საქმე №ას-841-799-2013 10 თებერვალი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე,

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს „დ. ი-ო“

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ფ-ი 2001“

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – სადაზღვევო პრემიის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „დ. ი-მ“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ფ-ი 2001-ს“ მიმართ სადაზღვევო პრემიის ანაზღაურების მოთხოვნით.

სარჩელის მიხედვით, შპს „დ. ი-მ“ 2010 წლის 13 ოქტომბერს სამედიცინო დაზღვევის ხელშეკრულება გააფორმა შპს „ფ-ი 2001-თან“, რომელიც ითვალისწინებდა მოპასუხის თანამშრომლების და მათი ოჯახის წევრების დაზღვევას. ხელშეკრულების თანახმად დამზღვევი იღებდა ვალდებულებას, ყოველთვიურად, გრაფიკის შესაბამისად, ჯამში 1980 ლარის ოდენობით სადაზღვევო პრემია აენაზღაურებინა მოსარჩელე მხარისათვის. შპს „ფ-ი 2001-მა“, მოთხოვნის მიუხედავად, არ შეასრულა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება და არ გადაიხადა სადაზღვევო პრემია.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და შესაგებელში მიუთითა, რომ შპს „დ. ი-ო“ ვალდებული იყო ხელშეკრულების ხელმოწერიდან ხუთი სამუშაო დღის განმავლობაში დამზღვევზე გაეცა დაზღვევის დამადასტურებელი დოკუმენტი, სადაზღვევო პოლისი და დამზღვევის თითოეული თანამშრომლისათვის ინდივიდუალური სადაზღვევო ბარათი, რაც არ შეასრულა. მოპასუხის განმარტებით შპს „ი-მ“ თავად დაარღვია ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირობები, ხოლო რაც შეეხება მოსარჩელე მხარის წერილს სადაზღვევო პრემიის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით, მოპასუხემ აღნიშნა, რომ შპს „დ. ი-ს“ წერილი მათი მხრიდან დატოვებული იქნა რეაგირების გარეშე, ვინაიდან გასული იყო ხელშეკრულების მოქმედების ვადა და მზღვეველს არ ჰქონდა შესრულებული მასზე დაკისრებული ვალდებულება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს „დ. ი-ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელე მხარემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ივლისის განჩინებით უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 17 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2010 წლის 13 ოქტომბერს შპს ”დ. ი-ს” და შპს ”ფ-ი 2001”-ს შორის დაიდო სამედიცინო და უბედური შემთხვევისაგან კოლექტიური დაზღვევის ხელშეკრულება. ხელშეკრულება ითვალისწინებდა დამზღვევის თანამშრომელთა ან მათი ოჯახის წევრთა კოლექტიურ დაზღვევას. გარიგება დაიდო 1 წლის ვადით;

ხელშეკრულების თანახმად დამზღვევს სადაზღვევო პრემია უნდა გადაეხადა შეთანხმებული გრაფიკის შესაბამისად, სულ 1980 ლარის ოდენობით.

2010 წლის 13 ოქტომბერს მოსარჩელის მიერ გაიცა სადაზღვევო პოლისი;

ხელშეკრულების 4.5 მუხლის და შპს ”ფ-ი 2001”-ის წერილის საფუძველზე სადაზღვევო პრემიის ოდენობა შემცირდა 1890,24 ლარამდე, რასაც საფუძვლად დაედო მოპასუხის თანამშრომელთა შემცირება;

მოპასუხეს არ გადაუხდია ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სადაზღვევო პრემია.

რაც შეეხება ინდივიდუალურ სადაზღვევო ბარათებს, აღნიშნული საკითხი პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვის დროს მხარეთა შორის წარმოადგენდა სადავო ფაქტობრივ გარემოებას, შპს ”ფ-ი 2001-ის” წარმომადგენელი უარყოფდა ასეთი ბართების გაცემას, ხოლო შპს ”დ. ი-ს” წარმომადგენელი უთითებდა, რომ ინდივიდუალური სადაზღვევო ბარათები იყო გაცემული. სააპელაციო საჩივარში აპელანტმა მიუთითა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ აღნიშნული ბარათები გადაცემულია მხარისათვის, მათი გადაცემის ფაქტი არ არის დაკავშირებული არც დაზღვევის ხელშეკრულების ამოქმედებასთან და არც მის იურიდიულ ძალასთან.

დავის არსიდან გამომდინარე, პალატამ მიუთითა, რომ დაზღვევის ხელშეკრულება არის რეალური ხელშეკრულება და მხარეთა უფლება-მოვალეობები წარმოიშობა მხოლოდ მზღვეველის მიერ გაცემული დაზღვევის დამადასტურებელი საბუთის საფუძველზე სადაზღვევო შენატანის გადახდის შემდეგ. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ დაზღვევის სამართლებრივი ურთიერთობის დაწყება დაკავშირებულია არა მარტო დაზღვევის ხელშეკრულების დადებასთან, არამედ სადაზღვევო პრემიის გადახდასთანაც.

მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის 2010 წლის 13 ოქტომბერს დადებული სამედიცინო და უბედური შემთხვევისაგან კოლექტიური დაზღვევის შესახებ ხელშეკრულების 4.3. პუნქტის თანახმად, დამზღვევის თანამშრომელთა და ოჯახის წევრთა დაზღვევისათვის განსაზღვრული წლიური ჯამური სადაზღვევო პრემიის გადახდა უნდა განხორციელებულიყო ყოველთვიურად, შენატანის გადახდა უნდა დაწყებულიყო სადაზღვევო პერიოდის დაწყებიდან არაუგვიანეს ხუთი სამუშაო დღისა, ხოლო ყველა მომდევნო თვის შენატანის გადახდა უნდა მომხდარიყო მოცემული თვის დაწყებამდე არაუგვიანეს სამი სამუშაო დღისა. ამავე ხელშეკრულების 4.8 პუნქტით განსაზღვრული განსაკუთრებული პირობის თანახმად მზღვეველი უფლებემოსილი იყო, დამზღვევის მიერ სადაზღვევო პრემიის გადახდის გრაფიკის 30 და მეტი დღით დარღვევის შემთხვევაში, შეეჩერებინა სადაზღვევო პოლისის მოქმედება.

ამავე ხელშეკრულების დანართი N1 თანახმად გაიწერა ყოველთვიურად შესატანი პრემიის ოდენობა და პერიოდი, რომელიც იწყებოდა 2010 წლის 13 ოქტომბერს და მთავრდებოდა 2011 წლის 13 სექტემბერს.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 817-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, თუ სადაზღვევო შესატანი დროულად არ არის გადახდილი, მაშინ მზღვეველს შეუძლია წერილობით განსაზღვროს გადახდის ორკვირიანი ვადა, ამასთან, უნდა მიუთითოს იმ შედეგებზე, რომლებიც ვადის გასვლას მოჰყვება. თუ ვადის გასვლის შემდეგ დადგება სადაზღვევო შემთხვევა და ამ დროისათვის დამზღვევის მიერ დარღვეულია შესატანის ან პროცენტების გადახდის ვადა, მაშინ მზღვეველი თავისუფლდება თავისი მოვალეობებისაგან.

მხარეთა შორის დადებული 2010 წლის 13 ოქტომბრის ხელშეკრულების 5.1.5. პუნქტის თანახმად, მზღვეველი უფლებამოსილი იყო არ აენაზღაურებინა ზიანი, თუ დამზღვევი არღვევდა წინამდებარე ხელშეკრულების მე–4 მუხლის 4.5 პუნქტით განსაზღვრული სადაზღვეევო შესატანის(პრემიის) გადახდის წესსა და პირობებს. ხოლო 11.1.2 პუნქტით მხარეებმა განსაზღვრეს ხელშეკრულების შეწყვეტის პირობები, კერძოდ: „ამ ხელშეკრულების მოშლის საფუძველი შეიძლება გახდეს მხარის ინიციატივა, თუ მეორე მხარე არღვევს ნაკისრ ვალდებულებას. ამასთან, ხელშეკრულების მოშლამდე, პირველი მხარე უფლებამოსილია მეორე მხარეს ვალდებულების შესასრულებლად მისცეს დამატებითი ვადა (არანაკლებ 2 კვირისა)“.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 818-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, თუ დამზღვევმა თავის დროზე არ შეიტანა სადაზღვევო შესატანი, მზღვეველს შეუძლია ერთი თვით ადრე გააფრთხილოს დამზღვევი ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე და ამ ვადის უშედეგოდ გასვლის შემდეგ მოშალოს იგი და განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსი კერძო სამართლის სუბიექტებს ავალდებულებს იმოქმედონ კეთილსინდისიერების ფარგლებში. კეთილსინდისიერების პრინციპის ძირითადი ფუნქცია სამართლიანი შედეგების დადგომა და ამავე დროს, აშკარა უსამართლო შედეგის თავიდან აცილებაა, რაც პირდაპირ უკავშირდება სამოქალაქო ურთიერთობათა სტაბილურობასა და სიმყარეს.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სადაზღვევო შესატანის შეთანხმებულ ვადაში გადაუხდელობისას, კანონმდებელი მზღვეველს ავალებს გონივრულ ვადებში შეატყობინოს დამზღვევს მოსალოდნელი შედეგები. კონკრეტულ შემთხვევაში დადგინდა, რომ დამზღვევს სადაზღვევო შესატანი საერთოდ არ ჰქონდა გადახდილი. ამასთან, სადაზღვევო შესატანის გადაუხდელობის მიუხედავად, მზღვეველს დამზღვევი კანონით მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილების თანახმად, წერილობით არ ჰყავდა გაფრთხილებული მოსალოდნელ შედეგებზე. პალატის განმარტებით სამოქალაქო კოდექსის 817-ე-818-ე მუხლები არ არის მავალდებულებელი, მაგრამ კეთილსინდისიერების პრინციპი ავალდებულებს მზღვეველს მართლზომიერად გამოიყენოს მისთვის მინიჭებული უფლება და სადაზღვევო პრემიის გადაუხდელობის შემთხვევაში გააფრთხილოს დამზღვევი ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე, არ დაელოდოს ხელშეკრულების ვადის გასვლას და შემდეგ მოითხოვოს სადაზღვევო შესატანის ანაზღაურება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ საქმეში წარმოდგენილია მხოლოდ 2012 წლის 01 მაისით დათარიღებული წერილი N655 შპს „ფ-ი 2001“-ს დირექტორ გ. ლ-სადმი, რომელიც ეხება 2012 წლის 1 მაისის მდგომარეობით არსებულ სადაზღვევო პრემიის დავალიანებას, საგულისხმოა ის ფაქტი, რომ ხელშეკრულების ვადა განსაზღვრული იყო ერთი წლით 2011 წლის 13 ოქტომბრამდე. არსებული ფაქტობრივი გარემოებები პალატის მოსაზრებით კი, იძლევა დასკვნის გაკეთების საშუალებას, რომ სადაზღვევო კომპანიამ მართლზომიერად არ გამოიყენა მისთვის კანონით მინიჭებული უფლება, რითაც საბოლოოდ რისკების ქვეშ დააყენა საკუთარი მომსახურება. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ შპს „ფ-ი 2001“–სა და შპს „დ ი-ს“ შორის არსებული სადაზღვევო ურთიერთობა მოიშალა, რის შედეგადაც მზღვეველს აღარ ჰქონდა სადაზღვევო პრემიის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება.

რაც შეეხება შპს „ფ-ი 2001“–ის პროკურისტის 2011 წლის 24 იანვრის წერილს შპს „დ. ი-ს“ ხელმძღვანელობისადმი, რომელიც შეიცავს ინფორმაციას ორ თანამშრომელთან შრომითი ურთიერთობის მოშლის და სადაზღვევო ფონდის სიიდან ორი პოლისის ამორიცხვაზე, პალატამ მიიჩნია, რომ აღნიშნული დოკუმენტი ვერ გამოდგებოდა იმის სამტკიცებლად, რომ მხარეთა შორის ადგილი ჰქონდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პრემიის გადახდას.

პალატამ აქვე მიუთითა, რომ აპელანტმა მხარემ სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში საქმის განხილვისას მიუთითა ახალ ფაქტობრივ გარემოებაზე და წარმოადგინა ახალი მტკიცებულებები იმის თაობაზე, რომ შპს „ფ-ი 2001“–ის სამ თანამშრომელს მიღებული ჰქონდა სამედიცინო მომსახურება, რომლის ღირებულება აანაზღაურა შპს „დ. ი-მ“. აღნიშნული გარემოება და მტკიცებულება სააპელაციო სასამართლომ 2013 წლის 04 ივლისის საოქმო განჩინებით დაუშვებლად მიიჩნია. თუმცა, პალატამ დამატებით განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენდა არა 2010 წლის 13 ოქტომბრის ხელშეკრულების 11.1.2 პუნქტით განსაზღვრული ხელშეკრულების მოშლის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება, არამედ სადაზღვევო პრემიის ანაზღაურება. შესაბამისად პალატამ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში სხვა გარემოებებზე მითითებით უნდა დაემტკიცებინა მოსარჩელეს სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 25 ივლისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „დ. ი-მ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

სააპელაციო სასამართლომ სრულად შეცვალა რა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების მოტივაცია, 2013 წლის 25 ივლისის განჩინებით მართებულად დაადგინა, რომ მხარეებს შორის 2010 წლის 13 ოქტომბერს დაიდო დაზღვევის ხელშეკრულება და იმავე დღეს გაიცა სადაზღვევო პოლისი, ამასთან, განისაზღვრა დამზღევის ვალდებულება თავდაპირველად 1980 ლარის, ხოლო ამ უკანასკნელის განცხადების საფუძველზე დაკორექტირების შემდეგ, 1890.24 ლარის ოდენობის სადაზღვევო პრემიის გადახდის თაობაზე. ანუ უდაოა, რომ მხარეებს შორის დაიდო დაზღვევის ხელშეკრულება, რომელიც ამოქმედდა 2010 წლის 13 ოქტომბერს და დამზღვევს წარმოეშვა ვალდებულება სადაზღვევო პრემიის გადახდასთან დაკავშირებით, თუმცა ამის მიუხედავად სასამართლომ ძალაში დატოვა პირველი ინსტანციის გადაწყვეტილება;

სააპელაციო სასამართლომ მართებულად განმარტა, რომ დაზღვევის ხელშეკრულება წარმოადგენს რეალურ ხელშეკრულებას და მის ასამოქმედებლად საკმარისი არ არის მხოლოდ ხელშეკრულების დადება, არამედ სავალდებულოა მზღვეველის მიერ სადაზღვევო მოწმობის - პოლისის დამზღვევისათვის გადაცემა, თუმცა უსაფუძვლა მსჯელობა, იმასთან დაკავშირებით, რომ დაზღვევის ხელშეკრულების არსებობა, ასევე დაკავშირებულია სადაზღვევო პრემიის გადახდასთან, ვინაიდან სკ-ის 806-ე მუხლის თანახმად დაზღვევის ხელშეკრულება იწყება ხელშეკრულების დადების დღის ოცდაოთხ საათზე და მთავრდება ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვადის ბოლო დღის ოცდაოთხ საათზე;

სადაზღვევო პრემიის გადახდის ვალდებულება წარმოიშობა პოლისის გაცემასთან ერთად, ხოლო სამოქალაქო კოდექსის 816-ე მუხლით, ხელშეკრულების მოქმედების პირობებში გათვალისწინებულია მზღვეველის და არა დამზღვევის თავისი მოვალეობისაგან გათავისუფლების შესაძლებლობა.

განსაკუთრებით საყურადღებოა, რომ ხელშეკრულების მოშლასთან დაკავშირებით თვით სააპელაციო სასამართლოს შემდეგი მსჯელობა აქარწყლებს ზემოთ ხსენებულ მოსაზრებას, კერძოდ უპირველეს ყოვლისა აღსანიშნავია, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის მოთხოვნათა საწინააღმდეგოდ, იმისდა მიუხედავად, რომ შპს „ფ-ი 2001“ არ აპელირებდა „ი-ს“ მიერ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 817-818 მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილების გამოუყენებლობაზე, სასამართლომ ხსენებული მსჯელობის შედეგად გამოიტანა დასკვნა სარჩელის საფუძვლიანობასთან დაკავშირებით. იმავდროულად აღსანიშნავია, რომ დამაჯერებელი რომც იყოს სასამართლოს მოსაზრება ხელშეკრულების მოშლასთან და ხელშეკრულების მხარის (ი-ო) მიერ თავისი უფლებამოსილების კეთილსინდისიერად შესრულებასთან დაკავშირებით, ასეთ შემთხვევაში რასაკვირველია, ლოგიკურად დგება ხელშეკრულების მოშლამდე ვალდებულების, მათ შორის, დამზღვევის მიერ სადაზღვევო პრემიის ნაწილის (გამომუშავებული პრემია) გადახდის საკითხი, რაც მოცემულ შემთხვევაში უგულებელყო სააპელაციო სასამართლომ.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „დ. ი-ს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

კასატორის მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის მიერ ანალოგიურ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილებისგან (სუსგ, 09.10.2013წ., საქმე #ას-1708-12602-2012).

საკასაციო სასამართლო კასატორის ზემოაღნიშნულ მოსაზრებას არ იზიარებს, ვინაიდან განსახილველი საქმის ფაქტობრივი მხარე არ არის იმ საქმის ანალოგიური, რომელზედაც კასატორი უთითებს, კერძოდ, მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ დამზღვევს (მოპასუხეს) სადაზღვევო პრემია საერთოდ არ გადაუხდია, ამასთან, მზღვეველმა პრემიის გადახდა მოითხოვა ხელშეკრულების ვადის გასვლის შემდეგ, ხოლო კასატორის მიერ წარმოდგენილი საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ დამზღვევს სადაზღვევო პრემიის პირველი ნაწილი გადახილი ჰქონდა. აქედან გამომდინარე, ზემოხსენებული ორი საქმის ფაქტობრივი გარემოებები განსხვავებულია, რაც განაპირობებს ამ საქმეებზე სხვადასხვა სამართლებრივი შედეგის დადგომას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „დ. ი-ს“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (150 ლარი) 70% – 105 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „დ. ი-ს“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „დ. ი-ს“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (150 ლარი, გადახდის თარიღი – 2013 წლის 14 აგვისტო, საგადახდო დავალება №8577) 70% – 105 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე