საქმე №ას-39-36-2015 23 მარტი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – უ. ა., დ.მ., მ.დ. (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ს.ფ.ი.“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ საქალაქო სასამართლოს ძალაში დატოვება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. დ.მა, უ. ა.მ და დ. მ. სარჩელი აღძრეს სასამართლოში შპს „ს.ფ.ი.ს“ მიმართ სამუშაოდან მოსარჩელეების გათავისუფლების შესახებ 2013 წლის 1 ივნისის N9, N10 და N11 ბრძანების ბათილად ცნობისა და განაცდურის: მ.დ.ს სასარგებლოდ 6 250 ლარის; უ. ა. სასარგებლოდ - 8 125 ლარის, ხოლო დ.მ. სასარგებლოდ - 6 250 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით. მოსარჩელეებმა მოთხოვნა დაამყარეს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

2012 წლის 27, 30 და 31 ოქტომბერს მოსარჩელეებსა და მოპასუხეს შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულებები, რომლით განსაზღვრულ პირობებსაც მოსარჩელეები პირნათლად ასრულებდნენ, მიუხედავად იმისა, რომ მათ შრომითი მოვალეობა არ დაურღვევიათ, მოპასუხე კომპანიის 2013 წლის 1 ივნისის №9, №10 და №11 ბრძანებებით, გათავისუფლდნენ დაკავებული თანამდებობებიდან.

მოსარჩელეების მიმართ მოპასუხე კომპანიის უკანონო ქმედებებით დასაქმების დღიდან გათავისუფლებამდე ირღვეოდა შრომითი უფლებები, მათ კვირაში დაახლოებით 100-120 საათი მუშაობა უწევდათ, წინააღმდეგ შემთხვევაში, დამსაქმებელი კომპანიის დირექტორი ემუქრებოდა ანაზღაურების ჩამოჭრით.

მხარეთა შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების 5.4 მუხლი ითვალისწინებდა გათავისუფლების შემთხვევაში მხარის ვალდებულებას, სამი თვით ადრე ეცნობებინა მეორე მხარისათვის მოსალოდნელი გათავისუფლების თაობაზე, რაც დამსაქმებლის მხრიდან დარღვეულია, დასაქმებულებს მხოლოდ გათავისუფლების წინა დღეს ეცნობათ სამუშაოდან გაშვების შესახებ, ხოლო გათავისუფლების საფუძვლად საწარმო მიზეზია მითითებული.

2013 წლის 17 ივნისს მოსარჩელეებმა წერილით მიმართეს შპს „ს.ფ.ი.ს“ დირექტორ ს. პ. სამსახურიდან გათავისუფლების ბრძანებაში მითითებული ყოფილიყო სამსახურიდან გათავისუფლების მოტივი და საფუძვლები, თუმცა დამსაქმებლისაგან პასუხი არ მიუღიათ, რითაც დაირღვა შრომითი პირობები.

ხელშეკრულების 5.1 მუხლის თანახმად, მისი მოქმედება 1 წლით იყო განსაზღვრული, უკანონო გათავისუფლების გამო კი, მოსარჩელეებმა ვერ მიიღეს კუთვნილი შემოსავალი.

მოპასუხემ მოსარჩელეების მოთხოვნა არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით მოითხოვა:

2012 წლის ოქტომბრიდან შპს „ს.ფ.ი.ს“ კუთვნილ სათევზე მეურნეობის ტბორებზე ადგილი ჰქონდა თევზის ფარული თუ აშკარა დატაცების არაერთ ფაქტს. აღნიშნულ ფაქტებს ადგილი ჰქონდა დროის მონაკვეთში (2012 წლის ოქტომბრიდან) როდესაც მოპასუხის კუთვნილ სატბორე მეურნეობას იცავდნენ მოსარჩელეები სხვა დაცვის თანამშრომლებთან ერთად. ამ ფაქტის გამო აღძრულია სისხლის სამართლის საქმე და მიმდინარეობს გამოძიება. მოსარჩელეები ჯეროვნად არ ასრულებდნენ დაკისრებულ მოვალეობას. მათთან შრომითი ურთიერთობის წარმოშობის მომენტში, ისევე როგორც შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის დროს, არ ყოფილა დარღვეული შრომის კოდექსის მოთხოვნები, დასაქმებულებთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველი გახდა ის გარემოება, რომ ისინი თავს ვერ ართმევდნენ დაკისრებულ მოვალეობებს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 13 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ.დ., უ.ა. და დ.მ. სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი შპს „ს.ფ.ი.“ 2013 წლის 1 ივნისის N9, N10 და N 11 ბრძანებები და შპს „ს.ფ.ი.“ მ.დ. სასარგებლოდ დაეკისრა 2013 წლის 1 ივნისიდან 2013 წლის 31 ოქტომბრამდე იძულებითი განაცდურის - 6 250 ლარის ანაზღაურება (საშემოსავლო გადასახადის გათვალისწინებით), შპს „ს.ფ.ი.“ უ. ა. სასარგებლოდ ამავე პერიოდის იძულებითი განაცდურის - 8 125 ლარის, ხოლო დ.მ. სასარგებლოდ - 6 250 ლარის ანაზღაურება.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლო სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს „ს.ფ.ი.“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 13 ნოემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მ.დ., უ.ა. და დ.მ. სარჩელი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, მ.დ. 2012 წლის 31 ოქტომბრიდან, 2013 წლის 31 ოქტომბრამდე მუშაობდა შპს „ს. ფ. ი.“ დაცვის თანამშრომლად;

შპს „ს. ფ. ი.ში“, 2012 წლის 27 ოქტომბრიდან 2013 წლის 27 ოქტომბრამდე, შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, უ. ა. ეკავა კომპანიის დაცვის უფროსის თანამდებობა;

2012 წლის 30 ოქტომბრიდან ერთწლიანი შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე მუშაობდა დ.მ. შპს „ს.ფ.ი.ში“ დაცვის თანამშრომლად;

შპს „ს.ფ.ი.“ მიერ 2013 წლის 1 ივნისს გამოცემული №.., №.., №.. ბრძანებების თანახმად, მ.დ., უ.ა. და დ.მ. 2013 წლის 1 ივნისიდან, გათავისუფლდნენ დაკავებული თანამდებობიდან.

სააპელაციო პალატის შეფასებით, დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი იყო იმის გარკვევა, ჰქონდა თუ არა ადგილი დასაქმებულების მხრიდან შრომითი ხელშეკრულების პირობის დარღვევას და, შესაბამისად, იყო თუ არა უფლებამოსილი დამსაქმებელი მითითებული საფუძვლით შეეწყვიტა დასაქმებულებთან ურთიერთობა. სადავოს სწორედ მოსარჩელეთა მხრიდან შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევის საკითხი წარმოადგენდა, შესაბამისად, მ.დ., უ.ა. და დ.მ. გათავისუფლების კანონიერების შემოწმებისათვის მოცემულ შემთხვევაში განმსაზღვრელი შრომის კოდექსის 37–ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის გამოყენებისათვის აუცილებელი წინაპირობების არსებობის გარკვევა წარმოადგენდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოსარჩელეების მხრიდან ადგილი არ ჰქონია შრომითი ხელშეკრულების დარღვევის ფაქტს. ასევე არასწორად დაასკვნა, რომ მოპასუხემ ვერ წარადგინა შესაბამისი მტკიცებულებები და ვერ დაუსაბუთა მოსარჩელეთა მხრიდან სამსახურებრივი ვალდებულებების დარღვევის ფაქტი.

პალატამ ყურადღება გაამახვილა შემდეგ გარემოებებზე:

- საქმეში წარმოდგენილი სისხლის სამართლის საქმეზე 2013 წლის 27 მარტს გამოტანილი განაჩენით, 2012 წლის ნოემბრის დასაწყისში შპს „ს.ფ.ი.“ კუთვნილი ხელოვნური ტბიდან მოხდა 20 ლარის ღირებულების თევზის დატაცება;

- შპს „ს.ფ.ი.“ წარმომადგენლის განცხადებიდან, რომელიც სათანადო რეაგირებისთვის მიმართავს რაიონის პროკურორსა და პოლიციის უფროსს, ირკვეოდა, რომ კომპანიაში თევზის დატაცების ფაქტს, ადგილი ჰქონდა 2012 წელი ოქტომბრიდან 2013 წლის 1 მაისამდე;

- 2013 წლის 26 ივლისის სისხლის სამართლის განაჩენით დასტურდებოდა, რომ შპს „ს.ფ.ი.ს“ კუთვნილი ტბებიდან თევზის დატაცების მცდელობას ადგილი ჰქონდა ასევე 2013 წლის 29 აპრილს.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე, 105-ე და 103-ე მუხლებზე დაყრდნობით სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება შეჯიბრებითობის პრინციპზე ხორციელდება, რომლის თანახმადაც, თითოეული მხარე სარგებლობს თანაბარი შესაძლებლობით. სამართალწარმოებაში თითოეული მხარის უფლებრივ ტვირთს წარმოადგენს იმ ფაქტების მითითება და დამტკიცება, რომლითაც მხარეებს სურთ, დაასაბუთონ თავიანთი სასარჩელო მოთხოვნები ან გააქარწყლონ სასარჩელო მოთხოვნათა დასასაბუთებლად მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები.

განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელეებს ეკისრებოდათ ქურდობის ფაქტების გამომჟღავნებისა და მისი აღკვეთის ან ასეთი აღკვეთის მცდელობის ფაქტის მტკიცების ტვირთი. ამ გარემოებათა დამადასტურებელი მტკიცებულებები კი, საქმეში არ მოიპოვებოდა, მოსარჩელეები ემყარებოდნენ მხოლოდ საკუთარ ახსნა–განმარტებს, რომელიც მოპასუხემ უარყო. უფრო მეტიც, თავად მოსარჩელეები არ დაეთანხმდნენ მოპასუხის შუამდგომლობას, სასამართლოს გამოეთხოვა სისხლის სამართლის განაჩენებთან დაკავშირებით არსებული სისხლის სამართლის საქმის მასალები, რომელიც უფრო მეტად მოჰფენდა ნათელს სადავო საკითხს. სასამართლოს მოსაზრებით, თუ მოსარჩელეთა განცხადება სინამდვილეს შეესაბამებოდა, მაშინ აღნიშნული უდავოდ დადასტურდებოდა სისხლის სამართლის მასალების საქმეზე დართვისა და გაცნობის შემთხვევაში, თუმცა, ფაქტია, რომ მოსარჩელეები არც პირველ და არც მეორე ინსტანციის სასამართლოში არ დაეთანხმდნენ მოპასუხის შუამდგომლობას ზემოაღნიშნული მტკიცებულებების გამოთხოვის თაობაზე. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები კი ადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელეები უსაფუძვლოდ არ იყვნენ სამსახურიდან დათხოვნილი.

სასამართლომ მიუთითა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-3 მუხლზე, პირველი მუხლის პირველ ნაწილზე და აღნიშნა, რომ მხარეთა შორის სამართლებრივი ურთიერთობა გამომდინარეობდა მათ შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულებიდან. სადავოს წარმოადგენდა გათავისუფლების კანონიერების საკითხი, რის გამოც, სადავო საკითხის გადაწყვეტა რაიმე სპეციალური კანონით დადგენილ მოწესრიგების ფარგლებში არ ექცეოდა და მხარეთა შორის სადავო საკითხი უნდა მოწესრიგებულიყო სადავო პერიოდში მოქმედი შრომის კოდექსის ნორმებით.

სასამართლომ იხელმძღვანელა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „გ“ პუნქტით და არ დაეთანხმა მოსარჩელეების პრეტენზიას მათი მხრიდან ხელშეკრულების პირობის დაურღვევლობის, ასევე მათი უსაფუძვლოდ გათავისუფლების თაობაზე, რადგანაც მოსარჩელეები მოპასუხე კომპანიაში დასაქმებული იყვნენ დაცვის სამსახურში და, როგორც მხარეთა შორის არსებული შრომითი ხელშეკრულების შინაარსიდან ირკვეოდა, დასაქმებული ვალდებული იყო, დაეცვა ტერიტორია და კომპანიის ქონება, არ დაეშვა უცხო პირების შეჭრა ტერიტორიაზე და ქონების გატანა. მ.დ.მა, უ. ა.მ და დ. მ.მა, როგორც დასაქმებულებმა, იკისრეს ამ პირობების შესრულების ვალდებულება.

საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების ურთიერთშეჯერებისა და ერთობლივი ანალიზის შედეგად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ მოსარჩელეებმა დაარღვიეს ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება, დამსაქმებელი კი, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, უფლებამოსილი იყო, შეეწყვიტა დასაქმებულებთან შრომითი ხელშეკრულება და არ არსებობდა მიღებული ბრძანებების ბათილად ცნობის საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს უ. ა.მ, დ. მ.მა და მ. დ.მა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების ძალაში დატოვება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორების მოსაზრებით, გადაწყვეტილება იურიდიულად არასაკმარისადაა დასაბუთებული, რაც სასამართლოს მხრიდან მტკიცებულებათა არასწორ შეფასებაში გამოიხატა, ამასთანავე, დარღვეულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე და 394-ე მუხლების მოთხოვნები.

სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მ.მ.ის განცხადება, რომლითაც უტყუარად ირკვევა ის გარემოება, რომ ქურდობის ფაქტი სწორედ მოსარჩელეთა ძალისხმევით აღიკვეთა, მათ აცნობეს მოპასუხეს ქურდობის თაობაზე და ერთ-ერთი მოსარჩელის ჩვენებით გახდა შესაძლებელი დამნაშავის დაკავება. ამავე წერილით დამსაქმებელი დასაქმებულების მიმართ უკმაყოფილებას არ გამოთქვამს და არ ირკვევა მოსარჩელეთა არაკეთილსინდისიერი დამოკიდებულება ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებისადმი. სასამართლო გადაწყვეტილების გამოტანისას არ დაეყრდნო საქმის მასალებს, არ მისცა მათ სათანადო შეფასება, ისე მიიჩნია დასაქმებულების მხრიდან ნაკისრი ვალდებულება დარღვეულად. სადავო წერილის სწორად შეფასების შემთხვევაში სისხლის სამართლის საქმის მასალების გაცნობა საჭირო აღარ იქნებოდა, ხოლო სასამართლო დარწმუნდებოდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების კანონიერებაში. დამსაქმებელი არაერთხელ გააფრთხილეს კასატორებმა, რომ სამი კაცი ფიზიკურად ვერ შეძლებდა დაკისრებული ვალდებულების ჯეროვან შესრულებას, კერძოდ, 200 ჰა მიწის, 10 აუზისა და 400-დან 800 მეტრამდე 6 ტბორის მეთვალყურეობას. მასიური თავდასხმის ფაქტი დასტურდება ამავე წერილის შინაარსიდან, საიდანაც არა ერთი შემთხვევა გამოავლინეს მოსარჩელეებმა.

სასამართლომ არასწორად შეაფასა მოსარჩელეების უარი სისხლის სამართლის საქმის მასალების გამოთხოვაზე, რადგანაც აღნიშნულით მოპასუხე ცდილობდა საქმის წარმოების გაჭიანურებას, თავის მხრივ, საქმეში არსებული მასალები საკმარის საფუძველს იძლეოდა მოსარჩელეთა ბრალეულობის უარყოფისათვის, ამ კუთხით მხარეებისათვის არავის განუმარტავს შუამდგომლობისათვის მხარის არ დაჭერა მათ საწინააღმდეგოდ თუ იქნებოდა გამოყენებული.

გადაწყვეტილების 4.9 პუნქტით სასამართლომ არასწორად დაადგინა კასატორების მიერ თევზის დამტაცებლების დაცულ ტერიტორიაზე ნებაყოფლობით შეშვების ფაქტი, რადგანაც ისინი იარაღით ესხმოდნენ თავს მოსარჩელეებს, რომელთაგან არა ერთი ფაქტი სწორედ მოსარჩელეების ძალისხმევით გამოაშკარავდა, ამ გარემოებაზე მეტყველებს საქმეში არსებული წერილიც, რომელიც სასამართლომ არასწორად შეაფასა, მიპასუხეს არასოდეს უთქვამს, რომ დასაქმებულები არაჯეროვნად ასრულებდნენ ვალდებულებებს, გასათვალისწინებელია, რომ მოსარჩელეები ყოფილი სამხედრო მოსამსახურეები არიან. დასაქმებულების გათავისუფლების რეალური საფუძველი არა სამუშაოს შეუსრულებლობა, არამედ ხელფასის შემცირების სურვილია.

წინამდებარე საკასაციო საჩივარს კასატორებმა დაურთეს მტკიცებულებები 8 (რვა) ფურცლად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 23 იანვრის განჩინებით წინამდებარე საკასაციო საჩივარი უ. ა.სა და მ.დ.ს საკასაციო პრეტენზიის ნაწილში, ხოლო 2014 წლის 4 თებერვლის განჩინებით - დ.მ.ს მოთხოვნის ნაწილში მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა უ. ა.ის, მ.დ.სა და დ.მ.ს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას უ. ა.ის, მ.დ.სა და დ.მ.ს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

რაც შეეხება საკასაციო საჩივარზე დართულ მტკიცებულებებს, პალატა მიიჩნევს, რომ ისინი უნდა დაუბრუნდეთ კასატორებს რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მხარეს ობიექტურად არ ჰქონდა შესაძლებლობა, სასამართლოსათვის მანამდე წარედგინა ისინი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. ამდენად, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 8 (რვა) ფურცლად.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ უ. ა. უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 2015 წლის 16 იანვრის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი; მ.დ.ს - უ. ა.ის მიერ 2015 წლის 16 იანვრის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი, ხოლო დ. მ.ს - 2015 წლის 29 იანვარს მის მიერ N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. უ. ა.ის, მ.დ.სა და დ.მ.ს საკასაციო საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. უ. ა.ს (პ/N) დაუბრუნდეს მის მიერ 2015 წლის 16 იანვრის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი.

3. მ. დ.ს (პ/N) დაუბრუნდეს უ. ა.ის მიერ 2015 წლის 16 იანვრის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი.

4. დ. მ.ს დაუბრუნდეს 2015 წლის 29 იანვარს მის მიერ N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% - 210 ლარი.

5. სახელმწიფო ბაჟი მხარეებს დაუბრუნდეთ შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150.

6. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე