№ას-994-955-2014 10 თებერვალი, 2015 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს „ს. ჯ-ი“

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ა. ს-ი“

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 4 აგვისტოს განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა შპს „ა. ს-მა“ მოპასუხე შპს „ს. ჯ-ის“ მიმართ და მოითხოვა:

1. მოპასუხისათვის შპს „ა. ს-ის“ სასარგებლოდ 2011 წლის 14 ნოემბრის გენერალური ხელშეკრულებიდან გამომდინარე 26300 აშშ დოლარის დაკისრება;

2. მოპასუხისათვის შპს „ა. ს-ის“ სასარგებლოდ 2168.79 ლარის დაკისრება.

მოგვიანებით, იმავე სასამართლოში შეგებებული სარჩელი შეიტანა შპს „ს. ჯ-მა“ შპს „ა. ს-ის“ მიმართ და მოითხოვა ამ უკანასკნელისათვის 2168.79 ლარის დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით:

1. შპს „ა. ს-ის“ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

2. შპს „ს. ჯ-ს“ შპს „ა. ს-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 9900 აშშ დოლარის გადახდა;

3. შპს „ს. ჯ-ის“ შეგებებული სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

4. შპს „ა. ს-ს“ შპს „ს. ჯ-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 664.32 ლარის გადახდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ს. ჯ-მა“.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 4 აგვისტოს განჩინებით:

1. შპს „ს. ჯ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა;

2. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2011 წლის 14 ნოემბერს შპს „ა. ს-სა“ და შპს „ს. ჯ-ს“ შორის დაიდო საკრედიტო ვალდებულებათა დაზღვევის შესახებ NCII/11-0028 გენერალური ხელშეკრულება, რომლითაც მოხდა დამზღვევის, როგორც სესხის გამცემი ორგანიზაციის, საკრედიტო რისკების დაზღვევა.

2011 წლის 8 დეკემბერს შპს „ა. ს-სა“ და გ. ა-ს შორის გაფორმდა სესხის ხელშეკრულება N2011-013 სამი თვის ვადით, რომლითაც მსესხებელზე გაიცა კრედიტი 13000 აშშ დოლარის ოდენობით. ხელშეკრულების შესაბამისად, მსესხებელს ყოველთვიურად უნდა გადაეხადა გასესხებული თანხის 10%. აღნიშნულ საკრედიტო ვალდებულებათა დაზღვევა მოხდა შპს „ს. ჯ-ის“ მიერ NCII/11-0028-0012 სადაზღვევო პოლისით. 2012 წლის იანვარში დადგა სადაზღვევო შემთხვევა. ხელშეკრულების ფარგლებში, სადაზღვევო კომპანიის მიერ, 2012 წლის თებერვალში გ. ა-ისა და შპს „ა. ს-ს“ შორის დადებული სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, შპს „ა. ს-ისათვის“ გადახდილ იქნა ვადამოსული საპროცენტო სარგებელი 2168.79 ლარის (1300 აშშ დოლარის) ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მსჯელობა სადაზღვევო შემთხვევისას ასანაზღაურებელ ზიანთან დაკავშირებით და არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია სადაზღვევო კომპანიის პასუხისმგებლობისგან გათავისუფლების თაობაზე.

დადგინდა, რომ მხარეები შეთანხმდნენ კრედიტის გაცემისას თანხის ოდენობის დადგენის წესზე, კერძოდ, ხელშეკრულების 2.3.4.1 პუნქტის თანახმად, ძირი თანხის ოდენობა არ უნდა აღემატებოდეს ქონების სალიკვიდაციო ღირებულების 50%-ს. სალიკვიდაციო ღირებულების სწორად დადგენა ხელშეკრულებით დამზღვევის ვალდებულებას წარმოადგენდა. წარდგენილი აუდიტორული დასკვნით დასტურდებოდა, რომ 2011 წელს ავტომანქანის სალიკვიდაციო ღირებულება განისაზღვრა მოპასუხის დაკვეთით 2012 წლის 9 ნოემბერს. აუდიტორმა შეფასება გააკეთა ობიექტის დოკუმენტური, ელექტრონული ფოტოდოკუმენტური დათვალიერების საფუძველზე, ასევე, შესწავლილ იქნა ავტომობილის ისტორია ვინ-კოდის მიხედვით. დადგინდა, რომ ავტომობილს გააჩნდა დაზიანება, რაც გამოსწორდა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს „ა. ს-ის“ მიერ ავტომანქანის სალიკვიდაციო ღირებულების დადგენისას სპეციალური ცოდნის არმქონე პირისთვის არ იყო შესაძლებელი დეფექტების გამოსწორებამდე არსებული მდგომარეობის განსაზღვრა. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება მიაქცია იმ გარემოებაზე, რომ ხელშეკრულება არ ითვალისწინებდა დამზღვევის ვალდებულებას მოეწვია ექსპერტი ან სპეციალისტი ქონების შეფასებისას. ქონების სწორი შეფასება ეფუძნებოდა მხარეთა თანამშრომლობისა და კონკრეტულ სამართალურთიერთობაში მათი კეთილსინდისიერი ქცევის პრინციპს. ხელშეკრულების 2.4.1. პუნქტი განსაზღვრავდა დამზღვევის ვალდებულებას, მზღვეველის დაცულობის მიზნით. ზემოაღნიშნული ისე არ უნდა ყოფილიყო გაგებული, რომ ნებისმიერი რისკი, რაც შეიძლებოდა კონკრეტული ურთიერთობის ფარგლებში წარმოშობილიყო, დამზღვევს უნდა ეზიდა. არ შეიძლებოდა დამზღვევს დაკისრებოდა პასუხისმგებლობა მზღვეველის მიმართ დამდგარი ზიანის გამო მზღვეველის პასიურობის პირობებში, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა დამზღვევი განზრახ მოქმედებდა. ხელშეკრულების 6.3 პუნქტი ადგენდა დამზღვევის პასუხისმგებლობას, რა დროსაც, მას აღარ ჰქონდა სადაზღვევო ანაზღაურების მიღების უფლება. ხელშეკრულების 6.3.4 პუნქტის მიხედვით, ასეთს წარმოადგენდა დამზღვევის მიერ განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებლობით განაცხად-ანკეტაში ინფორმაციის არასრული ან არაზუსტი შეტანა.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, კონკრეტულ შემთხვევაში არ დასტურდებოდა, რომ დამზღვევის მიერ ქონების ღირებულება განზრახ (ან უხეში გაუფრთხილებლობით) არასწორად განისაზღვრა და განაცხად-ანკეტაში შეტანილ იქნა ან განისაზღვრა ხელშეკრულების პირობებით გათვალისწინებული მეთოდისგან განსხვავებული წესით. ხელშეკრულების 3.2 პუნქტით, მზღვეველი განიხილავს დამზღვევის მიერ წარდგენილი განაცხად-ანკეტის ხელშეკრულებასთან შესაბამისობას და ისე გასცემს სადაზღვევო პოლისს. ავტომანქანის შეფასება რეალური ღირებულებისგან მკვეთრად განსხვავებული რომ არ იყო, ამას მოწმობდა სადაზღვევო პოლისის გაცემისას მასზე სადაზღვევო კომპანიის მიერ პრეტენზიის განუცხადებლობა.

ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება ხელშეკრულების 2.4.1.1 პუნქტით დადგენილი დამზღვევის ვალდებულების დარღვევის თაობაზე. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად განსაზღვრა სადაზღვევო შემთხვევის ასანაზღაურებელ ოდენობად 9900 დოლარი, ხოლო შეგებებული სარჩელი დააკმაყოფილა მხოლოდ გადახდილ 1300 აშშ დოლარსა და გადასახდელ 900 აშშ დოლარს შორის სხვაობის ოდენობის თანხით.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პრეტენზია მოწინააღმდეგე მხარის მიერ რეგრესის უფლების მოთხოვნის გადაცემის ვალდებულების დარღვევის შესახებ, რაც აპელანტის მოსაზრებით, ანაზღაურებაზე უარის თქმის საფუძველი შეიძლებოდა გამხდარიყო.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, ამგვარი ვალდებულება დამზღვევს ეკისრებოდა ხელშეკრულების 6.3.6 პუნქტის თანახმად. დამზღვევი ვალდებული იყო დაებრუნებინა სადაზღვევო ანაზღაურება, თუ იგი თავს არიდებდა მზღვეველისთვის რეგრესული მოთხოვნის გადაცემას და თავისი შესაძლებლობების ფარგლებში ხელს არ უწყობდა მზღვეველს ამ მოთხოვნის რეალიზაციაში. აღნიშნული დებულების მიხედვით, ანაზღაურებაზე უარის საფუძველი შეიძლება გახდეს ის გარემოება, რომ დამზღვევმა მზღვეველს არ გადასცა მოთხოვნის უფლება, რომელიც მას ჰქონდა მსესხებელთან. აღნიშნულ ქმედებად არ შეიძლებოდა შეფასებულიყო აპელანტის პრეტენზია იმასთან დაკავშირებით, რომ დამზღვევმა არ დაიწყო სამოქალაქო სამართალწარმოება მოვალეების მიმართ. საქმეზე წარდგენილი იყო შპს „ა. ს-ის“ მიმართვა სადაზღვევო კომპანიისადმი, სადაც აღნიშნავდა, რომ რამდენჯერმე დაუკავშირდა მსესხებელს და შეახსენა გადახდის ვადა, თუმცა უშედეგოდ. შესაბამისად, მან მოითხოვა სადაზღვევო შემთხვევით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 830-ე მუხლის შესაბამისად, ზიანის შემცირება და თავიდან აცილება მზღვეველისა და დამზღვევის ერთობლივ ინტერესს წარმოადგენდა. მზღვეველს გააჩნდა აქტიური ქმედებების, დამზღვევთან კოორდინირებული მუშაობისა და დამზღვევის ქმედებებზე პრეტენზიის არსებობის შემთხვევაში მისთვის მითითებების მიცემის ვალდებულება. საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა, რომ მზღვეველის რაიმე მითითება, რომელიც მიმართული იქნებოდა ზიანის ოდენობის შემცირებისკენ, მოსარჩელეს არ შეუსრულებია. ასევე, არ დასტურდებოდა, რომ მან თავი აარიდა რეგრესის უფლების განხორციელებაში მოპასუხის დახმარების ვალდებულებას.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ს. ჯ-მა“.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

საკრედიტო ვალდებულებათა დაზღვევის ხელშეკრულება უზრუნველყოფდა მოსარჩელის მიერ გაცემული სესხის დაზღვევასა და გამსესხებლის ფინანსურ მხარდაჭერას. თავის მხრივ, გამსესხებელს უნდა მოეხდინა მთელი რიგი ვალდებულებების შესრულება. აღნიშნული ვალდებულებების შესრულებით უნდა მომხდარიყო სადაზღვევო პროცესის რეგულირება. ამასთან, სახელშეკრულებო და კანონისმიერი ვალდებულებიდან გამომდინარე, მოსარჩელე იყო პასუხისმგებელი, მზღვეველისათვის გადასაცემ განაცხად-ანკეტაში მიეთითებინა სრული და ზუსტი ინფორმაცია (3.1.4), ხოლო მზღვეველი ახდენდა განაცხად-ანკეტის სისრულის შემოწმებას (3.2). აღნიშნული ვალდებულებები არ შეასრულა შპს „ა. ს-მა“, თუმცა ეს ფაქტი სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა;

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ შპს „ა. ს-ის“ მიერ ავტომანქანის სალიკვიდაციო ღირებულების დადგენისას, სპეციალური ცოდნის არმქონე პირს არ შეეძლო დაზიანების შესახებ ინფორმაციის ქონა. შპს „ა. ს-ისათვის“, რომელიც ყოველდღიურად ათობით მანქანის შეფასებასა და სესხების გაცემას ახდენს, ახალი არ უნდა იყოს, რომ ავტომანქანის ღირებულების განსაზღვრა უნდა განხორციელებულიყო მისი ვინ კოდის შემოწმებით. შპს „ა. ს-ის“ მიერ 2012 წლის 17 დეკემბერს კასატორისთვის გაგზავნილი წერილის თანახმად, ავტომობილი შეაფასა დამოუკიდებელმა ექსპერტ-შემფასებელმა, რომელიც იყო კომპეტენტური პირი. ავტომობილის შეფასებისას დადგინდა, რომ იგი საუკეთესო მდგომარეობაში იმყოფებოდა და არანაირი პრობლემა არ ჰქონდა, აღნიშნული სიცრუეს წარმოადგენს, რადგან შეფასების დოკუმენტს ხელს აწერს კომპანიის დირექტორი (გამსესხებელი) და მსესხებელი, რომელთაც სათანადო ცოდნა არ გააჩნიათ;

დაზღვევის ხელშეკრულების 7.1 პუნქტის თანახმად, თუ გამოვლინდა, რომ სესხის გაცემის მომენტისათვის სესხის ძირითადი თანხა აღემატება ქონების სალიკვიდაციო ღირებულების 50%-ს, მზღვეველის მიერ გადასახდელი სადაზღვევო ანაზღაურების თანხა შემცირდება ამ ნამეტის 150%-იანი პროპორციით. კონკრეტულ შემთხვევაში, სხვაობა გაცემულსა და გასაცემ ოდენობას შორის არის 8450 აშშ დოლარი, რომლის 150%-ი შეადგენს 12675 აშშ დოლარს, რითაც უნდა შემცირებულიყო სადაზღვევო ანაზღაურება. ზემოაღნიშნული ჩანაწერი ერთგვარ სანქციას წარმოადგენს, რომელიც ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების დარღვევის შემთხვევაში დამრღვევ მხარეს დააწვებოდა ტვირთად. შესაბამისად, სადაზღვევო ანაზღაურების გაცემა აღნიშნული პრინციპით უნდა მომხდარიყო, რაც გამორიცხავდა სარჩელის დაკმაყოფილებას. სააპელაციო სასამართლომ სახელშეკრულებო დანაწესი უგულებელყო, რაც არასწორია;

რეგრესული უფლების რეალიზაცია გულისხმობს შესაბამისი მოქმედებების განხორციელებას მოვალის მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობით წარმოშობილი მოთხოვნის დაკმაყოფილების მიზნით. ის ფაქტი, რომ „ა. ს-მა“ რამდენჯერმე ზეპირად მიმართა მოვალეებს, ასევე, განცხადებით მიმართა საგამოძიებო ორგანოებს, საკმარისი არ არის მოთხოვნის უფლების სამართავად. აუცილებელი იყო მის მიერ სამოქალაქო სამართალწარმოების წამოწყება. ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად, თუ საგნის რეალიზაციის შედეგადაც ვერ მოხდებოდა დამზღვევის მოთხოვნის დაკმაყოფილება (მათ შორის, სადაზღვევო თანხის დაფარვა), დამზღვევი ვალდებული იყო აღსრულება მიექცია მოვალის აქტივებზე. ერთადერთი მოქმედება, რომელიც გამსესხებელმა განახორციელა, იყო საგამოძიებო სამსახურისთვის მიმართვა და თაღლითობის ფაქტეზე გამოძიების დაწყება, მას სამოქალაქო წესით მოთხოვნის უფლების რეალიზება არც უცდია. შესაბამისად, გამსესხებლის მიერ თავისი უფლების რეალიზებაზე უარის თქმა ხელშეკრულების დარღვევას წარმოადგენს. ხელშეკრულების 5.1.4 პუნქტისა და დამზღვევის მიერ მზღვეველისათვის წარდგენილი წერილის შესაბამისად, რეგრესის უფლების განუხორციელებლობა/ფაქტობრივად უარის თქმა, მზღვეველს სადაზღვევო ტრანშის გაცემაზე უარის თქმის უფლებას წარმოუშობს;

გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ნაწილობრივ უარის თქმის ნაწილშიც. სადაზღვევო კომპანიამ მოსარჩელეს აუნაზღაურა გ. ა-ის კუთვნილი სესხის მეორე თვის საპროცენტო სარგებლის თანხა – 2168.79 ლარი. ხელშეკრულების 6.3 პუნქტის მიხედვით, დამზღვევი ვალდებულია, მზღვეველს წერილობითი მოთხოვნიდან 5 სამუშაო დღის ვადაში უკან დაუბრუნოს მიღებული ანაზღაურება, თუ: გამოვლინდა, რომ დამზღვევმა განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებლობით არაზუსტად ან არასრულად შეიტანა ინფორმაცია განაცხად-ანკეტაში, რის გამოც მზღვეველმა არასრულყოფილად შეაფასა სადაზღვევო რისკ-ფაქტორები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ს. ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ს. ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (866.25 ლარი) 70% – 606.37 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ს ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს – შპს „ს. ჯ-ს“ (საიდენტიფიკაციო ნომერი – .............) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (866.25 ლარი, საგადახდო დავალება № 1410173451, გადახდის თარიღი – 2014 წლის 8 სექტემბერი) 70% – 606.37 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე