¹ ბს-790-377(კ-05) 27 აპრილი, 2006წ., ქ.თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: ნ. წკეპლაძე (თავმჯდომარე),

ლ. ლაზარაშვილი (მომხსენებელი),

ნ. სხირტლაძე

დავის საგანი: საკუთრების უფლების ცნობა.

აღწერილობითი ნაწილი:

2002წ. 9 დეკემბერს თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულ სასამართლოს სასარჩელო განცხადებით მიმართა შპს “ჯ...ის” დირექტორმა თ. მ-მა მოპასუხე ქ. თბილისის ქონების მართვის სამმართველოს მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა იურიდიული ფაქტის დადგენა იმის თაობაზე, რომ 1994 წლამდე და შემდეგ შპს “ჯ...ა”, როგორც მესაკუთრე, ფლობდა 116,87 კვ.მ სასტერილიზაციო საამქროს და 224,7 კვ.მ ავტოსარემონტო ბოქსებს.

მოსარჩელე მოთხოვნის დაკმაყოფილებას ითხოვდა სკ-ის 155-ე მუხლის საფუძველზე, შემდეგი საფუძვლებით:

1989 წელს გადაწყდა ქ. თბილისის სამრეცხაოს აშენება საავადმყოფოებისა და პროფილაქტიკური დაწესებულებებისათვის. ჯანდაცვის მინისტრის 1989წ. 27 სექტემბრის ¹284 ბრძანებით მოსარჩელე დაინიშნა სამინისტროს დაქვემდებარებაში არსებული სამრეცხაოს დირექტორად. 1991 წელს შედგა მშენებლობის ხარჯთაღრიცხვა. 1992წ. 11 სექტემბერს ჯანდაცვის მინისტრის წერილით სამრეცხაოსათვის გამოიყო 1600 კვ.მ მიწის ფართობი. შენობა აშენდა, თუმცა არასტაბილური ვითარების გამო მისი ექსპლოატაციაში გაშვება ვერ მოხერხდა. 1992წ. 2 დეკემბერს ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის ¹658 ბრძანებით შეთანხმებულ იქნა ცენტრალური მექანიკური სამრეცხაოსა და სტერილიზაციის საწარმოს შენობის გაფართოების პროექტი, ქ. თბილისის მერიის 1992წ. 26 ოქტომბრის ¹1403 განკარგულების საფუძველზე მიეცათ მიშენების უფლება და აშენდა 132 კვ.მ ნაგებობა. 1993წ. 13 თებერვლის ჯანდაცვის მინისტრის ბრძანებით გაუქმდა სამეურნეო ანგარიშზე მყოფ დაწესებულებათა და ორგანიზაციათა რესპუბლიკური სამმართველო და დაისვა საკითხი ამ სამმართველოს დაქვემდებარებაში მყოფ დაწესებულება-ორგანიზაციათა ადგილობრივი მმართველობის ორგანოებისათვის უშუალო დაქვემდებარებაში გადაცემის შესახებ დამოუკიდებელი იურიდიული პირის სტატუსის შენარჩუნებით. ამ უკანასკნელთა სიაში იყო თბილისის მექანიკური სამრეცხაოც, რომელიც დამოუკიდებლად იქნა აყვანილი აღრიცხვაზე ისანი-სამგორის საგადასახადო ინსპექციაში. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის 1995წ. 11 ოქტომბრის ¹456 განკარგულებით ექსპლოატაციაში მიღებული იყო საწარმოს ბალანსზე რიცხული 284 კვ.მ ერთსართულიანი ნაგებობა და ტექაღრიცხვის სამსახურს დაევალა მისი აღრიცხვა, მაგრამ არ იქნა ექსპლოატაციაში მიღებული ავტოტექმომსახურების ცალკე მდგარი ბოქსები და აქვე ამ დროისათვის აშენებული სასტერილიზაციო შენობა. მექანიკური სამრეცხაოს ქიმწმენდის ძირითადი კორპუსის ფართი შეადგენდა 426,13 კვ.მ-ს, ასევე ცალკე იდგა 116,87 კვ.მ სასტერილიზაციო შენობა და 224,7 კვ.მ ავტოსარემონტო ბოქსები. აღნიშნული დადგენილი იყო საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სპეციალისტის 2002წ. 29 ოქტომბრის ცნობით. ასევე არსებობდა წითელი ხაზების გეგმა, რომელიც შედგენილი იყო 1996წ. 21 თებერვალს და რომლითაც დგინდებოდა, რომ სამივე შენობა განლაგებული იყო 2400 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე.

თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 10 იანვრის გადაწყვეტილებით შპს “ჯ...ის” სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, შპს “ჯ...ა” ცნობილ იქნა ... ¹1-ში მდებარე 116,87 კვ.მ სასტერილიზაციო საამქროს, 224,7 კვ.მ ავტოსარემონტო ბოქსების და ძირითად კორპუსებზე არსებული 132 კვ.მ მიშენების კეთილსინდისიერ მფლობელად; ქ. თბილისის მიწის მართვის დეპარტამენტს დაევალა საჯარო რეესტრში მფლობელობის გატარება.

რაიონული სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “... საქართველოს” დირექტორმა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით შპს “ჯ...ის” სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2003წ. 20 თებერვლის განჩინებით შპს “... საქართველოს” სააპელაციო საჩივარი დაუშვებლობის გამო დარჩა განუხილველად. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სსკ-ის 396-ე მუხლის შესაბამისად, რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების გასაჩივრება შეეძლოთ მხარეებს და დამოუკიდებელი მოთხოვნის უფლების მქონე მესამე პირებს. მოცემულ დავაში მხარეები იყვნენ შპს “ჯ...ა” და ქ. თბილისის სახელმწიფო ქონების მართვის სამმართველო, შპს “... საქართველო” არც მხარეს და არც დამოუკიდებელი მოთხოვნის მქონე მესამე პირს არ წარმოადგენდა, რის გამოც სააპელაციო საჩივარი დაუშვებლად ცნობას ექვემდებარებოდა.

სააპელაციო სასამართლოს აღნიშნული განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა შპს “... საქართველომ”. კერძო საჩივრის ავტორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სააპელაციო საჩივრის წარმოებაში მიღება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2003წ. 12 მარტის განჩინებით შპს “... საქართველოს” კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და საქმის მასალებთან ერთად საქართველოს უზენაეს სასამართლოში გადაიგზავნა.

2003წ. 14 მარტს შპს “... საქართველოს” დირექტორმა განცხადებით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, რომლითაც უარი განაცხადა კერძო საჩივრის განხილვაზე და მოითხოვა საქმის წარმოების შეწყვეტა. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატის 2003წ. 24 აპრილის განჩინებით შპს “... საქართველოს” კერძო საჩივართან დაკავშირებით საქმის წარმოება შეწყდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2003წ. 20 თებერვლის განჩინება.

2003წ. 14 მარტს შპს “... საქართველომ” განცხადებით მიმართა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონულ სასამართლოს და მოითხოვა ამავე სასამართლოს 2003წ. 10 იანვრის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა და საქმის წარმოების განახლება შემდეგი საფუძვლებით:

1999წ. 29 იანვარს გაცემულ იქნა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა, რომლის თანახმად ... ქ. ¹1-ში მდებარე 2400 კვ.მ მიწის ნაკვეთი გადავიდა შპს “... საქართველოს” საკუთრებაში. ამასთან, შპს “... საქართველომ” გამოისყიდა აღნიშნული ნაკვეთის მომიჯნავე 1340 კვ.მ ნაკვეთი და აქედან გამომდინარე, წარმოადგენდა 3740 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს. შპს “ჯ...ის” მიერ სარჩელში დასახელებული შენობა-ნაგებობის ნაწილი მდებარეობდა სწორედ შპს “... საქართველოს” კუთვნილ მიწაზე, ნაწილი კი მის მომიჯნავედ _ ... კლინიკური საავადმყოფოს ტერიტორიაზე. სასამართლომ ისე გამოიტანა გადაწყვეტილება და დაადგინა უძრავ ქონებაზე მფლობელობა, რომ არ გამოურკვევია შესაბამისი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის ვინაობა, რაც, განმცხადებლის აზრით, წარმოადგენდა გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველს სსკ-ის 422-ე მუხლის პირველი ნაწილის “ბ” ქვეპუნქტის თანახმად.

თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 1 ოქტომბრის განჩინებით შპს “... საქართველოს” განცხადება დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 10 იანვრის გადაწყვეტილება და საქმეზე განახლდა წარმოება. საქმის განხილვაში მიწვეულ იქნენ შპს “... საქართველო” და ... კლინიკური საავადმყოფო.

თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 26 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს “ჯ...ის” დირექტორ თ. მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება დაეფუძნა შემდეგ მოტივებს:

რაიონულმა სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს “... საქართველომ” კონკურსის წესით შეიძინა ... ¹1-ში მდებარე 293,375 კვ.მ სასტერილიზაციო საამქრო, რაზედაც 1999წ. 29 იანვარს გაიცა საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობა. აღნიშნულ შენობაზე ჯერ კიდევ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1995წ. 30 ოქტომბრის ¹466 განკარგულებისა და თბილისის არქიტექტურის და პერსპექტიული განვითარების საქმეთა დეპარტამენტის 1996წ. 21 თებერვლის მიწის ნაკვეთის გეგმის თანახმად, მიმაგრებულ იქნა 2400 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. სასტერილიზაციო საამქროს პრივატიზების შემდეგ აღნიშნული მიწის ფართი გადავიდა შპს “... საქართველოს” სარგებლობაში. “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის ამოქმედების შემდეგ შპს “... საქართველომ” ამავე კანონის საფუძველზე გადაიხადა მიწის ნაკვეთის დადგენილი ღირებულება და გახდა მისი მესაკუთრე. იმავდროულად, მან გამოისყიდა მომიჯნავედ მდებარე 1340 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მთლიანობაში მის საკუთრებაში აღმოჩნდა 3740 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და 293,37 კვ.მ სასტერილიზაციო საამქრო. სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ სარჩელში მითითებული 132 კვ.მ ავტოსარემონტო ბოქსები და ძირითად კორპუსზე მიშენებული 132 კვ.მ მდებარეობდა დასახელებულ 3740 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე, ხოლო ნაწილი ამ შენობებისა _ კლინიკური საავადმყოფოს ტერიტორიაზე. თბილისის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის 1999წ. 27 აპრილის ¹706 წერილში მითითებული იყო, რომ ისნის რაიონის გამგეობაში 1992 წლიდან, თბილისის მერიის არქიტექტურისა და დაგეგმარების სამსახურში კი 1990 წლიდან დღემდე ... ქ. ¹1-ში არსებულ მექანიკურ სამრეცხაოს და სტერილიზაციის საწარმოს ტერიტორიაზე დამხმარე სათავსების მშენებლობაზე ნებართვები არ გაცემულა და არსებული მშენებარე ობიექტები წარმოადგენდა უკანონო ნაგებობებს. საქმეში წარდგენილი იყო თბილისის საოლქო სასამართლოს 1999წ. 16 ნოემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რომლითაც თ. მ-ი გამოსახლებულ იქნა სადავო ტერიტორიიდან. გარდა ამისა, რაიონული სასამართლოს განმარტებით, არსებობდა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 1999წ. 29 ნოემბრის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რომლითაც დგინდებოდა, რომ შპს “ჯ...ა” არ წარმოადგენდა თბილისის დამოუკიდებელი ცენტრალიზებული მექანიკური სამრეცხაოსა და სტერილიზაციის საწარმოს უფლებამონაცვლეს. რაიონულმა სასამართლომ მიუთითა საჯარო რეეტრის ამონაწერზე, რომლის თანახმად, სადავო მიწა ეკუთვნოდა შპს “... საქართველოს” და ... კლინიკურ საავადმყოფოს.

რაიონული სასამართლოს ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ჯ...მ”, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება. აპელანტის მოსაზრებით, საქმეში არსებობდა მტკიცებულებები, რომლებითაც დასტურდებოდა, რომ შპს “... საქართველოს” ... ¹1-ში მიწის ფართი გამოყოფილი არ ჰქონდა. საქმეში ასევე წარდგენილი იყო ქ. თბილისის ისანი-სამგორის საგადასახადო დეპარტამენტის 2003წ. 27 თებერვლის ¹04/469 წერილი, რომლის თანახმად, მიწის თანხა _ 620 ლარი შპს “ჯ...ას” შეტანილი ჰქონდა. ქონების მართვის სამმართველომ ყოფილი მთავარი არქიტექტორის მ. ჩ-ის მიერ ყალბ დოკუმენტებზე წარდგენით შპს “... საქართველოს” დაუმტკიცა 3740 კვ.მ მიწის ფართი. ამ საკითხზე აღძრული იყო სისხლის სამართლის საქმე, რომელშიც იგი დაზარალებულად იქნა ცნობილი.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2004წ. 24 დეკემბრის განჩინებით შპს “ჯ...ის” სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 26 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მოტივები მდგომარეობს შემდეგში:

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, “ფიზიკური პირებისა და კერძო სამართლის იურიდიული პირების სარგებლობაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის კერძო საკუთრებად გამოცხადების შესახებ” კანონის მე-2 მუხლის “ა” პუნქტის თანახმად, კერძო სამართლის იურიდიულ პირებს საკუთრების უფლება მიენიჭათ პრივატიზებულ საწარმოთა სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე. 1999წ. 29 იანვარს გაცემული საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობით შპს “... საქართველომ” კონკურის წესით შეიძინა თბილისში, ... ¹1-ში მდებარე 293,375 კვ.მ სასტერილიზაციო საამქრო. თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1995წ. 30 ოქტომბრის ¹466 განკარგულების და თბილისის არქიტექტურისა და ქალაქის პერსპექტიული განვითარების საქმეთა დეპარტამენტის 1996წ. 21 თებერვლის მიწის ნაკვეთის გეგმის თანახმად, ზემოაღნიშნულ შენობაზე მიმაგრებული იყო 2400 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. დასახელებული კანონის შესაბამისად, შპს “... საქართველომ” გადაიხადა მიწის ნაკვეთის ღირებულება და მოიპოვა მასზე საკუთრების უფლება. მოგვიანებით, მან შეიძინა მომიჯნავედ მდებარე 1340 კვ.მ და საბოლოოდ მის საკუთრებაში აღმოჩნდა 293,375 კვ.მ სასტერილიზაციო საამქრო და 3740 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია, რომ სადავო 224,7 კვ.მ ავტოსარემონტო ბოქსები და ძირითად კორპუსზე მიშენებული 116,87 კვ.მ სასტერილიზაციო საამქრო მდებარეობდა სწორედ ამ მიწის ნაკვეთზე, რომელზეც მოსარჩელეს არავითარი უფლება არ გააჩნდა. სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, თვით მოსარჩელის მიერ დასახელებული გარემოებების, ავტოსარემონტო ბოქსებისა და სასტერილიზაციო საამქროს მის მიერ აშენების დადასტურებულად მიჩნევის შემთხვევაშიც არ შეიძლებოდა იგი მათ მესაკუთრედ ყოფილიყო ცნობილი, ვინაიდან თბილისის არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის 1999წ. 27 აპრილის ¹706 წერილით დასტურდებოდა, რომ ... ¹1-ში არსებულ მექანიკურ სამრეცხაოსა და სასტერილიზაციო საწარმოს ტერიტორიაზე მშენებლობის ნებართვები არ გაცემულა და ისინი წარმოადგენდნენ უკანონო ნაგებობებს. შესაბამისად, არ არსებობდა სადავო ობიექტების მართლზომიერ მფლობელად და მით უფრო, მესაკუთრედ მოსარჩელის მიჩნევის სამართლებრივი საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს “ჯ...ის” დირექტორმა თ. მ-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

კასატორის მოსაზრებით, გაურკვეველია გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში რის საფუძველზე მიუთითა სასამართლომ მოწინააღმდეგე მხარედ შპს “... კლინიკური საავადმყოფოს” დირექტორი, მაშინ როდესაც მანამდე ჩატარებულ სასამართლო სხდომებზე იგი მიწვეული არ ყოფილა. კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ საქმეში არსებულ მტკიცებულებებზე დაყრდნობით პირველი ინსტანციის სასამართლოს უფლება არ ჰქონდა, გაეუქმებინა თბილისის ისანი-სამგორის რაიონული სასამართლოს 2003წ. 10 იანვრის გადაწყვეტილება, ვინაიდან საქმეში იყო საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2003წ. 24 აპრილის განჩინება, ქ. თბილისის მთავარი არქიტექტორის 1992წ. ¹698 ბრძანება, მასთან დადებული იყო 1996წ. ¹221 ხელშეკრულება, საპროექტო ხარჯთაღრიცხვა, დირექტორ ბ-ის 2003წ. 29 იანვრის ¹04150 განცხადება და 2003წ. 14 მარტის ¹0466-67 მიმართვა. კასატორის მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა პროკურორის მიერ აღძრული სისხლის სამართლის საქმეები ყალბი დოკუმენტების დამზადება-გასაღების ფაქტზე, მათზე წარდგენილი ცნობებით.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის საფუძვლების გამოკვლევის შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს “ჯ...ის” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004წ. 24 დეკემბრის განჩინება, საქმე ხელახლა განსახილველად გადაეცეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში შპს “ჯ...ის” სარჩელი, რომლითაც, საქმის მასალების თანახმად, მოსარჩელე ითხოვს იურიდიული ფაქტის დადგენას კონკრეტული უძრავი ქონების საკუთრების უფლებით ფლობის თაობაზე, არ განეკუთვნება ადმინისტრაციული სამართალწარმოებით განსახილველ საქმეს. აღნიშნულზე გავლენას ვერ მოახდენს ის გარემოება, რომ საქმეზე ერთ-ერთი მოპასუხეა ადმინისტრაციული ორგანო _ თბილისის ქონების მართვის სამმართველო. რეალურად, მის მიმართ მოსარჩელის მოთხოვნა არ არის მიმართული. დადგენილია, რომ სადავო ქონება, რომელზეც მოსარჩელე ითხოვს საკუთრების უფლების დადგენას, განთავსებულია კერძო პირების საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე და დავაც ამ პირებთან არსებობს. ამდენად, გამოირიცხება ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული საქმის არსებობა.

ამასთან, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის მოთხოვნიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციული წესით საქმის განსჯადობისათვის ამოსავალია, სადავო სამართალურთიერთობა გამომდინარეობდეს ადმინისტრაციული სამართლის კანონმდებლობიდან, ანუ ატარებდეს ადმინისტრაციულსამართლებრივ შინაარსს, რაც მოცემულ შემთხვევაში გამოირიცხება. სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მოსარჩელე მიუთითებს სკ-ის 155-ე მუხლზე, ადმინისტრაციული კანონმდებლობის ნორმა არც სააპელაციო სასამართლოს აქვს გამოყენებული დავის გადაწყვეტისას. სადავო ურთიერთობა სამოქალაქო შინაარსის მატარებელია და მისი ძირითადი სამართლებრივი საფუძველია სკ-ის ნორმები მფლობელობისა და საკუთრების შესახებ.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე მუხლის მე-2 ნაწილით რეგლამენტირებული უფლება შესაბამისი იურისდიქციის მქონე სასამართლოზე სახელმწიფოსაგან მოითხოვს სასამართლო განსჯადობის ზუსტად განსაზღვრას და განხორციელებას, რაც, თავის მხრივ, წარმოადგენს სამართლიანი სასამართლოს თაობაზე პირის ძირითადი უფლების უზრუნველყოფის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან გარანტიას.

მოცემულ შემთხვევაში საქმე განხილულია გვარეობითი განსჯადობის წესების დარღვევით, შესაბამისად, მართლმსაჯულება განხორციელებულია არაუფლებამოსილი სასამართლოს მიერ, რის გამოც დარღვეულია ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-5, 26-ე მუხლების, სსკ-ის მე-11 მუხლის, 394-ე მუხლის “ა” ქვეპუნქტის მოთხოვნები.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26-ე მუხლის თანახმად მოცემული საქმე განსჯადობით განსახილველად უნდა გადაეგზავნოს უფლებამოსილ _ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას. სამოქალაქო საქმეთა პალატამ სწორად უნდა განსაზღვროს საქმეზე სათანადო მოპასუხეთა წრე და შესაბამისად გადაწყვიტოს სადავო საკითხი.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სსკ-ის მე-11 მუხლით, 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს “ჯ...ის” საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა პალატის 2004წ. 24 დეკემბრის განჩინება;

3. საქმე განსახილველად გადაეცეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.