. ს-ის განმარტებით ამხანაგობის კრების ოქმში მითითებული მეორე ფაქტი, სახლის მეოთხე სართულზე მანსარდის მოწყობასთან დაკავშირებით ოქმში მითითებულ პირთა ინტერესებს ემსახურებოდა და არანაირი სარემონტო სამუშაოს აუცილებლობით არ იყო იგი განპირობებული, რისი ნათელი დასტურიცაა ის გარემოება, რომ მანსარდის მოწყობაზე სამშენებლო ნებართვა სწორედ ამ პირთა სახელზეა გაცემული 2011 წელს. მოსარჩელეს მიაჩნია, რომ აღნიშნული გარემოებით სხვა თანამესაკუთრეთა კანონიერი უფლებაა უგულებელყოფილი, ხოლო ამჟამად არსებული დაშენება მათთან ყოველგვარი შეთანხმების გარეშე ხორციელდება, რითაც მათი საცხოვრებელი ბინა ზიანდება.
მოსარჩელე მიუთითებს, რომ ამხანაგობის N... კრების ოქმში მითითებულია, რომ თითქოსდა იგი 2007 წლის 6 ივლისს ჩატარდა, რაც არასწორია, ვინაიდან კრების ოქმში აღნიშნულია, რომ მას 31 წევრიდან 29 ესწრებოდა, მაშინ როდესაც მარტოდენ მათ მიერ წარდგენილი განცხადებით 8 წევრი პრეტენზიას გამოთქვამს კრების მოწვევის და ჩატარების თაობაზე.
მოსარჩელის განმარტებით ამხანაგობა „ო.ის“ 2009 წლის 14 მაისის N... კრების ოქმით ე. კ-ზე განმეორებით გადაცემული სხვენი უკანონოა, ვინაიდან არც ამ კრებაზე იქნა მოწვეული ამხანაგობის სხვა წევრები, ხოლო აღნიშნული ოქმი შედგა იმ მოტივით, რომ 2009 წლის 21 აპრილს უკანონოდ შედგენილი პარტნიორთა კრების ოქმი დაფარულიყო, რომლითაც ე. გ-ას 39.33 კვ. მეტრი სხვენი გადაეცა. მ. ს-ეს უკანონოდ მიაჩნია ასევე 2009 წლის 31 ივლისის N. ამხანაგობის კრების ოქმი, რომლითაც ბ. ჩ-ას გადაეცა 2009 წლის 21 აპრილს ბ. ჩ-აზე გადაცემული სხვენი. მისი განმარტებით ბ. ჩ-ა არ წარმოადგენდა ამხანაგობა „ო.ი“-ს წევრს, ვინაიდან ამ უკანასკნელს მითითებულ მისამართზე ინდივიდუალურ საკუთრებაში საცხოვრებელი ფართი არ გააჩნდა.
მოსარჩელე მიუთითებს, რომ დღეის მდგომარეობით დაკანონებული ფართის ორ მესაკუთრეს - რ. შ-ს და ი., მ. და ქ-ნა ბ-ებს მითითებული ქონება უკვე გასხვისებული აქვთ, შესაბამისად მათ ნაწილში თანასაკუთრებად ცნობის აღიარება ვერ მოხდება, რის გამოც მიაჩნია, რომ მას უნდა გადაეცეს ბინის ღირებულების პროპორციული თანხა.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 10 დეკემბრის გადაწყვეტილებით მ. ს-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: ა) ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ო.ის” (მდებარე: ქ. ბათუმში, ...ს ქ.№....) წევრთა კრების 2007 წლის 6 ივლისის №... ოქმი (სანოტარო წესით დამოწმებული 2009 წლის 21 აპრილს, რეესტრის №....., ნოტარიუსი ხ. კ-ი); ბ) ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ო.ის” (მდებარე: ქ. ბათუმში, ... ქ.№....) წევრთა კრების 2009 წლის 1 აპრილის №... ოქმი, ე. კ-ის 39.33მ სხვენის გადაცემის ნაწილში (სანოტარო წესით დამოწმებული 2009 წლის 14 მაისს, რეესტრის №....., ნოტარიუსი ნ. ბ-ე); გ) ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ო.ის” (მდებარე: ქ. ბათუმში, ....... ქ.№...) წევრთა კრების 2009 წლის 31 ივლისის №.... ოქმი, (სანოტარო წესით დამოწმებული 2009 წლის 31 ივლისს, რეესტრის №...., ნოტარიუსი ნ. ბ-ე); დ) მ. ს-ე ცნობილ იქნა ქ. ბათუმში, ... ქ. №... მდებარე უძრავი ნივთების (საკადასტრო კოდებით №........, №..., №.... და №....) თანამესაკუთრედ; ე) რ. შ-ს დაეკისრა 1290 (ათას ორას ოთხმოცდაათი) აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა მ. ს-ის სასარგებლოდ; ვ) მ. ბ-ეს, ი. ბ-ეს და ქ. ბ-ეს სოლიდარულად დაეკისრათ 79.55 (სამოცდაცხრამეტი მთელი ორმოცდათხუთმეტი მეასედი) აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა მ. ს-ის სასარგებლოდ.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
ქალაქ ბათუმში, ..... №..., არსებობს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ო.ი” (დებულება დამტკიცებულია 2006 წლის 22 აპრილს), რომლის ერთ-ერთ წევრს წარმოადგენს მ. ს-ე (წილობრივი მონაცემი: მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული 42.43 მ2 ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული მთლიანი ფართიდან - 1066.75 მ2-დან).
ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ო.ის” წევრთა კრების №.... ოქმის (დათარიღებულია 2007 წლის 6 ივლისით; დამოწმებულია სანოტარო წესით 2009 წლის 21 აპრილს, რეესტრში რეგისტრაციის №...., ნოტარიუსი ხ. კ-ი) თანახმად კრებას ესწრებოდა 29 მესაკუთრე (სულ არსებული 31 მესაკუთრიდან), რომელთაც ერთხმად მიიღეს შემდეგი გადაწყვეტილებები: ა) არსებულ 4-სართულიან საცხოვრებელ სახლზე მოეწყოს მანსარდული სართული; ბ) ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაეცათ ამხანაგობის წევრებს მათსავე სარგებლობაში არსებული სხვენები, კერძოდ: ბ. ვ-ეს - 59.04 მ2, ლ. ჟ-ს - 47.84 მ2, გ. შ-ს - 48.36 მ2, თ.მ-ეს - 48.47 მ2, რ. შ-ს - 41.36 მ2, ე. გ-ას - 39.33 მ2, ბ. ჩ-ას - 69 მ2, ი., ქ. და მ. ბ-ებს - 41.67 მ2; საჯარო რეესტრს ეთხოვა საკუთრების უფლების რეგისტრაციის განხორციელება ამ მონაცემების საფუძველზე.
ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ო.ის” წევრთა კრების №... ოქმის (დათარიღებულია 2009 წლის 1 აპრილით; დამოწმებულია სანოტარო წესით 2009 წლის 14 მაისს, რეესტრში რეგისტრაციის №.., ნოტარიუსი ნ. ბ-ე) თანახმად კრებას ესწრებოდა 29 მესაკუთრე (სულ არსებული 31 მესაკუთრიდან), რომელთაც ერთხმად მიიღეს შემდეგი გადაწყვეტილება: ამხანაგობის წევრს - ე. კ-ს დაურეგისტრირდეს საკუთრებაში მითითებულ მისამართზე არსებული სხვენი - 39.33მ2.
ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ო.ის” წევრთა კრების №... ოქმის (დათარიღებულია 2009 წლის 31 ივლისით; დამოწმებულია სანოტარო წესით 2009 წლის 31 ივლისს, რეესტრში რეგისტრაციის №...., ნოტარიუსი ნ. ბ-ე) თანახმად კრებას ესწრებოდა 29 მესაკუთრე (სულ არსებული 31 მესაკუთრიდან), რომელთაც ერთხმად მიიღეს შემდეგი გადაწყვეტილება: ამხანაგობის წევრს - ბ. ჩ-ას დაურეგისტრირდეს საკუთრებაში მითითებულ მისამართზე მისი ბინის ზემოთ არსებული სხვენი - 69 მ2.
ზემოთ მითითებული ოქმების საფუძველზე, საჯარო რეესტრში განხორციელდა საკუთრების უფლებების რეგისტრაციები, კერძოდ: ბ. ვ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია 59.04 მ2 სხვენზე (საკადასტრო კოდი №.......); ლ. ჟ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია 47.84 მ2 სხვენზე (საკადასტრო კოდი №...); რ. შ-ს საკუთრების უფლების რეგისტრაცია 41.36 მ2 სხვენზე (საკადასტრო კოდი №...); ი. ქ. და მ. ბ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია 41.67 მ2 სხვენზე (საკადასტრო კოდი №......); გ. შ-ს საკუთრების უფლების რეგისტრაცია 48.36 მ2 სხვენზე (საკადასტრო კოდი №....); ე. კ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაცია 39.33 მ2 სხვენზე (საკადასტრო კოდი №....); ბ. ჩ-ას საკუთრების უფლების რეგისტრაცია 69 მ2 სხვენზე (საკადასტრო კოდი №...).
ი. ქ. და მ. ბ-ებმა, 2010 წლის 11 ოქტომბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ზემოთ მითითებული 41.67 მ2 სხვენი (საკადასტრო კოდი №......) 2000 აშშ დოლარად გაასხვისეს ს. ც-ე.
რ. შ-მ, 2012 წლის 20 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ზემოთ მითითებული 41.36მ2 სხვენი (საკადასტრო კოდი №.....) 40000 აშშ დოლარად გაასხვისა მ. ა-ე.
აჭარის ა/რ მთავრობის დროებითი კოლეგიური ორგანოს-განაშენიანების რეგულირების საბჭოს 2010 წლის 6 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ო.ის” წევრებს მიეცათ ნებართვა საცხოვრებელ სახლზე მანსარდის მოწყობაზე; ხოლო ქალაქ ბათუმის მ.ის არქიტექტურისა და ურბანული დაგეგმარების სამსახურის 2011 წლის 17 მარტის №... ბრძანებით გაიცა მშენებლობის ნებართვა მანსარდის დასაშენებლად.
ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ო.ის” წევრისათვის - მ. ს-ისათვის არ უცნობებიათ ამავე ამხანაგობის 2007 წლის 6 ივლისის, 2009 წლის 1 აპრილის და 2009 წლის 31 ივლისის წევრთა კრებების ჩატარების ადგილისა და თარიღის შესახებ; 2007 წლის 6 ივლისის კრების ჩატარების ადგილისა და თარიღის შესახებ ასევე არ უცნობებიათ ამხანაგობის წევრებისათვის: ჯ. რ-ის, ზ. ა-ის, გ. ა-ის, ნ. ბ-ის, მ. ქ-ის, გ. ს-სა და ს. გ-ის.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონი ამოქმედდა 2007 წლის 1 აგვისტოს (ამავე კანონის 31-ე მუხლის საფუძველზე). ამდენად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ო.ის” 2009 წლის 1 აპრილისა და 31 ივლისის კრებების ოქმების კანონიერება უნდა შემოწმებულიყო ამ კანონის ნორმების საფუძველზე. 2007 წლის 6 ივლისის კრების ოქმის კანონიერება კი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის შესაბამისი ნორმების საფუძველზე.
სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (2007 წლის 6 ივლისისათვის მოქმედი რედაქცია) შემდეგ ნორმებზე:
სამოქალაქო კოდექსის 208-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილების თანახმად: მრავალბინიან სახლებში მიწის ნაკვეთი, შენობის ნაწილი და ის ნაგებობა-დანადგარები, რომლებიც არ წარმოადგენდა ინდივიდუალურ საკუთრებას, ბინის მესაკუთრეთა საერთო საკუთრება იყო; ინდივიდუალური საკუთრება შეიძლება არსებულიყო მხოლოდ იზოლირებულ ბინაზე, ან შენობის სხვა იზოლირებულ ნაწილზე.
ამავე კანონის 212-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, ბინის მესაკუთრის წილი საერთო საკუთრებაში განისაზღვრებოდა მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართობის შეფარდებით ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებულ მთელ ფართობთან;
224-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, საერთო საკუთრების მართვა ეკისრებოდათ ბინის მესაკუთრეებს ერთობლივად, თუ ამ კოდექსით ანდა ბინის მესაკუთრეთა შეთანხმებით სხვა რამ არ იყო განსაზღვრული.
226-ე მუხლის თანახმად, ბინის მესაკუთრენი გადაწყვეტილებებს იღებდნენ ბინის მესაკუთრეთა კრებაზე; გადაწყვეტილების ნამდვილობისათვის აუცილებელი იყო, რომ მისი საგანი უკვე ყოფილიყო გამოცხადებული კრების მოწვევის დროისათვის; გადაწყვეტილება შეიძლებოდა კრების გარეშეც მიღებულიყო, თუკი ბინის მესაკუთრენი მასზე თანხმობას წერილობით განაცხადებდნენ.
227-ე მუხლის მე-2, მე-3, მე-4 ნაწილების შესაბამისად, ბინის მესაკუთრეთა კრება მოიწვეოდა ამხანაგობის თავმჯდომარის მიერ მაშინაც, როცა ამას მოითხოვდა ბინის მესაკუთრეთა ერთ მეოთხედზე მეტი. თუ თავმჯდომარე არ იყო, ან იგი თავისი მოვალეობის საწინააღმდეგოდ თავს არიდებდა კრების მოწვევას, კრება შეიძლება მოეწვია ერთ-ერთ ბინის მესაკუთრესაც; კრება მოიწვეოდა ერთი კვირის ვადაში მისი მოწვევის შესახებ წერილობითი განცხადების გაკეთების დღიდან; გადაუდებელი აუცილებლობის შემთხვევაში კრება მოიწვეოდა დაუყოვნებლივ. ბინის მესაკუთრეთა კრებას უძღვებოდა ამხანაგობის თავმჯდომარე, თუ კრება სხვა რამეს არ გადაწყვეტდა.
მითითებული ნორმების და დამტკიცებულად ცნობილი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2007 წლის 6 ივლისის კრების მოწვევისა და მასზე გადაწყვეტილების მიღებისათვის კანონით დადგენილი წესი დარღვეულია: არ დგინდება, რომ კრების შესახებ წერილობითი განცხადება იყო გაკეთებული, ანუ - კრების საგანი (მანსარდის მოწყობა და სხვენების განკარგვა) რომ გამოცხადებული იყო კრების მოწვევამდე; არ დგინდება კრებაზე ამხანაგობის წევრთათვის შეტყობინებების გაგზავნისა და ჩაბარების გარემოებები. გარდა ამისა, თვითონ კრების ოქმითაც ირკვევა, რომ გადაწყვეტილებები მანსარდის მოწყობისა და სხვენების ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე მიღებულია არა ყველა მესაკუთრის მიერ ერთობლოვად, არამედ - ნაწილის მიერ (31-დან 29 მესაკუთრის მიერ).
ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ო.ის” წევრთა 2009 წლის 1 აპრილის და 31 ივლისის კრებების ოქმების კანონიერების შეფასებისას, სააპელაციო სასამართლო ყურადღება გაამახვილა ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის შემდეგ ნორმებზე:
ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები კრებაზე აფიქსირებენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა მიერ მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსების (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) მფლობელობის ამ კანონის ძალაში შესვლის დროს არსებულ ფაქტობრივ მდგომარეობას და ხმათა 2/3-ით იღებენ გადაწყვეტილებას, რომლის თაობაზედაც დგება შესაბამისი ოქმი.
ამავე კანონის 27-ე მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით, კრების მოწვევის შესახებ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრებს უნდა ეცნობოს წერილობით.
მითითებული ნორმების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ კანონი აუცილებლად მიიჩნევს - ამხანაგობის წევრთა კრებამ გადაწყვეტილება სამეურნეო სათავსის ამა თუ იმ წევრზე მიკუთვნების თაობაზე მიიღოს მხოლოდ მაშინ, თუ ამ კანონის ამოქმედების მომენტისათვის (2007 წლის 1 აგვისტო) ეს წევრი ფაქტობრივად ფლობს სამეურნეო სათავსს. ამასთან, ამხანაგობის წევრები წერილობით უნდა იყვნენ გაფრთხილებულნი კრების ადგილისა და თარიღის თაობაზე.
მოცემულ შემთხვევაში, პალატამ მიიჩნია, რომ არ დგინდებოდა არც სადავო ოქმებში მითითებულ პირთა მიერ მათთვის ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემული ფართების ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის ამოქმედების მომენტისათვის (2007 წლის 1 აგვისტო) ფლობის ფაქტი და არც კრებებზე ამხანაგობის წევრთა (მათ შორის - მოსარჩელის) კანონით დადგენილი წესით მოწვევის (შეტყობინების ჩაბარების) გარემოებები. ამდენად, 2009 წლის 1 აპრილის და 31 ივლისის კრებების მოწვევისა და მათზე გადაწყვეტილების მიღებისათვის კანონით დადგენილი წესი ასევე დარღვეული იყო.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის თანახმად ბათილია გარიგება, რომელიც არღვევს კანონით დადგენილ წესს. ამდენად, გასაჩივრებული გარიგებები (ოქმები) პალატის მოსაზრებით ბათილს წარმოადგენდა, ვინაიდან არღვევდა ამ კოდექსისა და ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის ნორმებით დადგენილ წესებს. შესაბამისად, აღდგებოდა ამ გარიგებათა დადებამდე არსებული პირვანდელი მდგომარეობა, ანუ - შესაბამისი წილობრივი მონაცემებით (42.43 მ2 1066.75 მ2-დან) მ. ს-ის თანასაკუთრების უფლება ბათილად ცნობილი ოქმების საფუძველზე განკარგულ ფართებზე, სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებში.
ზიანის ანაზღაურებისა და უსაფუძვლო გამდიდრების შედეგად მიღებული სარგებლის ანაზღაურების თაობაზე მ. ს-ის სასარჩელო მოთხოვნასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის შემდეგ ნორმებზე:
სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, იმ პი., რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება.
ამავე კოდექსის 409-ე მუხლის მიხედვით, თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია, ან ამისათვის საჭიროა არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები, მაშინ კრედიტორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება.
სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის შესაბამისად, ზიანი უნდა ანაზღაურდეს ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისთვის.
ამავე კანონის 412-ე მუხლის თანახმად, ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მოვალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენდა ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს.
ამდენად, პალატის განმარტებით ანაზღაურებას ექვემდებარებოდა კრედიტორისათვის ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისი, რომლის დადგომაც წინასწარ იყო სავარაუდო მოვალისათვის. ამასთან, თუ პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა შეუძლებელია, კრედიტორს ეძლევა ფულადი ანაზღაურება.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ რ. შ-სა და ი. ქ. და მ. ბ-ების ქმედების - ამხანაგობის მიერ გადაცემული ქონების სხვა პირებზე გასხვისების - შედეგად მ. ს-ისათვის დადგა ქონებრივი დანაკლისი: მან დაკარგა საკუთრების უფლება სხვენის იმ ნაწილზე, რომელიც ერგებოდა არსებული წილობრივი მონაცემის (42.43 მ2 შეფარდებული 1066.75 მ2-თან) შესაბამისად. პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა შეუძლებელი იყო, რადგან სადავო სხვენის მესაკუთრეები - მ. ა-ე და ს. ც-ე წარმოადგენდნენ კეთილსინდისიერი შემძენ მესამე პირებს.
პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ რ. შ-მ სადავო ფართი გაასხვისა 40000 აშშ დოლარად. ზემოთ მითითებულ წილობრივი მონაცემს შეესაბამება 1591 აშშ დოლარი; თუმცა, კოდექსის 248-ე მუხლის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლო მოსარჩელეს ვერ მიაკუთვნებდა იმაზე მეტს, ვიდრე ის მოითხოვდა; შესაბამისად, მ. ს-ის სასარჩელო მოთხოვნა რ.შ-ის მიმართ უნდა დაკმაყოფილებულიყო მოსარჩელის მიერ მითითებულ ფარგლებში და მოპასუხეს დაკისრებოდა 1290 აშშ დოლარის ეკვივალენტი თანხის გადახდა ლარში მოსარჩელის სასარგებლოდ.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ანალოგიური პრინციპით, იმის გათვალისწინებით, რომ ი. ქ. და მ. ბ-ეების მიერ სადავო ფართი გასხვისდა 2000 აშშ დოლარად, მ. ს-ის სასარჩელო მოთხოვნა ი., ქ. და მ. ბ-ეების მიმართ უნდა დაკმაყოფილებულიყო ნაწილობრივ: მოპასუხეებს სოლიდარულად უნდა დაკისროდათ 79.55 აშშ დოლარის ეკვივალენტი თანხის გადახდა ლარში მოსარჩელის სასარგებლოდ. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის (აპელანტის) მითითება სადავო ფართის ღირებულებასთან დაკავშირებით, რადგან ეს მითითება დაუსაბუთებელს წარმოადგენდა: საქმეში არსებული, 2010 წლის 11 ოქტომბრის წერილობითი ფორმით დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად ნასყიდობის ფასი და შესაბამისად, ნივთის ღირებულებაც იყო 2000 აშშ დოლარი; ამ გარემოების საწინააღმდეგო მტკიცებულება აპელანტს (მოსარჩელეს) არ ჰქონდა წარმოდგენილი.
პალატამ განმარტა, რომ მ.ს-ეს ე. კ-ის საკუთრებაში გადაცემული ფართის (39.33 მ2 სხვენი, საკადასტრო კოდი №.....) თანამესაკუთრედ ცნობა სარჩელით არ მოუთხოვია (იხ: სარჩელი). ასეთი მოთხოვნა მან დააფიქსირა მხოლოდ სააპელაციო საჩივარში, რის გამოც სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით ეს მოთხოვნა ვერ დაკმაყოფილდებოდა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 10 დეკემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
კასატორების განმარტებით, მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განსაზღვრა დავის საგანი და საფუძველი. მისი მოსაზრებით მოცემულ საქმეზე სარჩელის საგანია ამხანაგობის კრების ოქმების ბათილად ცნობა, უძრავ ქონებაზე - სხვენზე საკუთრების უფლების აღიარება და მოპასუხეებზე ფულადი თანხის დაკისრება.
კასატორები მიუთითებენ, რომ მოცემულ საქმეზე მოსარჩელემ მოპასუხედ დაასახელა ამხანაგობა „ო.ი“ და მისი 9 წევრი, მაშინ როდესაც ამხანაგობას სულ 31 წევრი ყავს. კასატორების მოსაზრებით მსგავსი კატეგორიის საქმეებზე დამკვიდრებული სასამართლო პრაქტიკის მიხედვით პროცესში მხარის სტატუსით უნდა ჩაებათ ამხანაგობის ყველა წევრი, რომელთაგან ნაწილს მოპასუხის სტატუსი ექნებოდა, ხოლო მეორე ნაწილს მესამე პირის.
კასატორები აღნიშნავენ, რომ სააპელაციო პალატამ უგულებელყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული მოთხოვნები, რომლებიც სასამართლოს უფლებას ანიჭებს მხარეებისათვის კითხვების დასმის თაობაზე და საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა სრულად და ზუსტად განსაზღვრისათვის, ამ გარემოებათა დასადასტურებლად მტკიცებულებათა გამოვლენისა და სასამართლოში წარდგენისათვის, მათი უტყუარობის გამოკვლებისათვის პალატამ არ გამოიყენა მისთვის მინიჭებული პროცესუალური უფლება, რაც მათი მოსაზრებით გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლიტურ საფუძველს წარმოადგენს.
კასატორები განმარტავენ, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა სსკ-ის 182-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რომლის თანახმად, მოსარჩელეს შეუძლია ერთ სარჩელში გააერთიანოს ამ სასამართლოს განსჯადი რამდენიმე მოთხოვნა ერთი და იმავე მოპასუხის მიმართ, იმისგან დამოუკიდებლად, ერთსა და იმავე საფუძველს ემყარება, თუ არა ეს მოთხოვნები. მიაჩნიათ, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის შინაარში პირდაპირ და უშუალოდ ეწინააღმდეგება კანონს და იგი ვერ აღსრულდება.
კასატორები მიუთითებენ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებზე და მიაჩნიათ, რომ მოსარჩელემ მოცემულ საქმეზე ვერ წარმოადგინა რაიმე მტკიცებულება, რომელიც მისი მოთხოვნის მართებულებას დაამტკიცებდა. ამასთან, აღნიშნავენ, რომ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონი ამოქმედდა 2007 წლის 1 აგვისტოდან, ხოლო გასაჩივრებული ოქმი მიღებულია 2006 წლის ...., რაც საკასაციო საჩივრის დაშვების ერთ-ერთ საფუძვლად მიაჩნიათ.
კასატორების განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო ის გარემოება, რომ გასაჩივრებული ოქმებით მხოლოდ არსებული მდგომარეობის კონსტანცია განხორციელდა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრებს შორის სხვენების ახლებულ გადანაწილებას ადგილი არ ჰქონია. მათი განმარტებით, ისინი მითითებულ მისამართზე არსებული მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მეოთხე სართულზე ცხოვრობენ და სადაო სხვენის ფართები წლების განმავლობაში აქვთ დაკავებული, რითაც სარგებლობენ კიდეც. საკასაციო საჩივრის ავტორები აღნიშნავენ, რომ მოსარჩელე ოთხსართულიანი საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე ცხოვრობს და მას სადაო სხვენების ფართთან შეხება არასდროს ჰქონია, შესაბამისად ეს უკანასკნელი სადაო ქონებას არასოდეს ფლობდა.
კასატორები მიუთითებენ, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა წარმოადგენს აღიარებით სარჩელს და მიაჩნიათ, რომ მისი მიღების წინაპირობები არ არსებობდა, ვინაიდან ეს უკანასკნელი ვერ ასაბუთებს მოცემულ დავასთან მიმართებაში იურიდიული ინტერესის არსებობას.
კასატორები აღნიშნავენ, რომ მოსარჩელემ მოცემულ სარჩელზე ვერ წარმოადგინა რაიმე მტკიცებულება, რომელიც გასაჩივრებული კრების ოქმების უკანონობას დაამტკიცებდა. მათი განმარტებით საქმეზე წარმოდგენილია ამხანაგობის წევრების ახსნა-განმარტებები, რომლებიც კრების ოქმის ნამდვილობას ადასტურებს, ხოლო მისი ჩატარების შესახებ ინფორმირებულები იყვნენ ამხანაგობის წევრები.
კასატორები მიუთითებენ, რომ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის შესაბამისად, არასაცხოვრებელი ფართის ამხანაგობის წევრის აღრიცხვაში საფუძველია ამხანაგობის წევრთა კრების მიერ წევრისათვის ფაქტობრივი მფლობელობის დადასტურება, რაც მათი მოსაზრებით აღნიშნულ კრებაზე განხორციელდა. კერძოდ, ამხანაგობის წევრებმა სხვენში არსებული შესაბამისი ფართის ფაქტობრივი მფლობელობა მოპასუხეებს დაუდასტურეს. ამ გარემოების საპირისპირო მტკიცებულება მოსარჩელეს არ წარმოუდგენია.
კასატორები აღნიშნავენ, რომ კრების ოქმების ბათილად ცნობით ძალადაკარგულად იქნება ცნობილი მათ საფუძველზე საჯარო რეესტრში განხორციელებული ჩანაწერები, შესაბამისად საჯარო რეესტრში აღდგება თავდაპირველი მდგომარეობა. ანუ, სადავო ქონება ამხანაგობის საკუთრებაში დარჩება და მოპასუხეები მესაკუთრეები ვეღარ იქნებიან. მსგავს შემთხვევაში საკასაციო საჩივრის ავტორებს გაუგებრად მიაჩნიათ, თუ ვის თანამესაკუთრედ უნდა აღმოჩნდეს მოსარჩელე.
კასატორები მიუთითებენ, რომ სასამართლომ რ. შ-ს უკანონოდ დააკისრა 1290 აშშ დოლარის, ხოლო მ. ი. და ქ. ბ-ებს 79.55 აშშ დოლარის გადახდა. საკასაციო საჩივრის ავტორები აღნიშნავენ, რომ მათ თავიანთ მფლობელობაში არსებული სხვენის ფართებში ჩაატარეს კაპიტალური სარემონტო სამუშაოები, რის შემდეგაც სხვენის ღირებულება გაიზარდა, ხოლო მოსარჩელეს საერთო ქონების მოვლასა და პატრონობისათვის რაიმე თანხა არ გაუღია.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო გაეცნო საქმის მასალებს, განიხილა საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს გასაჩივრებიული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე პალატას შემდეგ გარემოებათა გამო:
უპირველს ყოვლისა, უნდა აღინიშნოს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მ.ს-ის სარჩელზე უარის თქმის ერთ-ერთი საფუძველი იყო ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს არ ჰქონდა იურიდიული ინტერესი იმისა, რომ სასამართლოს ბათილად ეცნო მითითებული კრების ოქმები. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის თანახმად, სარჩელი შეიძლება აღიძრას უფლებისა თუ სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა-არარსებობის დადგენის, დოკუმენტების ნამდვილობის აღიარების ან დოკუმენტების სიყალბის დადგენის შესახებ, თუ მოსარჩელეს აქვს იმის იურიდიული ინტერესი, რომ ასეთი აღიარება სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოხდეს.
საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ იურდიული ინტერესი არის სამართლებრივი სიკეთე, რომელიც მხარემ შეიძლება მიიღოს სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში, რაც, ბუნებრივია, არ გულისხმობს მხოლოდ ქონების გადაცემას. იურიდიული ინტერესის ცნებაში ყოველთვის იგულისხმება ის მატერიალურსამართლებრივი უფლება, რომლის დაცვასაც უზრუნველყოფს აღიარებითი სარჩელი; ამასთან, კანონმდებელმა იმპერატიულად განსაზღვრა, რომ აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილება მხოლოდ მაშინაა დასაშვები, თუ მხარე დაადასტურებს, რომ ეს აღიარება სასამართლო წესით უნდა მოხდეს, უფრო ზუსტად კი, სასამართლო წესით უფლების აღიარების აუცილებლობა უნდა გამოირკვეს და ამ აღიარებას უნდა მოჰყვებოდეს სამართლებრივი შედეგი. იურიდული ინტერესი ნამდვილია იმ შემთხვევაში, თუ კანონმდებლობიდან გამომდინარე, სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში, შეიძლება დადგეს ის შედეგი, რასაც მხარე ისახავს მიზნად. აღნიშნული პირობა ობიექტური გარემოებაა და არ აქვს მნიშვნელობა, თავად მხარე რა სამართლებრივი შედეგის დადგომას უკავშირებს საქმეზე გადაწყვეტილების მიღებას.
განსახილველ შემთხვევაში, მითითებული ოქმების ბათილად აღიარებაც დაკავშირებული უნდა იყოს მოსარჩელის ინტერესთან მის მიმართ დადგეს კონკრეტული სამართლებრივი შედეგი.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ მ. ს-ე სადავო კრებებზე მიწვეული არ იყო და აღნიშნავს, რომ საპირისპირის მტკიცების ტვირთი მოპასუხეს ეკისრებოდა, ვინაიდან, ობიექტურად შეუძლებელია მხარეს ნეგატიური ფაქტის (გარემოების არ არსებობა, ან, ამ შემთხვევაში, კრებაზე მოუწვევლობა) მტკიცების ვალდებულება დაეკისროს, ამასთან, გაურკვეველია, რა შედეგის მიღწევას ცდილობს მ.ს-ე მითითებული ოქმების გაბათილების შემთხვევაში. შესაძლებელია, მოსარჩელეს სურდეს სადავო ფართის მესაკუთრედ ან თანამესაკუთრედ ცნობა. აღნიშნული შედეგი დამოკიდებულია იმ გარემოებასთან, თუ ვის მფლობელობაშია სადავო ფართი. თუ იგი ითხოვს ზიანის ანაზღაურებას, მაშინ მან უნდა დაადასტუროს, თუ რა ზიანი მიადგა სადვო კრების ოქმებითა და სადავო ქონების მოპასუხეთა საკუთრებაში გადაცემით.
,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები კრებაზე აფიქსირებენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა მიერ მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსების (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) მფლობელობის ამ კანონის ძალაში შესვლის დროს არსებულ ფაქტობრივ მდგომარეობას და ხმათა 2/3-ით იღებენ გადაწყვეტილებას, რომლის თაობაზედაც დგება შესაბამისი ოქმი, თუ წესდებით არ განისაზღვრება განსხვავებული კვორუმი. მრავალბინიანი სახლის სამეურნეო სათავსებზე (სარდაფები, სხვენები და ა. შ.) საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში დასარეგისტრირებლად ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრმა უნდა წარმოადგინოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა კრების მიერ შედგენილი ოქმი და ნახაზი, რომლის მეშვეობითაც შესაძლებელია სამეურნეო სათავსის ადგილმდებარეობის დადგენა. აღნიშნიული ოქმების გაბათილების შემთხვევაში სხვენების გადაცემა-არგადაცემის საკითხი უნდა გადაწყდეს დღეისათვის მოქმედი ,,ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ’’ კანონის შესაბამისად. მითითებული კანონი გადამწყვეტ მნიშვნელობას ანიჭებს მითითებული ფართების მფლობელობას. შესაბამისად, მ. ს-ეს მხოლოდ მაშინ ექნება მითითებული სხვენის საკუთრებაში მიღების საფუძველი, თუ იგი დაადასტურებს, რომ იგი ფლობდა სადავო ფართებს. ასევე, ზემოთ მითითებულ მოპასუხეებს მხოლოდ მაშინ არ ექნებათ სადავო ფართების საკუთრებაში მიღების უფლება, თუ ისინი არ სარგებლობდნენ სადავო ფართებით. მითითებული გარემოება არ არის დადგენილი სააპელაციო სასამართლოს მიერ. ასეთ შემთხვევაში შეუძლებელია დავის გადაწყვეტა.
ამასთან, როგორც ზემოთ აღვნიშნეთ, მოქმედი კანონით გათვალისწინებულია სხვენების მფლობელებისათვის გადაცემის საკითხი. აღნიშნული ქმედება მართლზომიერი ქმედებაა და იგი სხვა ამხანაგობის წევრებისათვის ზიანის მიყენებად არ შეიძლება განიხილებოდეს.
გასაზიარებელია კასატორის ის პრეტენზიაც, რომ მსგავს დავაში მხარედ უნდა მონაწილეობდეს ამხანაგობის ყველა წევრი. მითითებული ოქმებით ნება გამოვლენილი აქვს ამხანაგობის წევრთა უმრავლესობას. სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლის თანახმად ცალმხრივი, ორმხრივი ან მრავალმხრივი ნების გამოვლენა, რომელიც მიმართულია სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის, შეცვლის ან შეწყვეტისაკენ არის გარიგება. მითითებული ოქმების გაბათილებით არარად მიიჩნევა ამხანაგობის წევრთა მიერ გამოვლენილი ნება, რაც შეუძლებელია, განხორციელდეს მათი საქმეში მონაწილეობის გარეშე. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი არ იცნობს სასამართლოს მიერ საქმეში მხარედ ჩართვის შესაძლებლობას, გარდა კოდექსის 84-ე, 85-ე მუხლებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა. მოცემულ საქმეში მონაწილეობს სათანადო მხარეთა მხოლოდ ნაწილი. დანარჩენ პირთა მხარედ ჩართვა საქმეში მოსარჩელის არჩევანზეა დამოკიდებული. მათი ჩაურთველობა კი პირდაპირ აისახება სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე. შეუძლებელია, გადაწყვეტილების გამოტანა იმ პირთა მიმართ, რომლებიც არ მონაწილეობენ განსახილველ დავაში.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412- მუხლის შესაბამისად გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უნდა გაუქმდეს და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას.
საქმის ხელახალი განხილვისას სასამართლომ უნდა იხელმძღვანელოს წინამდებარე განჩინების დასაბუთებით, დაადგინოს მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი, ასევე, სადავო ფართების ფლობის ფაქტი, რაც დაკავშირებულია სარჩელის დაკმაყოფილებასთან.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ბ. ვ-ის, ლ. ჟ-ის, რ. შ-ის, ი. ბ-ის, მ. ბ-ის, ქ. ბ-ის, გ. შ-ს, ე. კ-ას, ბ. ჩ-ას, ი.ბ. ამხანაგობა „ო.ის“ (თავმჯდომარე თ.შ-ის) საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 10 დეკემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;
3. საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი
მოსამართლეები: ბ. ალავიძე
პ. ქათამაძე
