ბს-7-7კ-06 13 ივნისი, 2006

ქ.თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატამ შემდეგი შემადგენლობით: ნ. წკეპლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ლ. ლაზარაშვილი,

ნ. სხირტლაძე

საკასაციო სასამართლომ საქმის მასალების გაცნობის შედეგად

გ ა მ ო ა რ კ ვ ი ა:

შპს «ა-მა» სარჩელი აღძრა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოში მოპასუხეების _ ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციისა და ფინანსთა სამინისტროს მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა შპს «ა-ის» მოგების გადასახადის დეკლარაციის არასწორად წარდგენის თაობაზე საგადასახადო ორგანოს 1999წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა, შპს «ა-ის» მიერ 1999წ. საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილი მოგების გადასახადის დეკლარაციის სწორად შევსებულად ჩათვლა და დავალებოდა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციას გადაესინჯა შპს «ა-ის» 1999წ. მოგების გადასახადით დაბეგვრის მიზნით მიღებული გადაწყვეტილება და გადასახადის დარიცხვის დაბეგვრის ობიექტში (ერთობლივ შემოსავალში) არ შეეტანა შპს «ა-ის» მიერ 1999წ. მოგების გადასახადის დეკლარაციაში მითითებული გამოსაქვითი თანხა _ 532105 ლარი.

საქმის გარემოებები:

მოსარჩელემ 2003წ. აგვისტოში მიიღო შეტყობინება თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული საგადასახადო ინსპექციიდან, რომლის თანახმად გადასახდელად განესაზღვრა 211533,2 ლარი. აღნიშნული თანხიდან, 1999 წელს მოსარჩელის კომპანიის მიერ ერთობლივ შემოსავალში შეუტანელი თანხიდან განესაზღვრა მოგების გადასახადი და მასზე დარიცხული საურავი. 2001წ. თებერვლიდან კომპანიას არ განუხორციელებია არანაირი ეკონომიკური საქმიანობა, მანამდე კი 2000 წელს საგადასახადო ორგანოს მიერ ჩატარდა რევიზია, რომლის შედეგების მიხედვით საგადასახადო უწყებას კომპანიის მიმართ მოგების გადასახადთან დაკავშირებით პრეტენზიები არ ჰქონდა. მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო, რომ კონტროლის პალატის რეკომენდაციის საფუძველზე, საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციას ჩაუტარებია კამერალური შემოწმება საგადასახადო კოდექსის 217.3. და 235.2. «ა» პუნქტის საფუძველზე. როგორც ირკვევა, შემოწმება განპირობებული იყო ორგანიზაციის მიერ 1999წ. მოგების დადგენილი ფორმის დეკლარაციის არასწორი შევსებით.

სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

შემოწმების მიხედვით შპს «ა-ს» უნდა შეეტანა 1997 წელს საბაჟოზე არაკანონიერად გადახდილი და სასამართლო პროცესის შედეგად დაბრუნებული თანხის საგადასახადო დაბეგვრის შემდგომ ნარჩენი ოდენობა 532 105 ლარი, რომელიც სასამართლო გადაწყვეტილებათა აღსრულების შედეგად, 1999 წელს დაუბრუნდა მოსარჩელეს. საგადასახადო ორგანომ აღნიშნული თანხა განიხილა, როგორც შპს «ა-ის» ერთობლივ შემოსავალში, ანუ მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტში შესაყვანი მოგება. შესაბამისად, საგადასახადო ორგანომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელის კომპანიას არასწორად ჰქონდა 1999წ. მოგების გადასახადის დეკლარაცია შევსებული და აღნიშნულიდან გამომდინარე, მითითებულ თანხებზე დაარიცხა გადასახადი.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 1997 წელს მიღებული შემოსავლები გარკვეული პერიოდით სახელმწიფომ მიითვისა, რომელიც მხოლოდ 1999 წელს სასამართლო პროცესის მეშვეობით დაუბრუნდა ორგანიზაციას. მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ შპს «ა-მა» სწორად წარადგინა 1999წ. მოგების გადასახადის დეკლარაცია და კანონიერად არ შეიტანა დასაბეგრ ბაზისში 1997წ. გათავისუფლებული შემოსავალი, ხოლო იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ სარჩელის შეტანის მომენტისათვის შპს «ა-ი» აღრიცხვაზე იმყოფებოდა არა მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციაში, არამედ დიდუბე-ჩუღურეთის საოლქო საგადასახადო ინსპექციაში, გადაწყვეტილების გადასინჯვა მას უნდა დავალებოდა, მით უფრო, რომ შეტყობინება დარიცხვის თაობაზე მათ მიერ იქნა გაგზავნილი.

სარჩელის სამართლებრივი საფუძვლები:

მოსარჩელემ მიუთითა საგადასახადო კოდექსის 256.9. მუხლზე, რომლის საფუძველზეც მიიჩნია, რომ საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება უკანონოა, ამასთან‚ განმარტა, რომ შპს «ა-ი» რეგისტრირებულია ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონულ სასამართლოში 1996წ. 01.12. «საწარმოთა მოგების (შემოსავლის) შესახებ» კანონის მე-7 მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, ახლად შექმნილი საწარმო თავისუფლდება მოგების გადასახადიდან რეგისტრაციის მომენტიდან ერთი წლის განმავლობაში, ხოლო ორი წელი იბეგრება შეღავათიანი განაკვეთით, შესაბამისად, რეგისტრაციის მომენტიდან 1997წ. 1 დეკემბრამდე ორგანიზაციის მიერ მიღებული შემოსავლები გათავისუფლებული იყო მოგების გადასახადიდან. მოსარჩელე უთითებს საგადასახადო კოდექსის 45-ე მუხლის I პუნქტზე და განმარტავს, რომ მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტიდან უნდა ამორიცხულიყო 1997წ. შემოსავალი.

მოპასუხემ _ ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ რაიონულ სასამართლოში წარდგენილ შესაგებელში არ ცნო შპს «ა-ის» სარჩელი და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლით:

სასარჩელო განცხადებაში არ იყო მითითებული, რომელი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით ან სხვა გადაწყვეტილებით დადგა სამართლებრივი შედეგი შპს «ა-ის» მიმართ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის შესაბამისად, ასევე‚ გასულია 6-თვიანი ვადა, რასაც ითვალისწინებს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლი, ამასთან, მოსარჩელის მიერ არ იქნა წარდგენილი და დადასტურებული თუ რომელი პერიოდისათვის მოხდა აღნიშნული თანხების გადახდა საბაჟოზე და გადასახადის დამადასტურებელი საბუთი.

მოპასუხემმიუთითა საგადასახადო კოდექსის 67-ე, 87-ე, 79.1. და «საქართველოში ბუღალტრული აღრიცხვისა და ანგარიშგების შესახებ» დებულების 69-ე და 70-ე მუხლებზე, არ გაიზიარა მოსარჩელის პოზიცია, რომ 1997 წელს საბაჟოზე გადახდილი და 1999 წელს უკან დაბრუნებული თანხები არ უნდა ასახულიყო მოგების გადასახადის დეკლარაციაში.

რაიონული სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მოსარჩელემ დააზუსტა სარჩელი და მოითხოვა 2001წ. 7 მარტის კამერალური შემოწმების შედეგად, შპს «ა-ის» 1997წ. მოგების გადასახადის ყოველწლიურ დეკლარაციაში აღნიშნული 532105 ლარის მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტად აღიარების თაობაზე მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების უკანონოდ ცნობა და დაევალებინათ ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის დიდუბე-ჩუღურეთისსაოლქო საგადასახადო ინსპექციას ამ საგადასახადო ორგანოში რეგისტრირებული შპს «ა-ის» 1999წ. მოგების გადასახადის დარიცხვის გადაანგარიშება ისე, რომ დაბეგვრის ობიექტიდან ამოირიცხოს 532105 ლარი.

თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 1 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს «ა-ის» სარჩელი დაკმაყოფილდა და 2001წ. 7 მარტის კამერალური შემოწმების შედეგად მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება, შპს «ა-ის» 1999წ. მოგების გადასახადის ყოველწლიურ დეკლარაციაში მითითებული 532105 ლარის მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტად აღიარების თაობაზე, ცნობილ იქნა უკანონოდ, რაც რაიონულმა სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

რაიონულმა სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

შპს «ა-ი» შექმნილია და ფუნქციონირებს ქ. თბილისის დიდუბის რ-ნის სასამართლოში რეგისტრაციის შედეგად, დიდუბის რ-ნის 1996წ. 28 ნოემბრის ¹214-1042 დადგენილების საფუძველზე. კომპანიის საქმიანობის ძირითად საგანს წარმოადგენდა ნავთობპროდუქტების იმპორტი და რეალიზაცია. გამომდინარე რეგისტრაციის თარიღიდან, «საწარმოთა მოგების (შემოსავლის) შესახებ» კანონის მე-7 მუხლის მე-2 პუნქტის საფუძველზე, რეგისტრაციის მომენტიდან ერთი წლის განმავლობაში მოსარჩელის შემოსავალი თავისუფალი იყო მოგების გადასახადით დაბეგვრისაგან. კომპანიამ 2000წ. მარტში რესპუბლიკის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციას წარუდგინა მოგების გადასახადის ყოველწლიური დეკლარაცია, რომლის მიმართ საგადასახადო ორგანოს არსებითი შენიშვნები არ ჰქონდა. 2001წ. 7 მარტს საქართველოს კონტროლის პალატის მითითების საფუძველზე მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ კონტროლის პალატის ინსპექტორთა მონაწილეობით განახორციელა შპს «ა-ის» 1999წ. მოგების დეკლარაციის კამერალური შემოწმება, რომლის მიხედვით დადგინდა, რომ შპს «ა-ს» 1999 წელს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან უკან დაუბრუნდა 1997 წელს საბაჟოზე არაკანონიერად გადახდილი 532105 ლარი, რომელიც კომპანიამ დეკლარაციის მიხედვით არ შეიტანა მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტში _ ერთობლივ შემოსავალში და მიუთითა იგი გამოქვითვაში. კამერალური შემოწმების შედეგად მოსარჩელის მიერ 1999წ. დეკლარაციაში გამოქვითულად ნაჩვენები 532105 ლარი საგადასახადო ორგანომ მიიჩნია მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტად და დაარიცხა მას გადასახადი.

რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა საგადასახადო კოდექსის 45-ე მუხლზე და განმარტა, რომ, მიუხედავად იმისა, რომ საგადასახადო ორგანომ დადგენილად ცნო 1999 წელს შპს «ა-თვის» 1997წ. ბიუჯეტში უკანონოდ ამოღებული შემოსავლის დაბრუნების ფაქტი, არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ შპს «ა-ის» 1997წ. შემოსავალი, «საწარმოთა მოგების შესახებ» კანონის მე-7 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად წარმოადგენდა მოგების გადასახადისაგან თავისუფალს და 1999 წელს, აღნიშნული თანხის დაბრუნების შემდეგ‚ აღარ წარმოადგენდა მოგების გადასახადის დაბეგვრის ობიექტს. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ შპს «ა-ის» 1999წ. მოგების დეკლარაციის კამერალური შემოწმების შედეგად საგადასახადო ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებით დეკლარაციაში არ გაქვითულა ნაჩვენები 532 105 ლარი. სასამართლომ მიუთითა, რომ ამგვარი გადაწყვეტილების გასაჩივრების უფლება მოსარჩელეს მინიჭებული აქვს საგადასახადო კოდექსის 256-ე მუხლის მე-9 პუნქტის საფუძველზე.

რაიონულმა სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მსჯელობა, რომ შპს «ა-ის» 1997წ. გათავისუფლებული შემოსავალი 532105 ლარი, რომელიც უკანონოდ იქნა ამოღებული სახელმწიფო ბიუჯეტიდან, 1999 წელს, დაბრუნებისას, საგადასახადო კოდექსის 67-ე, 87-ე, და 79-ე მუხლების საფუძველზე უნდა ასახულიყო 1999წ. ფინანსურ შედეგებში, რის გამოც განხილულიყო როგორც 1999წ. შემოსავალი, რომელიც უნდა დაქვემდებარებოდა 10%-იანი შეღავათიანი განაკვეთით დაბეგვრას. ამასთან‚ განმარტა, რომ საბაჟოზე გადასახდელების სახით გადახდილი თანხები ხარჯად ჩაითვლება მხოლოდ კანონიერი გადახდის შემთხვევაში. სასამართლომ მიიჩნია, რომ საბაჟოზე 1997 წელს გადახდილი თანხები უნდა ჩაითვალოს შპს «ა-ის» მიერ გაწეულ ხარჯად და მის მიმართ უნდა გავრცელდეს საგადასახადო კოდექსის 79.1. დებულება ადრე გამოქვითული ხარჯების შემდგომში ანაზღაურების თაობაზე.

რაიონული სასამართლოს მითითებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის ზონალურმა საგადასახადო ინსპექციამ, რომლითაც მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი მოტივით:

შპს «ა-ს» 1999წ. მოგების გადასახადის ყოველწლიურ დეკლარაციაში /ფორმა ¹3/ ერთობლივ შემოსავალში ნაჩვენები ჰქონდა 36870 ლარი, რომელიც არ ედრებოდა 1999 წელს წარდგენილდღგ-ს ყოველთვიურ დეკლარაციაში ნაჩვენებ დასაბეგრი ბრუნვის საერთო თანხას. აღიწერა ბიუჯეტში გადახდილი გადასახადები, რომლებიც ექვემდებარებოდა გამოქვითვას, ნაჩვენები იყო 12211314 ლარი. აღნიშნული თანხების რეალობის დასადგენად გადამოწმდა დღგ-ს ყოველთვიური დეკლარაციებით წარდგენილი დასაბეგრი ბრუნვები, ბიუჯეტში გადახდილი თანხები, რომლებიც ექვემდებარებოდა გამოქვითვას და 2001წ. 7 მარტს საქართველოს კონტროლის პალატის 2000წ.23.12. ¹515, 2001წ.31.01 ¹52 და 2 მარტის ¹1000 ბრძანებების აგრეთვე საგადასახადო სახელმწიფო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის საფინანსო სამეურნეო საქმიანობის კომპლექსურ შემოწმებასთან დაკავშირებით შემოწმების აქტით დადგინდა, რომ ერთობლივ შემოსავალში ნაჩვენები უნდა ყოფილიყო 4327307 ლარი, სხვა შემოსავლებში 1195896 ლარის ნაცვლად _ 966962 ლარი, მთლიანად შემოსავალში 1616403 ლარის ნაცვლად _ 2588747 ლარის, ხოლო ბიუჯეტში გადახდილი გადასახადები, რომლებიც ექვემდებარებოდა დაქვითვას _ 268970 ლარის ოდენობით. შპს «ა-ს» 1999 წელს მიღებული აქვს მოგება 834935 ლარი, რაზედაც წარმოდგენილია მოგების დეკლარაცია, სადაც ასახულია 532105 ლარი, როცა მას წინა წლებში ზარალი არ მიუღია. აპელანტი მიიჩნევს, რომ, ვინაიდან 532105 ლარი არის 1999წ. შემოსავალი, იგი უნდა დაბეგრილიყო შეღავათების გათვალისწინებით, როგორც 1996 წელს შექმნილი საწარმო, 10%-იანი განაკვეთით _ 53210 ლარით, რომელიც დაერიცხა კამერალური შემოწმების დროს. ამასთან, გასულია 6-თვიანი ვადა, რომელიც გათვალისწინებულია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლით, სასამართლოზე ვერ იქნა წარმოდგენილი თუ რომელი პერიოდისათვის მოხდა საბაჟოზე აღნიშნული თანხების გადახდა და გადასახადის დამადასტურებელი საბუთი.

აპელანტი მიიჩნევს, რომ შპს «ა-ის» მოთხოვნის უკანონობას ადასტურებს საგადასახადო კოდექსის 67-ე, 87-ე, 79-ე მუხლები და «საქართველოს ბუღალტრული აღრიცხვისა და ანგარიშგების შესახებ» დებულების 69-ე, 70-ე მუხლები.

თბილისის საოლქო სასამართლოს 2004წ. 27 დეკემბრის განჩინებით თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის ზონალური საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე განსჯადობის მიხედვით გადაეცა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისადა საგადასახადო საქმეთა კოლეგიას.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს «ა-ის» წარმომადგენელმა გ. კ-ემ, რომლითაც მოითხოვა მისი გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნება.

საკასაციო სასამართლოს 2005წ. 16 ივნისის განჩინებით გაუქმდა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

სააპელაციო სასამართლოს 2005წ. 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით თბილისის საგადასახადო ინსპექციის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების შეცვლით სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს «ა-ის» სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი 2001წ. 7 მარტს კამერალური შემოწმების შედეგად მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება შპს «ა-ის» 1999წ. მოგების გადასახადის ყოველწლიურ დეკლარაციაში მითითებული 532 105 ლარის მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტად აღიარების თაობაზე და დაევალა ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციას შპს «ა-ის» 1999წ. მოგების გადასახადზე დარიცხვის გადაანგარიშება ისე, რომ დაბეგვრის ობიექტიდან ამორიცხულ იქნეს 532 105 ლარი, რაც სააპელაციო სასამართლომ დაასაბუთა შემდეგნაირად:

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები:

სააპელაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე შპს «ა-ის» წარმომადგენელმა დააზუსტა სარჩელის საგანი და მოითხოვა 2001წ. 7 მარტს კამერალური შემოწმების შედეგად მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების, შპს «ა-ის» 1999წ. მოგების გადასახადის ყოველწლიურ დეკლარაციაში მითითებული 532 105 ლარის მოგების გადასახადის დაბეგვრის ობიექტად აღიარების თაობაზე, ბათილად ცნობა და ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისათვის შპს «ა-ის» 1999წ. მოგების გადასახადით დარიცხვის გადაანგარიშების დავალება ისე, რომ დაბეგვრის ობიექტიდან ამორიცხულიყო 532 105 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ შპს «ა-ის» მოთხოვნის არსი მდგომარეობდა შემდეგში: 2003წ. 3 აგვისტოს ¹05-09192-1149 საგადასახადო შეტყობინების თანახმად, გადახდას დაქვემდებარებული თანხიდან, 211533,2 ლარიდან, საქართველოს სახელმწიფო საგადასახადო დეპარტამენტს მოგების გადასახადის ყოველწლიური დეკლარაციის შესაბამისად, შპს «ა-ის» მიერ «წინა წლების ზარალის გამოქვითვის» გრაფიკში ნაჩვენები 531 105 ლარი უნდა ამოერიცხა, რაც ეფუძნებოდა იმ გარემოებას, რომ საქართველოს კონტროლის პალატის რეკომენდაციების საფუძველზე საქართველოს საგადასახადო შემოსავლების სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიერ ჩატარდა კამერალური შემოწმება, რომელიც განპირობებული იყო მათი ორგანიზაციის მიერ 1999წ. შედეგების მიხედვით მოგების დადგენილი ფორმის დეკლარაციის წესებით. შემოწმების მიხედვით, მოგების გადასახადით დასაბეგრ ბაზისში შეტანილი უნდა ყოფილიყო 1997 წელს საბაჟოზე არაკანონიერად გადახდევინებული და სასამართლო პროცესების შედეგად დაბრუნებული თანხის საგადასახადო დაბეგვრის შემდგომ ნაჩვენები ოდენობა 532 105 ლარი, რაც არასასწორად მიიჩნია «საწარმოთა მოგების (შემოსავლის) შესახებ» კანონის საფუძველზე, რომლის თანახმად, ახლად შექმნილი საწარმო თავისუფლდება მოგების გადასახადისაგან რეგისტრაციის მომენტიდან ერთი წლის განმავლობაში, ხოლო შემდგომი ორი წელი იბეგრება შეღავათიანი განაკვეთით, საგადასახადო კოდექსის 45.1. მუხლის საფუძველზე. მოწინააღმდეგე მხარე, მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად მიუთითა საგადასახადო კოდექსის 67-ე, 87-ე, 79-ე, «საქართველოს ბუღალტრული აღრიცხვისა და ანგარიშგების შესახებ» დებულების 69-ე, 70-ე მუხლებზე.

სააპელაციო სასამართლომ «საწარმოთა მოგების (შემოსავლის) გადახდის შესახებ» 1993წ. 21 დეკემბრის საქართველოს რესპუბლიკის კანონის მე-7 და მე-2 მუხლების საფუძველზე განმარტა, რომ შპს «ა-ი», რომელიც რეგისტრაციაში გატარდა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს მიერ, 1996წ. 28 ნოემბრის დადგენილების საფუძველზე, რეგისტრაციის მომენტიდან ერთი წლის განმავლობაში გათავისუფლებული იყო მოგების გადასახადის დაბეგვრისაგან. ამასთან, კომპანიამ 2000წ. მარტში რესპუბლიკის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციას წარუდგინა მოგების გადასახადის ყოველწლიური დეკლარაცია, რომლის მიმართ საგადასახადო ორგანოს პრეტენზია არ ჰქონდა. 2001წ. 7 მარტს საქართველოს კონტროლის პალატის მითითების საფუძველზე, მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ კონტროლის პალატის ინსპექტორთა მონაწილეობით ჩაატარა შპს «ა-ის» კამერალური შემოწმება, რომლითაც დადგინდა, რომ შპს-მ არ შეიტანა მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტში ერთობლივ შემოსავალში ნაჩვენები 532 105 ლარი. საგადასახადო ორგანომ, მიუხედავად იმისა, რომ დადგენილად ცნო 1999 წელს შპს «ა-თვის» 1997წ. ბიუჯეტში უკანონოდ ამოღებული შემოსავლის დაბრუნების ფაქტი, არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ შპს «საწარმოთა მოგების (შემოსავლის) გადასახადის შესახებ» კანონის თანახმად, რეგისტრაციიდან ერთი წლის განმავლობაში მოგების გადასახადის გადახდისაგან გათავისუფლებული იყო და ამ პერიოდში 1997წ. თებერვალ-მაისში საბაჟოზე ზედმეტად გადახდილი და 1998წ. ნოემბერში დაბრუნებული თანხა გათავისუფლებული იყო მოგების გადასახადისაგან და რომ საგადასახადო კოდექსის იმ დროს მოქმედი 45-ე მუხლის თანახმად: «საქართველოს საწარმოთა დაბეგვრის ობიექტი იყო მოგება», რომელიც განისაზღვრებოდა, როგორც სხვაობა გადასახადის გადამხდელის ერთობლივ შემოსავალსა და დაქვითვის თანხებს შორის, ამასთან, ერთობლივ შემოსავალში ჩაითვლებოდა ყველა ის შემოსავალი, რომელიც გავლენას ახდენდა გადასახადის გადამხდელის მოგებაზე, მათ შორის, უსასყიდლოდ მიღებული ქონებისა და ფულადი სახსრების სახით, გარდა გათავისუფლებული შემოსავლებისა.

ზემოაღნიშნულის საფუძველზე სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მოტივაცია საგადასახადო კოდექსის 67-ე, 87-ე, 79-ე და «საქართველოში ბუღალტრული აღიცხვისა და ანგარიშგების შესახებ» დებულების 69-ე და 70-ე მუხლების თანახმად, შპს «ა-ის» მოთხოვნის უკანონობის თაობაზე, ასევე სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია სარჩელის ხანდაზმულად მიჩნევის თაობაზე და განმარტა, რომ სარჩელის შეტანის მომენტისათვის მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 237-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს შეეძლო დაერიცხა და გადაესინჯა გადასახადის სახით დარიცხული თანხის ოდენობა გადასახადის პერიოდის დამთავრებიდან 6 წლის განმავლობაში.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ფინანსთა სამინისტროს მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ, რომლითაც მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი მოტივით:

კასაციის მიზეზი:

სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, 2005წ. 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 237.1 მუხლი, რომლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს შეუძლია დაარიცხოს და გადასინჯოს გადასახადის სახით დარიცხული თანხის ოდენობა საგადასახადო პერიოდის დამთავრებიდან 6 წლის განმავლობაში, რამდენადაც საგადასახადო ორგანოს გააჩნია შესაძლებლობა და არა ვალდებულება, გადასინჯოს გადასახადის სახით დარიცხული თანხის დარიცხვა, რაც განხორციელდა კიდეც, ვინაიდან მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიერ 2005წ. 7 მარტს კამერალური შემოწმების აქტით გადაისინჯა და დასაბეგრ ბაზაში მოექცა 532105 ლარი, როგორც 1999 წელს მიღებული შემოსავალი, რომელიც უნდა დაბეგრილიყო (შეღავათების გათვალისწინებით, როგორც 1999 წელს შექმნილი საწარმო) 10-%-იანი განაკვეთით.

კასატორს მიაჩნია, რომ, სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ 2005წ. 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 236.2. მუხლის თანახმად, ხანდაზმულობის 6-წლიანი ვადა მოქმედებს მხოლოდ გადახდილი გადასახადის თანხის დაბრუნებაზე, ხოლო შპს «ა-ი» სარჩელით ითხოვდა არა ზედმეტად გადახდილი თანხის უკან დაბრუნებას ან ჩათვლას, არამედ 2001წ. 7 მარტის კამერალური შემოწმების აქტის საფუძველზე დარიცხული გადასახადის ბათილად ცნობას რის გამოც სარჩელი იყო ხანდაზმული ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-2 მუხლის «დ» პუნქტისა და ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22.3 მუხლის საფუძველზე.

კასატორმა აღნიშნა, რომ, ვინაიდან 532 105 ლარი იყო 1999წ. შემოსავალი, იგი უნდა დაბეგრილიყო (შეღავათების გათვალისწინებით, როგორც 1996 წელს შექმნილი საწარმო) 10%-იანი განაკვეთით, რაც დაერიცხა კიდეც კამერალური შემოწმების დროს, მით უფრო, რომ 2005წ. 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 79-ე მუხლის I პუნქტი ცალსახად ადგენს მოსარჩელის მიერ სადავოდ მიჩნეული საკითხის დარეგულირების კანონიერ საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ფინანსთა სამინისტროს თბილისის საგადასახადო ინსპექციამ, რომლითაც მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი მოტივით:

კასაციის მიზეზი:

სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე მუხლის საფუძველზე მოსარჩელის მიერ გაშვებულია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გასაჩივრების ვადა, შესაბამისად, სარჩელი ხანდაზმულია. ამასთან, სასამართლომ სადავო საკითხის გადაწყვეტის დროს არ გამოიყენა საგადასახადო კოდექსის 67-ე, 87-ე, 79.1. და «საქართველოში ბუღალტრული აღრიცხვისა და ანგარიშგების შესახებ» დებულების 69-ე, 70-ე მუხლები, რომელთა თანახმად, საგადასახადო სამსახურის მიერ განხორციელებული ოპერაციები უნდა ასახულიყო სამეურნეოწ. ფინანსურ შედეგებში.

საკასაციო სასამართლოს 2006წ. 18 მაისის განჩინებით ფინანსთა სამინისტროს თბილისის საგადასახადო ინსპექციისა და მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის საკასაციო საჩივრები ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34.3 მუხლის «ა» და «გ» პუნქტების საფუძველზე მიჩნეულ იქნა დასაშვებად /აბსოლუტური და პროცესუალური კასაცია/.

საკასაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე კასატორების მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის და თბილისის საგადასახადო ინსპექციის წარმომადგენლებმა მხარი დაუჭირეს საკასაციო საჩივრებს და მოითხოვეს მისი დაკმაყოფილება.

საკასაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე მესამე პირის ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის წარმომადგენელმა მხარი დაუჭირა საკასაციო საჩივრებს და მოითხოვა მათი დაკმაყოფილება.

მოწინააღმდეგე მხარის შპს «ა-ის» წარმომადგენელმა არ ცნო საკასაციო საჩივრები და მოითხოვა მათ დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება.

სამოტივაციო ნაწილი:L

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების მოტივების საფუძვლიანობის და სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთებულობა _ კანონიერების შემოწმებისდა საქმის სასამართლო განხილვის შედეგადმივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის და თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, შესაბამისად, გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად გადაეცეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გამოტანისას დარღვეულია მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმები, კერძოდ, სსკ-ის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნები, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, ადგილი აქვს საპროცესო ნორმების დარღვევას, სწორი შეფასება არ მიეცა საქმის მასალებს, საქმეზე ფაქტობრივი გარემოებები დადგენილია არასრულად, სწორად არ იქნა საქმის მასალები გამოკვლეული და დადგენილი ფაქტები. სადავო სამართალურთიერთობას სწორად არ შეეფარდა კანონისნორმები.

სსკ-ის 407.2. მუხლის შესაბამისად, საოლქო სასამართლოს კოლეგიის ან პალატის მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დამატებითი და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები დასაბუთებულია, რამდენადაც, როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, 2001წ. 7 მარტს, საქართველოს კონტროლის პალატის მითითების საფუძველზე, მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციამ კონტროლის პალატის ინსპექტორთა მონაწილეობით ჩაატარა შპს «ა-ის» კამერალური შემოწმება, რომლითაც დადგინდა, რომ შპს-მ არ შეიტანა მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტში ერთობლივი შემოსავალი 532 105 ლარი. შემოწმების მიხედვით, შპს «ა-ს» უნდა შეეტანა 1997 წელს საბაჟოზე არაკანონიერად გადახდილი და სასამართლო პროცესის შედეგად დაბრუნებული თანხის საგადასახადო დაბეგვრის შემდგომ ნარჩენი ოდენობა 532 105 ლარი, რომელიც სასამართლო გადაწყვეტილებათა აღსრულების შედეგად, 1999 წელს დაუბრუნდა მოსარჩელეს. საგადასახადო ორგანომ აღნიშნული თანხა განიხილა, როგორც შპს «ა-ის» ერთობლივ შემოსავალში, ანუ მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტში შესატანი მოგება. შესაბამისად, საგადასახადო ორგანომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელე კომპანიას არასწორად ჰქონდა 1999წ. მოგების გადასახადის დეკლარაცია შევსებული და აღნიშნულიდან გამომდინარე, მითითებულ თანხებზე დაარიცხა გადასახადი.

სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში განმარტა, რომ სასამართლოს მთავარ სხდომაზე შპს «ა-ის» წარმომადგენელმა დააზუსტა სარჩელის საგანი და მოითხოვა 2001წ. 7 მარტს კამერალური შემოწმების შედეგად საქართველოს მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის მიერ მიღებული გადაწყვეტილების, შპს «ა-ის» 1999წ. მოგების გადასახადის ყოველწლიურ დეკლარაციაში მითითებული 532 105 ლარის მოგების გადასახადის დაბეგვრის ობიექტად აღიარების თაობაზე, ბათილად ცნობა და ფინანსთა სამინისტროს საგადასახადო დეპარტამენტის ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციისათვის შპს «ა-ის» 1999წ. მოგების გადასახადით დარიცხვის გადაანგარიშების დავალება ისე, რომ დაბეგვრის ობიექტიდან ამორიცხულიყო 532 105 ლარი.

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, შპს «ა-ის» სარჩელი ეფუძნება მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის კონტროლის პალატის ინსპექტორთა მონაწილეობით ჩატარებულ შპს «ა-ის» კამერალური შემოწმების აქტს, რომლის თანახმად‚ სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ შპს-მ არ შეიტანა მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტში ერთობლივი შემოსავალი 532 105 ლარი, მაშინ, როცა საქმის მასალებში შპს-ს კამერალური შემოწმების აქტი არ მოიპოვება, შესაბამისად, გაურკვეველია‚ რის საფუძველზე დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები სააპელაციო სასამართლომ, იმ პირობებში, როცა საქმეში ძირითადი მტკიცებულება _ კამერალური შემოწმების აქტი არ მოიპოვება. ამასთან, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ შპს «ა-ის» სასარჩელო განცხადებაზე მითითებულ დანართში სარჩელზე თანდართულ დოკუმენტთა ნუსხაში აღნიშნული შემოწმების აქტი მითითებულია ხელნაწერი სახით, მაგრამ საქმის მასალებში ეს უკანასკნელი არ მოიპოვება. ამასთან სარჩელზე მითითებულ დანართზე აღნიშნულია, რომ დანართის სახით სარჩელს თან ერთვის 18 ფურცელი, რაც რეალურად საქმეში არსებული სარჩელის დანართის დოკუმენტთა რაოდენობის იდენტურია, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ იმ პირობებში, თუ სარჩელზე თანდართული იყო კამერალური შემოწმების აქტი, დანართში მითითებულ ფურცელთა რაოდენობა უნდა ყოფილიყო უფრო მეტი, ვიდრე სახეზეა.

ზემოაღნიშნულის საფუძველზე საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახალი განხილვისას უნდა გამოიყენოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილება, მოიპოვოს ზემოაღნიშნული შპს «ა-ის» კამერალური შემოწმების აქტი და აღნიშნული მტიცებულების მოპოვების შემდეგ, მისი ყოველმხრივი და სრული გამოკვლევის საფუძველზე გამოიტანოს დასკვნა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ სსკ-ის 105-ე მუხლის შესაბამისად.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ «საწარმოთა მოგების (შემოსავლის) გადახდის შესახებ» 1993წ. 21 დეკემბრის საქართველოს რესპუბლიკის კანონის 7.2 მუხლის თანახმად, შპს «ა-ი», რომელიც რეგისტრაციაში გატარდა ქ. თბილისის დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს მიერ, 1996წ. 28 ნოემბრის დადგენილების საფუძველზე, რეგისტრაციის მომენტიდან ერთი წლის განმავლობაში თავისუფლდებოდა მოგების გადასახადის დაბეგვრისაგან, როგორც ახლად შექმნილი საწარმო, ხოლო მომდევნო ორი წლის განმავლობაში გადასახადის განაკვეთი უმცირდებოდა 50 პროცენტით.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმის ხელახალი განხილვისას უნდა გამოიკვლიოს, შპს «ა-ს» სადავო თანხაზე გადასახადის გადახდის ვალდებულება წარმოეშვა 1997 წელს, როცა‚ როგორც ახლად შექმნილი საწარმო‚ იბეგრებოდა შეღავათებით, თუ 1999 წელს, როდესაც რეალურად მოხდა ამ თანხის დაბრუნება. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ ასევე უნდა დაადგინოს ფაქტობრივი გარემოება, სადავო თანხა შპს «ა-ის» მიერ წარდგენილი დეკლარაციის რომელ გრაფაში უნდა ასახულიყო, დეკლარაციის ¹27 სტრიქონში, გამოქვითვის სვეტში, რომელიც ასახავს საწარმოს დავალიანებას ბიუჯეტის წინაშე, თუ დეკლარაციის ¹23 გრაფაში, რომელიც ასახავდა საწარმოს ერთობლივ შემოსავალს, შესაბამისად‚ აღნიშნული გარემოების დადგენის შემდეგ შესაბამისი სამართლებრივი შეფასება მისცეს მათ.

საკასაციო სასამართლო საგადასახადო კოდექსის 79.1. მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ ადრე გამოქვითული ხარჯების, ზარალისა და საეჭვო ვალების ანაზღაურებით მიღებული თანხა ითვლება იმ წლის შემოსავლად, რომელშიც მოხდა მისი ანაზღაურება.

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა და არც მხარეთა მიერ არის გამხდარი სადავო, 1997 წელს შპს «ა-მა» სადავო თანხა ასახა საწარმოს ხარჯში, ამასთან, სადავო თანხა 1999 წელს ასევე აისახა საწარმოს ხარჯებში, რაც საფუძვლად დაედო დასაბეგრი მოგების ბაზის შემცირებას.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ ისე მიიჩნია უსაფუძვლოდ აპელანტის პოზიცია, საგადასახადო კოდექსის 67-ე, 87-ე, 79-ე და «საქართველოში ბუღალტრული აღიცხვისა და ანგარიშგების შესახებ» დებულების 69-ე, 70-ე მუხლების თანახმად, შპს «ა-ის» მოთხოვნის უკანონობის თაობაზე, რომ არ გამოიყენა არც ერთი მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმა, შესაბამისად გაურკვეველია, რის საფუძველზე მივიდა სააპელაციო სასამართლო აღნიშნულ დასკვნამდე; ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ გადაწყვეტილება ამ ნაწილში გამოტანილია სსკ-ის 393.2. მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით.

საკასაციო სასამართლო «საქართველოში ბუღალტრული აღიცხვისა და ანგარიშგების შესახებ» დებულების 69-ე, 70-ე მუხლების საფუძველზე განმარტავს, რომ სამეურნეო წელს გამოვლენილი მოგება და ზარალი, რომელიც მიეკუთვნება გასული წლის ოპერაციებს, ითვლება სამეურნეოწ. ფინანსურ შედეგებში, ხოლო სამეურნეო წელს მიღებული შემოსავლები, რომელიც განეკუთვნება მომავალ საანგარიშო პერიოდს, აღრიცხვისა და ანგარიშგებაში აისახება ცალკე მუხლში, როგორც მომავალი პერიოდის შემოსავლები. ამასთან აღნიშნული შემოსავლები ექვემდებარება იმ საანგარიშო პერიოდის სამეურნეო საქმიანობის შედეგების ჩართვას, რომლებსაც ისინი განეკუთვნება.

საკასაციო სასამართლო საგადასახადო კოდექსის 45-ე მუხლის საფუძველზე განმარტავს, რომ საქართველოს საწარმოს დაბეგვრის ობიექტს წარმოადგენს მოგება, რომელიც განისაზღვრება როგორც სხვაობა გადასახადის გადამხდელის ერთობლივ შემოსავალსა და კოდექსის მე-6 თავით დადგენილ გაქვითვებს შორის.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ ისე დაასკვნა, რომ შპს «ა-ის» მიერ 1997 წელს საბაჟოზე ზედმეტად გადახდილი და 1998 წელს დაბრუნებული თანხა გათავისუფლებული იყო მოგების გადასახადისაგან, რომ არ გამოიკვლია სადავო თანხა რომელიწ. შემოსავალს განეკუთვნებოდა, ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია‚ სადავო თანხის გაქვითვა განხორციელდა თუ არა საგადასახადო კოდექსის მე-6 თავით დადგენილი ნორმების შესაბამისად.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სსკ-ის 411-ე მუხლის თანახმად‚ შეუძლებელია საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მიღება, რამდენადაც სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვისას არ იქნა დადგენილი საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები, რის გამოც მოცემული საქმე ექვემდებარება ხელახლა განხილვას. სააპელაციო სასამართლომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-4 და მე-19 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილების საფუძველზე უნდა გამოიკვლიოს მითითებული გარემოებები ობიექტური და კანონიერი გადაწყვეტილების დადგენის მიზნით.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სსკ-ის 53.4. მუხლის შესაბამისად, სასამართლო ხარჯები უნდა გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის I, სსკ-ის 257-ე, 372-ე, 390-ე, 399-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ფინანსთა სამინისტროს მსხვილ გადამხდელთა ინსპექციის და ქ. თბილისის საგადასახადო ინსპექციის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა კოლეგიის 2005წ. 26 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად გადაეცეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას;

3. სასამართლო ხარჯები გადანაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების დადგენისას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.