საქმე №ას-942-904-2014 12 თებერვალი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ბ. ო-ი (ბ. ნ-ი) (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „კ. ე-ა“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 17 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, თანხის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ბ. ო-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „კ. ე-ის“ მიმართ მოპასუხის 2013 წლის 1თებერვლის ბრძანების ბათილად ცნობის, სს „კ. ე-ის“ ახმეტის მომსახურების ცენტრის მატნის უბნის ოსტატის თანამდებობაზე აღდგენისა და 2013 წლის 1 თებერვლიდან სამსახურში აღდგენამდე იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელის განმარტებით, 1996 წლიდან მუშაობდა სს „ს-ის“ ახმეტის ფილიალში მატნის ზონის ოსტატად, რომელიც შემდგომში ანალოგიურ კომპანიებთან გაერთიანდა და ამჟამად ეწოდება სს „კ. ე-ა“.

2003 წლის 13 ივნისიდან მოსარჩელემ მუშაობა გააგრძელა სს „კ. ე-ში“ ახმეტის აბონენტთა მომსახურების ცენტრის მატნის უბნის ოსტასტად.

2013 წლის 16 თებერვალს ბ.ო-ს გააცნეს სამსახურიდან განთავისუფლების შესახებ 2013 წლის 1 თებერვლის №75-ს ბრძანება, ბრძანების გაცნობამდე კი, დასაქმებული ასრულებდა დაკისრებულ მოვალეობას.

გათავისუფლების შესახებ ბრძანებაში განთავისუფლების მიზეზად მითითებულია შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლა, რაც არასწორია, რადგანაც მხარეთა შორის დადებული იყო უვადო შრომითი ხელშეკრულება, ამასთანავე, მოსარჩელის მიმართ არაერთხელ განხორციელდა დისკრიმინაცია მისი არაქართული გვარის გამო, შესაბამისად, დამსაქმებელმა ბ.ო-ი მოქმედი კანონმდებლობის დარღვევით გაათავისუფლა სამსახურიდან.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა უსაფუძვლობისა და დაუსაბუთებლობის მოტივით, ამასთანავე, განმარტა, რომ ბ.ო-ს სასამართლოსათვის სახელფასო დავალიანების მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადის განმავლობაში სასამართლოსათვის არ მიუმართავს.

თელავის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 10 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 17 ივნისის განჩინებით ბ. ო-ის (ბ. ნ-ის) შუამდგომლობა, მოწინააღმდეგე მხარის გამოუცხადებლობის გამო, დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, ბ. ო-ის (ბ. ნ-ის) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თელავის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 10 თებერვლის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, ბ. ო-ის სააპელაციო საჩივარში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნას იურიდიულად არ ამართლებდა, 2014 წლის 17 ივნისს, 13:00 საათზე, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატაში დანიშნული საქმის ზეპირი განხილვისას, გამოცხადდა აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე, რომელიც სასამართლო სხდომასა და გამოუცხადებლობის შედეგებთან დაკავშირებით გაფრთხილებული იყო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით.

აპელანტმა მხარი დაუჭირა სააპელაციო საჩივარს და მოწინააღმდეგე მხარის გამოუცხადებლობის გამო, მოითხოვა დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით მისი დაკმაყოფილება.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 387-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებზე, 230-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანისათვის აუცილებელია არა მარტო ფორმალური პირობების არსებობა, რომლებიც ვლინდება მხარის პროცესზე გამოუცხადებლობაში, არამედ აუცილებელია, რომ სააპელაციო საჩივარში მითითებული გარემოებები იურიდიულად ამართლებდეს საჩივრის მოთხოვნას, ხოლო მითითებული გარემოებები კი, სასამართლოს მიერ ყოველგვარი გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე მიიჩნევა დამტკიცებულად.

სასამართლოს დასკვნით, სააპელაციო საჩივარში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები იურდიულად არ ამართლებდა სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნას.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტზე და აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 3 სექტემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით (სადაც მოდავე მხარეები იდენტურია განსახილველი საქმისა), რომელიც წინამდებარე საქმის მიმართ პრეიუდიციული ძალის მქონეა, დასტურდებოდა შემდეგი:

- ბ. ო-ი სს „კ. ე-სთან“ შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა უვადო შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე და 2013 წლის 1 თებერვალს ბ. ო-თან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა დამსაქმებლის ინიციატივით, შრომითი ხელშეკრულების მოშლის გზით.

- ბ. ო-მა სასამართლოს მიმართა სახელფასო დავალიანებისა და შრომითი ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის გამო, კომპენსაციის ანაზღაურების მოთხოვნით.

ამდენად, მიუხედავად უვადო შრომითი ხელშეკრულების დამსაქმებლის ინიციატივით მოშლისა, ბ. ო-ს მისი სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძვლები სადავოდ არ გაუხდია და მან მოითხოვა მხოლოდ სახელფასო დავალიანებისა და ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის გამო კომპენსაციის ანაზღაურება, რაც დაკმაყოფილდა და დამსაქმებელს დაეკისრა კომპენსაციის გადახდა.

განსახილველ დავაში აპელანტი ითხოვდა სამსახურში აღდგენას, ბრძანების ბათილად ცნობას და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 30 აპრილის განჩინებით განუხილველად დარჩა ბ. ო-ის სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა სამსახურში აღდგენის ნაწილში, შესაბამისად, მოცემულ საქმეზე დავის საგანს წარმოადგენდა ბრძანების ბათილად ცნობა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება. აღიშნულ მოთხოვნაზე მსჯელობა წარმოადგენდა გათავისუფლების საფუძვლების კანონიერების შემოწმების თანმდევ შედეგს, სასამართლო კი, მხოლოდ იმ შემთხვევაში შეძლებდა ბრძანების ბათილად ცნობისა და იძულებითი განაცდურის დაკისრებაზე მსჯელობას, თუკი დადგინდებოდა, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება განხორციელდა კანონდარღევით. განსახილველ შემთხვევაში დგინდებოდა, რომ ბ. ო-ს მისი სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძვლები სადავოდ არ გაუხდია და მხოლოდ ერთი თვის კომპენსაციის სასამართლოს მეშვეობით მოთხოვნის გზით, დაეთანხმა სამსახურიდან გათავისუფლების ფაქტს, შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ აპელანტის სამსახურიდან გათავისუფლების კანონიერებაზე ვერ იმსჯელებდა, ამდენად, ბ. ო-ის მოთხოვნა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურებისა და ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე დაუსაბუთებელი იყო და არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ბ. ო-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება, კერძოდ, დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგენა და 2013 წლის 1 თებერვლიდან სამუშაოზე აღდგენამდე იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ დანიშნა ექსპერტიზა მოპასუხის მიერ წარდგენილ ვადიან შრომით ხელშეკრულებებზე მოსარჩელის ხელმოწერის ნამდვილობის დადგენის მიზნით, რადგან ეს დოკუმენტები იყო ყალბი. კასატორი მოპასუხე დაწესებულებაში მუშაობდა უვადო ხელშეკრულებით, ხოლო გათავისუფლების შესახებ სადავო ბრძანების გამოცემის საფუძველი გახდა გაყალბებული ვადიანი შრომითი ხელშეკრულებები, რასაც არც სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა 2013 წლის 3 სექტემბრის გადაწყვეტილებით. ყალბი ხელშეკრულებების წარდგენის გამო მოპასუხე სასამართლო სხდომაზე არ გამოცხადდა, სასამართლომ კი ნაწილობრივ დააკმაყოფილა მხარის მოთხოვნა და მოსარჩელეს ერთი თვის კომპენსაცია - 400 ლარი მიაკუთვნა.

მოპასუხე არც წინამდებარე საქმის განხილვაზე გამოცხადდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოში, რის გამოც არსებობდა სააპელაციო საჩივრის სრულად დაკმაყოფილების წინაპირობა, თუმცა სააპელაციო სასამართლომ, საკუთარი მოსაზრებების გათვალისწინებით, არასწორად განმარტა, რომ რადგანაც ბ.ო-ს უკვე მოთხოვნილი ჰქონდა კომპენსაციის დაკისრება მოპასუხისათვის, შესაბამისად, მას ბრძანების ბათილად ცნობისა და სამუშაოზე აღდგენის მოთხოვნის უფლება აღარ გააჩნდა.

კასატორის განმარტებით, მის მიმართ დაირღვა საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლის მოთხოვნები, გაეროს საერთაშორისო პაქტის მე-6 მუხლი, შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლითაც განსაზღვრულია შრომითი ურთიერთობის წარმოშობა მხარეთა თავისუფალი ნების საფუძველზე, ასევე დარღვეულია ამავე კოდექსის მე-11 მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნები, რადგანაც დასაქმებულსა და დამსაქმებლის ადმინისტრაციას შორის რაიმე შეთანხმება არ მომხდარა. მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხემ სასამართლოს ვერ წარუდგინა მხარეთა შორის ვადიანი ხელშეკრულების დადების დამადასტურებელი მტკიცებულება, ასევე კასატორის განცხადება, რომლითაც მოთხოვნილი იქნებოდა სამუშაოზე ვადიანი ხელშეკრულებით აყვანა. გათავისუფლების შესახებ ბრძანება, რომლის გაუქმებასაც მხარე მოითხოვს, გამოცემულია ცალმხრივად, კასატორის ნების გაუთვალისწინებლად, ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში, სახეზეა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დისკრიმინაცია.

წინამდებარე საკასაციო საჩივარს ერთვის თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მოსამართლის თანაშემწის გზავნილი და ამავე საქმეზე მიღებული 2014 წლის 17 ივნისის განჩინების დამოწმებული ასლი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 25 სექტემბრის განჩინებით ბ. ო-ი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, თანახმად „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტისა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ბ. ო-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ სამუშაოზე აღდგენის მოთხოვნის ნაწილში იგი განუხილველად უნდა იქნას დატოვებული, ხოლო დანარჩენი პრეტენზიის ნაწილში - დაუშვებლად იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

ბ. ო-ის საკასაციო განაცხადის თანახმად, ის ასევე მოითხოვს სამსახურში აღდგენას.

საქმეში წარმოდგენილი სააპელაციო სასამართლოს 2014 წლის 30 აპრილის განჩინებით ირკვევა, რომ ბ.ო-ის სააპელაციო საჩივარი განუხილველად დარჩა იმ ნაწილში, რომლითაც აპელანტი მოითხოვდა სამუშაოზე აღდგენაზე უარის თქმის ნაწილში რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებას;

საქმის მასალებით ირკვევა, რომ აპელანტს სააპელაციო საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ განჩინებაზე კერძო საჩივარი არ შეუტანია, ამდენად, პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სამუშაოზე აღდგენის მოთხოვნაზე უარის თქმის ნაწილში შესულია კანონიერ ძალაში.

ამ გარემოებათა გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე მუხლზე, რომლის თანახმადაც, საქმის განხილვა საკასაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რომლებიც დადგენილია სააპელაციო სასამართლოში საქმეთა განხილვისათვის, გარდა იმ გამონაკლისებისა, რომელთაც ეს თავი შეიცავს. ამავე კოდექსის 372-ე მუხლის თანახმად კი, საქმის განხილვა სააპელაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რაც დადგენილია პირველი ინსტანციით საქმეთა განხილვისათვის, ამ თავში მოცემული ცვლილებებითა და დამატებებით.

დასახელებული ნორმების საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო, კანონმდებლობით დადგენილი შეზღუდვების გათვალისწინებით, იმ შემთხვევაში, თუ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის XLVIII თავი არ შეიცავს ამა თუ იმ ურთიერთობის მარეგულირებელ სპეციალურ ნორმას, უფლებამოსილია, გამოიყენოს ურთიერთობის მარეგულირებელი ის ნორმა, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსით დადგენილია ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ საქმის განხილვა-გადაწყვეტისათვის.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 187-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის შესახებ მოსამართლის განჩინება ჩაბარდება მოსარჩელეს, რომელსაც იმავდროულად უბრუნდება მის მიერ შეტანილი დოკუმენტები. თუ სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის საფუძველი გამოვლინდება ამ სარჩელის წარმოებაში მიღების შემდეგ, მაშინ იმის მიხედვით, თუ როგორია ეს საფუძველი, სასამართლო შეწყვეტს საქმის წარმოებას ან სარჩელს განუხილველად დატოვებს (ამ კოდექსის 272-ე და 275-ე მუხლები).

დასახელებული ნორმის თანახმად, სასამართლო სარჩელს (საკასაციო საჩივარს) დატოვებს განუხილველად ან შეწყვეტს საქმის წარმოებას იმ შემთხვევაში, თუ საქმის განხილვისას გაირკვა, რომ არ არსებობს მისი წარმოებაში მიღების ესა თუ ის პირობა, ამასთან მითითებული ნორმით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგი - საქმის წარმოების შეწყვეტა ან საკასაციო საჩივრის განუხილველად დატოვება გამომდინარეობს საკასაციო საჩივრის წარმოებაში მიღებაზე უარის თქმის საფუძვლიდან.

მოცემულ შემთხვევაში, როგორც აღინიშნა, სააპელაციო სასამართლოს 2014 წლის 30 აპრილის განჩინებით სამუშაოზე აღდგენის მოთხოვნის ნაწილში სააპელაციო საჩივარი განუხილველადაა დატოვებული, იგი არ გასაჩივრებულა დადგენილი წესით, ამდენად, ამ მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 265-ე მუხლის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების გაუქმება ან შეცვლა დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში და იმ წესით, რაც დადგენილია ამ კოდექსით.

იმ უდავო გარემოების გათვალისწინებით, რომ კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების ნაწილი (სამუშაოზე აღდგენაზე უარის თმის ნაწილში) დადგენილი წესით არ გაუქმებულა, სამუშაოზე აღდგენის მოთხოვნა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიზნების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატის მსჯელობის საგანი ვეღარ გახდება.

რაც შეეხება გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში წარდგენილ პრეტენზიას, ამ პრეტენზიის დასაშვებობის შემოწმების მიზნით პალატა მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილზე, რომლის შესაბამისადაც, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ბ. ო-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

რაც შეეხება კასატორის მიერ წარმოდგენილ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2014 წლის 17 ივნისის განჩინების დამოწმებულ ასლსა და სასამართლო მოხელის გზავნილს, პალატა მიიჩნევს, რომ იგი უნდა დაუბრუნდეს ბ.ო-ს, რადგანაც ამ დოკუმენტების დედნები საქმეში ისედაცაა წარმოდგენილი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არა აქვთ.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 187-ე მუხლი სმე-2 ნაწილით, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ბ. ო-ის (ბ. ნ-ის) საკასაციო საჩივარი სამუშაოზე აღდგენის მოთხოვნის ნაწილში დარჩეს განუხილველად, ხოლო ბრძანების ბათილად ცნობისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნის ნაწილში მიჩნეულ იქნას დაუშვებლად.

2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

3. ბ. ო-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 11 (თერთმეტი) ფურცლად (ტ. II, ს.ფ.62-72)

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე