№ას-926-888-2014 2 თებერვალი, 2015 წელი
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „კ-ა 99“
მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ხ-ა
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება
დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა შპს „კ-ა 99-მა“ მოპასუხე ნ. ხ-ას მიმართ.
სარჩელის მოთხოვნები:
1. შპს „კ-ა 99-სა“ და ნ. ხ-ას შორის 2007 წლის 24 აგვისტოს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა;
2. შესაბამისი საჯარო რეესტრის ჩანაწერის ბათილად ცნობა.
ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით:
1. შპს „კ-ა 99-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა;
2. ბათილად იქნა ცნობილი შპს „კ-ა 99-სა“ და ნ. ხ-ას შორის 2007 წლის 24 აგვისტოს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება (სანოტარო აქტების საერთო რეესტრში რეგისტრაცია 1-3293, ნოტარიუსი თ.ც-ი);
3. მოსარჩელის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი 2122 ლარის ოდენობით ამ უკანასკნელის სასარგებლოდ დაეკისრა მოპასუხეს.
დასახელებული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხე ნ. ხ-ამ.
აპელანტის მოთხოვნა:
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილებით:
1. ნ. ხ-ას სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;
2. ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ახალი გადაწყვეტილება იქნა მიღებული;
3. შპს „კ-ა 99-ის“ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;
4. ბათილად იქნა ცნობილი შპს „კ-ა 99-სა“ და ნ. ხ-ას შორის 2007 წლის 24 აგვისტოს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება;
5. ქ.ზუგდიდში, მ-ის ქ.№3-ში მდებარე უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით აღირიცხა შპს კ-ა 99-ის“ სახელზე;
6. მიწოდების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, ნ. ხ-ას წინაშე არსებული ვალდებულების – 150000 აშშ დოლარის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა ქ.ზუგდიდში, მ-ის ქ.№3-ში მდებარე 9924.20კვ.მ უძრავი ქონება;
7. შპს „კ-ა 99-ს“ ნ. ხ-ას სასარგებლოდ დაეკისრა სააპელაციო წარმოებისათვის მის მიერ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი თანხის სანაცვლოდ 141.48 ლარის გადახდა;
8. ნ. ხ-ას შპს „კ-ა 99-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა ამ უკანასკნელის მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოში სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი თანხის სანაცვლოდ 1061 ლარის გადახდა.
სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
2007 წლის 24 აგვისტოს, შპს „კ-ა 99-სა” და ნ. ხ-ას შორის გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, შპს „კ-ა 99-ის” საკუთრებაში არსებული, ქ.ზუგდიდში, მ-ის ქ.№3 მდებარე ქონება ნ. ხ-ას საკუთრებაში გადავიდოდა; იგი ასეთად აღირიცხა კიდეც საჯარო რეესტრის მონაცემებში.
ზემოაღნიშნული ნასყიდობის გაფორმებამდე, 2006 წელს, შპს კ-ა 99-ს”, ლ. ა-ასა და ნ. ხ-ას შორის შედგა ზეპირი შეთანხმება, რომლის თანახმად, შპს „კ-ა 99-ის” სახელით უნდა მომხდარიყო ნ. ხ-ას კუთვნილი თხილის ექსპორტი, რის შემდგომაც, ნ. ხ-ა მიიღებდა კუთვნილი თხილის ღირებულებას და მოგების 50%-ს.
თხილის იტალიაში ექსპორტი მართლაც განხორციელდა, თუმცა უცხოელი პარტნიორისგან შპს „კ-ა 99-მა” ვერ მოახდინა მიწოდებული პროდუქციის ღირებულების ამოღება.
მითითებული ბიზნეს ურთიერთობიდან გამომდინარე თხილის ღირებულება სარჩელის განხილვის დროისთვისაც, სახელდობრ, 2013 წლის 11 თებერვლისთვისაც არ იყო გადახდილი და ამ დროისათვის ნ. ხ-ას წინაშე თხილის მიწოდებიდან გამომდინარე დავალიანება – 150000 აშშ დოლარს შეადგენდა.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2007 წელს, შპს „კ-ა 99-სა” და ნ. ხ-ას შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება თვალთმაქცური გარიგება იყო, რომლითაც სწორედ ზემოაღნიშნული მიწოდების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანების უზრუნველყოფა მოხდა.
სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, გარიგების მოჩვენებითობასა და თვალთმაქცობას ადასტურებდა ის უდავო გარემოებები, რომ არ მომხდარა მყიდველისათვის ნაყიდი ქონების ფაქტობრივად გადაცემა, ანუ მყიდველი არ დაუფლებია ქონებას, მას 2007 წლიდან მოყოლებული დღემდე არც ქონების დაუფლების ნება გამოუხატავს, არასდროს გამოუთქვამს პროტესტი შპს „კ-ა 99-ის” მიმართ ქონების გამოთავისუფლებაზე, დარღვეული უფლების აღსადგენად ნივთის გამოთავისუფლების მოთხოვნით არც პოლიციის ან სასამართლოსათვის მიუმართავს.
გარდა ამისა, საქმეზე დადგინდა, რომ 2007 წლიდან დღემდე მყიდველს (ნ. ხ-ას) შეძენილი უძრავი ქონების დეკლარირება, მასზე გადასახადების გადახდა არ მოუხდენია, პირიქით დადასტურდა, რომ სადავო უძრავი ქონების დეკლარირებას და მასზე გადასახადების გადახდას კვლავინდებურად შპს „კ-ა 99” აგრძელებდა.
სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, აღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებას ადასტურებდა საქმეზე წარდგენილი ამონაწერი სამეწარმეო რეესტრიდან, საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები, საგადასახადო დეკლარაციები, ასევე, პირველი ინსტანციაის სასამართლოში დაკითხული მოწმეების: შ-ას, ა-ას, ხ-ას, ჯ-ის ჩვენებები.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სადავო გარიგების არანამდვილობის და მოჩვენებითობის დასტური იყო კიდევ ერთი გარემოება, რომლიდანაც ასევე უდავოდ დასტურდებოდა გარიგების მოჩვენებითი ხასიათი, კერძოდ, 2008 წლის 3 ივნისს შპს „კ-ამ” სს „პ. ბ-სგან” აიღო საბანკო კრედიტი 50000 აშშ დოლარის ოდენობით, რომლის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა ნ ხ-ას სახელზე რიცხული უძრავი ქონება, ზუგდიდში, მ-ის ქ.№3-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობა. როგორც მოწმეთა ჩვენებებით დადასტურდა, ქონების იპოთეკით დატვირთვას ნ. ხ-ა მხოლოდ იმიტომ დათანხმდა, რომ სესხად აღებული თანხით მისი დავალიანების გასტუმრება მოხდებოდა.
საქმეზე უდავოდ დადგინდა, რომ ნ. ხ-ას შპს „კ-ასათვის” ნასყიდობის ღირებულება არ გადაუხდია, (ნიშანდობლივი იყო, რომ სადავო ხელშეკრულებაში არც იყო მითითება, ნასყიდობისათვის ისეთ უმნიშვნელოვანეს და უმთავრეს პირობაზე, როგორიცაა ნასყიდობის საზღაური) ქონებას მყიდველი არ დაუფლებია, არ უსარგებლია ამ ქონებით და რაც უმთავრესია, არასდროს არანაირი პრეტენზია მოპასუხის მიმართ ქონების დაუფლების გამო – არ გამოუთქვამს. დღემდე, სადავო ქონებას მოსარჩელე ფლობდა, იქ ჰქონდა მოწყობილი ოფისი, ავტოპროფილაქტიკა და მაღაზია, ამავე მისამართზე ჰქონდა დარეგისტრირებული სალარო – საკონტროლო აპარატი, აქვე იყო აღრიცხული ელექტროენერგიის მომხმარებელ აბონენტად.
ერთ-ერთ უმთავრეს მტკიცებულებას, რამაც სააპელაციო სასამართლოს განუმტკიცა რწმენა, რომ სადავო გარიგება ნამდვილობას იყო მოკლებული, წარმოადგენდა ხელწერილი, რომელიც სასამართლოში თავად მოპასუხემ წარადგინა (დაურთო რა იგი თავის შესაგებელს) და რომლითაც დგინდებოდა, რომ შპს „კ-ა 99-ის” დირექტორი ვ. ჯ-ე, გაფრთხილებულ იქნა იმის შესახებ, რომ 2013 წლის 28 თებერვლამდე ნ. ხ-ას ვალის – 150000 აშშ დოლარის გადაუხდელობის შემთხვევაში, დაცლიდა შპს „კ-ა 99-ის” მიერ დაკავებულ ნ. ხ-ას სახელზე რეგისტრირებულ სადავო უძრავ ქონებას.
დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების შედეგად სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის ადგილი ჰქონდა მიწოდების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე არსებული ვალდებულების – 150000 აშშ დოლარის გადახდის უზრუნველსაყოფად დადებულ იპოთეკის ხელშეკრულებას, ხოლო ქ.ზუგდიდში, 2007 წლის 24 აგვისტოს შპს „კ-ა 99-ის“ დამფუძნებელ ვ. ჯ-სა და ნ. ხ-ას შორის დადებული ნასყიდობა იყო მოჩვენებითი და თვალთმაქცური გარიგება.
სააპელაციო სასამართლომ, საქმის განხილვისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლით, ამავე კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი ნაწილით.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო კანონმდებლობა აწესრიგებს, რა ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე სამართლებრივ ურთიერთობებს, იმავდროულად ადგენს, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებით გამყიდველი მოვალეა გადასცეს მყიდველს საკუთრების უფლება ქონებაზე, მასთან დაკავშირებული საბუთები და მიაწოდოს საქონელი, მყიდველი კი მოვალეა გადაუხადოს გამყიდველს შეთანხმებული ფასი და მიაწოდოს ნაყიდი ქონება.
კონკრეტულ შემთხვევაში, უდავოდ დადასტურდა, რომ ნ. ხ-ას ნაყიდი ქონება დღემდე არ მიუღია, ფული არ გადაუხდია, ხოლო გამყიდველი კვლავინდებურად თავად ფლობდა და სარგებლობდა სადავო ნივთით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, უდავო იყო, რომ მხარეებს შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება რეალურად არ იყო ორიენტირებული ნასყიდობის სამართლებრივი შედეგების დადგომისაკენ და მისი დადებისას მხარეთა რეალურ მიზანს და ნებას წარმოადგენდა მიწოდების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანების უზრუნველყოფა. ე.ი. ნასყიდობის ხელშეკრულებით დაიფარა მიწოდების ხელშეკრულებიდან (თხილის მიწოდება) გამომდინარე დავალიანების უზრუნველსაყოფად დადებული იპოთეკის ხელშეკრულება.
ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ თვალთმაქცური გარიგების დროს მხარეები ფარავენ მათ შორის რეალურად არსებულ სხვა გარიგებას (კონკრეტულ შემთხვევაში იპოთეკას). თვალთმაქცური გარიგების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, აუცილებლად უნდა გაირკვეს დაფარული გარიგების ხასიათი, რომელიც თავის მხრივ შესაძლოა იყოს ნამდვილი, ასევე ბათილი. თუ აღმოჩნდება, რომ დაფარული გარიგება ნამდვილია, მაშინ იგი იკავებს დაფარული გარიგების ადგილს.
სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებაზე, რომ გარიგება, რომელიც ნ. ხ-ამ და შპს „კ-ა 99-მა” დაფარეს, ნამდვილ გარიგებას წარმოადგენდა, რადგან მისი მიზანი სრულიად ლეგიტიმური იყო: 150000 აშშ დოლარის დავალიანების უზრუნველყოფა მომხდარიყო უძრავი ქონების მყარი გარანტიით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს „კ-ა 99-სა” და ნ. ხ-ას შორის 2007 წლის 21 აგვისტოს დადებული ნასყიდობის გარიგება, როგორც თვალთმაქცური, ბათილად უნდა ცნობილიყო და მისი ადგილი ნამდვილ გარიგებას უნდა დაეკავებინა, რომელიც მხარეებს შორის თხილის მიწოდების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე შედგა – 150000 აშშ დოლარის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით უნდა დატვირთულიყო ქ.ზუგდიდში, მ-ის ქ.№3-ში მდებარე უძრავი ქონება, რომელიც საკუთრების უფლებით მესაკუთრის, შპს „კ-ა 99-ის“ სახელზე უნდა აღრიცხულიყო.
სააპელაციო სასამართლოს ზემოხსენებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „კ-ა 99-მა“.
კასატორის მოთხოვნა:
სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებულ და სახელმწიფო ბაჟების დაკისრების ნაწილებში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.
საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:
სააპელაციო სასამართლო გაცდა სააპელაციო საჩივრის ფარგლებს, მოცემულ შემთხვევაში, დავის საგანია ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა. მართალია, სასამართლომ ნასყიდობის ხელშეკრულება, როგორც თვალთმაქცური გარიგება, სწორად ცნო ბათილად, მაგრამ არასწორად შევიდა დაფარული გარიგების შესაბამისად მხარეთა შორის არსებული ვალდებულებების განსაზღვრაში, რამდენადაც დაფარული გარიგებიდან გამომდინარე ვალდებულებების შესრულება დავის საგანს არ წარმოადგენდა. ამავდროულად, სასამართლომ აპელანტს მიაკუთვნა ის, რაც მას არ უთხოვია და დაარღვია სააპელაციო საჩივრის ფარგლები.
პირველი ინსტანციის სასამართლომ, სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის საფუძველზე, მხარეთა მიერ გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება მიიჩნია თვალთმაქცურ გარიგებად, რომლითაც დაიფარა იპოთეკის ხელშეკრულება. აღნიშნული გაიზიარა სააპელაციო სასამართლომ. ამასთან, პირველი ინსტანციის სასამართლოს არ მიუღია სადავო უძრავი ნივთის მოპასუხის სასარგებლოდ იპოთეკით დატვირთვის გადაწყვეტილება. პირველი ინსტანციის სასამართლოს არც მხარეთა შორის ბიზნესურთიერთობიდან გამომდინარე ვალდებულების მოცულობა დაუდგენია და არც მისი შესრულების საკითხი გამოურკვევია
არც სააპელაციო საჩივარში და არც სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვის პროცესში, აპელანტს პრეტენზია არ გამოუთქვამს იმასთან დაკავშირებით, თუ რატომ არ დაიტვირთა იპოთეკით უძრავი ნივთი ნასყიდობის ხელშეკრულებით იპოთეკის დაფარვად მიჩნევის შემთხვევაში. აპელანტს იპოთეკით დატვირთვსი მოთხოვნა არც ალტერნატიული სახით დაუყენებია. მართალია, აპელანტის მტკიცების ტაქტიკას იპოთეკით დატვირთვის მოთხოვნა ეწინააღმდეგებოდა, მაგრამ მას შეეძლო პრეტენზია გამოეთქვა, თუ რატომ არ იქნა გამოყენებული დაფარული გარიგების (იპოთეკის) წესები.
გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილში მითითებული სიტყვები – ნ. ხ-ას წინაშე არსებული ვალდებულება 150000 აშშ დოლარი – აღიქმება მოცემულ მომენტში არსებულ დავალიანებად. ამდენად, გამოდის, რომ თითქოს დღემდე დავალიანების ნაწილიც არ არის დაფარული. შესაბამისად, ნ. ხ-ას სარჩელის არარსებობის პირობებში, პრაქტიკულად, სასამართლომ მის სასარგებლოდ შპს „კ-ა 99-ს“ 150000 აშშ დოლარი დააკისრა. აქედან გამომდინარე, გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების ძალაში შესვლის შემთხვევაში, ფაქტობრივად გადაწყვეტილია სხვა სამოქალაქო საქმე, რომელიც სასამართლოს წარმოებაშია და რომელშიც დავის საგანს სწორედ ნ. ხ-ას სასარგებლოდ შპს „კ-ა 99-თვის“ 150000 აშშ დოლარის დაკისრება წარმოადგენს.
თუკი სასამართლო დავალიანების მოცულობისა და მისი დაფარვის საკითხის გარკვევაში შევიდოდა, მას უნდა დაედგინა, რომ საერთო 250000 აშშ დოლარიდან, რომელშიც 100000 აშშ დოლარი შედიოდა, 100000 აშშ დოლარი გადახდილი იყო თხილის ღირებულებიდან. შესაბამისად, დარჩენილი იყო 50000 აშშ დოლარის ოდენობით თხილის ღირებულება და 100000 აშშ დოლარის ოდენობით მოგება, რომელთა გადახდასაც მოსარჩელე სარჩელის შეტანის მომენტში ხანდაზმულობისა და მოგების მიუღებლობის გამო არ აპირებდა. სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელემ რამდენჯერმე აღნიშნა 50000 აშშ დოლარის გადაუხდელობის შესახებ, მაგრამ ფაქტის კონსტატაციის კონტექსტში და არა იმ თვალსაზრისით, რომ მას ნ. ხ-ას წინაშე დავალიანება ჰქონდა გადასახდელი. მიუხედავად ამისა, სასამართლომ ფაქტობრივად უდავო გარემოებად მიიჩნია სარჩელის განხილვის მომენტში ნ. ხ-ას წინაშე 150000 აშშ დოლარის ოდენობის დავალიანების არსებობა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „კ-ა 99-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „კ-ა 99-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ა. გ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 8000 ლარი) 70% – 5600 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. შპს „კ-ა 99-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. კასატორს – შპს „კ-ა 99-ს“ (საიდენტიფიკაციო ნომერი – ...........) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ა. გ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (მთლიანობაში 8000 ლარი, მათ შორის: 2014 წლის 6 ოქტომბერს გადახდილი 300 ლარი, საგადახდო დავალება №9 და 2014 წლის 31 ოქტომბერს გადახდილი 7700 ლარი, საგადახდო დავალება № 1) 70% – 5600 ლარი;
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე პ. ქათამაძე
მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი
ბ. ალავიძე
