საქმე №ას-864-826-2014 4 მარტი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – შპს „ა.“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ი.ხ. (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 ივნისის განჩინება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ხელშეკრულებიდან გასვლა, პირვანდელი მდგომაროების აღდგენა,

ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ი.ხ.მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ა.ს“ მიმართ მხარეთა შორის 2008 წლის 8 აპრილს დადებული ბინის ნასყიდობის წინარე ხელშეკრულების შეწყვეტილად აღიარების, გადახდილი 51 072 ევროს ეკვივალენტი ეროვნული ლარისა და მიყენებული ზიანის - 25 536 ევროს ეკვივალენტი ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

2008 წლის 18 აპრილს შპს „ა.სა“ და ი.ხ.ს შორის დაიდო წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საგანსაც წარმოადგენდა ქ.თბილისში, კედიას ქN10-ში ასაშენებელ საცხოვრებელ კორპუსში 107.07 კვ.მ ბინის გადაცემა. ხელშეკრულების საფუძველზე შპს „ა.სს“ ი.ხორავამ დადგენილ ვადაში გადაუხადა ქონების ღირებულება - 51 072 ევროს ეკვივალენტი ლარი.

ხელშეკრულებით განისაზღვრა, რომ დანართი N1-ით გათვალისწინებული სამუშაოები უნდა დასრულებულიყო არა უგვიანეს 2011 წლის ივნისისა, ხოლო დანართი N2-ით გათვალისწინებული სამუშაოები - არა უგვიანეს 2012 წლის თებერვლისა, რაც მოპასუხეს არ შეუსრულებია, უფრო მეტიც, მას მშენებლობა დაწყებულიც არ აქვს.

მოპასუხის მიერ ვალდებულების დარღვევით მოსარჩელეს მიადგა ზიანი, ხელშეკრულებისა და ნივთის ღირებულების გადახდიდან სარჩელის აღძვრის დროისათვის გასული იყო 4 წელზე მეტი, ამ დროისათვის მოსარჩელეს შეეძლო მიეღო სარგებელი ფულის ანაბარზე განთავსებით, რომელიც წელიწადში მინიმუმ თანხის 10% იქნებოდა (5 107.2 ევრო).

მიუხედავად მოსარჩელის არაერთი მიმართვისა, მოპასუხეს შეესრულებინა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება ან დაებრუნებინა შემძენისათვის გადახდილი თანხა, მხარის ეს მოთხოვნა არ შესრულებულა, ამასთანავე, მოსარჩელის განმარტებით, მოვალისათვის ვალდებულების შესრულების დამატებითი ვადის დაწესება გაუმართლებელია, ვინაიდან მას არავითარი შედეგი არ მოჰყვება, შესაბამისად, მოსარჩელემ უარი განაცხადა ხელშეკრულებაზე.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით მოითხოვა:

სარჩელით მოთხოვნილი და ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხა ი.ხორავს შპს „ა.სათვის“ არ გადაუხდია. ი.ხ.სა და შპს „ა. +-ს“ შორის დაიდო სესხის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც შპს „ა. +-მა“ შპს „ა.სში“ გადაიხადა ი.ხ.ს ბინის საფასური - 41 072 ევროს ეკვივალენტი ლარი, ხოლო შპს „ა.სა“ და შპს „ა. +-ის“ 2011 წლის 17 ივნისის შეთანხმებით, კომპანიებმა გაქვითეს ურთიერთშორის არსებული ვალდებულება და შპს „ა.მა“ შეასრულა მოსარჩელის ვალდებულება შპს „ა. +-ის“ მიმართ.

მოპასუხის მოსაზრებით, სასარჩელო მოთხოვნა ხელშეკრულების შეწყვეტილად აღიარების თაობაზე არასწორია, მოსარჩელის მტკიცება, რომ დამატებითი ვადის დაწესებას შედეგი არ მოჰყვება, არ გამომდინარეობს სამოქალაქო კოდექსით დამკვიდრებული ვალდებულების შესრულების უპირატესობიდან, ამასთანავე, მოპასუხე თავს არ არიდებს ვალდებულების შესრულებას, აღსანიშნავია, რომ ვალდებულების დარღვევა დიდწილად განაპირობა საქართველოში 2008 წლის ცნობილმა მოვლენებმა, რომელსაც სამშენებლო სფეროში მოჰყვა ფინანსური კრიზისი.

უსაფუძვლოა ასევე მოსარჩელის მოთხოვნა გადახდილი თანხისა და ზიანის ანაზღაურების თაობაზე, რადგანაც 2008 წლის 18 აპრილის წინარე ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მოსარჩელის უფლებები არ დარღვეულა, ამასთანავე, ხელშეკრულების 8.2 პუნქტით გათვალისწინებულია, რომ მხარის ხელშეკრულებიდან გასვლის შემთხვევაში, მას მოპასუხე თანხას დაუბრუნებს ბინის გაყიდვის შემდეგ, ახალ შემძენთან გაფორმებული გადახდის გრაფიკის შესაბამისად ან მანამდე, გამყიდველის გადაწყვეტილებით. საყურადღებოა, რომ მოსარჩელეს სრულად არ აქვს გადახდილი ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხა, ამასთან, ზიანის ანაზღაურებას ის გარემოება გამორიცხავს, რომ მხარეებს ხელშეკრულებით არ გაუთვალისწინებიათ ხელშეკრულების პირობების დარღვევისათვის ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება. საყურადღებოა ის გარემოებაც, რომ წინარე ხელშეკრულების დადების დროისათვის მოსარჩელეს ქონების ღირებულება ერთიანად არ გააჩნდა, ის დაფარულია შპს „ა. +-თან“ დადებული სესხის ხელშეკრულების შესაბამისად, რაც შემოსავლის სახით 51 072 ევროს წლიური 10%-ის მიღების შესაძლებლობას გამორიცხავს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 1 მაისის გადაწყვეტილებით ი.ხ.ს სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, შპს „ა.ს“ ი. ხ.ს სასარგებლოდ დაეკისრა 51 072 ევროს ეკვივალენტი ლარის გადახდა, შპს „ა.ს“ ი.ხ.ს სასარგებლოდ ზიანის სახით ასევე დაეკისრა ძირითადი თანხის - 51 072 ევროს ეკვივალენტი ლარის წლიური 10%-ის გადახდა 2012 წლის ივნისიდან სარჩელის წარდგენამდე (2013 წლის 8 თებერვალი), დანარჩენ ნაწილში მოსარჩელეს უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ა.სმა“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 ივნისის განჩინებით შპს „ა.ს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 21 მაისის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ გაზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება და დადგენილად მიიჩნია, რომ 2008 წლის 18 აპრილს ი.ხ.სა და შპს „ა.ს“ შორის დაიდო ნასყიდობის წინარე ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც, შპს „ა.“ ვალდებული იყო, ი.ხ.ს საცხოვრებელი ბინის მშენებლობის საბოლოო სამუშაოები შეესრულებინა არა უგვიანეს 2012 წლის თებერვლისა, ხოლო ექსპლუატაციაში მიღების შემდეგ, გადაეცა მისთვის საკუთრების უფლება ბინაზე და აღერიცხა იგი საჯარო რეესტრში;

ი.ხ.მ 2008 წლის 18 აპრილის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება შეასრულა ჯეროვნად და გადაიხადა ნასყიდობის თანხა - 51 072 ევროს ეკვივალენტი ლარი;

შპს „ა.ს“ 2008 წლის 18 აპრილის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულება არ შეუსრულებია;

2008 წლის 18 აპრილის ხელშეკრულების საფუძველზე შპს „ა. +-სა“ და ი.ხ.ს შორის არსებობდა სასესხო ურთიერთობა, საიდან გამომდინარეც ი.ხ.ს დავალიანება შპს „ა.ს“ მიმართ 2011 წლის 17 ივნისის მდგომარეობით შეადგენდა 12 628.39 ევროს;

მოპასუხის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებებით ასევე დგინდებოდა, რომ 2011 წლის 17 ივნისის შეთანხმებით შპს „ა.მა“ და შპს „ა.ს +-მა“ გაქვითეს ურთიერთვალდებულებები 12 628.39 ევროს ეკვივალენტი ლარის ნაწილში, რის შედეგადაც დაფარულად ჩაითვალა შპს „ა.ს +-ის“ მიმართ ი.ხ.ს სასესხო დავალიანება - 12 628.39 ევრო, ხოლო აღნიშნული თანხის მოთხოვნის უფლება ი.ხ.ს მიმართ გადავიდა შპს „ა.ზე“.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, ი.ხ.ს მიმართ შპს „ა.ს“ მოთხოვნის უფლების არსებობა წარმოადგენდა დამოუკიდებელი დავის საგანს, ხოლო განსახილველი დავის ფარგლებში, ვინაიდან უდავოდ დადგენილი იყო, რომ ი.ხ.ს მიერ ნასყიდობის ფასი - 51 072 ევრო შპს „ა.თვის“ სრულად იქნა გადახდილი, ნასყიდობის თანხის (51 072 ევრო) სრულად დაბრუნებაზე უარის თქმის საფუძველი ვერ გახდება.

არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მოსაზრება დამატებითი ვადის განსაზღვრასთან დაკავშირებით იმ საფუძვლით, რომ საქმის მასალებში არ იყო წარმოდგენილი რაიმე მტკიცებულება აპელანტის ზემოაღნიშნული პოზიციის დასადასტურებლად.

ზემოაღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, მათ შორის სწორად იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლით და სწორად დააკისრა მოპასუხეს ზიანის ანაზღაურება, შესაბამისად, არ არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ა.მა“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება დაუსაბუთებელია, არ ემყარება საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების სრულყოფილ კვლევას, შესაბამისად, დარღვეულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნები, რომელსაც შედეგად არასწორი გადაწყვეტილების გამოტანა მოჰყვა.

სასამართლომ ხელშეკრულებიდან გასვლის შესახებ მხარის მოთხოვნას საფუძვლად სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლი დაუდო, რომელიც ამ უფლების განხორციელებას ვალდებულების შესრულების დამატებითი ვადის დაწესებას უკავშირებს. მოპასუხემ შესაგებელშივე მიუთითა ი.ხ.ს განმარტების უსაფუძვლობაზე, რომლის თანახმადაც დამატებითი ვადის დაწესებას შედეგი არ მოჰყვებოდა, რადგანაც სწორედ დამატებითი ვადის დაწესებაა მოცემულ შემთხვევაში სავალდებულო, მოქმედი სამოქალაქო კოდექსი უმთავრესად ორიენტირებულია ვალდებულების შესრულებაზე და არა პასუხისმგებლობის დაწესებაზე მისი შეუსრულებლობისათვის. სწორედ ამგვარი შინაარსის მატარებელია ხელშეკრულების შეწყვეტის მარეგულირებელი ზემოაღნიშნული ნორმა. კასატორი არ არის წინააღმდეგი, შეასრულოს ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება. საყურადღებოა, რომ შპს „ა.ს“ მხრიდან ვალდებულების დარღვევა დიდწილად განპირობებულია 2008 წლის აგვისტოში საქართველოში განვითარებული ცნობილი მოვლენებით, რომელსაც სამშენებლო სფეროში ფინანსური კრიზისი მოჰყვა, ამასთანავე, სამშენებლო სპეციფიკის გათვალისწინებით, ვალდებულების შესრულების გადავადების შემთხვევაში, მათი გაგრძელება არ გულისხმობს მშენებლობის იდენტურ ვადაში დასრულებას, სამუშაოების დასრულების პერიოდი, შესაძლოა, რამდენადმე აღემატებოდეს მათი გადადების ვადებს.

სამართლებრივ საფუძველსაა მოკლებული ასევე 51 072 ევროს დაკისრება, რადგანაც 2008 წლის 18 აპრილის წინარე ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მოსარჩელის უფლებები არ დარღვეულა, რაც შეეხება ამავე ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ქონების ღირებულების დაბრუნებას, ხელშეკრულების 8.2 პუნქტით განსაზღვრულია ერთ-ერთი მხარის მიერ ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლის შემთხვევაში მყიდველისათვის გამყიდველის მიერ თანხის ანაზღაურება ბინის ხელახალი გაყიდვის შემდეგ, ახალ შემძენთან შეთანხმებული გადახდის გრაფიკის შესაბამისად ან მანამდე, გამყიდველის გადაწყვეტილებით, შესაბამისად, მოსარჩელის უფლებაც სწორედ ხელშეკრულების ამ პუნქტის ამოქმედების შემდეგ წარმოიშვება.

გარდა აღნიშნულისა, მოსარჩელეს სრულად არ აქვს დაფარული ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხა, მას გააჩნია 12 628,39 ევროს ოდენობით დავალიანება.

სრულად გაუმართლებელია ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრებაც, რადგანაც მხარეებს ხელშეკრულებით არ გაუთვალისწინებიათ გამყიდველის მიერ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება, ხოლო ზიანი ქონების ღირებულების 10%-იანი წლიური განაკვეთით მოსარჩელემ თვითნებურად განსაზღვრა. მოსარჩელეს ხელშეკრულების დადების დროისათვის ნასყიდობის თანხა სრულად არ ჰქონდა, ის გადახდილია შპს „ა. +-თან“ დადებული სესხის ხელშეკრულების საფუძველზე, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ მოსარჩელის მსჯელობის გაზიარების შემთხვევაშიც, ი.ხ. მოთხოვნილი ოდენობით თანხას ვერ მიიღებდა.

შპს „ა.სა“ და ი.ხ.ს შორის დადებულია დამატებითი შეთანხმება, რომლის საფუძველზეც შპს „ა.ს“ წარმოეშვა ვალდებულება, გადაუხადოს შპს „ა. +-ს“ ი.ხ.ს მიერ დასაფარი 12 628,39 ევროს ეკვივალენტი ლარი.

სასამართლომ საქმეში არსებული მტკიცებულებების არასწორი გამოკვლევით დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები, მათ შორის შეფასება არ მისცა მოპასუხის მიერ მითითებულ ფორსმაჟორულ მდგომაროებას, რომლის თაობაზეც სასამართლოსთან თანამშრომლობის ჯგუფის შეხვედრაზე დადგინდა ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში ამ ფაქტორის შეფასების აუცილებლობა.

სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილი ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებას უკავშირებს ვალდებულების დარღვევის ფაქტს, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც მოვალეს პასუხისმგებლობა არ ეკისრება. ამავე კოდექსის 412-ე მუხლით კი, ანაზღაურებას ექვემდებარება მოვალისათვის სავარაუდო ზიანი. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის განხილვისას ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი არც ერთი გარემოება არ დადასტურებულა.

საყურადღებოა, რომ მშენებლობის ვადის გადაწევა გარდა ფორსმაჟორული გარემოებისა, განპირობებულია სამშენებლო სფეროს სპეციფიკით, სამოქალაქო კოდექსის 401-ე მუხლის თანახმად კი, ვადა დარღვეულად არ მიიჩნევა, თუ ეს მოვალის ბრალით არ არის გამოწვეული.

კასატორი არ დაეთანხმა გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსაც და მიიჩნევს, რომ სასამართლომ არასწორად დაადგინა ი.ხ.ს მიერ ნასყიდობის თანხის სრულად გადახდის ფაქტი, რასაც განჩინების სამართლებრივი დასაბუთებისას მიეცა არასწორი შეფასება, სასამართლომ არ გაითვალისწინა შპს „ა.ს“ მიერ სააპელაციო სასამართლოში მიცემული განმარტება, რომ მოსარჩელეს გადასახდელი აქვს 13 000 ევრომდე თანხა;

სასამართლომ ასევე არასწორად დაადინა შპს „ა.ს“ მიერ ვალდებულების დარღვევის ფაქტი, ეს გარემოება საქმის მასალებით არაა დადასტურებული;

სასამართლოს არ შეუფასებია ხელშეკრულების 8.2 პუნქტი, რომელიც გამორიცხავს მხარის მოთხოვნის დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 24 სექტემბრის განჩინებით შპს „ა.ს“ შუამდგომლობა სახელმწიფო ბაჟის გადახდის გადავადების თაობაზე დაკმაყოფილდა, კასატორს გდაუვადდა 2 723,84 ევროს ეკვივალენტი ლარის გადახდა საქმის განხილვის დასრულებამდე, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „ა.ს“ საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნას მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით. საკასაციო საჩივრის შესწავლით ირკვევა, რომ კასატორის ძირითადი პრეტენზია მიმართულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლით დადგენილი წესის საწინააღმდეგოდ მტკიცებულებათა არასწორი გამოკვლევისაკენ, კერძოდ, კასატორი მიიჩნევს, რომ სასამართლომ არასწორად დაადგინა მოსარჩელის მიერ ნასყიდობის თანხის გადახდის ფაქტი, ასევე არასწორად ჩათვალა, რომ არსებობდა ზიანის ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოებები.

ამ თვალსაზრისით, საკასაციო პალატა მიუთითებს შპს „ა.ს“ მიერ წარმოდგენილ შესაგებელსა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 7 მაისის სხდომის ოქმზე, სადაც შპს „ა.ს“ წარმომადგენელმა ნასყიდობის თანხის გადახდის ფაქტთან მიმართებით განმარტა, რომ ი.ხ.ს იგი სრულად ჰქონდა ანაზღაურებული (იხ: 07.05.13წ. სხდომის ოქმი 12:17:49 სთ), მისივე განმარტებით, შპს „ა.სა“ და შპს „ა. +-ს“ შორის დადებული შეთანხმებით მოპასუხემ შპს „ა.+-ის“ მიმართ მოსარჩელის ვალდებულება შეასრულა და 12 620 ევროს თაობაზე შპს „ა.ს“ ი.ხ.ს მიმართ მოთხოვნა გააჩნია არა წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულებიდან, არამედ სესხის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე (იხ:07.05.13წ. სხდომის ოქმი 12:20:45სთ).

რაც შეეხება ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნას, მოპასუხემ მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, როგორც შესაგებლით, ისე სასამართლო სხდომაზე, იმ საფუძვლით ითხოვა, რომ ზიანის ანაზღაურებაზე მხარეები ხელშეკრულებით არ შეთანხმებულან, ამასთანავე, მოთხოვნის წარმოშობის დრო სასამართლომ დაუკავშირა საქმეში არსებულ 2012 წლის 5 ივლისის წერილს, რომლის თანახმადაც მოპასუხეს ი.ხ.ს 2012 წლის ივნისის მიმართვა, ხელშეკრულებიდან გასვლის თაობაზე, სადავო არ გაუხდია, თანხის დაბრუნებაზე უარი კი მხოლოდ ფინანსურ მდგომაროებას დაუკავშირა (იხ:07.05.13წ. სხდომის ოქმი 12:16:23 სთ), აღნიშნულის საპირისპირო მტკიცება მოპასუხეს არ განუხორციელებია.

ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვთ წარმატების პერსპექტივა.

რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას ხელშეკრულებიდან გასვლის შემთხვევაში ხელშეკრულების 8.2 პუნქტის მოთხოვნათა დაცვის თაობაზე, აღნიშნული არ გამომდინარეობს დამკვიდრებული სასამართლო პრაქტიკიდან (იხ. სუსგ №ას-1192-1134-2014, 6 თებერვალი, 2015 წელი).

ამდენად, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ა.ს“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ დასახელებული ნორმიდან გამომდინარე, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში სახელმწიფო ბიუჯეტში რჩება საკასაციო საჩივრის საგნის ღირებულების შესაბამისად გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 30%, ხოლო საკასაციო პალატის 2014 წლის 24 სექტემბრის განჩინებით შპს „ა.ს“ სახელმწიფო ბაჟის - 2 723,84 ევროს ეკვივალენტი ლარის გადახდა გადავადებული აქვს საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს ამ თანხის - 2 723,84 ევროს 30%-ის - 817,152 ევროს ეკვივალენტი ეროვნული ლარის გადახდა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ა.ს“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „ა.სს“ სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაეკისროს საკასაციო სასამართლოს 2014 წლის 24 სექტემბრის განჩინებით გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის 30% - 817,152 ევროს ეკვივალენტი ეროვნული ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური