№ას-872-834-2014 10 თებერვალი, 2015 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს „ბ. ნ-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ს. რ-ა“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 9 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება

დავის საგანი – ვაგონების მოცდენა-დაყოვნებისა და ტვირთის შენახვის ხარჯების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სს „ს. რ-ის“ სარჩელი მოპასუხე შპს „ბ. ნ-ის“ მიმართ 13 942 953 ლარის დაკისრების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა:

1. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება;

2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 14 თებერვლის საოქმო განჩინების გაუქმება, რომლითაც მოსარჩელეს უარი ეთქვა მტკიცებულებათა გამოთხოვაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 9 ივნისის განჩინებით:

1. სს „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ;

2. გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 14 თებერვლის საოქმო განჩინება მტკიცებულებათა გამოთხოვაზე უარის თქმის შესახებ;

3. გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილება;

4. საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს საქმის მომზადების (მტკიცებულებების გამოთხოვის თაობაზე შუამდგომლობის განხილვის) ეტაპიდან.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა საქმის მასალებით დადგენილ შემდეგ გარემოებებზე:

2005 წლის 23 დეკემბერს შპს „ს. რ-ამ“ ბათუმის საქალაქო სასამართლოში შეიტანა განცახდება დავალიანების გადახდის თაობაზე და მოითხოვა გადახდის ბრძანების გამოცემა 21 სამეწარმეო სუბიექტის მიმართ, რომელთა შორისაც დაასახელა შპს „ბ. ნ-ი“ და მის მიმართ მოითხოვა 13942953 ლარის დაკისრება. განცხადების დანართში მოსარჩელე უთითებს საერთო ფორმის აქტებზე (ფორმა გუ-23), აგრეთვე, – ვაგონების მიწოდება-გამოყვანის უწყისებზე. საქმის მასალებში მოიპოვებოდა განცხადებაზე თანდართული ვაგონების მიწოდება-გამოყვანის უწყისები;

2005 წლის 27 დეკემბერს ბათუმის საქალაქო სასამართლომ მიიღო გადახდის ბრძანება, რომლის აღწერილობით ნაწილში მითითებულია, რომ მოთხოვნის დასაბუთებისთვის განმცახდებელმა წარადგინა ვაგონების მიწოდებისა და გამოყვანის უწყისები; საერთო ფორმის აქტები (ფორმა გუ-23). მოცემული გადახდის ბრძანებით, 21 სუბიექტს, მათ შორის, ამჟამინდელ მოპასუხეს დაეკისრა თანხები;

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2006 წლის 9 იანვრის განჩინებით საქმე შპს „ბ. ნ-ის“ მიმართ გამოიყო ცალკე წარმოებად და მიენიჭა ახალი ნომერი, პროტესტის შეტანის გამო გაუქმდა 2005 წლის 27 დეკემბრის გადახდის ბრძანება შპს „ბ. ნ-ის“ მიმართ 13942953 ლარის დაკისრების თაობაზე, დაიწყო საქმის მომზადება სასამართლოს მთავარ სხდომაზე განსახილველად და საქმე განსჯადობით გადაეგზავნა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას;

2006 წლის 4 მარტს შპს „ს. რ-ის“ ფინანსურმა დირექტორმა ა.თ-მ წერილით მიმართა საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის ცენტრალურ საუწყებო არქივს და მოითხოვა სისხლის სამართლის საქმეში (№060320 ა.ჩ-ის და სხვათა მიმართ) არსებული მასალების – საერთო ფორმის ქმანების, გადაზიდვის ხელშეკრულებების და ბ. ნ-ის მიმართ შედგენილი სხვა მტკიცებუკებების ასლების გადაღება;

2006 წლის 10 მარტს მოპასუხის წარმომადგენელმა – ი. მ-მ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს შუამდგომლობით მიმართა და 15 მარტს გადაიღო საქმიდან ასლები – საერთო ფორმის აქტები;

2007 წლის 13 თებერვალს, საქმის მოსამზადებელ ეტაპზე, შპს „ს. რ-ამ“ თბილისის საქალაქო სასამართლოში წარადგინა დაზუსტებული სარჩელი. სარჩელის ბოლო აბზაცით, მოსარჩელემ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, იშუამდგომლა წერილობითი მტკიცებულების სასამართლო წესით გამოთხოვის შესახებ, რადგან აღნიშნული მტკიცებულებები ერთვოდა შპს „ს. რ-ის“ ყოფილი გერერალური დირექტორის, ა.ჩ-ის მიმართ აღძრულ სისხლის სამართლის საქმეს 80 ტომად და მოსარჩელემ თავად ვერ შეძლო ამ მტკიცებულებების მოპოვება;

2007 წლის 14 თებერვალს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის მოსამზადებელ სხდომაზე მოსარჩელის წარმომადგენელმა იშუამდგომლა საერთო ფორმის ქმანების, გადაზიდვის ხელშეკრულებების და სხვა დოკუმენტების საქართველოს გენერალური პროკურატურიდან გამოთხოვის თაობაზე;

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2007 წლის 14 თებერვლის საოქმო განჩინებით მოსარჩელის შუამდგომლობა მტკიცებულებების გამოთხოვის შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

უწინარესად, სააპელაციო სასამართლომ შეაფასა მტკიცებულებების გამოთხოვაზე უარის თქმის შესახებ 2007 წლის 14 თებერვლის საოქმო განჩინების მართებულობა. მოცემული განჩინება სასამართლომ დააფუძნა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლზე.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ზემოაღნიშნული საოქმო განჩინება უნდა გაუქმებულიყო, შემდეგი მიზეზების გამო:

სადავო შემთხვევაში,სასამართლომ უგულებელყო საკუთარი ინიციატივა. გარდა ამისა, სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია და არ შეაფასა შუამდგომლობასთან ერთად წარდგენილი დოკუმენტი – 2006 წლის 4 მარტის წერილი, ისევე როგორც – 2007 წლის 13 თებერვალს წარდგენილი შუამდგომლობა. ფაქტი იყო, რომ ამ წერილით მოსარჩელე საერთო სასამართლოების დეპარტამენტის ცენტრალურ საუწყებო არქივს სთხოვდა სისხლის სამართლის საქმიდან ქსერო-ასლებს, რაც სჭირდებოდა საქმის გარემოებების დადგენისთვის. იმავე შუამდგომლობით მიმართა მოსარჩელემ სასამართლოს დაზუსტებული სარჩელის წარდგენისას. აპელანტმა სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე არაერთხელ განმარტა, რომ მიუხედავად მცდელობისა, მან ვერ მიიღო მოთხოვნილი მასალები.

მოცემულ შემთხვევაში, როდესაც მხარე ცდილობდა, საკუთარი ძალებით მოეპოვებინა მტკიცებულებები და 2006 წლის 4 მარტიდან 2007 წლის 14 თებერვლამდე მათ ვერ იღებდა, იგი ნეგატიური ფაქტის მტკიცების წინაშე დგებოდა, კერძოდ, მას უნდა ემტკიცებინა, რომ არ გადასცეს მოთხოვნილი დოკუმენტაცია, რისი მტკიცების მოსარჩელისათვის მოთხოვნა, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ეწინააღმდეგებოდა მტკიცების ტვირთის ლოგიკურ და სამართლიანად განაწილების პრინციპს.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე ვერ შეძლებდა, დაედასტურებინა მისთვის მტკიცებულებების გადაუცემლობის ფაქტი. ასეთ ვითარებაში, ანუ, როცა მხარე არაერთი შუამდგომლობითა და სხვადასხვა ორგანოსთვის მიმართვის გზით ცდილობდა მტკიცებულებების მოპოვებას, მას უმსუბუქდებოდა მტკიცების ტვირთი და მოპასუხე ხდებოდა ვალდებული, დაესაბუთებინა და დაემტკიცებინა მოვლენათა სხვაგვარი, არატიპიური განვითარების გონივრული შესაძლებლობა. მოპასუხის წარმომადგენელმა მტკიცებულებათა გამოთხოვის შესახებ შუამდგომლობის უარსაყოფად მხოლოდ იმაზე მიუთითა, რომ მოსარჩელეს არც კი უცდია, საკუთარი ძალებით მიეღო ის მტკიცებულებები, რომელთა გამოთხოვასაც სასამართლოს სთხოვდა. შესაბამისად, ამგვარი შედავებით მოპასუხემ ვერ შეძლო იმ ვარაუდის შერყევა, რომ მოსარჩელემ, მიუხედავად მცდელობისა, ვერ მოიპოვა მოთხოვნილი მტკიცებულებები. ეს ყოველივე კი იმაზე მიუთითებდა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად გაანაწილა მტკიცებულებების შეგროვებისთვის მტკიცების ტვირთი და მოსარჩელეს არამართებულად უთხრა უარი დოკუმენტების გამოთხოვაზე.

გარდა ამისა, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ საქმის მასალებში არაერთხელ იყო მტკიცებულებებად დასახელებული საერთო ფორმის აქტები – ქმანები, როგორც სასამართლოს, ისე მოსარჩელისა და მოპასუხის წარმომადგენლის მხრიდან. ეს გარემოება, ლოგიკურად ვარაუდს ქმნიდა, რომ თავდაპირველ საქმეში, მოცემული საქმის ცალკე წარმოებად გამოყოფამდე, მართლაც მოიპოვებოდა საერთო ფორმის აქტები, რომლებიც მოგვიანებით არ აღმოჩნდა საქმის მასალებში და რაც არ შეიძლებოდა მოსარჩელის მტკიცების ნაკლად ქცეულიყო. ამ გარემოების გათვალისწინებითაც სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მხარისთვის შესაძლებლობა უნდა მიეცა, სასამართლოს მეშვეობით გამოეთხოვა ის მტკიცებულებები, რაც, როგოგორც საქმის მასალებით ჩანდა, ისედაც საქმეში დაცული უნდა ყოფილიყო, თუმცა გაურკვეველი მიზეზების გამო იქ არ აღმოჩნდა.

ვაგონების მოცდენა-დაყოვნების ფაქტის დადასტურებასთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ განმარტა შემდეგი:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, აღნიშნული დანაწესი მიუთითებს მტკიცებულებების დასაშვებობის პრინციპზე, რომელიც ითვალისწინებს მტკიცებულებების საშუალებების (სახეების) გამოყენების შეზღუდვას. აღნიშნულის გთვალისწინებით კონკრეტული სადავო ურთიერთობები შესაძლებელია დადასტურდეს მხოლოდ საერთო ფორმის აქტებით, რადგან ამის შესახებ პირდაპირ მითითებულია საქართველოს სარკინიგზო კოდექსისა და „რკინიგზით ტვირთის გადაზიდვის წესების“ შესაბამის მუხლებში. განსახილველი პროცესუალური ნორმის კონტექსტის გათვალისწინებით, დაუშვებელია სადავო ურთიერთობის დადასტურება სხვა სახის მტკიცებულებებით: მოწმეთა ჩვენებებით, მხარეთა ახსნა-განმარტებებით და ა.შ. ამდენად, მტკიცებულებების გამოთხოვასთან დაკავშირებული შუამდგომლობის პროცესუალურად სწორად განხილვას დიდი მნიშვნელობა ჰქონდა მოცემული დავის არსებითად გადაწყვეტისათვის.

ზემომითითებული მსჯელობიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 14 თებერვლის საოქმო განჩინება დაუსაბუთებელი იყო, რის გამოც იგი გაუქმებას ექვემდებარებოდა. ამასთან, აღარ არსებობდა სააპელაციო საჩივარში მითითებული გადაწყვეტილების გაუქმების სხვა საფუძვლებზე მსჯელობის საჭიროება, რადგან გასაჩივრებული საოქმო განჩინების გაუქმების პროცესუალური შედეგი ისედაც განაპირობებდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას. შესაბამისად, თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2007 წლის 14 თებერვლის საოქმო განჩინება, ისევე როგორც, 2012 წლის 16 ნოემბრის გადაწყვეტილება უნდა გაუქმებულიყო და იმავე სასამართლოს საქმე განსახილველად მისი მომზადების ეტაპიდან უნდა დაბრუნებოდა. საქმის ხელახალი განხილვისას სასამართლოს უნდა ემსჯელა მტკიცებულებების გამოთხოვის შესახებ შუამდგომლობაზე.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ბ. ნ-მა“.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

არქივიდან დოკუმენტების მიღების შეუძლებლობის შესახებ მხარეს არანაირი მტკიცებულება არ წარუდგენია. სააპელაციო სასამართლომ, გასაჩივრებული განჩინება დააფუძნა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლზე, რომლის პირველი ნაწილის თანახმად, მტკიცებულებებს სასამართლოს წარუდგენენ მხარეები. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ მხარეებმა ამა თუ იმ მიზეზით ვერ შეძლეს მტკიცებულებების უშაულოდ მიღება და სასამართლოში წარდგენა, მხარეთა შუამდგომლობით სასამართლოს შეუძლია თვითონ გამოითხოვოს მტკიცებულებები, ვისთანაც უნდა იყოს ისინი. სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია იმ გარემოებაზე, რომ მას ეკრძალება მხარის ნაცვლად ამა თუ იმ მტკიცებულების მოპოვება და საქმეზე წარდგენა, ან/და იმაზე მითითება, თუ რა სახის მტკიცებულება უნდა იქნეს საქმეზე წარდგენილი. საქმეში არსებული მტკიცებულებები – ე.წ. „საერთო ფორმის აქტები“, ქმანები, რომელთა წარდგენაც თითქოს „ს. რ-ამ“ ვერ შეძლო, მოიპოვებოდა სხვა საქმეებში, მათ შორის, „ბ. ო-ის“ მიმართ აღძრულ საქმეში, სადაც „ს. რ-ა“ მხარეს წარმოადგენდა. ამდენად, იმაზე საუბარი, რომ მოწინააღმდეგე მხარემ, მიუხედავად ძალისხმევისა, ვერ შეძლო გარკვეული მტკიცებულებების სასამართლოში წარდგენა, არასწორია. საგულისხმოა, რომ ზემოხსენებული დოკუმენტები მხარემ მოიპოვა და წარადგინა მხოლოდ სააპელაციო სასამართლოში საქმის არსებითად განხილვის დროს, მას შემდგომ, რაც საქმე უზენაესი სასამართლოდან სააპელაციო სასამართლოში დაბრუნდა ხელახლა განსახილველად;

სააპელაციო სასამართლოს 2014 წლის 9 იანვრის განჩინებით საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების შემდეგ, საკასაციო სასამართლოს ერთადერთი მითითება ის იყო, რომ შეემოწმებინა სასამართლოს საქმე იმ ფარგლებში, რა ფარგლებშიც სააპელაციო სასამართლომ „ს. რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი დაუშვებლად ცნო. სააპელაციო სასამართლო კი, 2014 წლის 9 ივნისის განჩინებით, გაცდა შემოწმების ფარგლებს და მიიღო სწორედ ის გადაწყვეტილება, რომელიც საკასაციო საჩივრის წარდგენის საფუძველი გახდა;

სასამართლო არასწორად აფასებს იმ გარემოებას, რომ „ნ-სა“ და „ს. რ-ას“ შორის დადებული 2003 წლის 10 ივლისის ორი შეთანხმება წარმოადგენს ვალის პატიებას. იქ საუბარი არ არის „რ-ის“ მიმართ რაიმე ვალის ან/და დავალიანების არსებობაზე. შეთანხმების მიხედვით, მხარეებს შორის არ არსებობს რაიმე სახის ფინანსური თუ სხვა ვალდებულება და ნებისმიერი ამგვარი პრეტენზია ბათილი იქნება. აღნიშნული მოწმობს მხოლოდ იმ გარემოებას, რომ არ არსებობს რაიმე სახის დავალიანება და არა – მის არსებობას და ერთი მხარის მიერ მეორისათვის პატიებას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ბ. ნ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ბ. ნ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 8000 ლარი) 70% – 5600 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ბ. ნ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „ბ. ნ-ს“ დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 8000 ლარი, მათ შორის: 2014 წლის 29 ივლისს გ. კ-ის მიერ გადახდილი 300 ლარი, საგადახდო დავალება №1 და 2014 წლის 7 ოქტომბერს „ბ. ნ-ის“ მიერ გადახდილი 7700 ლარი, საგადახდო დავალება № 2865 ლარი) 70% – 5600 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე