საქმე №ას-868-826-2013 6 თებერვალი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - გ-მ გ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - გ. გ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 23 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - სამკვიდროს გაყოფა, მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

გ-მ გ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. გ-ის მიმართ ქ.თბილისში, იპ.ი-ის ჩიხის №8-ში მდებარე, საჯარო რეესტრში თ. გ-ისა და გ. გ-ის სახელზე რეგისტრირებული უძრავი ქონების 13/64 წილის მესაკუთრედ ცნობის, ასევე ნოტარიუს დ. კ-ას მიერ 2005 წლის 28 იანვარს (რეესტრის №2-2) ი. გ-ის სამკვიდროზე გ. გ-ის სახელზე გაფორმებულ ანდერძისმიერ სამკვიდრო მოწმობასა და საჯარო რეესტრის მონაცემებში ცვლილების შეტანის მოთხოვნით. მოსარჩელემ მოითხოვა სადავო უძრავ ქონებაზე საჯარო რეესტრში მხარეთა წილების შემდეგი სახით რეგისტრაცია: 8/64 ნაწილის მესაკუთრედ თ. გ-ის, 13/64 წილის მესაკუთრედ გ-მ გ-ის, ხოლო 43/64 წილის მესაკუთრედ გ. გ-ის აღრიცხვა. მოსარჩელემ მიუთითა შემდეგ გარემოებებზე:

ქ.თბილისში, იპ.ი-ის ჩიხის №8-ში მდებარე უძრავი ქონება წარმოადგენდა მხარეთა მშობლების თანასაკუთრებას, 1994 წელს გარდაიცვალა მათი დედა - ნ. ვ-ე, ხოლო 2002 წელს მამა - ი. გ-ი. სადავო ქონება ირიცხებოდა მამის სახელზე. 2008 წელს მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა, რომ 1986 წლის 25 ივლისს ი. გ-ს შეუდგენია ანდერძი გ. გ-ის სახელზე. ანდერძზე ხელმოწერა არ ეკუთვნის მამკვიდრებელს, რასაც ის გარემოებაც ადასტურებს, რომ ანდერძი მხოლოდ გ. გ-ის სახელზეა შედგენილი. მოსარჩელე წლების მანძილზე ოჯახთან ერთად ცხოვრობდა ზემოაღნიშნულ მისამართზე, ხოლო მისმა ყოფილმა მეუღლემ და შვილებმა, გ-მ გ-ის თანხმობით, მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგაც გააგრძელეს სადავო მისამართზე ცხოვრება. იმის გათვალისწინებით, რომ დედის სამკვიდრო (სადავო ქონების 1/2) კანონით დადგენილი წესით მიღებული ჰქონდათ მის კანონისმიერ პირველი რიგის ოთხ მემკვიდრეს: მოსარჩელეს, თ. გ-ს, ბ. გ-სა და მამას – ი. გ-ს, სამკვიდრო მასიდან მოსარჩელის კუთვნილი წილი შეადგენდა მთლიანი ქონების 1/8 ნაწილს, ხოლო მამის წილიდან (5/8) ანდერძისა და მამის სამკვიდროს მიმღები სავალდებულო წილის მქონე ოთხი მემკვიდრის: გ-მ, თ., ბ. და გ. გ-ების წილების გათვალისწინებით, მთლიანი სადავო ქონების 5/64 ნაწილს, რაც მთლიანობაში 1/8+5/64=13/64 ნაწილია.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

მოსარჩელის განმარტება 2008 წელს ანდერძის არსებობის შეტყობის თაობაზე არასწორია, რადგანაც მისთვის აღნიშნული ფაქტი ანდერძის შედგენის დროსვე იყო ცნობილი, აღნიშნულის თაობაზე მოსარჩელეს პრეტენზია არ გამოუთქვამს, ვინაიდან მას კუთვნილი წილი მიღებული უკვე ჰქონდა, სწორედ ამიტომ ეანდერძა გ. გ-ს სადავო ქონება. მამკვიდრებელ ი. გ-ის გარდაცვალების თაობაზე მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა 2002 წელსვე, შესაბამისად, მას სრული შესაძლებლობა ჰქონდა, თავადაც მიმემართა ნოტარიუსისათვის. ვინაიდან მოსარჩელეს არც დედისა და არც მამის სამკვიდრო კანონით დადგენილი წესით არ მიუღია, არ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი. ამასთან, მოპასუხემ მოთხოვნა ხანდაზმულად მიიჩნია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 18 მარტის საოქმო განჩინებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 89-ე მუხლის შესაბამისად, მოსარჩელის მხარეზე მესამე პირად ჩაება თ. გ-ი, ხოლო ამავე სასამართლოს 2011 წლის 28 მარტის საოქმო განჩინებით, მოსარჩელის მხარეს მესამე პირებად ჩაებნენ მ ხ-ი და ბ გ-ი.

მესამე პირებმა: მ. ხ-მა და ბ. გ-მა მხარი დაუჭირეს მოპასუხის პოზიციას, ხოლო თ. გ-მა - მოსარჩელის პოზიციას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებით გ-მ გ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გ-მ გ-ი ცნობილ იქნა ქ.თბილისში, იპ.ი-ის ჩიხის №8-ში მდებარე საჯარო რეესტრში თ. გ-ისა და გ. გ-ის სახელზე რეგისტრირებული უძრავი ქონების 14/80 წილის მესაკუთრედ და ამ ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი 2005 წლის 28 იანვარს ნოტარიუს დ. კ-ას მიერ (რეესტრის №2-2) ი. გ-ის სამკვიდრო ქონებაზე გ. გ-ის სახელზე გაფორმებული ანდერძისმიერი სამკვიდრო მოწმობა, აღნიშნულ უძრავ ქონებაზე საჯარო რეესტრში წილები გადანაწილდა შემდეგი სახით: 10/80 წილის მესაკუთრედ აღირიცხა თ. გ-ი, 14/80 წილის მესაკუთრედ - გ-მ გ-ი, ხოლო 56/80 წილის მესაკუთრედ - გ. გ-ი.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ-მ გ-მა.

აღნიშნული საქმე განხილულ იქნა ზემდგომი სასამართლოების მიერ და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 23 ივლისის განჩინებით გ-მ გ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 4 თებერვლის განჩინებაზე, რომლითაც გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 26 ივნისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს. საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, სააპელაციო სასამართლოს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 380-ე და 215-ე მუხლების მოთხოვნათა შესაბამისად, შეეძლო, თვითონ გადაეწყვიტა მოწმეთა ჩვენებების, როგორც სააპელაციო სასამართლოში წარდგენილი ახალი მტკიცებულების დასაშვებობის საკითხი და თავადვე გადაეწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის ხელახალი განხილვისას სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო შემდეგი:

გ-მ გ-მა სააპელაციო საჩივრით სადავოდ გახადა გ. გ-ის მიერ ფაქტობრივი ფლობით დედის - ნ. ვ-ის სამკვიდროს მიღება და, აქედან გამომდინარე, მისი კუთვნილი წილის ოდენობა სამკვიდრო ქონებიდან.

მოსარჩელის განმარტებით, გ. გ-ი დედის სამკვიდროს არ დაუფლებია და, შესაბამისად, დედის კუთვნილი 1/2 წილი სახლთმფლობელობიდან უნდა გაყოფილიყო ოთხ და არა ხუთ ნაწილად, რის შედეგადაც გ-მ გ-ი სასამართლოს უნდა ეცნო არა სახლთმფლობელობის 14/80 ნაწილის, არამედ - 13/64 ნაწილის მესაკუთრედ.

სადავო ფაქტობრივი გარემობის გამოსარკვევად, როგორც პირველი ინსტანციის სასამართლოში, ისე სააპელაციო სასამართლოში დაიკითხნენ მოწმეები.

მოწმედ დაკითხული პირების: მ. დ-ის (მეზობელი), ვ. ყ-ის (მეზობელი), ლ. ო-ის (ორივე მხარის რძალი) და ა. ი-ის (მეზობელი) ჩვენებებით, მოპასუხე გ. გ-ი კანონით დადგენილ ექვსთვიან ვადაში ფაქტობრივად დაეუფლა დედის - აწ გარდაცვლილი ნ ვ-ის სამკვიდრო ქონებას (08.04.2011წ. სხდომის ოქმი, ტ. I. ს.ფ. 250-252; 23.04.2013წ. სხდომის ოქმი, 15:53:37-16:04:02, 16:04:28-16:13:52, 16:14:12-16:23:56). მოწმეები ადასტურებდენ, რომ მოპასუხე, როგორც დედის - ნ. ვ-ის გარდაცვალებამდე, ისე - მისი გარდაცვალების შემდეგაც, დღემდე, ოჯახთან ერთად, ცხოვრობს სამკვიდრო ქონებაში; მოპასუხემ გაიღო დედის (ასევე მამის) დაკრძალვისა და საფლავის მოწყობისთვის ხარჯები; იგი უვლიდა და პატრონობდა მამას; მართავდა სამკვიდროს (უვლიდა საოჯახო ფერმას, ამავე მისამართზე ჰქონდა საამქრო, დედის გარდაცვალების შემდეგ ააშენა თონე, რაც სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, ადასტურებდა გ. გ-ის მიერ სისტემატური კავშირის ქონას სამკვიდრო ქონებასთან, ასევე იმას, რომ იგი ეპყრობოდა მას, როგორც საკუთარს.

სააპელაციო საჩივრის ავტორი სადავოს არ ხდიდა მესამე პირის - თ. ბ-ის იმ განმარტებას, რომ გ. გ-ი ოჯახთან ერთად გარკვეული დროის განმავლობაში ცხოვრობდა მეუღლის ბინაში და იგი სადავო სახლში საცხოვრებლად გადავიდა დედის გარდაცვალებიდან ერთი წლის გასვლამდე; აპელანტი აღნიშნავდა, რომ თ. გ-ის განმარტებით არ დგინდებოდა დედის გარდაცვალებიდან ექვსი თვის გასვლამდე გ. გ-ის საცხოვრებლად სადავო ბინაში გადასვლა. სააპელაციო სასამართლომ ამ სადავო გარემოების დასადგენად მიუთითა მოწმედ დაკითხული პირების ზემოაღნიშნულ ჩვენებებზე, რაც შეეხება მოწმე ნ. (ც.) ჯ-ის (1978-1979 წლებში სადავო სახლში ცხოვრობდა ქირით) ჩვენებას, მოსარჩელის მხარეზე მესამე პირის - თ. გ-ის იმ განმარტების გათვალისწინებით, რომ გ. გ-ი დედის გარდაცვალებიდან ერთ წელზე ნაკლებ დროში გადავიდა მეუღლის ბინიდან სამკვიდრო სახლში, არ მიიჩნია სარწმუნო მტკიცებულებად. 1978 წლიდან დღემდე გ. გ-ის სადავო სახლში ცხოვრების ფაქტს იგი საერთოდ უარყოფდა. როგორც მოპასუხე გ. გ-ის მეუღლე - მოწმე ნ. ტ-ის, ისე გ-მ გ-ის შვილი - მოწმე ი. გ-ის, ჩვენებები სადავო საკითხთან დაკავშირებით სასამართლომ იმ საფუძვლით არ გაიზიარა, რომ ისინი წარმოადგენდნენ დაინტერესებული მხარეების ოჯახის წევრებს, შესაბამისად, დავის გადაწყვეტის შედეგით დაინტერესებულ პირებს, რაც, თავის მხრივ, ეჭვს იწვევდა მათ მიუკერძოებლობაში.

სააპელაციო პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, განმარტა, რომ საპროცესო ნორმა განსაზღვრავდა იმ მტკიცებულებათა ნუსხას, რომლებიც მხარეებს შეეძლოთ, თავიანთი მოთხოვნების დასადასტურებლად გამოეყენებინათ. ნორმაში მითითებულ მტკიცებულებათაგან არცერთს არ აქვს უპირატესი იურიდიული მნიშვნელობა. სასამართლო კი, მათ აფასებდა თავისი შინაგანი რწმენით, თანახმად ამავე კოდექსის 105-ე მუხლისა.

ამდენად, მოწმეთა ჩვენებების, მესამე პირებისა და თავად მხარეთა ახსნა-განმარტებების შეფასების შედეგად, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ გ. გ-მა დედის - ნ. ვ-ის ქონება მიიღო ფაქტობრივი ფლობით.

სააპელაციო პალატამ, დადგენილად მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი შეფასება და მიიჩნია, რომ ნ ვ-ის სამკვიდროს გახსნის დროისთვის მოქმედი საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქციით) 540-ე, 539-ე, 544-ე, და 556-ე მუხლების დანაწესზე მითითებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად განსაზღვრა, რომ ნ. ვ-ის გარდაცვალების შემდეგ კანონით დადგენილი წესით ნ. ვ-ის სამკვიდრო მიიღო კანონით პირველი რიგის შემდეგმა მემკვიდრეებმა: ი. გ-მა, გ-მ გ-მა, თ. გ-მა, ბ. გ-მა და გ. გ-მა, შესაბამისად, თითოეულის წილი ნ. ვ-ის სამკვიდრო ქონებიდან შეადგენს 1/5 წილს.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 556-ე მუხლის ბოლო წინადადებაზე და აღნიშნა შემდეგი: დადგენილი იყო, რომ ნ. ვ-ის სამკვიდრო მიიღო კანონით პირველი რიგის ხუთმა მემკვიდრემ, სადავო ქონებაში მამკვიდრებლის კუთვნილი წილის გათვალისწინებით, თითოეული მემკვიდრე პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ მართებულად იქნა აღიარებული უძრავი ნივთის 1/10 (1/5:2=1/10) წილის მესაკუთრედ.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ-მ გ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის დარღვევით სრულყოფილად და ყოველმხრივ, ობიექტურად არ გამოიკვლა მოწმეთა ჩვენებები. სააპელაციო სასამართლომ, მოწინააღმდეგე მხარის შუამდგომლობით დაკითხული მოწმეების ჩვენებებზე დაყრდნობით დადგენილად მიიჩნია დედის გარდაცვალებამდე და გარდაცვალებიდან ექვსი თვის გასვლამდე გ-ა (გ.) გ-ის ცხოვრების ფაქტი სამკვიდრო ქონებაში. საყურადღებოა, რომ სასამართლოს მიერ დადგენილი ეს გარემოება მოწმეთა ჩვენებებით არ დასტურდება, ამასთანავე, სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ მოწმეთა ჩვენებები ერთმანეთს ეწინააღმდეგება. მოწმედ დაკითხული ლ. ო-ის განმარტებით, რომელიც ბ. გ-ის მეუღლე და დაინტერესებული პირია, დასტურდება, რომ 1982 წელს, დაოჯახების შემდეგ გ. გ-ი საცხოვრებლად სადავო სახლიდან გადავიდა, სამკვიდრო სახლში დედის გარდაცვალების შემდეგ დაბრუნდა, ზუსტი დრო მოწმეს არ ახსოვს. ამ ჩვენებას ეწინააღმდეგება მეზობელ ვ.ყ-ის ჩვენება, რომლის განმარტების თანახმადაც, იგი მეზობლად ცხივრობს 1974 წლიდან, ყოველდღე ხედავს გ.გ-ს, რომელიც საცხოვრებლად არასოდეს გადასულა, ცოლიც ამ სახლში მოიყვანა. ასეთივე შინაარსისაა მოწმე ა.ი-ის ჩვენება. მოწმეთა მითითებული ჩვენებები ეწინააღმდეგება არა მხოლოდ ლ.ო-ის, არამედ მესამე პირის - თ. გ-ის, ასევე მოწმე მ.დ-ის ჩვენებებს.

გასაჩივრებული განჩინებით სასამართლო ვერ ასაბუთებს, თუ რატომ იზიარებს მითითებულ მოწმეთა ჩვენებებს და ამ ურთიერთსაწინაარმდეგო ჩვენებებით, როგორ დაადგინა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ სამკვიდროს მიღება კანონით დადგენილ 6-თვიან ვადაში. გაურკვეველია, თუ რატომ არ გაიზიარა სასამართლომ მოწმე ნ. ჯ-ას ჩვენება, რომელიც ემთხვევა ლ.ო-ის ჩვენებას და მოწმემ განმარტა, რომ სადავო სახლში გ. გ-ი გადავიდა დედის გარდაცვალებიდან 6 თვის გასვლის შემდეგ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 3 ოქტომბრის განჩინებით გ-მ გ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა გ-მ გ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთმითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ-მ გ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. გ-ის მიერ 2013 წლის 30 სექტემბრის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ გ-მ გ-ს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. გ-ის მიერ 2013 წლის 30 სექტემბრის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე