№ას-263-247-2014 10 მარტი, 2015 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შ. შ-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. ნ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2013 წლის 8 აპრილს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა შ. შ-ემ მოპასუხე ლ. ნ-ის მიმართ და მოითხოვა მოპასუხისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ 140000 ლარის დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 7 ივნისის გადაწყვეტილებით შ. შ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შ. შ-ის კანონიერმა წარმომადგენელმა ლ. ს-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება, კერძოდ, მოპასუხისათვის 75000 ლარის დაკისრება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 იანვრის განჩინებით შ. შ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

2008 წლის 9 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მ. შ-ემ ქ.თბილისში, ...... 6...-6...-ში მდებარე უძრავი ქონებიდან მისი კუთვნილი 5/9 წილი მიყიდა ლ.ნ-ს;

ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ნასყიდობის საგანზე მესაკუთრედ რეგისტრირებული იყო ლ.ნ-ი;

2011 წლის 5 აგვისტოს გარდაიცვალა მ. შ-ე;

2012 წლის 21 მარტის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, მ. შ-ის სამკვიდრო ქონებიდან 1/2 ნაწილზე მემკვიდრე იყო შ. შ-ე;

მყიდველს შესრულებული ჰქონდა ნასყიდობის საფასურის გადახდის ვალდებულება;

ნასყიდობის ხელშეკრულების მე-4 მუხლის თანახმად, მხარეთა შეთანხმებით ნასყიდობის საგანი გაიყიდა 140000 ლარად. ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, ნასყიდობის საგანი გამყიდველს უნდა გადაეცა ხელშეკრულების გაფორმების დღეს.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მხარეთა შორის სადავო იყო 2008 წლის 9 ივნისის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეთანხმებული ფასის მყიდველის მიერ გადახდის ფაქტი.

სადავო საკითხთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებები, რომლებზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნას და შესაგებელს.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა სახელშეკრულებო ვალდებულებიდან გამომდინარე სამოქალაქო სამართლებრივი პასუხისმგებლობის დაკისრებასთან დაკავშირებით მხარეთა მტკიცების ტვირთზე და განმარტა, რომ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოების დაუდასტურებლობის შემთხვევაში, სასამართლომ უნდა განსაზღვროს, თუ რომელ მხარეს ეკისრება ამ ფაქტის მტკიცების ტვირთი და ფაქტის დაუმტკიცებლობის არახელსაყრელი შედეგები უნდა დააკისროს იმ მხარეს, რომელსაც ამ ფაქტის დამტკიცება ევალებოდა. მტკიცებულებათა წარმოდგენის მოვალეობას მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტის დასადგენად, კანონმდებელი აკისრებს იმ მხარეს, რომლისთვისაც ეს უფრო ადვილი და მოსახერხებელია. სახელშეკრულებო ურთიერთობებიდან წარმოშობილი ვალდებულების შეუსრულებლობით გამოწვეულ სარჩელებში მოსარჩელემ უნდა დაამტკიცოს, ანუ მას ეკისრება იმ ფაქტების მტკიცების ტვირთი, რომ ასეთი ურთიერთობა არსებობს და დადგა ამ ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულების შესრულების დრო, ხოლო მოპასუხემ უნდა ამტკიცოს ფაქტები, რომლებიც კანონის თანახმად აბრკოლებენ ამ ურთიერთობის წარმოშობას. ამრიგად, მოსარჩელე მოვალეა დაამტკიცოს ფაქტები, რომელთა საფუძველზე შეიძლება გაკეთდეს დასკვნა გადაწყვეტილებისათვის მნიშვნელობის მქონე სხვა ფაქტების არსებობის ვარაუდის შესახებ, ხოლო იმ ფაქტების მტკიცების ტვირთი, რომლებიც ასეთ ვარაუდს გააქარწყლებენ – დაკისრებული აქვს მოპასუხეს. ფაქტების დამტკიცებას იწყებს მოსარჩელე, რომელმაც უნდა დაამტკიცოს მის მიერ მოპასუხისადმი წაყენებული მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი. მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც მოსარჩელე დაამტკიცებს ამ ფაქტებს, მტკიცების ტვირთი გადადის მოპასუხეზე. ფაქტები, რომლებიც ივარაუდება მოსარჩელის სასარგებლოდ, უნდა დაამტკიცოს მოპასუხემ, რაც იმას ნიშნავს, რომ მოსარჩელე თავისუფალია ამ ფაქტების დამტკიცებისაგან.

მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელის მოთხოვნა ეფუძნებოდა მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულებიდან გამომდინარე თანხის გადახდაზე ვალდებულების არსებობას. ზოგადად, ვალდებულების შესრულება, მისი, როგორც შესაგებლის საფუძვლისა და ამასთან, პოზიტიურად მტკიცების ფაქტის (თანხის გადახდის) დადასტურება ეკისრება მოპასუხე მხარეს. თუმცა, აღნიშნული განმარტების მიუხედავად, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, იმ შემთხვევაში, როდესაც ნასყიდობის საგანზე (ქონებაზე) საკუთრების უფლება გადაცემულია, ანუ ქონებაზე (უძრავი ქონება) აღრიცხულია მყიდველის საკუთრების უფლება, არსებობს საფუძველი მყიდველის მიერ ნასყიდობის ფასის გადახდის ვარაუდისათვის, რაც საბოლოო ჯამში განაპირობებს მყიდველის მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობის მტკიცების ტვირთის გამყიდველისათვის დაკისრებას. აქვე, სააპელაციო სასამართლომ შენიშნა, რომ გამყიდველის მიერ ქონებაზე საკუთრების უფლების გადაცემის არსებობისას, მყიდველის მიერ ნასყიდობის ფასის გადახდის უარყოფის მტკიცების გამყიდველისათვის დაკისრება ავტომატურ რეჟიმში არასწორია, ისევე, როგორც იმავე პირობებში მყიდველს არ უნდა მოეთხოვოს ნასყიდობის ფასის გადახდის მტკიცება სამოქალაქო კოდექსის 429-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესიდან გამომდინარე. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, მტკიცების ტვირთის ამა თუ იმ მხარისათვის დაკისრების საკითხი ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში უნდა გადაწყდეს საქმის მასალებში არსებული მტკიცებულებების (მათ შორის მხარეთა განმარტებების) ერთობლიობაში შეფასების გზით.

მოცემულ შემთხვევაში, სადავო ხელშეკრულების თანახმად, მხარეთა განცხადებით, ნასყიდობის საგანი გაიყიდა 140000 ლარად. დადგინდა ასევე, ნასყიდობის საგნის მყიდველისათვის იმავე დღეს, 2008 წლის 9 ივლისს, გადაცემა (ხელშეკრულების მე-.. პუნქტი). სამოქალაქო კოდექსის 369-ე მუხლის მიხედვით, იმ პირს, რომელსაც ვალდებულება აკისრია ორმხრივი ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, შეუძლია უარი თქვას ვალდებულების შესრულებაზე საპასუხო მოქმედების განხორციელებამდე, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა იგი ვალდებული იყო თავისი ვალდებულება წინასწარ შეესრულებინა. საქმეში წარდგენილი ნასყიდობის ხელშეკრულების სიტყვა-სიტყვითი, ლოგიკური და შინაარსობრივი განმარტებიდან ნათლად ჩანს, რომ გამყიდველის მიერ ნასყიდობის საგნის მყიდველზე გადაცემას წინ უძღოდა მყიდველის ვალდებულება, გადაეხადა ნასყიდობის ფასი. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს შეეძლო ხელშეკრულების ნოტარიალურად დამოწმებისთანავე განეცხადებინა უარი თავის მხრივ ვალდებულების შესრულებაზე (ნასყიდობის საგნის გადაცემაზე), სანამ არ მიიღებდა საპასუხო შესრულებას (ნასყიდობის ფასის გადახდას). როგორც საქმის მასალებით დადგინდა, სადავო ქონება საკუთრების უფლებით აღრიცხული იყო მოპასუხის სახელზე. სააპელაციო სასამართლომ აქვე შენიშნა, რომ ხელშეკრულებით არ დგინდებოდა მხარეთა შეთანხმება ნასყიდობის ფასის მომავალში გადახდის თაობაზე.

ამდენად, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, მოცემულ შემთხვევაში, ნასყიდობის ფასის გადახდის მტკიცების ტვირთი, თავისი ქმედებით, რაც გამოიხატა ნასყიდობის საგნის მყიდველისათვის გადაცემაში, იკისრა გამყიდველმა. ამასთან, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვეოდა, მოსარჩელემ (გამყიდველმა) ვერ დაადასტურა ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხის მიუღებლობა, იგი შემოიფარგლა მხოლოდ ზოგადი მითითებით კონკრეტული მტკიცების გარეშე. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ უსაფუძვლო იყო აპელანტის (მოსარჩელის) პრეტენზია მყიდველის მიერ 2008 წლის 9 ივნისის უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეთანხმებული ფასის გადაუხდელობასთან დაკავშირებით და არ უნდა გაზიარებულიყო. სააპელაციო სასამართლოს ეს რწმენა კიდევ უფრო მეტად გაამყარა იმ გარემოებამ, რომ სადავო ხელშეკრულების დადებიდან მ. შ.ის (გამყიდველი) გარდაცვალებამდე (2011 წლის აგვისტო), დაახლოებით 3 წლის განმავლობაში, გამყიდველს სადავოდ არ გაუხდია მყიდველის მიერ ნასყიდობის ფასის გადაუხდელობა ან ნაწილობრივ გადახდა.

საქმის განხილვისას, სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილით, რომლის თანახმად, ვალდებულების ძალით კრედიტორი უფლებამოსილია მოსთხოვოს მოვალეს რაიმე მოქმედების შესრულება, ამავე კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით, რომლის მიხედვით, ვალდებულების წარმოშობისათვის აუცილებელია მონაწილეთა შორის ხელშეკრულება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ვალდებულება წარმოიშობა ზიანის მიყენების (დელიქტის), უსაფუძვლო გამდიდრების ან კანონით გათვალისწინებული სხვა საფუძვლებიდან. სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, ნასყიდობის ხელშეკრულებით გამყიდველი მოვალეა გადასცეს მყიდველს საკუთრების უფლება ქონებაზე, მასთან დაკავშირებული საბუთები და მიაწოდოს საქონელი. მყიდველი მოვალეა გადაუხადოს გამყიდველს შეთანხმებული ფასი და მიიღოს ნაყიდი ქონება.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება არის ორმხრივი, კონსესუალური და სასყიდლიანი ხელშეკრულება. იგი ორმხრივ მავალდებულებელი გარიგებაა, რაც გამოიხატება, ერთი მხრივ, გამყიდველის ვალდებულებაში, გადასცეს მყიდველს საკუთრების უფლება ქონებაზე, მასთან დაკავშირებული საბუთები და მიაწოდოს საქონელი, ხოლო, მეორე მხრივ, მყიდველის ვალდებულებაში, გადაუხადოს გამყიდველს შეთანხმებული ფასი და მიიღოს ქონება.

მოცემულ შემთხვევაში, დადასტურდა გამყიდველის მიერ ვალდებულების შეუსრულებლობის ფაქტი. ამასთან, როგორც აღინიშნა, მოსარჩელემ ვერ უზრუნველყო რა, მისი მტკიცების ტვირთის სათანადო რეალიზება, არ დგინდებოდა მოპასუხის მიერ ნასყიდობის ფასის გადაუხდელობის შესახებ გარემოება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა ნასყიდობის სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე მხარეთა უფლება-მოვალეობებს, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მართებულად შეფასდა დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი საკითხები და საბოლოოდ, სწორი გადაწყვეტილება იქნა მიღებული. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ წარდგენილი სააპელაციო საჩივარი არ დააკმაყოფილა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დატოვა.

საააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შ.შ-ემ.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

სადავო მოთხოვნასთან დაკავშირებით მოსარჩელემ წარადგინა მემკვიდრეობის მოწმობა, მ. შ-ის გარდაცვალების მოწმობა, ამ უკანასკნელსა და ლ. ნ-ლს შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება. ხსენებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებაში დაფიქსირებულია, რომ ნასყიდობის საგანი გაიყიდა 140000 ლარად. ხელშეკრულების საფუძველზე, ნასყიდობის საგანი გამყიდველს უნდა გადაეცა ხელშეკრულების გაფორმების დღეს, ხოლო თანხის გადაცემის თარიღი და ვადა არ დადგენილა.

ამდენად, ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, გამყიდველი ვალდებული იყო ნასყიდობის საგანი გადაეცა იმავე დღეს. ეს ვალდებულება მ.ბ შ-ემ კეთილსინდისიერად შეასრულა. მყიდველი დღესაც მითითებულ სახლში ცხოვრობს, იგი იმ დროისთვისაც იქ ცხოვრობდა და ხელს არაფერი უშლიდა ქონების საჯარო რეესტრში თავის საკუთრებაში აღრიცხვაში. ის გარემოება, რომ მხარეებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულება არ შეიცავს მითითებას საფასურის გადახდის ვადის შესახებ, გამყიდველს უფლებას არ ართმევს, მოსთხოვოს მყიდველს აღნიშნული თანხის ანაზღაურება. ამასთან, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი არ შეიძლება გახდეს ის ფაქტი, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებიდან (2008 წლის 9 ივნისი) მ. შ.ის გარდაცვალებამდე (201//……….) არსებულ დროის მონაკვეთში, ამ უკანასკნელს სასამართლო წესით არ მოუთხოვია მოპასუხე ლ. ნ-ან ნასყიდობის საფასურის გადახდა. მ. შ-ეს წინასწარ ვერ ეცოდინებოდა საეჭვო ვითარებაში მისი გარდაცვალების შესაძლებლობის თაობაზე, წინააღმდეგ შემთხვევაში იგი სარჩელს სიცოცხლეშივე შეიტანდა;

არასწორია სასამართლოს მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ მართალია, ზოგადად, ვალდებულების შესრულების (მოცემულ შემთხვევაში, თანხის გადახდის) მტკიცების ფაქტის დადასტურება მოპასუხეს ეკისრება, თუმცა ნასყიდობის საგანზე საკუთრების უფლების გადაცემის პირობებში არსებობს ნასყიდობის ფასის გადახდილად მიჩნევის ვარაუდის საფუძველი. სასამართლომ ისე გადაწყვიტა არასრულწლოვნის სახელით აღძრული სარჩელის იურიდიული ბედი, რომ ვარაუდებს დაეყრდნო, მაშინ როდესაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. ზემოხსენებული განმარტების პარალელურად სასამართლო ასევე არასწორად აღნიშნავს, რომ იმავე პირობებში მყიდველს არ უნდა მოეთხოვოს ნასყიდობის ფასის გადახდის მტკიცების ტვირთი და რომ, მტკიცების ტვირთის ამა თუ იმ მხარისათვის დაკისრების საკითხი ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში უნდა გადაწყდეს საქმის მასალებში არსებული მტკიცებულებების ერთობლიობაში შეფასების გზით. რეალურად, მოპასუხე არც კი შეეცადა დაემტკიცებინა ბინის საფასურის გადახდის ფაქტი, მის მიერ მტკიცებულებების წარდგენაზე საუბარიც ზედმეტია;

სასამართლო არასწორად მიუთითებს იმაზე, რომ ხელშეკრულებით არ დგინდება მხარეთა შეთანხმება ნასყიდობის ფასის მომავალში გადახდის შესახებ. აქ, ყურადღება უნდა მიექცეს კანონით დადგენილ ვადაში ნასყიდობის საფასურის გადახდის სავალდებულოობას, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 477-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მყიდველი მოვალეა გადაუხადოს გამყიდველს შეთანხმებული ფასი და მიიღოს ქონება. კონკრეტულ შემთხვევაში, მყიდველს კანონის აღნიშნული დანაწესი არ შეუსრულებია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შ. შ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ.: სუსგ, 2011 წლის 12 ოქტომბერი, საქმე №......ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შ. შ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ამ ნორმის გამოყენების წინაპირობა არ არსებობს, ვინაიდან კასატორი განთავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შ. შ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე