№ას-1205-1147-2014 4 მარტი, 2015 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატის
შემადგენლობა
ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ს. ...... ჯ-ი“ (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – შ.პ.ს „ა. ........ ც-ი“ (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 9 ოქტომბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – თანხის დაკისრება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი
შპს „ა. ........ ც-მა“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ს. ...... ჯ-ის“ წინააღმდეგ თანხის დაკისრების თაობაზე შემდეგი დასაბუთებით:
მოსარჩელემ საქართველოს მთავრობის 14.05.2012 წლის №177 დადგენილების შესაბამისად, სამედიცინო მომსახურება გაუწია შპს „ს. ...... ჯ-ის“ მიერ სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამებით დაზღვეულ პირებს 2013 წლის ივლისში. გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულებამ შეადგინა 74 396.00 ლარი. საქართველოს მთავრობის 14.05.2012 წლის №177 დადგენილების შესაბამისად, გადახდა უნდა განხორციელებულიყო 2013 წლის 30 აგვისტომდე. მიუხედავად მოსარჩელის მხრიდან არაერთი თხოვნისა, სადაზღვევო კომპანიის მიერ დღემდე არ არის გადახდილი ზემოაღნიშნული სამედიცინო მომსახურებისთვის გათვალისწინებული ანაზღაურება. მოსარჩელემ მოითხოვა ასევე მოპასუხისათვის პირგასამტეხლოს დაკისრება ასანაზღაურებელი თანხის 0.1 % ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ შპს „ს. ...... ჯ.ს“, შპს „ს. .... ჯ-სა“ და სს „ჩ. ო. კ-ს“ შორის იყო გაფორმებული შეთანხმება სამედიცინო მომსახურების გაწევასა და გაწეულ სამედიცინო მომსახურებაზე დოკუმენტების დამუშავებისა და გაწეული სამუშაოს ღირებულების სამედიცინო მომსახურების გამწევზე ანაზღაურების თაობაზე. შესაბამისად, გაწეული სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურებაზე ვალდებულ პირს არ წარმოადგენს შპს „ს. ....... ჯ-ი“. გარდა ამისა მხარეთა შორის არ არის გაფორმებული ურთიერთშედარების აქტი, რომლითაც წარმოიშობა მზღვეველის ვალდებულება თანხის ანგარიშსწორებაზე.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 5 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს „ა. ........ ც-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება შპს „ს. ...... ჯ-მა“ გაასაჩივრა თბილისის სააპელაციო სასამართლოში.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2014 წლის 9 ოქტომბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
მოსარჩელემ საქართველოს მთავრობის 14.05.2012 წლის №177 დადგენილების შესაბამისად სამედიცინო მომსახურება გაუწია შპს „ს. .... ჯ-ის“ მიერ სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამებით დაზღვეულ პირებს 2013 წლის ივლისში და გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულებამ შეადგინა - 74 396.00 ლარი (ტ. I, ს.ფ. 24-27).
სსიპ სამედიცინო მედიაციის სამსახურის 31.10.2013წ. რეკომენდაციით დაკმაყოფილდა შპს ა. ...... ც-ის“ სარჩელი და შპს „ს. ..... ჯ-ს” გადასახდელად დაეკისრა 74 396.00 ლარის და 2013 წლის 31 აგვისტოდან პირგასამტეხლოს - 74,40 ლარის გადახდა ყოველდღიურად. რეკომენდაცია დადასტურებულია სამედიცინო მედიაციის სამსახურის საბჭოს მიერ (ტ. I, ს.ფ. 145-153).
2013 წლის ივლისის თვეში გაწეული სამედიცინო მომსახურების ამსახველი საანგარიშგებო დოკუმენტაცია მოპასუხეს წარედგინა 2013 წლის 02 აგვისტოს (ტ. I, ს.ფ.22, 87).
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „ს. ...... ჯ-ს” წარმოეშვა ვალდებულება შპს ა. ....... ც-ისათვის” გადაეხადა გაწეული მომსახურების საფასური 74 396.00 ლარი.
სასამართლომ აღნიშნა, რომ შპს „ს. ..... ჯ-ის“ 2013 წლის 16 სექტემბრით დათარიღებული წერილის თანახმად (ს.ფ. 83) ივლისის თვეში გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულებიდან, 74 396 ლარიდან ანაზღაურებას დაექვემდებარა 13 638 ლარი, დაკორექტირებულმა თანხამ შეადგინა 60 758 ლარი, ხოლო მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი სს ,,ჩ. ო. კ-ის” შეტყობინებით #5261 აღიარებულია ასევე 39 557.10 ლარი, ამრიგად, დაკორექტირებულმა თანხამ ჯამში შეადგინა 21 200,90 ლარი.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს მთავრობის 14.05.2012 წლის №177 დადგენილებით დამტკიცებული სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამების ფარგლებში სამდიცინო და სადაზღვევო მომსახურების მიწოდების წესების მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტზე, რომელიც განსაზღვრავს იმ შემთხვევას, როცა მზღვეველი უფლებამოსილია არ აუნაზღაუროს მიმწოდებელს სადაზღვევო შემთხვევა. პალატამ აღნიშნა, რომ მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი ინფორმაციები თანხების დაკორექტირების შესახებ არ შეიცავს მითითებას, კონკრეტულად რომელი საფუძვლებით მოხდა თანხების კორექტირება, ასევე არ არის გამყარებული სხვა რაიმე მტკიცებულებებით, აღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ მოპასუხის მიერ წარდგენილი დოკუმენტები, რომელიც ასახავს მხოლოდ მოპასუხის მოსაზრებას სადავო თანხების კორექტირებასთან დაკავშირებით, არ წარმოადგენდა საკმარის მტკიცებულებას იმის დასადასტურებლად, რომ მოპასუხე არ იყო ვალდებული აენაზღაურებინა მოსარჩელის მიერ გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულება სრულად. ამასთან, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა ხსენებული დოკუმენტების მოსარჩელისათვის ჩაბარების ფაქტი.
სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქართველოს მთავრობის 14.05.2012წ. N177-ე დადგენილების მე-6 მუხლი ადგენს ანგარიშგების და ანგარიშსწორების პირობებს. მისი როგორც ძველი, ისე ახალი რედაქცია ადგენს ქცევის შემდეგ წესს: მიმწოდებლის მიერ საანგარიშგებო დოკუმენტაციის მზღვეველისათვის წერილობითი ან ელექტრონული ფორმით მიწოდების დროს მხარეთა შორის ფორმდება შესაბამისი წერილობითი ან ელექტრონული მიღება-ჩაბარების აქტი, რაც ადასტურებს იმას, რომ მიმწოდებელმა მზღვეველს დროულად წარუდგინა შესაბამისი დოკუმენტაცია, ხოლო მზღვეველმა ჩაიბარა იგი. მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმების შემდეგ მზღვეველი აგებს პასუხს ჩაბარებული დოკუმენტაციის დაკარგვისათვის ან შემთხვევითი განადგურებისათვის (პუნქტი 4). ამავე მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად: მზღვეველი ვალდებულია საანგარიშგებო დოკუმენტაციის მიღებიდან 15 (თხუთმეტი) სამუშაო დღის განმავლობაში განახორციელოს საანგარიშგებო დოკუმენტაციის ინსპექტირება და მიმწოდებელთან წერილობით ან ელექტრონულად გააფორმოს ურთიერთშედარების აქტი, რომელსაც თან ერთვის რეესტრი შემთხვევების მიხედვით. რეესტრი უნდა მოიცავდეს ინფორმაციას თითოეული შემთხვევის თაობაზე აღიარებული და კორექტირებული თანხების შესახებ. მზღვეველმა ურთიერთშეთანხმების აქტის საფუძველზე აღიარებული თანხის გადარიცხვა უნდა მოახდინოს არა უგვიანეს ამ პერიოდის დამთავრებიდან 4 (ოთხი) სამუშაო დღის ვადაში.
ამრიგად, სასამართლომ დაასკვნა, რომ საანგარიშგებო დოკუმენტების ინსპექტირება და ურთიერთშედარების აქტის გაფორმება მზღვეველის მოვალეობაა. პალატამ მიაჩნია, რომ ისეთ პირობებში, როცა კლინიკას მზღვეველისათვის მიწოდებული აქვს საანგარიშგებო დოკუმენტაცია, მზღვევლის მხრიდან ურთიერთშედარების აქტის არგაფორმება არ შეიძლებოდა გამხდარიყო კლინიკის მიერ გაწეული სამედიცინო მომსახურების ანაზღურებაზე უარის თქმის საფუძველი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოპასუხეს საანგარიშგებო დოკუმენტაციის მისთვის წარდგენიდან 19 სამუშაო დღეში, 2013 წლის 29 აგვისტოს წარმოეშვა მოსარჩელისათვის სარჩელით სადავო თანხის ანაზღაურების ვალდებულება, რაც მას არ შეუსრულებია. მოპასუხეს არც აღიარებული, ანაზღაურებას დაქვემდებარებული თანხები გადაუხდია ხსენებული დადგენილებით განსაზღვრულ ვადაში.
სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ მომსახურების ანაზღაურებაზე ვალდებულ პირს წარმოადგენდა შპს „ს. .... ჯ-ი”, ვინაიდან როგორც საქმის მასალებით დგინდება შპს „ა. ...... ც-მა“ სამედიცინო მომსახურება გაუწია სწორედ შპს „ს. ..... ჯ-ის” მიერ დაზღვეულ პირებს, ხოლო მოპასუხის პოზიცია რომ გარკვეული კონტიგენტის სამედიცინო მომსახურების უზრუნველყოფაზე პასუხისმგებელი იყო სხვა კლინიკა, ვერ გახდებოდა შპს „ა. ...... ც-ის“ მიერ გაწეული მომსახურების ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელი სუბიექტის ცვლილების საფუძველი.
სასამართლომ მიუთითა საქართველოს მთავრობის 2012 წლის 14 მაისის №177 დადგენილების მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის „ი“ ქვეპუნქტზე, რომლის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის შესაბამისად, მიმწოდებელი უფლებამოსილია დაზღვეულთათვის გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების ანაზღაურების ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვადის დარღვევის შემთხვევაში მზღვეველს მოსთხოვოს პირგასამტეხლოს გადახდა ასანაზღაურებელი თანხის 0,1%-ის ოდენობით ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე. პირგასამტეხლოს გადახდა მზღვეველს არ ათავისუფლებს წარმოშობილი დავალიანების ძირითადი თანხის დაფარვის ვალდებულებისაგან.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ შპს „ს. ..... ჯ-ს’’ შპს ა. ...... ც-ის’’ სასარგებლოდ მართებულად დაეკისრა პირგასამტეხლოს გადახდა 2013 წლის 31 აგვისტოდან ყოველდღიურად გადაწყვეტილების აღსრულებამდე 74,40 ლარის ოდენობით.
სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის შესაბამისად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია, მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება. ამავე კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან.
სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას.
ვინაიდან დადგენილია, რომ შპს „ს. .... ჯ-ს“ არ აუნაზღაურებია 2013 წლის ივლისში შპს „ს. .... ჯ-ის“ მიერ სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამებით დაზღვეულ პირებისათვის გაწეული მომსახურების საფასური 74 396.00 ლარი, სასამართლომ მიიჩნია, რომ საფუძვლიანი იყო სარჩელი აღნიშნული თანხის მოპასუხისათვის დაკისრების თაობაზე.
პალატამ ასევე მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 417-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, პირგასამტეხლო არის მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრული ფულადი თანხა, რომელიც მოვალემ უნდა გადაიხადოს ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულებისათვის. ამავე კოდექსის 418-ე მუხლის თანახმად, ხელშეკრულების მხარეებს შეუძლიათ თავისუფლად განსაზღვრონ პირგასამტეხლო, რომელიც შეიძლება აღემატებოდეს შესაძლო ზიანს. შეთანხმება პირგასამტეხლოს შესახებ მოითხოვს წერილობით ფორმას.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, თბილისის საქალაქო სასამართლომ მართებულად დააკისრა მოპაუხეს გაწეული მომსახურების ღირებულების აუნაზღაურებლობის გამო კანონმდებლობით განსაზღვრული პირგასამტეხლო - ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე. ასანაზღაურებელი თანხის 0,1%-ის ოდენობით.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე შპს „ს. ..... ჯ-მა“ შეიტანა საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.
კასატორის განმარტებით, მხარეთა შორის არ გაფორმებულა საქართველოს მთავრობის 2012 წლის 14 მაისს №177 დადგენილებით გათვალისწინებული ურთიერთშედარების აქტი, რომლითაც ზუსტად განისაზღვრება სამედიცინო მომსახურეობის მზღვეველის მიერ ასანაზღაურებელი თანხის ოდენობა და მისი ანაზღაურების. სამედიცინო დაწესებულების მიერ ს. კომპანიისთვის მხოლოდ საანგარიშგებო დოკუმენტაციის მიწოდება კი არ წარმოადგენს გაწეული მომსახურეობის ანგარიშსწორების საფუძველს.
კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის ფაქტი, რომ კასატორს, როგორც მზღვეველს და სს „ჩ. ო. კ-ს“ შორის არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობის ფარგლებში 2013 წლის 1 მარტიდან მზღვეველის მიერ სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში დაზღვეულ პირთა ცალკეული კონტიგენტის სამედიცინო მომსახურების უზრუნველყოფას, ასევე აღნიშნულ პირებზე გაწეულ სამედიცინო მომსახურებაზე ინპორმაციის/დოკუმენტაციის დამუშავებას, მზღვეველისთვის მიწოდებას და კლინიკასთან რეგულირების შედეგად განსაზღვრული გადასახდელი თანხების ანგარიშსწორებას სრულად უზრუნველყოფს სს „ჩ. ო. კ-ა“. აღნიშნული ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ ცნობილი იყო მოწინააღმდეგე მხარისთვის. სააპელაციო სასამართლომ ასევე არ გაითვალისწინა ის ფაქტიც, რომ კასატორს, როგორც მზღვევლსა და შპს „მ. პ. ს-ოს“ შორის არსებული სახელშეკრულებო ურთიერთობის ფარგლებში 2013 წლის 01 მაისიდან მზღვეველის მიერ სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში დაზღვეულ პირთა კონტიგენტის (გარდა სამეგრელო-ზემო სვანეთის რეგიონსა და აფხაზეთში დადგენილების ფარგლებში დაზღვეული პირებისა) სამედიცინო მომსახურების უზრუნველყოფას, ასევე აღნიშნულ პირებზე გაწეულ სამედიცინო მომსახურებაზე ინფორმაციის დოკუმნეტაციის დამუშავებას, მზღვეველისთვის მიწოდებას და კლინიკასთან რეგულირების შედეგად განსაზღვრული გადასახდელი თანხების ანგარიშსწორებას სრულად უზრუნველყოფს შპს „მ. პ. ს-ო“. სწორედ აღნიშნული ხელშეკრულებიდან მოხდა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ წარმოდგენილი სამედიცინო მომსახურების ღირებულების თანხის დაკორექტირება, რაც სასამართლოს მიერ არ იქნა მხედველობაში მიღებული.
სასამართლომ ასევე არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ საქართველოს მთავრობის №528 დადგენილებით შევიდა ცვლილება საქართველოს მთავრობის №177 დადგენილებაში, რომლის შესაბამისად, მიმწოდებელი უფლებამოსილია დაზღვეულთათვის გაწეული სამედიცინო მომსახურეობის ღირებულების ანაზღაურების ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვადის დარღვევის შემთხვევაში, მზღვეველს მოსთხოვოს პირგასამტეხლოს გადახდა 2014 წლის 8 აგვისტომდე პერიოდზე ასანაზღაურებელი თანხის 0.1 % ოდენობით, ხოლო 2014 წლის 8 აგვისტოდან შემდგომ პერიოდზე ასანაზღაურებელი თანხის 0.02 %-ის ოდენობით. შესაბამისად კასატორმა მიიჩნია, რომ უნდა მომხდარიყო პირგასამტეხლოს ოდენობის შემცირება.
საკასაციო საჩივარზე შესაგებელი წარმოადგინა მოწინააღმდეგე მხარის შპს „ა. ..... ც-ის“ წარმომადგენელმა, რომელიც არ დაეთანხა საკასაციო პრეტენზიას და აღნიშნა, რომ კასატორის მიერ ერთი ვალდებულების - „ურთიერთშედარების აქტის“ გაფორმების - შეუსრულებლობა ვერ განიხილება მისი სხვა ვალდებულების გამომრიცხავ გარემოებად. ამასთან, რომელიმე სხვა სამედიცინო დაწესებულებასთან (სს „ჩ. ო. კ-სთან“, შპს „მ. პ. ს-სთან“) რაიმე სახელშეკრულებო ურთიერთობაში ყოფნა არ ათავისუფლებს მზღვეველს მისი დაზღვეულებისათვის გაწეული მომსახურების ანაზღაურების ვალდებულებისაგან.
რაც შეეხება პირგასამტეხლოს დაკისრების საკითხს, მოწინააღმდეგე მხარე არ დაეთანხმა კასატორის მოსაზრებას მისი შემცირების თაობაზე და აღნიშნა, რომ საქართველოს მთავრობის 14.05.2012 წ. #177 დადგენილებაში განხორციელებული ცვლილება ეხება პირგასამტეხლოს განაკვეთის შემცირებას 2014 წლის 8 აგვისტოს შემდგომ წარმოშობილ დავალიანებაზე, რაც მოცემულ შემთხვევაზე ვერ გავრცელდება.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 ნოემბრის განჩინებით შპს „ს. ...... ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ს. ..... ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან ამ კატეგორიის საქმეებზე უკვე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა (იხ. სუს განჩინება Nას-1147-1394-05; სუს განჩინება N3კ-1133-02; სუს განჩინება N3კ-1155-02; სუს განჩინება Nას-7-362-07; განჩინება Nას-819-771-2012).
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ს. .... ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 5 578,55 ლარის 70% – 3 904,98 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა
1. შპს „ს. ...... ჯ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;
2. კასატორ შპს „ს. ..... ჯ-ს“ დაუბრუნდეს მის მიერ (საიდენტიფიკაციო კოდი: .......) 2014 წლის 7 ნოემბერს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 5 578,55 ლარის 70% – 3 904,98 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი REPLGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური
მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი
ბ. ალავიძე
