საქმე №ას-834-798-2014 6 თებერვალი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ. გ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ს. ტვ“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 30 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და ბრძანების ბათილად ცნობისა და განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურისა და ხარჯების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ. გ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ს. ტვ-ს“ მიმართ და მოითხოვა სამუშაოდან გათავისუფლების თაობაზე მოპასუხე საზოგადოების დირექტორის N33 ბრძანების ბათილად ცნობა, დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენა, განაცდურისა და სტაციონარში მკურნალობის სამომავლო მატერიალური ხარჯების ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელე მუშაობდა შპს „ა-ში“, რომლის რეორგანიზაციის შემდეგაც მან მუშაობა განაგრძო შპს „ს. ტვ-ში“. სამუშაოს ასრულებდა პირნათლად. 2013 წლის 1 ივლისს იგი სიტყვიერად გააფრთხილა ტექნიკური სამსახურის ხელმძღვანელმა ამავე წლის 1 აგვისტოდან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე, მოპასუხემ ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლის განმარტების თაობაზე მოსარჩელის წერილობით მოთხოვნას არ უპასუხა, უფრო მეტიც, ტექნიკური სამსახურის ხელმძღვანელის აგრესიული დამოკიდებულების გამო, მოსარჩელის ჯანმრთელობამ განიცადა ზიანი, დაუდგინდა დიაგნოზი: ჰიპერტენზია, სტენოკარდია, ხოლო მის უნებართვოდ „ა. ჯ-ში“ დაზღვევის გამო, მან ვერ ჩაიტარა სათანადო მკურნალობა.

2013 წლის 16 ივლისს მოსარჩელემ წერილობით მიმართა შპს „ს. ტვ-ს“ დირექტორს გათავისუფლების საფუძვლის წერილობით დასაბუთების მოთხოვნით, რის თაობაზეც 18 ივლისს ეცნობა ასევე წერილობით, რომ 2013 წლის 1 აგვისტოდან უქმდებოდა მის მიერ დაკავებული საშტატო ერთეული - ტექნიკური სამსახურის ქსელების ექსპლოატაციის ინჟინრის სამუშაო ადგილი, რაც არასწორია, ვინაიდან მოსარჩელე ამ პოზიციაზე არასოდეს ყოფილა დასაქმებული. ტექნიკური სამსახურის ხელმძღვანელი მოსარჩელეს აიძულებდა, ახალი თანამშრომლისათვის გადაებარებინა მის მიერ შექმნილი ტექნიკური საპროექტო დოკუმენტაცია, რასაც მოჰყვა მხარეთა უთანხმოება და საბოლოოდ მოსარჩელის ჯანმრთელობის იმგვარი გაუარესება, რომ საჭირო გახდა სასწრაფო სამედიცინო დახმარების გამოძახება. სასწრაფო დახმარების რეკომენდაცია საავადმყოფოში გადაყვანის თაობაზე მოსარჩელისათვის ხელმიუწვდომელი აღმოჩნდა, ვინაიდან, როგორც აღინიშნა, უნებართვოდ იყო დაზღვეული „ა. ჯ-ში“ და ვერ სარგებლობდა საყოველთაო დაზღვევის პირობებით.

საბოლოოდ, 2013 წლის 1 აგვისტოს N33 ბრძანებით მოსარჩელე სამუშაოდან დაითხოვეს არა საშტატო ერთეული გაუქმების, არამედ შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლის მოტივით, რაც ასევე არასწორია და არ გამომდინარეობს მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულების 8.1 და 8.4 მუხლებიდან.

2013 წლის 4 ივლისს შრომის კოდექსში ამოქმედებული მე-6 მუხლის 1⁴ ნაწილის თანახმად, დამსაქმებელი ვალდებული იყო, მოსარჩელესთან ხელშეკრულება დაედო 3 თვით, ყოველივე ზემოაღნიშნული კი, ადასტურებს გ.გ-ის სამუშაოდან უკანონოდ გათავისუფლებას.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა შემდეგი საფუძვლებით:

სარჩელში მითითებული გარემოება, რომ გ.გ-ი დასაქმებული იყო ქსელების სამსახურის პროექტირების ინჟინრის თანამდებობაზე არასწორია, იგი უშუალოდ ექვემდებარებოდა ტექნიკური სამსახურის უფროს გ.ვ-ს. მოპასუხე საზოგადოება დაარსდა 2011 წლის 28 იანვარს და მოსარჩელე ამ საზოგადოებაში მხოლოდ 2 წლისა და 5 თვის განმავლობაში მუშაობდა, გ.გ-მა ტექნიკური სამსახურის შესაბამის უფლებამოსილ პირებს სათანადო წესით გადასცა ტექნიკური დოკუმენტაცია, რაც შეეხება ჯანმრთელობის მდგომაროების გაუარესებას, ეს გარემოება სარჩელზე დართული მტკიცებულებებით არ დასტურდება, ხოლო კომპანიას არ ეზღუდება უფლება, გაათავისუფლოს დასაქმებული თანამდებობიდან. საყურადღებოა, რომ გათავისუფლების პროცედურა კანონის მოთხოვნათა დაცვითაა განხორციელებული.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 16 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 30 ივნისის განჩინებით გ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ გ. გ-სა და შპს „ს. ტვ-ს“ შორის 2011 წლის 1 თებერვალს დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, გ.გ. აყვანილ იქნა შპს „ს. ტვ-ში“ პროექტირების ინჟინრის თანამდებობაზე;

შრომითი ხელშეკრულება იყო ერთთვიანი და თუკი ხელშეკრულების მოქმედების დასრულებამდე 15 დღით ადრე მხარეები არ გამოთქვამდნენ მისი შეწყვეტის სურვილს, ხელშეკრულების მოქმედება გაგრძელდებოდა იმავე ვადითა და იმავე პირობებით;

გ. გ-ის ყოველთვიური ხელფასი შეადგენდა 700 ლარს;

მოსარჩელის მიერ წარდგენილი 2013 წლის 25 ივლისის განცხადებიდან ირკვეოდა, რომ 2013 წლის პირველ ივლისს გ. გ-ი გ. ვ-მ გააფრთხილა იმის თაობაზე, რომ 2013 წლის 1 აგვისტოდან დამსაქმებელი შრომით ხელშეკრულებას აღარ გააგრძელებდა;

შპს „ს. ტვ-ს“ დირექტორ გ. ხ-ის 2013 წლის 1 აგვისტოს №33 ბრძანებით გ. გ-ი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლის გამო.

სააპელაციო პალატამ დადგენილი გარემოებების სამართლებრივი თვალსაზრისით შეფასებისას იხელმძღვანელა შრომის კოდექსის პირველი მუხლის პირველი ნაწილით და განმარტა, რომ შრომის კოდექსის თანახმად, შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადა წარმოადგენს შრომითი ხელშეკრულების ერთ-ერთ არსებით პირობას, რომელიც საჭიროებს მხარეთა შორის შეთანხმებას. ვადის განსაზღვრა, როგორც წესი, მხარეთა პრეროგატივაა, ისევე, როგორც ხელშეკრულების სხვა ძირითად პირობებზე შეთანხმება. სახელშეკრულებო სამართალში ერთმანეთისაგან განასხვავებენ დადგენილ (განსაზღვრულ) და დაუდგენელ (განუსაზღვრელ) ვადებს. განსაზღვრულია ვადა, როდესაც ცნობილია მოვლენის დადგომის თარიღი. განუსაზღვრელია ვადა, როდესაც მოვლენის დადგომა სარწმუნოა, მაგრამ უცნობია მისი დადგომის ზუსტი თარიღი. როდესაც მხარეთა შეთანხმებით მოვლენის დადგომის კონკრეტული თარიღი მკაფიოდაა განსაზღვრული, ასეთ შემთხვევაში სახეზეა განსაზღვრული ვადით დადებული ხელშეკრულება, ხოლო, როდესაც ასეთი თარიღი არ არის განსაზღვრული და იგი არც ხელშეკრულების შინაარსიდან გამომდინარეობს – იგულისხმება განუსაზღვრელი ვადით დადებული ხელშეკრულება.

შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სასამართლომ აღნიშნა, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა ნიშნავს შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობის დასრულებას დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის, რაც შეიძლება განხორციელდეს სხვადასხვა მიზეზით და საფუძვლით, როგორიცაა: შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლა, შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევა, მხარეთა შეთანხმება და ა.შ. აღნიშნული საფუძვლები განმტკიცებულია საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველ ნაწილში. ხელშეკრულების ვადის გასვლა წარმოადგენს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ერთ-ერთ საფუძველს.

განსახილველ შემთხვევაში, შრომითი ხელშეკრულება იყო ერთთვიანი და თუკი ხელშეკრულების მოქმედების დასრულებამდე 15 დღით ადრე მხარეები არ გამოთქვამდნენ მისი შეწყვეტის სურვილს, ხელშეკრულების მოქმედება გაგრძელდებოდა იმავე ვადითა და იმავე პირობებით, შესაბამისად, იმ შემთხვევაში, თუკი ხელშეკრულების მოქმედების დასრულებამდე 15 დღით ადრე ერთ–ერთი მხარე მეორე მხარის მიმართ გამოთქვამდა ხელშეკრულების შეწყვეტის ნებას, ასეთ შემთხვევაში ხელშეკრულება აღარ გაგრძელდებოდა.

მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელის მიერ წარდგენილი 2013 წლის 25 ივლისის განცხადების შინაარსიდან ცალსახად დგინდებოდა, რომ 2013 წლის პირველ ივლისს დამსაქმებელმა გ. გ-ი ზეპირად გააფრთხილა ვადის გასვლის გამო ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე.

აპელანტი სადავოდ ხდიდა იმ გარემოებას, რომ ახალი რედაქციით შორომის კოდექსის ამოქმედების შემდეგ მისი წერილობით გაფრთხილება არ მომხდარა და რომ ზეპირი გაფრთხილება არ შეიძლება შეფასდეს შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ სათანადო გაფრთხილებად.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა გაფრთხილების დროისათვის - 2013 წლის პირველი ივლისისათვის მოქმედ შრომის კოდექსის რედაქციაზე, რომელიც არ ითვალისწინებს შრომითი ურთიერთობის ვადის გასვლის გამო შეწყვეტის შესახებ დასაქმებულისათვის გაფრთხილების რაიმე სავალდებულო ფორმას. მხარეთა შორის გაფორმებული 2011 წლის პირველი თებერვლის შრომითი ხელშეკრულების პირობებიც ამ მხრივ რაიმე განსხვავებულ წესს არ ადგენდა, კერძოდ, ხელშეკრულების 8.4. პუნქტის თანახმად: „ხელშეკრულების მოქმედების დასრულებამდე 15 (თხუთმეტი) დღით ადრე თუ მხარეები არ გამოთქვამენ მისი შეწყვეტის სურვილს, ხელშეკრულების მოქმედება გრძელდება იმავე ვადითა და იმავე პირობებით“. სასამართლოს მოსაზრებით, საკითხის სწორი შეფასებისათვის მთავარია, არა ის გარემოება, რომ, ვადის გასვლის გამო, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ გაფრთხილება განხორციელდა თუ არა წერილობითი ფორმით, არამედ ის, მოხდა თუ არა ვადის გასვლის გამო გამოვლენილი ნების შესახებ ადრესატის ინფორმირება (ცალმხრივი ნების მიწოდება). კონკრეტულ შემთხვევაში კი, ეს გარემოება თავად აპელანტის ახსნა–განმარტებითა და 25 ივლისის განცხადების შინაარსით იყო დადასტურებული.

არ იქნა გაზიარებული აპელანტის არგუმენტი, რომ ხელშეკრულების 8.4 პუნქტის თანახმად, დამსაქმებელს მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ დასაქმებულისათვის უნდა შეეტყობინებინა ზუსტად 15 დღით ადრე ე.ი 2013 წლის 16 ივლისისათვის, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, არ იქნა დაცული. პალატამ სამოქალაქო კოდექსის 52–ე მუხლის, თავად შრომითი ხელშეკრულების მე–8 პუნქტის მთლიანი შინაარსისა და განსაკუთრებით მისი 8.2 პუნქტის შინაარსის გათვალისწინებით, მიიჩნია, რომ აღნიშნული დათქმა (8.4. პუნქტი) წარმოშობს, შეზღუდვას მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუკი დასაქმებული გათავისუფლებამდე 15 დღეზე გვიან, შეატყობინებდა დასაქმებულს სამსახურიდან მოსალოდნელი გათავისუფლების შესახებ. შესაბამისად, დამსაქმებლის მიერ დასაქმებული 15 დღით ადრე გაფრთხილება ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე, სასამართლოს შეფასებით, ბრძანების ბათილობის საფუძველს არ ქმნიდა.

აპელანტი მიუთითებდა იმ გარემოებაზეც, რომ სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა შრომის კოდექსში 2013 წლის 12 ივნისს რედაქციით (რომლებიც ძალაში შევიდა 04.07.2013 წლიდან), რადგანაც სადავო სამართალურთიერთობა ექცეოდა ამ ცვლილებების საფუძველზე ამოქმედებულ ნორმათა რეგულაციის ფარგლებში.

ამ არგუმენტთან დაკავშირებით პალატამ განმარტა, რომ, მართალია, შრომის კოდექსში 2013 წლის 12 ივნისს განხორციელებულმა საკანონმდებლო ცვლილებებმა დააწესა შეზღუდვები ვადიან ხელშეკრულებებთან დაკავშირებით (შრომის კოდექსის 61-ე მუხლი), თუმცა ეს განსახილველ ურთიერთობაზე გავლენას ვერ იქონიებდა, რადგანაც საკანონმდებლო ცვლილებები შრომის კოდექსში შეტანილ იქნა 2013 წლის 12 ივნისს და ამოქმედდა ამავე წლის 4 ივლისიდან, დამსაქმებლის მიერ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ნება გამოხატული იყო განხორციელებული ცვლილებების ამოქმედებამდე, რაც მხარეთა ურთიერთობის 2010 წლის 17 დეკემბრის რედაქციის შრომის კოდექსით რეგულირების საფუძველს ქმნიდა. იმ დროს მოქმედი ნორმები კი, დასაშვებად მიიჩნევდა შრომითი ხელშეკრულების დადებას ერთი თვის ვადით.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა გ.გ-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ.გ-მა, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება და ბრძანების ბათილად ცნობისა და განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი, სასამართლომ არ იმსჯელა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილ გარემოებაზე, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე დასაქმებული გააფრთხილა გ.ვ-მ, რომელიც არც დამსაქმებელი იყო და არც მისი წარმომადგენელი, ასევე არ მისცა სწორი შეფასება იმ გარემოებას, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე ზეპირი გაფრთხილება იყო უკანონო. შრომის კოდექსის მე-3 მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ინიდივიდუალური შრომითი ურთიერთობის მხარეებს წარმოადგენდნენ დასაქმებული და შპს „ს. ტვ-ს“ დირექტორი, რომელთა შორის დადებული შრომითი ხელშეკრულება, იმავე ხელშეკრულების 8.4 მუხლის შესაბამისად, გრძელდებოდა 30 თვის განმავლობაში, ხელშეკრულება დაიდო ძველი რედაქციით მოქმედი შრომის კოდექსის ფარგლებში და ამავე რედაქციის კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, შეიზღუდა მხარის უფლება იმგვარად, რომ ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე დასაქმებულს დამსაქმებლისათვის წერილობით ეცნობებინა 15 დღით ადრე. თავის მხრივ, ხელშეკრულების ამავე (8.2) მუხლით დამსაქმებელმა თავადვე შეიზღუდა უფლება, შეწყვეტის თაობაზე დასაქმებულისათვის ეცნობებინა 1 თვით ადრე, შესაბამისად, სასამართლოს მსჯელობა, რომ მხარეთა შეთანხმება ვადაზე შემზღუდავი იმ შემთხვევაში იქნებოდა თუ 15 დღეზე გვიან აცნობებდა დამსაქმებელი შეწყვეტის თაობაზე დასაქმებულს, დაუსაბუთებელია და არ გამომდინარეობს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნიდან.

ასევე დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა, რომ დასაქმებული ზეპირად გაფრთხილდა ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე 2013 წლის 1 ივლისს, რადგანაც ზეპირი შეტყობინება გ.გ-ს კომპანიის დირექტორისაგან არ მიუღია, შეწყვეტის შესახებ მას აცნობა ტექნიკურმა დირექტორმა გ.ვ-მ და საფუძვლად არა შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლა, არამედ საშტატო ერთეულის შემცირება მიუთითა. გ.ვ-ის მიერ ხელშეკრულების შეწყვეტა იყო უკანონო. გ.ვ-ე არ არის უფლებამოსილი პირი, გამოხატოს ხელშეკრულების შეწყვეტის ნება. სამოქალაქო კოდექსის თანახმად, ამგვარი უფლებამოსილება ან კანონიდან უნდა გამომდინარეობდეს, ან გაცემული უნდა ყოფილიყო მინდობილობა. სწორედ ამ დარღვევების გამო არ ჩაიბარა გ.გ-მა გ.ვ-ის მიერ გადაცემული კომპანიის დირექტორის ხელმოწერილი შეტყობინება. კომპანიის დირექტორის წერილობითი შეტყობინება კასატორმა ჩაიბარა 2013 წლის 18 ივლისს და სამოქალაქო კოდექსის 51-ე მუხლის თანახმად ნება სწორედ ამ დროიდან ითვლება მიღებულად, შესაბამისად, სადავო ურთიერთობის რეგულირებისათვის გამოყენებული უნდა ყოფილიყო შრომის კოდექსის ახალი რედაქციის ნორმები. ამავე კოდექსის მე-6 მუხლის პირველი და მე-4 ნაწილების თანახმად კი, ვადიანი შრომითი ხელშეკრულების ხანგრძლივობა არ შეიძლება იყოს 3 თვეზე ნაკლები. აღნიშნული მოწმობს იმ გარემოებას, რომ შრომით ხელშეკრულებას ვადა არ გასვლია და არსებობს მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად არ გამოიყენა შრომის კოდექსის მე-3 მუხლის მე-4 ნაწილი, ახალი რედაქციით მოქმედი ამავე კოდექსის მე-6 მუხლის პირველი და მე-4 ნაწილები, ასევე სამოქალაქო 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, 51-ე მუხლის პირველი ნაწილი და 103-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილები. გარდა აღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლებით.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია იმ გარემოებაზე, რომ შრომითი ხელშეკრულების მხარეები იყვნენ შპს „ს. ტვ-ს“ დირექტორი და დასაქმებული, ხოლო ტექნიკური სამსახურის ხელმძღვანელი სადავო ურთიერთობაში არაუფლებამოსილი პირია. ამასთან, კასატორმა შეასრულა გ.ვ-ის მითითება ტექნიკური დოკუმენტაციის გადაცემაზე, რადგანაც ამ მოთხოვნაზე უფლებამოსილ პირს სწორედ გ.ვ-ე წარმოადგენდა.

პალატამ ასევე არ შეაფასა ის გარემოება, რომ კომპანიის დირექტორს მიმართა კასატორმა და 2013 წლის 17 ივლისს შეიტყო მისგან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 16 სექტემბრის განჩინებით გ. გ-ი სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა გ. გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე