საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

№ას-76-70-2015 30 მარტი, 2015 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ა. ზ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ჟ. ბ-ე

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 1 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სამკვიდრო მოწმობისა და ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, უძრავი ქონების წილის მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ჟ. ბ-მ მოპასუხეების - ა. და ა. ზ-ის მიმართ და მოითხოვა:

1. 03.09. 2012 წლის სამკვიდრო მოწმობის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა;

2. 2012 წლის 16 ოქტომბრის უძრავი ნივთის ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა;

3. მოპასუხის საკუთრებაში რეგისტრირებული უძრავი ქონების – ქ.თბილისში, …ქ.№…-ის ½ ნაწილის მესაკუთრედ ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილებით:

1. ჟ. ბ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

2. მოსარჩელე ცნობილ იქნა ა. ზ-ის სახელზე საკუთრების უფლებით რიცხული უძრავი ქონების – ქ.თბილისში, … ქ.№…-ის ½ წილიდან ½ წილის (ა.ნ-ა ზ-ის სამკვიდრო ქონების ¼ წილის) მესაკუთრედ;

3. დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 1 დეკემბრის გადაწყვეტილებით:

1. ა. ზ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

2. ჟ. ბ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა;

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება;

4. ჟ. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა;

5. ნაწილობრივ, ½ ნაწილში, ბათილად იქნა ცნობილი ა. ზ-ე 2012 წლის 3 სექტემბერს გაცემული სამკვიდრო მოწმობა (რეგისტრაციის N......), რომლითაც იგი მემკვიდრედ იქნა ცნობილი ა. ზ-ის მთელ სამკვიდრო ქონებაზე;

6. ნაწილობრივ, ½ ნაწილში, ბათილად იქნა ცნობილი ა. ზ-სა და ა. ზ-ეს შორის 2012 წლის 16 ოქტომბერს დადებული ჩუქების ხელშეკრულება, რომლითაც ა. ზ-ემ მის საკუთრებაში აღრიცხული, თბილისში, ...N...-ში მდებარე 337კვ.მ ფართის მქონე უძრავი ნივთის ½ ნაწილი აჩუქა ა. ზ-ეს;

7. ჟ. ბ-ე ცნობილ იქნა საჯარო რეესტრში ა. ზ-ის სახელზე აღრიცხული უძრავ ნივთის – ქ.თბილისში, ... N...-ში მდებარე უძრავი ნივთის ½ ნაწილის მესაკუთრედ;

8. ა. და ა. ზ-ებს ჟ. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრათ ამ უკანასკნელის მიერ ორივე ინსტანციის სასამართლოში სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი თანხის, 300 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ქ.თბილისის ოქტომბრის რაიონის სასამართლოს 1978 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებით დადასტურდა იურიდიული ფაქტი იმის შესახებ, რომ ჟ. კ-ეს ასულ ზ-ზე გაცემული გარდაცვალების მოწმობა ნამდვილად ეკუთვნის ვ. დ. ა. ზ-ის დედას – ა. კ-ს ასულ ზ-ეს, რომელიც გარდაიცვალა 1948 წლის 22 მაისს;

ვ. დ. ა. ზ-ე გარდაიცვალა 1985 წლის ....

1978 წლის 6 ივნისის კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის თანახმად, გარდაცვლილი ჟ. (ა.) კ. ასული ზ-ის საცხოვრებელი სახლის ზარალის (251 მანეთი 53 კაპიკი) თანხაზე, მემკვიდრედ ცნობილ იქნა მისი შვილი – ვ. დ. ძე ზ-ე, მცხოვრები ქ.თბილისში, ... ქ.№..-ში;

ჟ. ვ. ასული ზ-ე დაიბადა 1956 წლის .,.,,.,.,.,,

2001 წლის 24 ნოემბერს გაცემული ქორწინების მოწმობის მიხედვით, ჟ. ზ-ემ მიიღო მეუღლის გვარი – ბ-ე;

ვ. ზ-ის გარდაცვალების შემდგომ, ამ უკანასკნელის სამკვიდროს დაეუფლა შვილი ჟ. ბ-ე, რაც დადასტურდა მოწმეების: ე. გ-ის და ნ. მ-ის ჩვენებებით. ამასთან, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დადასტურდა შვილის, ა. ზ-ის მიერ ვ. ზ-ძის სამკვიდროს დაუფლების ფაქტი. აღნიშნული დადასტურდა თავად მოსარჩელის განმარტებიდანაც;

თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2009 წლის 19 მაისს გაცემული ცნობა-დახასიათებით გამოირკვა, რომ ....N...-ში მდებარე უძრავი ქონება ირიცხებოდა ა. ზ-ის სახელზე;

2012 წლის 3 სექტემბრის სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, ვ. ზ-ის შვილი – ა. ზ-ე პრეტენზიას არ აცხადებდა ა. ზ-ის ქონების იმ წილის მიღებაზე, რომელზეც შესაძლოა პრეტენზია ჰქონოდა ვ. ზ-ეს. ეს უფლება მან ა. ზ-ეს დაუთმო;

2012 წლის 16 ოქტომბრის უძრავი ნივთის ჩუქების ხელშეკრულების თანახმად, ა. ზ-ემ მის საკუთრებაში რიცხული უძრავი ქონების ½ წილი (მდებარე – ქ.თბილისში, .... ქ.№....-ში), აჩუქა მის ძმისშვილს, ა.ზ-ეს;

2012 წლის 18 ოქტომბრის საჯარო რეესტრის ამონაწერით დადგინდა, რომ ქ.თბილისში, ...ქ.N....-ში მდებარე უძრავ ქონებაზე მესაკუთრედ რეგისტრირებულები არიან მოპასუხეები: ა. ზ-ე (1/2 ნაწილი) და ა. ზ-ე (1/2 ნაწილი);

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ვ. ზ-ე დაეუფლა მამკვიდრებლის, ა. ზ-ის დანაშთ ქონებას, ხოლო ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდგომ, სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით მიიღო მოსარჩელე ჟ. ბ-ემ, რომელიც დღესაც ცხოვრობს სადავო ბინაში.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1507-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის მიხედვით, სამოქალაქო კოდექსის ამოქმედების გამო, ძალადაკარგული ნორმატიული აქტების საფუძველზე წარმოშობილი ურთიერთობების მიმართ გამოიყენება ეს ნორმატიული აქტები, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ურთიერთობის მონაწილეებს სურთ ერთმანეთს შორის ურთიერთობა ამ კოდექსით მოაწესრიგონ, ან თუ სამოქალაქო კოდექსი უძრავი ნივთების შესახებ ახალ წესებს ითვალისწინებს.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, დავის გადაწყვეტისას გამოყენებული უნდა ყოფილიყო სამოქალაქო კოდექსის (1964 წლის რედაქციით) შესაბამისი ნორმები, იმის გათვალისწინებით, რომ მამკვიდრებელი 1948 წლის 22 მაისს გარდაიცვალა, ე.ი ვიდრე ამჟამად მოქმედი სამოქალაქო კოდექსი ძალაში შევიდოდა. ამასთან, ურთიერთობის მონაწილეები არ შეთანხმებულან ერთმანეთს შორის ურთიერთობის ამჟამად მოქმედი კოდექსით მოწესრიგებაზე.

სააპელაციო სასამართლომ, საქმის განხილვისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 539-ე მუხლით, ამავე კოდექსის 540-ე მუხლით, 542-ე, 544-ე, 556-ე მუხლებით.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მიერ სამართლებრივი ნორმების ამგვარად განმარტება, რომ რადგან 1964 წელს მოქმედი სამოქალაქო კოდექსი საერთოდ არ ითვალისწინებდა სამკვიდროს ნაწილობრივ მიღების ინსტიტუტს, ე.ი თუ პირმა მიიღო სამკვიდროს ნაწილი, შესაბამისად მან მიიღო მთელი სამკვიდრო. მოცემულ შემთხვევაში, 1978 წლის 6 ივნისის კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის თანახმად, ვ. ზ-ემ მიიღო სამკვიდროს ნაწილი – საცხოვრებელი სახლის ზარალის (251 მანეთი 53 კაპიკი) თანხაზე უფლება, ამდენად, მან მიიღო მამკვიდრებელ ა. ზ-ის სამკვიდრო (აქტივ-პასივები) სრული ოდენობით.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, უდავოდ დგინდება, რომ მამკვიდრებლის – ა. ზ-ის შვილმა, ვ. ზ-ემ, მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ, ფაქტობრივი ფლობით მიიღო სამკვიდრო, კერძოდ, ქ.თბილისში, ... ქ.№...-ში მდებარე საცხოვრებელი სახლი. ამასთან, დადასტურდა ის გარემოება, რომ ვ. ზ-ის პირველი რიგის კანონისმიერმა მემკვიდრემ – მოსარჩელე ჟ. ბ-ემ, სამკვიდროს გახსნის დროისათვის მოქმედი სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964 წლის რედაქციით) 556-ე მუხლით გათვალისწინებული ვადის დაცვით (6 თვის განმავლობაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან), სამკვიდრო ქონების ფაქტიური დაუფლების გზით, მიიღო სამკვიდრო.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაიზიარა აპელანტ ა. ზ-ის მიერ სააპელაციო საჩივარში მითითებული პრეტენზია იმის თაობაზე, რომ საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილებას გააჩნია პრეიუდიციული ძალა მოცემული სამოქალაქო საქმისათვის. ამ გადაწყვეტილებით დადგინდა იურიდიული ფაქტი, რომ ა. ზ-ს მიღებული აქვს დედის – ა. ზ-ის მთლიანი დანაშთი ქონება. სწორედ აღნიშნული სასამართლო გადაწყვეტილება დაედო საფუძვლად ა. ზ-ზე სამკვიდრო მოწმობის გაცემას და სადავო ქონების საჯარო რეესტრში მის სახელზე რეგისტრაციას.

ზემოაღნიშნულთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის ,,ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებსაც თუმცა ემყარება მათი მოთხოვნები, თუ შესაგებელი, მაგრამ დამტკიცებას არ საჭიროებენ. ესენია, ფაქტები, რომლებიც დადგენილია ერთ სამოქალაქო საქმეზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმეების განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ. ამ ნორმის მოთხოვნიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ პრეიუდიციულად დადგენილად მიიჩნია ფაქტები, რომლებიც დადგენილია კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებით, მხოლოდ ერთი აუცილებელი პირობით – თუ სხვა სამოქალაქო საქმის განხილვაში იგივე პირები, ე.ი. იგივე მოსარჩელე, იგივე მოპასუხე, ან იგივე მესამე პირი დამოუკიდებელი მოთხოვნით მონაწილეობს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, სასამართლოსათვის მიმართვის მიზანს განმცხადებლისათვის წარმოადგენდა სამკვიდროს მიღების ფაქტის დადგენა. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებითმ უდავო წარმოება თავისი არსით, არსებითად განსხვავდება სასარჩელო წარმოებისაგან, კერძოდ, სასარჩელო წარმოებისგან განსხვავებით, უდავო წარმოება შესაძლოა მიჩნეულ იქნეს უდავოდ მხოლოდ იმ თვალსაზრისით, რომ ამ დროს არ არსებობს დავა უფლებაზე. უდავო წარმოების დროს დგინდება ფაქტები და არა ამ ფაქტების სამართლებრივი შედეგები.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, განსახილველ შემთხვევაში, იმის გათვალისწინებით, რომ ა. ზ-ის, როგორც კანონისმიერი მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს მიღების ფაქტი არ განხილულა სასარჩელო წარმოების წესით (სასამართლო იურიდიული მნიშვნელობის ფაქტებს ადგენს უდავო წარმოების წესით), საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილებას პრეიუდიციული ძალა ვერ ექნებოდა და ამ გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები საფუძვლად ვერ დაედებოდა მოცემული დავის გადაწყვეტას.

უფრო მეტიც, გარდა იმისა, რომ ეს უდავოდ განსახილველი საქმე არ იყო და ამის თაობაზე ა. ზ-მ იცოდა, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სასამართლოს საერთოდ არ უნდა ემსჯელა სხვის საკუთრებაში არსებული ქონების მემკვიდრედ ა. ზ-ის ცნობაზე, რადგან ა. ზ-ის სამკვიდრო ქონება უკვე მიღებული ჰქონდა ვ. ზ-ეს სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, ხოლო შემდეგ, ფაქტობრივი ფლობით, მის შვილებს: ჟ. ბ-ეს და ა. ზ-ეს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ვ. ზ-ის შვილი, გარდაცვლილი ა. ზ-ის შვილიშვილი, კანონისმიერი მემკვიდრე – ჟ. ბ-ე, სამკვიდროს მისაღებად სამოქალაქო კოდექსის 556–ე მუხლით გათვალისწინებულ ვადაში, ფაქტობრივი ფლობით, დაეუფლა რა სამკვიდროს, შესაბამისად, მოიპოვა სადავო უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლება, რომელიც აბსოლუტური სანივთო უფლებაა და მისი დაცვა უზრუნველყოფილია ნებისმიერი სახის ხელყოფისაგან. აქედან გამომდინარე, მესაკუთრეს უფლება აქვს ნებისმიერ დროს მიმართოს სასამართლოს და მოითხოვოს ხელმყოფებისაგან მის საკუთრებაში არსებულ ნივთზე უფლების დაცვა.

ზემოთ უკვე აღინიშნა, რომ ა. ზ-ის სამკვიდრო ქონება მიიღო ვ. ზ-ემ, ხოლო შემდეგ ფაქტობრივი ფლობით მისმა შვილებმა: ჟ. ბ-ემ და ა. ზ-ემ. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ჟ. ბ-ის სარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა სადავო სახლზე (მდებარე ქ.თბილისი, ... ქ.N..-ის ½ წილზე) მესაკუთრედ ცნობა, აღნიშნული მოთხოვნა საფუძვლიანი იყო და იგი უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

სამოქალაქო სამართალში არსებული კერძო ავტონომიის პრინციპიდან გამომდინარე, მხარეები თავად განკარგავენ თავიანთ მატერიალურ უფლებებს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ა. ზ-ეს სრული უფლება ჰქონდა თავისი წილი სამკვიდრო დაეთმო მესამე პირისათვის – ა. ზ-ის, რაც მან ფაქტობრივად გააკეთა კიდეც, როდესაც შესაბამისი განცხადებით მიმარტა ნოტარიუსს. თავის მხრივ, 2012 წლის 16 ოქტომბრის უძრავი ნივთის ჩუქების ხელშეკრულების თანახმად, ა. ზ-მ მის საკუთრებაში რიცხული უძრავი ქონების ½ წილი (მდებარე – ქ.თბილისში, ... ქ.№...-ში), აჩუქა მის ძმისშვილს, ა. ზ-ეს. ამდენად, ჟ. ბ-ის პრეტენზია იმის შესახებ, რომ მას როგორც ვ. ზ-ის ორიდან ერთ-ერთ შვილს (პირველი რიგის კანონისმიერ მემკვიდრეს) ეკუთვნოდა სადავო უძრავი ნივთის ½ წილი, მართებული იყო, შესაბამისად, დარჩენილი ½ წილი თანაბრად (1/4–1/4 წილი) ეკუთვნოდა ა. ზ-სა და ა. ზ-ეს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელეს, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის საფუძველზე, არ ჰქონდა იურიდიული ინტერესი ა. ზ-სა და ვ.ზ-ეს შორის დადებული ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობის თაობაზე. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული გარიგებით ნაწილობრივ (1/2 ნაწილში) განიკარგა ჟ. ბ-ის სამკვიდრო წილი, რომელიც საკუთრების უფლებით საჯარო რეესტრში არასწორად იყო აღრიცხული ა. ზ-ის სახელზე. ამდენად, მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი დავის საგნის მიმართ ნათლად იყო გამოკვეთილი და არ არსებობდა ამ საფუძვლით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ზ-ემ.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა 1964 წლის სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 556-ე მუხლი, ეს ნორმა კონკრეტულად მიუთითებდა, თუ რა შემთხვევაში ჩაითვლებოდა სამკვიდრო მიღებულად და დღეს მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-3 ნაწილისგან განსხვავებით, სამკვიდროს ნაწილობრივ მიღებასთან დაკავშირებით რაიმე დათქმას არ აკეთებდა. სწორედ აღნიშნულის გათვალისწინებით, ახალმა სამოქალაქო კოდექსმა დააკონკრეტა, რომ სამკვიდრო ქონების ნაწილობრივ მიღება ნიშნავს სამკვიდროს მთლიანი ქონების მიღებას. განსახილველ შემთხვევაში, 1978 წლის 6 ივნისის სამკვიდრო მოწმობაში მითითებულია, რომ ა. ზ-ის საცხოვრებელი სახლის ზარალის 251მან. და 53 კაპ. თანხაზე მემკვიდრედ ცნობილია ვ. ზ-ძე, მაგრამ ჟ. ბ-ეს საქმეზე არ წარმოუდგენია რაიმე სახის მტკიცებულება და არც სააპელაციო სასამართლოს გამოუკვლევია, მიიღო თუ არა სამკვიდრო მოწმობაში მითითებული 251მან. და 53 კაპ. ვ. ზ-ემ.

სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2012 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილება, რომელიც კანონიერ ძალაშია შესული;

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივი დასაბუთების 4.6 პუნქტში სასამართლომ ჟ.ბ-ის მიერ სამკვიდრო ქონების დაუფლების დასადასტურებლად მიუთითა ორი მოწმის ჩვენებაზე, თუმცა გაურკვეველია, დეტალურად თუ რა ჩვენება მისცეს ამ მოწმეებმა, ამასთან, სამკვიდროს გახსნიდან მრავალი წლის შემდეგ, იგი საკმარისი იყო თუ არა სხვა მტკიცებულებებისა და დოკუმენტების გარეშე იმის სამტკიცებლად, რომ მოსარჩელე ნამდვილად ფაქტობრივი ფლობით დაეუფლა სამკვიდრო ქონებას;

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ზ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ა. ზ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ვ. დ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. ზ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ა. ზ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ვ. დ-ის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, გადახდის თარიღი – 2015 წლის 16 იანვარი, საგადახდო დავალება ....... ) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე