საქმე №ას-851-815-2014 19 მარტი, 2015 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შპს „მ.“ (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – მ. ი-ე (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 2 ივლისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – უძრავი ქონების საკუთრებაში გადაცემა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მ. ი-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „მ-ს“ მიმართ და მოითხოვა, შპს „მ-ს“ დაევალოს მხარეთა შორის 2013 წლის 24 მაისს დადებული ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება, კერძოდ, აღნიშნული ხელშეკრულების 1.4 პუნქტში მითითებული ქ.ბათუმში, ი-ის ქ.№23-ში მდებარე საცხოვრებელი ბინების, კერძოდ, მე-3 სართულზე 55,30 კვ.მ №16 ბინის (ს/კ №........), მე-4 სართულზე 68,70 კვ.მ №27 ბინის (ს/კ №........) და მე-6 სართულზე 42,98 კვ.მ №39 ბინის (ს/კ №........) საკუთრებაში გადაცემა და საჯარო რეესტრში აღნიშნული უძრავი ქონების მ. ი-ის სახელზე აღრიცხვა
მოსარჩელემ განმარტა, რომ 2013 წლის 24 მაისს მხარეთა შორის დაიდო ხელშეკრულება, რომლითაც მოპასუხეს მოსარჩელისათვის საკუთრებაში უნდა გადაეცა სულ 12 ბინა. მოპასუხემ ვალდებულება შეასრულა მხოლოდ 9 ბინის გადაცემის ნაწილში და მ.ი-ის არაერთგზის მოთხოვნის მიუხედავად, დარჩენილ ქონებაზე საკუთრების უფლება მოსარჩელისათვის არ გადაუცია.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და აღნიშნა, რომ სადავო 3 ბინის გადასაცემად მოსარჩელეს უნდა შეესრულებინა საპასუხო ვალდებულება, რაც მას არ განუხორციელებია.
ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 11 მარტის გადაწყვეტილებით მ. ი-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 2 ივლისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2013 წლის 24 მაისს მ. ი-ესა და შპს „მ-ს“ შორის გაფორმდა ხელშეკრულება საკუთრების უფლების გადაცემის შესახებ. აღნიშნული ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენს მ. ი-ისათვის ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ა-ში (ამჟამად ქ. ბათუმი ი-ის ქ.№23) მოპასუხის მიერ აშენებულ საცხოვრებელ ფართში 871,84 კვ.მ ფართის ბინების გადაცემა.
ხელშეკრულების 1.1. მუხლის თანახმად, მხარეები ადასტურებენ იმ გარემოებას, რომ 2007 წლის 28 დეკემბერს მხარეთა შორის გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც მ. ი-ისაგან შპს „მ-ს“ საკუთრებაში გადაეცა უძრავი ქონება, კერძოდ, 700 კვ.მ მიწის ნაკვეთი ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ა-ში. ამავე ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვალდებულების – 350 000 ლარის გადახდის უზრუნველსაყოფად კი, მხარეებს შორის 2009 წლის 3 დეკემბერს გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც ზემოაღნიშნული თანხა შეიცვალა 700 კვ.მ ფართით. იმავე მხარეებს შორის 2011 წლის 14 ნოემბერს გაფორმდა სპეციალური ხელშეკრულება (წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულება), რომლის საფუძველზეც მ. ი-ეს უნდა გადასცემოდა ამ მიწის ნაკვეთზე (ს/კ №........) მოპასუხე შპს „მ-ის“ მიერ აშენებული საცხოვრებელი ფართი 871,84 კვ.მ-ის ოდენობით, რომელიც შეადგენდა 12 საცხოვრებელ ბინას, განაწილებული შემდეგ სართულებზე: მე-3 სართულზე: 80,06 კვ.მ, 85,33 კვ.მ, 57,30 კვ.მ; მე-4 სართულზე: 80,06 კვ.მ, 85,33 კვ.მ, 111,52 კვ.მ, 55,30 კვ.მ, 68,70 კვ.მ; მე-5 სართულზე: 80,06 კვ.მ, 54,40 კვ.მ, 68,70 კვ.მ; მე-6 სართულზე: 42,98 კვ.მ.
ამავე ხელშეკრულების 1.2 პუნქტით მხარეებმა დაადასტურეს ის გარემოებაც, რომ ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის სადავო საცხოვრებელი სახლი არ იყო ექსპლუატაციაში მიღებული და 12-ივე გადასაცემ საცხოვრებელ ბინაზე გაცემული იყო ამონაწერები საჯარო რეესტრიდან, სადაც დაფიქსირებული იყო გადასაცემი ბინების მდგომარეობა მინიშნებით „მშენებარე“.
ხელშეკრულების 1.3. და 1.4. პუნქტებით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ თავდაპირველად მ. ი-ეს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული 12 ბინიდან საკუთრებაში გადაეცემოდა 9 ბინა, ხოლო დარჩენილი 3 ბინის, საკადასტრო კოდებით №........, №........და №........, საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე შემდგომში დამატებით გაფორმდებოდა ხელშეკრულება, რომელიც ამ ხელშეკრულების შემადგენელი ნაწილი იქნებოდა.
სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე შეთანხმებით გათვალისწინებული 9 საცხოვრებელი ბინა აღირიცხა მ. ი-ის საკუთრებაში, ხოლო დარჩენილ 3 ბინაზე დღემდე არ გაფორმებულა დამატებით ბინის გადაცემის შესახებ ხელშეკრულება. აპელანტი უარს აცხადებს დარჩენილი სამი ბინის მოსარჩელისათვის გადაცემაზე იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნული ბინების გადაცემისათვის მოსარჩელეს დამატებით უნდა შეესრულებინა გარკვეული პირობები, რაც მან არ შეასრულა.
სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი შეფასებები და დამატებით განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე მუხლების პირველი ნაწილების თანახმად, ხელშეკრულება ვალდებულების წარმოშობისათვის ყველაზე გავრცელებული საფუძველია. ხელშეკრულება ეს არის მხარეთა შეთანხმება მათი ურთიერთობის არსებით და მნიშვნელოვან მომენტებზე, რომელიც გავლენას ახდენს მათი უფლება-მოვალეობების წარმოშობაზე.
სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 319-ე მუხლების, 327-ე მუხლის პირველი, მესამე ნაწილების თანახმად, ხელშეკრულებისათვის გათვალისწინებული ფორმა ვრცელდება ასევე წინარე ხელშეკრულებაზეც, რომელიც წარმოადგენს ცალკე ხელშეკრულებას და მის მიმართ სრულად გამოიყენება სახელშეკრულებო ვალდებულების წესები. წინარე ხელშეკრულებით წარმოიშობა მომავალი (ძირითადი) ხელშეკრულების დადების ვალდებულება.
სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2013 წლის 24 მაისს მხარეებს შორის დაიდო 9 საცხოვრებელი ბინის გადაცემის თაობაზე ძირითადი ხელშეკრულება, ხოლო დარჩენილი სამი ბინის გადაცემაზე დაიდო წინარე ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც მხარეებს წარმოეშვათ მომავალში ძირითადი ხელშეკრულების დადების ვალდებულება, კერძოდ, შპს „მ-მ“ აიღო ვალდებულება, მხარებს შორის ადრე დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულების მიზნით, დამატებით მ. ი-ისათვის გადაეცა საკუთრებაში მის მიერ მ. ი-ისაგან ნაყიდ მიწის ნაკვეთზე, კერძოდ, ქ.ბათუმში, ი-ის ქ.№23-ში აშენებულ მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში სამი მშენებარე საცხოვრებელი ბინა: 1) მესამე სართულზე 57,30 კვ.მ №16 ბინა ს/კ/№........, მე-4 სართულზე მდებარე 68,70 კვ.მ №27 ბინა ს/კ/№........და 3) მე-6 სართულზე მდებარე 42,98 კვ.მ №39 ბინა ს/კ/№.........
სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ძირითადი ხელშეკრულების დადებისა და ბინების გადაცემის ვალდებულება აპელანტმა არ შეასრულა და ვერ დაამტკიცა გარემოებები, რომელზედაც იგი მიუთითებდა შესაგებელში, კერძოდ, რომ აღნიშნული ბინების გადაცემისათვის მოსარჩელეს დამატებით უნდა შეესრულებინა გარკვეული პირობები, რაც მან არ შეასრულა.
სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად განმარტა, რომ დაუსაბუთებელია მოპასუხის მიერ შესაგებელში მითითებული გარემოებები, ვინაიდან მოპასუხის მიერ მითითებული გარემოებები არ დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის თანახმად კი იმპერატიულად არის დადგენილი, რომ სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონ განსაზღვრავენ თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამავე მუხლის თანახმად, ამ გარემოების დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა ახსნა-განმარტებებით, მოწმეთა ჩვენებებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებით და ექსპერტთა დასკვნით. ამასთან ამავე მუხლის მესამე ნაწილი იმპერატიულად მიუთითებს, რომ საქმის გარემოებები, რომლებიც უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. მოცემულ შემთხვევაში კი აპელანტს სასამართლოში არ წარუდგენია მის მიერ შესაგებელში მითითებული გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებები.
სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის მესამე ნაწილის, 361-ე მუხლისა და 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოსარჩელე მ. ი-ეს, ზემოაღნიშნული ნორმებიდან გამომდინარე, უფლება ჰქონდა, მოეთხოვა მოპასუხისაგან ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება და მ. ი-ის სასარჩელო მოთხოვნა იყო საფუძვლიანი, საქმეში არსებული მასალები იძლეოდა მ. ი-ის სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილების საფუძველს.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შპს „მ-მ“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორმა მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლო საქმე განიხილა მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით და, ფაქტობრივად, უარი უთხრა აპელანტს მართლმსაჯულების განხორციელებაზე. სააპელაციო პალატამ საქმის წარმოების მომდინარეობისას გამოტოვა მხარეთა პაექრობის ეტაპი.
სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ განაცხადა უარი მოწმის განმეორებით დაკითხვაზე, რაც საჭირო იყო დამატებითი მტკიცებულებების მოსაპოვებლად და იმ ფაქტის დასადასტურებლად, რომ მოწმემ პირველი ინსტანციის სასამართლოში მისცა ცრუ ჩვენება.
მხარის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ მიიღო ახალი მტკიცებულება – ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება და უარი განაცხადა ახალი მოწმეების დაკითხვაზე, რომლებიც დაადასტურებდნენ შესაგებელში მითითებულ გარემოებებს.
კასატორმა ჩათვალა, რომ სასამართლომ მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების 1.4 პუნქტი წინარე ხელშეკრულებად არასწორად მიიჩნია და აღნიშნა, რომ ამ პუნქტით მხარეებს წარმოეშვათ მომავალში ძირითადი ხელშეკრულების დადების ვალდებულება სამ ბინაზე. ასეთ შემთხვევაში მოსარჩელეს უნდა მოეთხოვა ძირითადი ხელშეკრულების დადება და არა წინარე ხელშეკრულების საფუძველზე ქონების გადაცემა.
კასატორის განმარტებით, სახელმწიფოსაგან მიტაცებული 350 კვ.მ მიწის ნაკვეთის კასატორისათვის გადაფორმების დღეს შპს „მ-ს“ ვალდებულება გაიზარდა 171 კვ.მ-ით, რაც ცხადჰყოფს, რომ ამ ორ ფაქტს შორის არსებობს ლოგიკური კავშირი, მაგრამ ურთიერთობა გაგრძელდა ისე, რომ აღნიშნულ ნაკვეთში მოპასუხემ რეალურად უ.ვ-ეს გადაუხადა 165000 ლარი, ხოლო ხელშეკრულება მ. ი-ესთან 171 კვ.მ-ით გაზრდაზე საჯარო რეესტრში არ დაურეგისტრირებიათ, შესაბამისად, მას სამართლებრივი ძალა არ მისცემია.
მხარემ მიიჩნია, რომ 2013 წლის 24 მაისის ხელშეკრულება არ წარმოადგენს სადავო 3 ბინის გადაცემის საფუძველს, რადგან კასატორმა წარადგინა 3 ბინაზე განახლებული ამონაწერები საჯარო რეესტრიდან, რომლის ვალდებულებით ნაწილში საერთოდ არ არის აღნიშნული, რომ მითითებული ბინები სამომავლო უფლებით ეკუთვნის მ. ი-ეს.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 7 ოქტომბრის განჩინებით შპს „მ-ს“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „მ-ს“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2013 წლის 24 მაისს მ. ი-ესა და შპს „მ-ს“ შორის გაფორმდა ხელშეკრულება საკუთრების უფლების გადაცემის შესახებ. აღნიშნული ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენს მ. ი-ისათვის ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ა-ში (ამჟამად ქ. ბათუმი ი-ის ქ.№23) მოპასუხის მიერ აშენებულ საცხოვრებელ ფართში 871,84 კვ.მ ფართის ბინების გადაცემა.
ხელშეკრულების 1.1. მუხლის თანახმად, მხარეები ადასტურებენ იმ გარემოებას, რომ 2007 წლის 28 დეკემბერს მხარეთა შორის გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც მ. ი-ისაგან შპს „მ-ს“ საკუთრებაში გადაეცა უძრავი ქონება, კერძოდ, 700 კვ.მ მიწის ნაკვეთი ხელვაჩაურის რაიონის სოფელ ა-ში. ამავე ხელშეკრულებით განსაზღვრული ვალდებულების – 350 000 ლარის გადახდის უზრუნველსაყოფად კი, მხარეებს შორის 2009 წლის 3 დეკემბერს გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც ზემოაღნიშნული თანხა შეიცვალა 700 კვ.მ ფართით. იმავე მხარეებს შორის 2011 წლის 14 ნოემბერს გაფორმდა სპეციალური ხელშეკრულება (წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულება), რომლის საფუძველზეც მ. ი-ეს უნდა გადასცემოდა ამ მიწის ნაკვეთზე (ს/კ №........) მოპასუხე შპს „მ-ის“ მიერ აშენებული საცხოვრებელი ფართი 871,84 კვ.მ-ის ოდენობით, რომელიც შეადგენდა 12 საცხოვრებელ ბინას, განაწილებული შემდეგ სართულებზე: მე-3 სართულზე: 80,06 კვ.მ, 85,33 კვ.მ, 57,30 კვ.მ; მე-4 სართულზე: 80,06 კვ.მ, 85,33 კვ.მ, 111,52 კვ.მ, 55,30 კვ.მ, 68,70 კვ.მ; მე-5 სართულზე: 80,06 კვ.მ, 54,40 კვ.მ, 68,70 კვ.მ; მე-6 სართულზე: 42,98 კვ.მ.
ამავე ხელშეკრულების 1.2 პუნქტით მხარეებმა დაადასტურეს ის გარემოებაც, რომ ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის სადავო საცხოვრებელი სახლი არ იყო ექსპლუატაციაში მიღებული და 12-ივე გადასაცემ საცხოვრებელ ბინაზე გაცემული იყო ამონაწერები საჯარო რეესტრიდან, სადაც დაფიქსირებული იყო გადასაცემი ბინების მდგომარეობა მინიშნებით „მშენებარე“.
ხელშეკრულების 1.3. და 1.4. პუნქტებით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ თავდაპირველად მ. ი-ეს ხელშეკრულებით გათვალისწინებული 12 ბინიდან საკუთრებაში გადაეცემოდა 9 ბინა, ხოლო დარჩენილი 3 ბინის, საკადასტრო კოდებით №........, №........და №........, საკუთრებაში გადაცემის თაობაზე შემდგომში დამატებით გაფორმდებოდა ხელშეკრულება, რომელიც ამ ხელშეკრულების შემადგენელი ნაწილი იქნებოდა.
სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე შეთანხმებით გათვალისწინებული 9 საცხოვრებელი ბინა აღირიცხა მ. ი-ის საკუთრებაში, ხოლო დარჩენილ 3 ბინაზე დღემდე არ გაფორმებულა დამატებით ბინის გადაცემის შესახებ ხელშეკრულება. აპელანტი უარს აცხადებს დარჩენილი სამი ბინის მოსარჩელისათვის გადაცემაზე იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნული ბინების გადაცემისათვის მოსარჩელეს დამატებით უნდა შეესრულებინა გარკვეული პირობები, რაც მან არ შეასრულა.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან მოცემული ტიპის დავებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკა.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ შპს „მ-ს“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 2 ოქტომბრის №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 4461,73 ლარის 70% – 3123,21 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შპს „მ-ს“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ შპს „მ-ს“ (საიდენტიფიკაციო კოდი №........) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 2 ოქტომბრის №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 4461,73 ლარის 70% – 3123,21 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი
მოსამართლეები: ბ. ალავიძე
ნ. ბაქაქური
