№ ას-418-395-2014 6 თებერვალი 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

თეიმურაზ თოდრია (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ა. ჯ-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ა. ფ-ი“

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის დაკისრება, მოძრავი ნივთის გამოთხოვა უკანონო მფლობელობიდან

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „ა. ფ-მა“ სარჩელი აღძრა ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოში შპს „ა. ჯ-ისა“ და შპს „ა. ჯ-ის“ დირექტორ ა. ვ-ას წინააღდეგ და მოითხოვა მოპასუხისათვის თანხის დაკისრება და მოძრავი ნივთის გამოთხოვა უკანონო მფლობელობიდან.

სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენდა შპს „ა. ჯ-სათვის“ შპს „ა. ფ-ის“ სასარგებლოდ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე 483989 ევროსა და 114932,50 აშშ დოლარის, ა. ვ-ასთვის შპს „ა. ფ-ის“ მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე 58647 ევროს დაკისრება და შპს „ა. ჯ-ისა“ და ა. ვ-საგან შპს „ა. ფ-ის“ მოძრავი ნივთების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა.

შეგებებული სარჩელით შპს „ა. ჯ-მა“ მოითხოვა შპს „ა. ფ-ისათვის“ ა. ვ-ას სასარგებლოდ, ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, 123324 ლარის დაკისრება.

სასარჩელო მოთხოვნები ძირითადი სარჩელის მოპასუხეებმა და შეგებებული სარჩელის მოპასუხემ არ ცნეს.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილებით, შპს „ა. ფ-ის“ სარჩელი შპს „ა. ჯ-ის“ მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე 483929 ევროს და 114932,50 აშშ დოლარის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. ასევე არ დაკმაყოფილდა, შპს „ა. ფ-ის“ სარჩელი ა. ვ-ას მიმართ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე 58647 ევროს დაკისრების თაობაზე.

პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილებით, შპს „ა. ფ-ის“ სარჩელი შპს „ა. ჯ-ისა“ და ა. ვ-ას მიმართ მოძრავი ნივთების გამოთხოვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, ა. ვ-ას შეგებებული სარჩელი შპს „ა. ფ-ის“ მიმართ 123324 ლარის დაკისრების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ა. ფ-მა“ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება შპს „ა. ფ-ის“ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით შპს „ა. ფ-ის“ სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2014 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს „ა. ფ-ის“ სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 31 ივლისის გადაწყვეტილება შპს „ა. ფ-ის“ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლის მიხედვით, შპს „ა. ფ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, შპს „ა. ჯ-ს“ დაეკისრა შპს „ა. ფ-ის“ სასარგებლოდ 410 210 ლარის და 200 200 ევროს გადახდა. აპელაციამ დააკმაყოფილა შპს „ა. ფ-ის“ მოთხოვნა შპს „ა. ჯ-ის“ მფლობელობაში არსებული მოძრავი ნივთების- 2800 ცალი დიდი ტომარა, 100 ცალი პატარა ტომარა, 42 000 ლარის ღირებულებით, ტენიანობის გამზომი მოწყობილობის, გილიოტინის, კალიბრაციის შემმოწმებლისა და 1.5 ტონიანი სასწორის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის თაობაზე. შპს „ა. ფ-ის“ სარჩელი ა. ვ-ას მიმართ არ დაკმაყოფილდა.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ა. ვ-ას სისხლის სამართლის საქმის მასალების შესწავლის შედეგად პალატამ მიიჩნია, რომ რეალურად ადგილი აქვს შპს „ა. ფ-სა“ და შპს „ა. ჯ-ს“ შორის თხილის ნასყიდობის შესახებ ხელშეკრულების არსებობას და მხარეთა მიერ ერთობლივი საქმიანობის განხორციელება არ მომხდარა.

პალატამ იხელმძღვანელა სკ-ის 930-ე მუხლით და განმარტა, რომ ორი იურიდიული პირის ერთობლივი საქმიანობა (ამხანაგობა) რომ შემდგარიყო, მათ უფლებამოსილ წარმომადგენლებს წინასწარ უნდა დაედოთ სიტყვიერი ან წერილობითი შეთანხმება ასეთი საქმიანობის მომავალში განხორცილების შესახებ. ა. ვ-ა არ იყო შპს „ა. ჯ-ის“ ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირი და იგი შპს „ა. ჯ-ის“ სახელით მსგავს გარიგებას სხვა იურდიულ პირთან ვერ დადებდა, ხოლო ამავე შპს-ის რეგისტრირებულ დირექტორს, ა. ვ-ას ძმას, ბ. ვ-ა ერთობლივ საქმიანობაზე არავისთან შეთანხმებულა და ასეთი რამ არც საქმის მსალებიდან არ იკვეთება.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებაში ორი მხარეა- გამყიდველი და მყიდველი. თავისი ბუნებით, ნასყიდობის ხელშეკრულება ორმხრივი, კონსესუალური და სასყიდლიანი ხელშეკრულებაა; საქმეში წარმოდგენილი იქნა ათეულობით ინვოისი, რომლებშიც მითითებულია იმპორტიორი (შპს „ა. ჯ-ი“) და ტვირთის მიმღები, მათი დასახელება და მისამართები, კონტრაქტის ნომერი და თარიღი, ყუთების რაოდენობა, საქონლის აღწერილობა და კოდი, საზომი ერთეული, რაოდენობა, ფასი, მთლიანი თანხა, წონა ნეტო, წონა ბრუტო, ინვოისის გამომწერის ხელმოწერა და ბეჭედი, მიწოდების პირობები; ყველა ინვოისში აღინიშნა, რომ შეკვეთა (ანუ ექსპორტი ყიდვა-გაყიდვის სახით) ხორციელდება შპს „ა. -ფ-ის“ მიერ.

ინვოისებში მითითებული არცერთი კონტრაქტი, რაც საფუძვლად ედო ექსპორტს, არ იყო დადებული შპს „ა. ჯ-თან“, არამედ ისინი გაფორმდა შპს „ა. ფ-თან“. დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ „ინვოისი“ ეს არის ფინანსური დოკუმენტი, რომელსაც წარუდგენს „შემსრულებელი“ მხარე „დამკვეთს“ გაწეული მომსახურების ან მიწოდებული საქონლის შესახებ. „ინვოისში“ მითითებულ იქნა გაწეული მომსახურების ან საქონლის ერთეულის ფასი, რაოდენობა და თანხა. მიეთითა ასევე, „შემსრულებლის“ საბანკო რეკვიზიტები, ბეჭედი და გაკეთდა ხელმოწერა. ინვოისის საფუძველზე მოხდა ანგარიშსწორება, ანუ „დამკვეთის“ მიერ თანხის გადახდა „შემსრულებლისათვის“. საქონლის (თხილის გულის) ნასყიდობის შესახებ ჯერ ზეპირი და შემდეგ წერილობითი გარიგებები დაიდო, ერთი მხრივ, შპს „ა. ჯ-სა“ და შპს „ა. ფ-ს“ შორის და მეორე მხრივ არსებობდა წერილობითი კონტრაქტები შპს „ა. ფ-სა“ და საქონლის საბოლოო მყიდველთა შორის. პალატის მიერ დადასტურებულად იქნა მიჩნეული, რომ შვეიცარიის შპს ყიდულობდა ქართული შპს-დან საქონელს წინასწარ შეთანხმებული ფასის, ხარისხისა და რაოდენობის მიხედვით და ამავე საქონელს, მოგების მიღების მიზნით, ქართული შპს-ისათვის ხელმიუწვდომელი კონტრაქტების საფუძველზე, ყიდდა უცხოელ, ძირითადად, იტალიის საკონდიტრო ფირმებზე. თანხა საქონლის გამყიდველზე, ე.ი. შპს „ა. ჯ-ზე“ გადახდილი ჰქონდა შპს „ა. ფ-ს“. ნაყიდი ქონება შპს „ა. ჯ-იდან“ მიიღო მხოლოდ შპს „ა. ფ-მა“, რომლის მითითებით (დაკვეთით), საქონელი საქართველოდან ექსპორტის სახით გაეგზავნა საბოლოო მყიდველს (იტალიის საკონდიტრო ფირმას), რომელიც ანგარიშსწორებას საქართველოდან მიღებულ საქონელზე ახორციელებდა მხოლოდ შპს „ა. ფ-თან“. პალატამ განმარტა, რომ ამგვარი პრაქტიკა სრულად შეესაბამებოდა როგორც საქართველოს კერძო და საჯარო სამართლის კანონმდებლობას, ისე გაერთიანებული ერების ორგანიზაციის კონვენციას საქონლის ყიდვა-გაყიდვის საერთაშორისო ხელშეკრულების შესახებ (ვენის 1980 წლის კონვენცია).

პალატის განმარტებით, გარდა ნასყიდობის ღირებულების გადახდისა და საქონლის მიწოდების შესახებ დოკუმენტაციისა (საბანკო ინფორმაციები, ამონაწერები ანგარიშებიდან, ინვოისები, საბაჟო დეკლარაციები და სხვ.), შპს „ა. ჯ-სა“ და შპს „ა. ფ-ს“ შორის ნასყიდობის ურთიერთობის არსებობას ადასტურებდა თავად მოპასუხეთა მიერ წარმოდგენილი და სამოქალაქო საქმეში მოთავსებული 20.06.2012წ. ხელშეკრულება შპს „ა. ფ-სა“ და შპს „ა. ჯ-ს“ შორის 2012 წლის თხილის სეზონში ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ, რომელშიც მხარეები პირდაპირ იყვნენ მოხსენიებული მყიდველად (შპს „ა. ფ-ი“) და გამყიდველად (შპს „ა. ჯ-ი“); ხელშეკრულება ეხებოდა 45 სატვირთო მანქანა თხილის გულის და 15 სატვირთო მანქანა თხილის ნაჭუჭის შესყიდვას, კონკრეტული რაოდენობისა და კონკრეტული ფასის მიხედვით. 4 პუნქტისაგან შემდგარი ხელშეკრულების პირობები ზუსტად იქნა გაწერილი როგორც მყიდველის, ისე გამყიდველის უფლება-მოვალეობანი. ე. ი. უდავოდ ჩაითვალა, რომ წერილობითი ფორმით ერთობლივი საქმიანობა შპს „ა. ჯ-სა“ და შპს „ა. ფ-ს“ შორის არ შემდგარა.

პალატის დასკვნით, შპს „ა. ჯ-სა“ და შპს „ა. ფ-ს“ შორის ადგილი არ ჰქონია ერთობლივი საქმიანობის განხორციელებას ამხანაგობის სახით, რადგან ასეთი შეთანხმება არც სიტყვიერად და არც წერილობით არ მომხდარა, მხარეებს არ განუხორციელებიათ შენატანები, რათა შეექმნათ საერთო წილობრივი საკუთრება და ერთობლივი საქმიანობის განხორციელებით შეძენილ ქონებაზე არ წარმოშობიათ თანასაკუთრების უფლება, მონაწილეებს ერთობლივად არ უკისრიათ საერთო საქმიდან წარმოშობილი ზიანისა და ხარჯების განაწილების ვალდებულება და არ გაუნაწილებიათ მათი საქმიანობიდან მიღებული შედეგები.

პალატამ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ მოცემული საქმე ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს დაკვალიფიცირებული აქვს როგორც ერთობლივი საქმიანობა, რაც არ გაიზიარა სააპელაციო სასამართლომ წარმოდგენილი სისხლის სამართლის საქმეში არსებული მასალების, მოწმეთა ჩვენებებისა და სამოქალაქო საქმეში არსებული მასალების საფუძველზე. პალატამ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია და ჩათვალა, რომ მხარეთა შორის არსებობდა ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ურთიერთობები და არა ერთობლივი საქმიანობიდან, კერძოდ, შპს „ა. ფ-სა“ და შპს „ა. ჯ-ს“ შორის 2011 წლის იანვრიდან 2012 წლის დეკემბრამდე შემდგარი ურთიერთობა ყიდვა-გაყიდვის სახელშეკრულებო ურთიერთობას წარმოადგენდა.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ აპელანტმა შპს „ა. ფ-მა“ შეამცირა სასარჩელო მოთხოვნა, კერძოდ, მოითხოვა შპს „ა. ჯ-ისათვის“ 410210 ლარისა და 200200 ევროს დაკისრება.

პალატამ დადასტურებულად ჩათვალა, რომ შპს „ა. ფ-ი“ რეგისტრირებულია შვეიცარიაში 06.06.2011 წელს და მისი წილის 50%-ის მესაკუთრე, ამავდროულად დირექტორია ბ-ნი ა. რ. კ-ი, თურქეთის რესპუბლიკის მოქალაქე.

შპს „ა. ჯ-ი“ რეგისტრირებულია საქართველოში 16.06.2010 წელს და მისი წილის 50%-ის მესაკუთრე და ამავდროულად დირექტორია ქ. ზუგდიდში მცხოვრები ბ. ვ-ა, ხოლო დანარჩენი 50%-იანი წილი ეკუთვნის ქ. ქუთაისში მცხოვრებ გ. კ-ას; მოპასუხე ა. ვ-ა შპს „ა. ჯ-ში“ ფლობდა 50%-იან წილს, რომელიც მან 2011 წლის იანვრის თვეში გაასხვისა გ. კ-აზე.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია ასევე, რომ ზეპირი შეთანხმების საფუძველზე შპს „ა. ფ-ის“ მიერ დარიცხული თანხებით შპს „ა. ჯ-ი“ ყიდულობს ნაჭუჭიან თხილს, ამზადებს თხილის გულს და მიღებულ პროდუქციას უგზავნის სპს „ა. ფ-ის“ მიერ შერჩეულ პირებს საზღვარგარეთ.

ნასყიდობის ხელშეკრულება, ერთის მხრივ არსებობდა შპს „ა. ჯ-სა“ და შპს „ა. ფ-ს“ შორის, ხოლო მეორე მხრივ- შპს „ა. ფ-სა“ და იმ კლიენტებს შორის, რომლებსაც შპს „ა. ფ-ის“ დაკვეთით შპს „ა. ჯ-ი“ საქართველოდან საზღვარგარეთ უგზავნიდა თხილის პროდუქციას. თხილის პროდუქციის შესყიდვის ღირებულება საბანკო წესით შპს „ა. ჯ-ზე“ ჩამოირიცხა მხოლოდ შპს „ა. ფ-ის“ მიერ, ხოლო საზღვარგარეთელი კლიენტების მიერ მიღებულ პროდუქციაზე ანგარიშსწორება ხდებოდა მხოლოდ ამ კლიენტებსა და შპს „ა. ფ-ს“ შორის.

დადგენილად ჩაითვალა, რომ შპს „ა. ფ-მა“ შპს „ა. ჯ-ზე“ თანხების ჩარიცხვა დაიწყო 01.07.2011 წელს და დაასრულა 04.12.2012 წელს.

საექსპორტო პროდუქციაზე არსებული ანგარიშ-ფაქტურა N11/06 ამოიწერა 07.06.2011 წელს. ხოლო ბოლო ანგარიშ-ფაქტურა ამოიწერა 27.11.2012 წელს.

01.08.2011 წ. N12/01 კონტრაქტის საფუძველზე, რომელიც გაფორმდა შპს „ა. ფ-სა“ და ა. ვ-ას შორის, ფაქტობრივად ა. ვ-ა ასრულებდა დამხმარის როლს შპს „ა. ფ-სა“ და შპს „ა. ჯ-ს“ შორის პროდუქციის ყიდვა-გაყიდვის საქმეში, რისთვისაც, საქმიანობის კეთილსინდისიერად წარმართვის შემთხვევაში, უნდა მიეღო ჯერ შპს „ა. ფ-ის“ მოგების 20% და შემდეგ-შპს „ა. ფ-ის“ წილის 20 %. ამ პერიოდში შპს „ა. ფ-ის“ მიერ გადახდილი თანხის ოდენობამ შეადგინა 410210 ლარი და 200200 ევრო, რაც მიჩნეულ იქნა როგორც უდავო ფაქტობრივი გარემოება.

სისხლის სამართლის აქტზე, შპს „ა. ჯ-ის“ ბუღალტერის ნ. დ-ას 20.03.2013 წ. ჩვენებით, დადგინდა: „... 2013 წლის თებერვალში შპს „ა. ჯ-ში“ ჩატარდა აუდიტორული შემოწმება და მომზადდა შესაბამისი დასკვნა, რომლის მიხედვითაც, შპს „ა. ჯ-ს“ გააჩნია დავალიანება შპს „ა. ფ-ის“ მიმართ 200 000 ევროზე მეტი... დავალიანება წარმოიშვა იმის შედეგად, რომ ნედლეულის შესაძენად შპს „ა. ჯ-ში“ გადმორიცხულია თანხები შპს „ა. ფ-ის“ მიერ და არ არის მიწოდებული ამ თანხის შესაბამისი ღირებულების საქონელი.

სისხლის სამართლის საქმეზე სახელმწიფო ბრალდებამ მიიჩნია, რომ შპს „ა. ჯ-ში“ ჩამორიცხული თანხებიდან ამავე შპს-ის დირექტორის, ბ. ვ-ას ძმამ-ა. ვ-ამ მითვისების გზით დაიტაცა 4102010 ლარი, რის გამოც მისი ბრალდების სისხლის სამართლის საქმეს ამჟამად განიხილავს ზუგდიდის რაიონული სასამართლო; 123 200 ევროს ღირებულების თხილის გული იყო უხარისხო და უკან დაუბრუნდა შპს „ა. ჯ-ს“, ხოლო 77 000 ევროს თხილის გული შპს „ა. ფ-ს“ არ მიუღია N3 ინვოისის გაორების გამო.

ა. ვ-ას ბრალდების სისხლის სამართლის საქმის მასალების თანახმად, დადგენილია, რომ შპს „ა. ჯ-ის“ დირექციამ თავისი ინიციატივით ჩაატარებინა 2011-2012 წლების საფინანსო-სამეურნეო საქმიანობის აუდიტი ექსპერტ-ბუღალტერს ნ. ტ-ას და შესაბამისი დასკვნით დადგენილი თანხა, როგორც სხვაობა შპს „ა. ფ-ის“ მიერ ჩამორიცხულ თანხებსა და მისთვის მიწოდებული საქონლის ღირებულებას შორის, აღმოჩნდა 212 741 ევრო, რაც ძირითადად დაემთხვა პროკურატურის მიერ სისხლის სამართლის საქმეზე მოწვეული სპეციალისტის რ. ღ-ას გაანგარიშებულ თანხას, რომელიც გამოყვანილ იქნა ოქმით შპს „ა. ჯ-სა“ და შპს „ა. ფ-ს“ შორის ურთიერთანგარიშსწორების შემოწმების შესახებ, რომლითაც ეს თანხა განისაზღვრა 212 495 ევროთი.

შპს „ა. ჯ-ისა“ და ა. ვ-ას მიერ საქმეზე წარმოდგენილი, შპს „ს. ა-ის“ 19.02.2013წ. N082013 აუდიტორული დასკვნით დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ შპს „ა. ჯ-მა“ აღიარა შპს „ა. ფ-ის“ მიმართ 206 363,4 ევროს კრედიტორული დავალიანების ფაქტი.

მოპასუხეებმა-როგორც შპს „ა. ჯ-მა“, ისე ფიზიკურმა პირმა ა. ვ-ამ არსებითად დაადასტურეს შპს „ა. ფ-ის“ მიერ სადავო თანხების შპს „ა. ჯ-ისათვის“ ჩარიცხვის ფაქტი. ასევე, დადასტურებულად იქნა მიჩნეული, რომ მინიმუმ 212 495 ევროს ღირებულების პროდუქცია არ მიუღია შპს „ა. ფ-ს“. მაგრამ სარჩელზე უარის თქმას იმით ასაბუთებენ, რომ ისინი ერთობლივ საქმიანობას ახორციელებდნენ შპს „ა. ფ-თან“, შპს „ა. ჯ-სა“ და შპს „ა. ფ-ს“ შორის ადგილი არ ჰქონია ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულების დადებას.

სისხლის სამართლის საქმეზე შპს „ა. ჯ-ის“ ბუღალტრის, მოწმე ნ. დ-ას 18.04.2013 წ. ჩვენებიდან გამომდინარე, პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „ა. ჯ-ს“ 2011 წლის პერიოდისათვის საქმიანობაში ზარალი არ განუცდია, უფრო მეტიც აღნიშნულ პერიოდში შპს „ა. ჯ-მა“ ეკონომიკური საქმიანობის შედეგად მიიღო მოგება 112961 ლარის ოდენობით. შესაბამისად, გადაიხადა მოგების გადასახადი 16 944 ლარის ოდენობით. 2012 წლის ბოლოსათვის შპს „ა. ჯ-მა“ ზემოთაღნიშნულ პერიოდში მის საქმიანობაში მიიღო მოგება 16 390 ლარის ოდენობით. შესაბამისად საწარმომ გადიხადა მოგების გადასახადი 2498 ლარი.

სისხლის სამართლის საქმეზე მოწმეების ფ. ო-ის და დ. კ-ის ჩვენებით დადგინდა, რომ შპს „ა. ჯ-ის“ მფლობელობაში არსებულ თხილის გადამამუშავებელ ქარხანაში მათი შედარებით ხანმოკლე ყოფნის პერიოდში, არანაირი შეხება არ ჰქონიათ შპს „ა. ჯ-ის“ თანხებთან და ხარჯებთან, რომლებსაც სრულად აკონტროლებდა ა. ვ-ა და რომელიც ფაქტობრივად ერთპიროვნულად განაგებდა შპს „ა. ჯ-ის“ საქმიანობას.

ფ. ო-ისა და დ. კ-ის მივლინება შპს „ა. ჯ-ში“ მიზნად ისახავდა იმას, რომ გაკონტროლებულიყო შპს „ა. ფ-ის“ მიერ შპს „ა. ჯ-ისათვის“ ჩარიცხული თანხებით შპს „ა. ჯ-ის“ მიერ შპს „ა. ფ-ისათვის“ თხილის დამზადების ტექნოლოგიური პროცესი და თხილის მზა პროდუქციის საბოლოო ხარისხი, აგრეთვე, შეძლებისდაგვარად, შესასყიდი თხილის ფასები და, შესაბამისად, ჩამორიცხული თანხის ხარჯვის მიზნობრიობა, რაც ფაქტობრივად შეუძლებელი აღმოჩნდა. ასეთი მივლინების და კონტროლის საჭიროება წარმოიშვა განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც 2012 წლის თებერვლის თვეში იტალიაში საექსპორტოდ გაგზავნილი 22 ტონა თხილი უხარისხობის გამო ამავე წლის აპრილის თვეში უკან დაბრუნდა და შედეგად შპს „ა. ფ-მა“ განიცადა 123 200 ევროს მატერიალური ზიანი.

ა. ვ-ას ბრალდების სისხლის სამართლის საქმის მასალების თანახმად, დადგინდა რომ 2012 წლის თებერვალში იტალიაში საექსპორტოდ გაგზავნილი 22 ტონა თხილი უხარისხობის გამო ამავე წლის აპრილის თვეში უკან დაბრუნდა და შედეგად შპს „ა. ფ-მა“ განიცადა 123 000 ევროს მატერიალური ზიანი.

ა. ვ-ას ბრალდების სისხლის საქმის მასალების თანახმად დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ N3 ინვოისის გაორების გამო 77 000 ევროს თხილის გული შპს „ა. ფ-ს“ არ მიუღია.

აპელანტის მიერ საქმეში ტომი მე-3 ს.ფ. ს.ფ. 298-ზე წარმოდგენილი 28.05.12 წლის აუდიტორული დასკვნით დადგინდა, რომ შპს „ა. ფ-ის“ ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეძენილი ჰქონდა 2011-2012 წლებში შპს „ა. ჯ-იდან“ ნაჭუჭგაცლილი თხილი.

პალატამ, საბანკო ამონაწერების, ინვოისების და ნასყიდობის გარიგების დამადასტურებელი დოკუმენტების გაცნობის შემდეგ გამოარკვია, რომ შპს „ა. ჯ-მა“ შპს „ა. ფ-ს“ მიაწოდა 2011-2012 წწ-ში, ინვოისების მიხედვით 2 006 195 ევროს თხილის გული, მაგრამ აქვე ირკვევა, რომ გაორებულია ინვოისი N3 16.09.11წ. ამიტომ ერთი ინვოისი 77 000 ევროს ოდენობით, ამოვარდა, რადგან საქონელი მიღებული არ აქვს დამკვეთს. ასევე ინვოისი N15.17.02.2012წ. 123 200 ევროს ღირებულების თხილის წუნის გამო დაბრუნდა გზიდან (იტალიის საბაჟოდან). რეალურად მიეწოდა 80 5995 ევროს ღირებულების თხილის გული.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მაშინ, როცა სისხლის სამართლის საქმის მასალებით, ასევე წამოდგენილი აუდიტორული დასკვნებით უდავოდ დადასტურდა შპს „ა. ჯ-ის“ მიერ 410 210 ლარის მატერიალური ზიანის მიყენების ფაქტი, რაც შპს „ა. ფ-ის“ მიერ შპს „ა. ჯ-ზე“ თხილის შესაძენად ჩარიცხული თანხას წარმოადგენდა, უდავოდ დადასტურდა, რომ იტალიაში საექსპორტოდ გაგზავნილი 22 ტონა თხილი უხარისხობის გამო უკან დაბრუნდა და შედეგად შპს „ა. ფ-მა“ განიცადა 123 000 ევროს მატერიალური ზიანი. ასევე დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ N3 ინვოისის გაორების გამო 77 000 ევროს თხილის გული შპს „ა. ფ-ს“ არ მიუღია და ამ გარემოებების არც მოწინააღმდეგე მხარემ შპს „ა. ჯ-ი“ უარყო, ასევე უდავო გარემოებას წარმოადგენდა ისიც, რომ შპს „ა. ფ-მა“ შეამცირა მისი მოთხოვნა, ამგვარ რელობაში პალატამ უდავოდ მიიჩნია, რომ აპელანტის მოთხოვნა, დაეკისროს შპს „ა. ჯ-ს“ მის სასარგებლოდ თხილის ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულების შეუსრულებლობის გამო 410 2010 ლარი (თხილის შესაძენად შპს „ა. ფ-ის“ მიერ ჩარიცხული თანხა) და 200 200 ევროს გადახდა (თხილის უხარისხობის გამო იტალიიდან დაბრუნების და N 3 ინვოისის გაორების გამო), საფუძვლიანია და ექვემდებარებოდა დაკმაყოფილებას.

პალატამ დამატებით, განმარტა, რომ შპს „ა. ჯ-მა“ მართალია აღიარა ამ თანხების 410 210 ლარის და 200 200 ევროს დავალიანების არსებობა, მაგრამ მიუთითა, რომ შპს „ა. ფ-ს“ ეს თანხები არ ეკუთვნოდა, რადგან მხარეებს შორის არსებობდა ერთობლივი საქმიანობა და მათ განიცადეს ზარალი. უდავოდ იქნა მიჩნეული, რომ შპს „ა. ფ-ს“ შპს „ა. ჯ-თან“ შეთანხმების საფუძველზე საერთო წილობრივი საკუთრება არ შეუქმნია და არც შეუძენია, მათ ერთობლივად არ უკისრიათ საერთო საქმიდან წარმოშობილი ზიანისა და ხარჯების, აგრეთვე მოგების განაწილება. უდავოდ ჩაითვალა, რომ, შპს „ა. ჯ-ი“ ეწეოდა დამოუკიდებელ სამეწარმეო საქმიანობას და მოგება-ზარალი მას ცალკე გამოჰყავდა,

საქმეში არ მოიპოვება რაიმე მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ შპს „ა. ჯ-ის“ მიერ მიღებული მოგებისა და ხარჯის წილში იყო შპს „ა. ფ-ი“, ან პირიქით, შპს „ა. ფ-ის“მიერ მიღებული მოგებისა და შესაბამისი ხარჯების რაიმე წილი უნდა გაეზიარებინა შპს „ა. ჯ-ს“, რაც ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ფუნდამეტურ ნიშანს წარმოადგენდა.

შპს „ა.“ ჯ-ის მიერ შპს „ა. ფ-ზე“ თხილის მიწოდება რომ ნასყიდობას წარმოადგენდა, ასევე დადასტურდა შპს „ა. ჯ-ის“ შესაგებელზე თანდართული 20.06.2012 წლის ხელშეკრულებით ამავე შპს-ებს შორის 2012 წლის თხილის სეზონში ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ, რომელშიც შპს „ა. ჯ-ი“ პირდაპირ იყო მოხსენიებული გამყიდველად, ხოლო შპს „ა. ფ-ი“- მყიდველად.

პალატამ თავისი პოზიციის გასამყარებლად, დამატებით მიუთითა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოში შპს „ა. ჯ-ს“ შეგებებული სარჩელი არ წარმოუდგენია, ერთობლივი საქმიანობიდან თანხის მოთხოვნის თაობაზე, ხოლო ა. ვ-ამ მისი შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სასამართლოს გადაწყვეტილება არ გაასაჩივრა და ამადენად, იგი შევიდა კანონიერ ძალაში, შესაბამისად, შპს „ა. ფ-ის“ მოთხოვნა 410 210 ლარი და 200 200 ევროს შპს „ა. ჯ-ისათვის“ დაკისრების ნაწილში საფუძვლიანად იქნა მიჩნეულია და სრულად დაკმაყოფილდა.

რაც შეეხება აპელანტის მოთხოვნას მოძრავი ნივთების გამოთხოვის ნაწილში იგი ნაწილობრივ საფუძვლიანად ჩაითვალა და ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა შემდეგ გარემოებათა გამო:

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სარჩელზე შესაგებელში შპს „ა. ჯ-მა“ და ა. ვ-ამ განმარტეს, რომ ინვენტარის ნაწილი ნამდვილად ეკუთვნოდა შპს „ა. ფ-ს“, ხოლო ნაწილი არც შპს „ა. ფ-ს“ ეკუთვნოდა და არც შპს „ა. ჯ-ს“, არამედ, ამ უკანასკნელს ნაქირავები ჰქონდა თ. ვ-ასგან (ა. და ბ. ვ-ების მამა).

სარჩელზე შესაგებლის მიხედვით, მოპასუხეები აღიარებდნენ შპს „ა. ფ-ის“ საკუთრებას:

ა) 2800 ცალ დიდ ტომარაზე და 100 ცალ პატარა ტომარაზე მხოლოდ ნაწილობრივ და მიუთითებდნენ, რომ მათი ღირებულების ნაწილი (განბაჟების თანხა) გადახდილი ჰქონდა შპს „ა. ჯ-ს“, თუმცა რაიმე მტკიცებულება საქმეზე არ წარმოუდგენიათ; ბ) ტენიანობის გასაზომ მოწყობილობაზე; გ) გილიოტინაზე; დ) კალიბრაციის შემმოწმებელზე; ე) ერთ ტონიან სასწორზე (ანუ ინვენტარზე), რომელიც საექსპერტო თხილი გულის პროდუქციის ხარისხისა და სტანდარტის დაცვის უზრუნველსაყოფად გამოიყენება;

პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ს 131-ე, სკ-ის 170-ე, 172-ე, 173-ე მუხლებით და გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით მან დაადასტურა, თავისი საკუთრებისა და ფლობის უფლება სადავო ნივთების გარკვეულ ნაწილზე, ხოლო შპს „ა. ჯ-მა“ ვერ დაადასტურა, აღნიშნული ნივთების კანონიერი ფლობა. ასევე უსაფუძვლოა შპს „ა. ჯ-ის“ მითითება იმაზე, რომ ეს ნივთები საერთო საკუთრებაა, რადგან მხარეთა შორის არსებობდა ერთობლივი საქმიანობა, რაც პალატამ არ გაიზიარა.

სასამართლომ სსკ-ს მე-4, 102-ე, 105-ზე დაყრდნობით დაადგინა, რომ სასამართლომ არასწორად ჩათვალა, შპს „ა. ფ-ის“ ვინდიკაციური სარჩელის სამივე წინაპირობის არარსებობა, ამიტომ მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან ნივთების გამოთხოვის თაობაზე ნაწილობრივ საფუძვლიანს წარმოადგენდა და უნდა დაკმაყოფილებულიყო. კერძოდ, პალატამ ჩათვალა, რომ შპს „ა. ჯ-ის“ მფლობელობაში არსებული შემდეგი მოძრავი ნივთები-2800 ცალი დიდი ტომარა, 100 ცალი პატარა ტომარა, ღირებულებით 42 000 ლარის, ტენიანობის გამზომი მოწყობილობა, გილიოტინა, კალიბრაციის შემმოწმებელი, 1.5 ტონიანი სასწორი უნდა გამოთხოვილიყო და კანონიერ მესაკუთრეს დაბრუნებოდა.

რაც შეეხება აპელანტის მოთხოვნას ა. ვ-ასთვის 58 647 ევროს დაკისრების მოთხოვნის ნაწილში, პალატამ უსაფუძვლოდ მიიჩნია და ჩათვალა, რომ არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო შემდეგ გარემოებათა გამო:

დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ აპელანტი თავის მოთხოვნას ამყარებდა საქმეში წარმოდგენილ დოკუმენტზე-საბოლოო მდგომარეობა 2012/2012 სეზონის ბოლოს და თვლიდა, რომ ეს დოკუმეტი უნდა ჩათვლილიყო ვალის აღიარების დოკუმენტად, რაც არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლომ და იგი გაიზიარა სააპელაციო სასამართლოც.

ამონაწერით მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რესტრიდან დადგინდა, რომ შპს „ა. ჯ-ის“ წილის 50%-ის მესაკუთრე იყო ბ. ვ-ა, რომელიც ამავდროულად წარმოადგენდა საზოგადოების დირექტორს და ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირს, ხოლო წილის დანარჩენი 50% საკუთრების უფლებით ეკუთვნოდა გ კ-ას.

შპს „ა. ჯ-ის“ ხელმძღვანელობითი და წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება გააჩნდა მხოლოდ ბ. ვ-ას. მხოლოდ ბ. ვ-ა იყო შპს „ა. ჯ-ის“ დირექტორი და შპს-ის ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირი, მისი ძმა, ა. ვ-ა არც არასდროს ყოფილა სამეწარმეო რეესტრში ასეთ პირად რეგისტრირებული.

საქმის მასალებით დადასტურებულად ჩაითვალა, რომ „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონისა და შპს „ა. ჯ-ის“ წესდების მე-9 მუხლის თანახმად, ა. ვ-ა არ წარმოადგენდა შპს „ა. ჯ-ის“ ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირს, იგი ასეთ პირად არ იყო რეგისტრირებული სამეწარმეო რეესტრში, მას არ გააჩნდა არც სანოტარო წესით დამოწმებული მინდობილობა და არ შეეძლო მესამე პირებთან ურთიერთობაში გამოსულიყო შპს „ა. ჯ-ის“ სახელით.

ა. ვ-ას, როგორც ფიზიკური პირის მიერ შპს „ა. ფ-ის“ სასარგებლოდ სამეურნეო თუ საფინანსო საოპერაციო განხორციელება საქმის მასალებით არ დადასტურდა.

ასევე დადასტურებულ გარემოებად იქნა მიჩნეული, რომ ა. ვ-ას, როგორც ფიზიკურ პირს შპს „ა. ფ-იდან“ რაიმე თანხა არ მიუღია.

აპელანტის მიერ მითითებული დოკუმენტი პალატამ არ ჩათვალა ა. ვ-ას მიერ შპს „ა. ფ-ის“ სასარგებლოდ პირადი ვალის 58647 ევროს წერილობით აღიარებად, რადგან საქმის მასალებიდან გამომდინარე, შესაბამისი მინაწერი შესრულდა მხოლოდ ა. კ-ის მიერ და ა. ვ-ას ხელმოწერა შესრულდა მინაწერამდე. ამასთან, ა. ვ-ას, როგორც ფიზიკური პირის მიერ შპს „ა. ფ-ის“ სასარგებლოდ სამეურნეო თუ საფინანსო ოპერაციის განხორციელება, საქმის მასალებით არ დადასტურდა.

სასამართლომ სსკ-ს 105-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, სასამართლომ სადავო გარემოების (ვალის აღიარების ფაქტის) დამდასატურებელ უტყუარ მტკიცებულებად სწორად არ მიიჩნია მარტოოდენ მხარის ახსნა განმარტება, ვინაიდან იგი იყო პროცესის მონაწილე მხარე და შესაბამისად, უშუალოდ იყო დაინტერესებული საქმის შედეგით, ხოლო იმის დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულება, რომ ა ვ-ას მხრიდან ადგილი ჰქონდა ვალის აღიარებას, საქმეში წარმოდგენილი არ ყოფილა. ა. ვ-ა ამ ფაქტს კატეგორიულად უარყოფდა. ამგვარ მხარეთა მტკიცების რეალობაზე, პალატამ მხოლოდ აპელანტის განმარტება თავისი პოზიციის დასადასტურებლად ვერ გაიზიარა. მაშინ, როცა უდავოდ დადასტურდა, რომ ა. ვ-ა არ იყო შპს „ა. ჯ-ის“ ოფიციალური წარმომადგენელი და ასევე არ დადასტურდა შპს „ა. ფ-ის“ მიერ ა. ვ-ასთვის თანხის ჩარიცხვის ფაქტი.

პალატამ დამატებით განმარტა, რომ ვალის აღიარება თავისი შინაარსით და გამოხატვის ფორმით შეიძლება იყოს სხვადასხვა სახის, კერძოდ-კონსტიტუციური ან დეკლარაციული. კონსტიტუციური ხასიათის ვალის აღიარების ხელშეკრულებით დგინდება ახალი დამოუკიდებელი ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა, წარმოიშობა ახალი მოთხოვნა, მიუხედავად ძველი ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობისა თუ ნამდვილობისა. ახალი ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის სამართლებრივი ძალა არ არის დამოკიდებული ძველი ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობის სამართლებრივ ძალასა თუ შინაარსზე. სწორედ აღნიშნული ვალის არსებობის აღიარებას ითვალისწინებს სკ-ის 341-ე მუხლის პირველი ნაწილი.

პალატას მოსაზრებით, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის შედგენილი „საბოლოო მდგომარეობა სეზონის ბოლოს“ ვალის აღიარების ხელშეკრულებას არ წარმოადგენდა. მაშინ როცა აპელანტი თვითონვე აცხადებდა, რომ მინაწერი შესრულებული იყო ა. რ. კ-ის მიერ.

პალატამ აღნიშნა, რომ სასამართლომ სწორად მიუთითა სსკ-ს მე-4 მუხლის პირველ ნაწილსა და სსკ-ს 102-ე მუხლზე, და თქვა, რომ ერთ-ერთი მხარის ახსნა-განმარტება, თუ მას არ ეთანხმება მოწინააღმდეგე მხარე, მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეიძლება ჩაითვალოს სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობისა თუ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივ გარემოებთა დამადასტურებელ მტკიცებულებად, თუ იგი დასტურდება საქმეში არსებული სხვა მტკიცებულებების ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვის შედეგად. წინააღმდეგ შემთხვევაში მხარის მიერ მიცემული ნებისმიერი ახსნა-განმარტება სადავო ურთიერთობის ან საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივ გარემოებათა დამადასტურებელ უტყუარ მტკიცებულებად უნდა ჩაითვალოს, რაც ეწინააღმდეგება სსკ-ს 105-ე მუხლით დადგენილ პრინციპებს,

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ ჩათვალა, რომ აპელანტის მოთხოვნა ა. ვ-ასთვის 58647 ევროს დაკისრების ნაწილში უსაფუძვლო ოყო და არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება შპს „ა. ჯ-მა“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით და მოითხოვა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 თებერვლის N2ბ/855 გადაწყვეტილების გაუქმება შპს „ა. ფ-ის“ სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა. კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასათანადოდ შეისწავლა მტკიცებულებები და არასწორი სამართლებრივი შეფასებები მისცა მათ, კერძოდ, სასამართლომ არასწორად დაადგინა გარემოებები და არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა მხარეთა ურთიერთობას.

კასატორის მოსაზრებით, ვინაიდან არ არის მტკიცებულებები ერთობლიობაში შეფასებული, არ აქვს სწორი სამართლებრივი შეფასება მხარეთა შორის არსებულ ურთიერთობას, სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებული დასკვნა იმის შესახებ, რომ მხარეთა შორის არსებობდა ნასყიდობის ხელშეკრულება არ არის დასაბუთებული, რაც საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია. გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში არ არის დასაბუთება, თუ რატომ არ გაიზიარა სასამართლომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნები.

კასატორი არ ეთანხმება სასამართლოს მსჯელობას მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობის ნასყიდობის ხელშეკრულების მიჩნევის თაობაზე და განმარტავს, რომ შპს „ა. ჯ-ი“ და შპს „ა. ფ-ის“ წარმომადგენლები საქართველოში ახდენდნენ თხილის შესყიდვას, გადამუშავებას და ექსპორტს“. საქონლის მყიდველს იძიებდა შპს „ა. ფ-ი“, განსაზღვრავდა შპს „ა. ჯ-ის“ მიერ თხილის მიწოდებიდან მისაღები თანხის ოდენობას, თვითონ განსაზღვრავდა მყიდველისათვის მიწოდების ფასს, მყიდველისაგან იღებდა ნასყიდობის თანხას და მას ურიცხავდა შპს „ა. ჯ-ს“. შპს „ა. ფ-ს“ უნდა უზრუნველეყო ასევე შპს „ა. ჯ-ი“ თხილის შესყიდვისათვის წინასწარი დაფინანსებით, რასაც ძირითადად ვერ ახერხებდა. ერთობლივი საქმიანობიდან, მიღებული მოგების 20 % უნდა მიეღო ა. ვ-ას, ხოლო 80 % ა. რ. კ-ს. მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულებები სწორედ რომ ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულებას წარმოადგენდა. ამასთან, მხარეები შეთანხმებულები იყვნენ რომ შემოსავლებში მხარეები მონაწილეობდნენ სხვადასხვა პროპორციით. სკ-ის 935-ე მუხლით განსაზღვრული არ არის ზარალში მონაწილეობაზე. ეს მოხდა იმის გამო, რომ შენატანები ამხანაგობაში წარმოადგენდა მონაწილეთა საერთო საკუთრებას, და თუ ერთობლივი საქმიანობა განიცდის ზარალს, ბუნებრივია ერთად კარგავენ იმ ქონებას, რომელიც მათი საერთო საკუთრებაა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა მოძრავი ნივთების გამოთხოვასთან დაკავშირებით იმ გარემოებეზე მითითებით, რომ შპს „ა. ჯ-მა“ და ა. ვ-ამ შესაგებელში ეს მოთხოვნა ნაწილობრივ სცნეს. თუ სასამართლო სასარჩელო მოთხოვნის ამ ნაწილში ხელმძღვანელობდა სკ-ის 131-ე მუხლით, მაშინ აღიარება უკუთვნოდა მხოლოდ ტომრებს, ხოლო ნივთების სხვა ნაწილზე მიუთითებდნენ, რომ ნივთები წარმოადგენდა თ ვ-ას საკუთრებას, რისი მტკიცებულებაც საქმეში წარდგენილი იყო (იჯარის ხელშეკრულება თ. ვ-ას და შპს „ა. ჯ-ს“ შორის).

კასატორმა წამოაყენა პრეტენზია სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიჩნეულ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით, კერძოდ, მხარეთა შორის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების თაობაზე. ამასთან, კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა მხარეებს შორის შენატანების განუხორციელებლობის ფაქტი. მოცემულ შემთხვევაში, შპს „ა. ფ-ის“ მონაწილეობა გამოიხატებოდა ფულადი თანხის შეტანაში, ხოლო შპს „ა. ჯ-ის“ მონაწილეობა გამოიხატებოდა მომსახურებაში. რაც ფაქტობრივად განახორციელა ორივე მხარემ.

სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად სისხლის სამართლის საქმის გამოძიების მასალებზე დაყრდნობით მხარეებს შორის ნასყიდობის ხელშეკრულების არსებობის ფაქტი, რის საფუძვლადაც მიუთითებს სსკ-ის 105-ე, საქართველოს კონსტიტუციის 84-ე, სსკ-ის მე-4 და მე-5 მუხლებს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 5 მაისის განჩინებით შპს „ა. ჯ-ს“, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 48-ე მუხლის შესაბამისად, გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის – 8000 ლარის გადახდა საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე და მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ა. ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ა. ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარზე გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟი 8000 ლარის გადახდა კასატორის გადაუვადდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაეკისროს საკასაციო საჩივარზე გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის (8000 ლარის) 30% - 2400 ლარის გადახდა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ა. ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს შპს „ა. ჯ-ს“ (საიდენტიფიკაციო კოდი .........) სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ ( ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150) დაეკისროს საკასაციო სასამართლოს 2014 წლის 5 მაისის განჩინებით გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის ( 8000 ლარის) 30% – 2400 ლარის გადახდა.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე თ. თოდრია

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

პ.ქათამაძე