№ას-1279-1219-2014 13 მარტი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სსიპ „სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარეები – ნ. ა-ი, ლ. პ-ა (მოსარჩელეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 21 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ანდერძის ნამდვილობის დადგენა, მოსარჩელეების ანდერძისმიერ მემკვიდრეებად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ნ. ა-მა და ლ. პ-ამ სარჩელი აღძრეს სსიპ „სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს“ მიმართ ანდერძის ნამდვილობის დადგენისა და მოსარჩელეების ანდერძისმიერ მემკვიდრეებად ცნობის თაობაზე შემდეგი დასაბუთებით:

მოსარჩელეები წლების განმავლობაში უვლიდნენ მეზობლად მცხოვრებ მარტოხელა მოხუცებულ ნ. ვ-ას, რომელსაც არ ჰყავს მემკვიდრეები. ნ. ვ-ა მოხუცებულობისა და ავადმყოფობის გამო საჭიროებდა მოვლას. მისი საავადმყოფოში ყოფნის პერიოდში მოსარჩელეები უზრუნველყოფდნენ როგორც მედიკამენტებით, ასევე საკვები პროდუქტებით. მადლიერების ნიშნად ნ. ვ-ამ მისი კუთვნილი ბინა აჩუქა ნ. ა-ს და ლ. პ-ას, რაზეც შეადგინა ჩუქების ხელწერილი დათარიღებული 2008 წლის 2 ივნისს და მოაწერა ხელი. ჩუქების ხელწერილის შედგენას ესწრებოდნენ საავადმყოფოს ექიმები. ხოლო საავადმყოფოდან სახლში დაბრუნების შემდეგ, ნ. ვ-ამ შეადგინა ანდერძი, რომელსაც მისივე კარნახით ადგენდა ერთ-ერთი მეზობელი ნ. პ-ა-ი-ე, ხოლო ხელი მოაწერეს დამსწრე პირებმა და თავად მოანდერძემ.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ წარმოდგენილი ანდერძი არ აკმაყოფილებს შინაურული ანდერძის ფორმას, ვინაიდან ანდერძი არ არის შედგენილი მოანდერძის მიერ. ანდერძი არ არის დადასტურებული სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული მუხლების დაცვით. სარჩელს ერთვის ცნობა ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ, რომელშიც აღნიშნულია, რომ ავადმყოფი ნ. ვ-ა საავადმყოფოში მიყვანილი იქნა უგონო მდგომარეობაში, არ შედიოდა კონტაქტში და მიღებული ჰქონდა თავის ტრამვა, რაც არ მისცემდა მას საშუალებას სახლში დაბრუნების შემდგომ, იმავე დღეს შეედგინა სადავო ანდერძი. ამასთან, კატეგორიული ფორმით პასუხის გაცემა ვერ მოხერხდა ექსპერტიზის მიერ გამოსაკვლევი ხელმოწერის მარტივი აგებულებისა და შესაბამისი ნიმუშების სიმცირის გამო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 21 მაისის გადაწყვეტილებით ნ. ა-ის და ლ. პ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა: დადგინდა 2008 წლის 9 ივნისს ნ. ვ-ას მიერ შედგენილი ანდერძის ნამდვილობა; ცნობილ იქნენ ნ. ა-ი და ლ. პ-ა ანდერძიემიერ მემკვიდრეებად უძრავი ქონების, მდებარე: ქ. თბილისი, გ-ის რ-ნი, დაბა ზ-ი, თ-ის ქ. #... „ა“, ბინა #3.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ „სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ“.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 21 ოქტომბრის განჩინებით სსიპ „სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 21 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ნ. ვ-ას სამკვიდრო ქონებას წარმოადგენს უძრავი ქონება, მდებარე, ქ.თბილისი, გ-ის რ-ნი, დაბა ზ-ი, თ-ის ქ. №..ა, ბინა №..

საქართველოს სსრ დეპუტატთა საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის მიერ 1987 წლის 2 ნოემბერს გაცემული №... ორდერის თანახმად, ნ. ი-ს ასულ ვ-ას, რომლის ოჯახი შედგებოდა ერთი სულისაგან, საკუთრებაში გადაეცა უძრავი ქონება, მდებარე, ქ. თბილისი, გ-ის რ/ნ, დაბა ზ-ი, თ-ის ქ. №..ა, ბინა №.. (ს.ფ. 45, ტ. 1).

საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სამოქალაქო რეესტრის სააგენტოს საინფორმაციო - სამისამართო ბიუროს მიერ გაცემული საინფორმაციო ბარათის (ს.ფ. 34, ტ. 1) შესაბამისად, ნ. ვ-ა 1988 წლის 23 თებერვლიდან რეგისტრირებული იყო მისამართზე მცხეთა, დ. ზ-ი, თ-ის ქ. №..., ხოლო რეგისტრაციიდან მოიხსნა 2008 წლის 16 ივნისს, გარდაცვალების გამო. გარდაცვალების თარიღია 2008 წლის 11 ივნისი (ს.ფ. 35, ტ. 1).

2013 წლის 4 ივლისს სსიპ საქართველოს ნოტარიუსთა პალატის მიერ გაცემული ინფორმაციის თანახმად, ნ. ვ-ას დანაშთ ქონებაზე, გარდა ნ. ა-ისა და ლ. პ-ასი, სხვა პირებს (მემკვიდრეებს) ნოტარიუსისთვის არ მიუმართავთ (ს.ფ. 35-36, ტ. 1).

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ გარდაცვლილი ნ. ვ-ას სამკვიდრო ქონებას წარმოადგენდა უძრავი ქონება, მდებარე, ქ. თბილისი, გ-ის რ/ნ, დაბა ზ-ი, თ-ის ქ. №..., ბინა №..., რომელზეც საკუთრებაში მიღების პრეტენზია განაცხადეს მხოლოდ ნ. ა-მა და ლ. პ-ამ.

ნ. ვ-ამ მისი კუთვნილი უძრავი ქონება, მდებარე, ქ. თბილისი, გ-ის რ-ნი, დაბა ზ-ი, თ-ის ქ. №..., ბინა №..., უანდერძა მეზობლებს - ნ. ა-სა და ლ. პ-ას.

საქმეში წარმოდგენილი 2008 წლის 9 ივნისს შედგენილი შინაურული ანდერძის მიხედვით, ნ. ი-ს ასულმა ვ-ამ მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, მდებარე, გ-ის რ/ნ, დაბა ზაჰესი, თ-ის ქ. №..., ბინა №.., უანდერძა მისი კარის მეზობლებს, ნ. ა-სა და ლ. პ-ას (ს.ფ. 19-20, ტ. 1).

საქმეში წარმოდგენილი ჯანმრთელობის ცნობის შესაბამისად სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2008 წლის 9 ივნისისათვის პაციენტის დიაგნოზი იყო მარჯვენა მხრივი ზ/წილოვანი პნევმონია, რკინადეფიციტური ანემია, დისცირკულატორული ენცეფალოპათია. აღნიშნული ცნობის შესაბამისად, მართალია, დგინდებოდა, რომ სტაციონარში მიყვანის დროისათვის, 2008 წლის 30 მაისს პაციენტი იყო მძიმე მდგომარეობაში, თუმცა, გაწერის დროისათვის - 2008 წლის 9 ივნისს, მისი მდგომარეობა გაუმჯობესდა და იგი „ადეკვატური“ იყო (ს.ფ. 48, ტ. 1).

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოსარჩელეთა მიერ წარმოდგენილი სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ბიუროს დასკვნის თანახმად, 2008 წლის 9 ივნისს შედგენილ შინაურულ ანდერძზე ქვედა მარჯვენა მხარეს შესრულებული ხელმოწერა, სავარაუდოდ, შესრულებულია ნ. ვ-ას მიერ. ექსპერტის მიერ კატეგორიული ფორმით პასუხის გაცემა ვერ მოხერხდა გამოსაკვლევი ხელმოწერის მარტივი აგებულების და შესაბამისი ნიმუშების სიმცირის გამო (ს.ფ. 25-30, ტ. 1).

პალატამ სასამართლო სხდომაზე დაკითხული ექსპერტის ც. ზ-ას განმარტების შესაბამისად დაასკვნა, რომ ექსპერტიზით არ გამოირიცხა მოანდერძის მიერ ანდერძზე ხელის მოწერა (იხ. 2014 წლის 28 მარტის სასამართლო სხდომის ოქმი 11:34:40-11:37:37). ანდერძზე ხელის მომწერმა პირებმა, თ. ე-მ და ი. ს-ემ სასამართლოზე მოწმის სტატუსით დაკითხვისას ასევე დაადასტურეს, რომ 2008 წლის 9 ივნისს პირადად ესწრებოდნენ შინაურული ანდერძის შედგენას და პირადად მოაწერეს ხელი ზემოაღნიშნულ ანდერძს (იხ. 2014 წლის 19 მაისის სასამართლო სხდომის ოქმი 15:00:24-15:13:13).

მამკვიდრებლის - ნ. ვ-ას მიერ უძრავი ქონების მოსარჩელეებისათვის ანდერძით გადაცემის ნამდვილობა დაადასტურეს ასევე ანდერძის შედგენისას იქ მყოფმა მეზობლებმა - მ. ო-მა და მ. ი-მა (იხ. 2014 წლის 28 მარტის სასამართლო სხდომის ოქმი 12:07:26-12:37:10).

სააპელაციო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის შესაბამისად განმარტა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებებს - ექსპერტიზის დასკვნასა და მოწმეთა ჩვენებებს მოპასუხე მხარემ დაუპირისპირა მხოლოდ ზეპირი ახსნა-განმარტება. შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხე მხარემ, მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთის ფარგლებში, სასამართლოს ვერ დაუდასტურა ანდერძის ბათილობის საფუძვლები.

საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1357-ე, 1358-ე და 1359-ე მუხლებზე მითითებით, სააპელაციო პალატა დაეთანხმა აპელანტის განმარტებას, რომ სადავო ანდერძი შედგენილია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებული ფორმის დაუცველად. ნ. ვ-ამ მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება მდებარე, გ-ის რ/ნ, დაბა ზ-ი, თ-ის ქ. №..., ბინა №..., ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე აჩუქა მის კარის მეზობლებს - ნ. ა-სა და ლ. პ-ას.

საქმეში წარმოდგენილი, მარტივი წერილობითი ფორმით შედგენილი ჩუქების ხელშეკრულების შესაბამისად პალატამ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ ნ. ი-ს ასულმა ვ-ამ უძრავი ქონება, მდებარე, გლდანის რ-ნი, დაბა ზაჰესი, თ-ის ქ. №..., ბინა №..., აჩუქა მოსარჩელეებს - ნ. ა-ს და ლ. პ-ას (ს.ფ. 22, ტ. 1).

სამოქალაქო კოდექსის 323-ე და 183-ე მუხლების თანახმად, სასამართლომ განმარტა, რომ უძრავი ნივთის გადაცემასთან დაკავშირებული გარიგებები აუცილებლად წერილობით ფორმით უნდა გაფორმდეს. პალატამ აღნიშნა, რომ ჩუქების ხელშეკრულება შედგენილია მარტივი წერილობითი ფორმით, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, გარიგების ნამდვილობის მიზნებისათვის, სავსებით საკმარისია.

რაც შეეხება გამოვლენილი ნების ნამდვილობას, სააპელაციო სასამართომ, ამ მხრივ, ნიშანდობლივად მიიჩნია, რომ ჩუქების ხელშეკრულებას ადასტურებენ დამსწრე პირები - მორიგე ექიმი და თერაპიული სერვისის კოორდინატორი. მათ სასამართლო სხდომაზეც განმარტეს ნ. ვ-ას მიერ მოსარჩელეებისათვის უძრავი ქონების ჩუქების თაობაზე გამოვლენილი ნების გაცნობიერებული ხასიათი და შესაბამისად, მისი ნამდვილობა (იხ. 2014 წლის 28 მარტის სასამართლო სხდომის ოქმი 11:39:14-12:06:47). მოპასუხე მხარეს კი არც ჩუქების ხელშეკრულებასთან დაკავშირებით წარმოუდგენია შესაბამის მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა ჩუქების ხელშეკრულების ბათილობის საფუძვლები.

პალატამ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მართალია, დასტურდება, რომ სადავო ანდერძი შედგენილია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით გათვალისწინებულ მოთხოვნათა დაუცველად, კერძოდ, ანდერძი უშუალოდ მოანდერძის მიერ არ არის დაწერილი, თუმცა, საქმის მასალებით დგინდება, რომ ის, სრულად გამოხატავს აწ გარდაცვლილ ნ. ვ-ას ნამდვილ ნებას, სიკვდილის შემთხვევაში თავისი ქონების მოსარჩელეთათვის დატოვების შესახებ. პალატამ დამატებით განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთებოდა ანდერძის შედგენის იმგვარი ნაკლი, რომელიც ანდერძის შედგენისათვის კანონით გათვალისწინებული მოთხოვნების დაუცველობის საფუძვლით, მის ბათილობას იწვევს, ვინაიდან ანდერძი ხელმოწერილია მოანდერძის მიერ. ხოლო აღნიშნულ დავაში უმთავრესი და გადამწყვეტია მამკვიდრებლის ნამდვილი ნების დადგენა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ანდერძის გაფორმებასთან დაკავშირებული ყველა წესი, რომელიც ნორმატიული აქტებითაა დადგენილი, ემსახურება ერთადერთ მიზანს - მოანდერძის ნების სწორად დაფიქსირებას. აქედან გამომდინარე, ანდერძის ბათილობას საფუძვლად შეიძლება დაედოს მხოლოდ ისეთი დარღვევა, რომელიც საეჭვოს გახდის მოანდერძის ნების ნამდვილობას.

განსახილველ შემთხვევაში, ის გარემოება, რომ მოანდერძემ პირადად არ დაწერა ანდერძი და მხოლოდ ხელმოწერაა მის მიერ შესრულებული, სასამართლოს აზრით, არ წარმოადგენდა ანდერძის შედგენისათვის კანონით დადგენილი წესების ისეთ დარღვევას, რომელიც თვით მოანდერძის ნების გამოვლენის ნამდვილობას აყენებს ეჭვქვეშ, ამიტომ პალატამ ზემოხსენებული კანონდარღვევა ანდერძის ბათილობის საფუძვლად არ მიიჩნია.

სასამართლოს განმარტებით, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ დადგინდებოდა ანდერძის ბათილობის სამართლებრივი საფუძვლები, უძრავ ქონების გადაცემაზე აწ გარდაცვლილი ნ. ვ-ას ნების ნამდვილობას ადასტურებდა მის მიერ შედგენილი ჩუქების ხელშეკრულება, რომლის ბათილობის საფუძვლებიც აპელანტმა მხარემ ვერ დაუდასტურა სასამართლოს. უფრო მეტიც, აღნიშნული გარიგება აპელანტის მიერ სააპელაციო საჩივრით შეცილებულიც კი არ ყოფილა. შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ საქმეში წარმოდგენილი ჩუქების ხელშეკრულება აკმაყოფილებდა რა გარიგების ნამდვილობისათვის კანონით გათვალისწინებულ ყველა კრიტერიუმს, ამიტომ მხოლოდ მასზე აპელირებით, შესაძლებელი იყო ნ. ვ-ას ნების ნამდვილობის დადგენა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე სსიპ „სახელმწიფო ქონების ეროვნულმა სააგენტომ“ შეიტანა საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ მართებულად არ შეაფასა მოანდერძის სწორად აღქმის უნარი ანდერძის შედგენისას და უგულებელყო სამოქალაქო კოდექსის 1344-ე, 1345-ე, 1358-ე და 1364-ე მუხლების მოთხოვნები. სასამართლომ ასევე არასწორად შეაფასა მოწმეთა ჩვენებები, ვინაიდან სხდომაზე დაკითხულმა ყველა მოწმემ დაადასტურა ის ფაქტი, რომ ნ. ვ-ას საავადმყოფოდან გამოწერის და სახლში მისვლის დღესვე, ძალიან მოკლე დროში მოხდა ანდერძის შედგენა. კასატორის აზრით, რაიმე განზრახვა რომ არ ჰქონოდათ მოსარჩელეებს, უბრალოდ ადამიანური ეთიკიდან გამომდინარე, ელვის სისწრაფით არ დაიწყებდნენ ანდერძის შედგენას.

კასატორი ასევე აღნიშნავს, რომ ექსპერტის დასკვნაში მითითებული წინადადება - კატეგორიული ფორმით პასუხის გაცემა ვერ მოხერხდა გამოსაკვლევი ხელმოწერის მარტივი აგებულებისა და შესაბამისი ნიმუშების სიმცირის გამო, საკმარისი არ არის იმის მიჩნევისთვის, რომ ხელმოწერა ჩაითვალოს მოანდერძის მიერ შესრულებულად.

საკასაციო საჩივრის ავტორი ასევე არ დაეთანხმა სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ ჩუქების ხელშეკრულების მარტივი წერილობითი ფორმით არსებობა გარიგების ნამდვილობის მიზნებისთვის სავსებით საკმარისია და აღნიშნა, რომ ხელშეკრულება უნდა დაიდოს წერილობით, დამოწმდეს სანოტარო წესით და რეგისტრირებული იქნეს საჯარო რეესტრში, რაც განსახილველ შემთხვევაში სახეზე არ არის. შესაბამისად, უძრავი ნივთის ჩუქებას ადგილი არა აქვს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 24 დეკემბრის განჩინებით სსიპ „სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს“ საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ „სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, ანდერძის შედგენისათვის კანონით დადგენილი წესების დარღვევის ანდერძის ბათილობის საფუძვლად მიჩნევის შესახებ (იხ. სუსგ №ას-1412-1629-05, 2006 წლის 21 ივლისი).

შესაბამისად, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სსიპ „სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. სსიპ „სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე