საქმე №ას-985-946-2014 27 მარტი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – დ.ა. (შეგებებული სარჩელის ავტორი)

მოწინააღმდეგე მხარე – ზ.ხ. (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების, ასევე, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ გამოტანილი დაუსწრებელი გადაწყვეტილებისა და მისი ძალაში დატოვების შესახებ განჩინების გაუქმება და საქმის საქალაქო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – ძირითად სარჩელში - ფულადი ვალდებულების შესრულება, შეგებებულ სარჩელში - ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ზ.ხ.მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში დ.ა.ის მიმართ მოპასუხისათვის 15 000 ლარის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

2012 წლის დეკემბერში ზ.ხ.სა და დ.ა.ს შორის ზეპირი ფორმით გაფორმდა ქირავნობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც მოპასუხემ მოსარჩელეს მიაქირავა მის საკუთრებაში არსებული, ქ.თბილისში, მდებარე ბინა.

მხარეთა შეთანხმებით ქირის ოდენობა განისაზღვრა ყოველთვიურად 300 ლარით, ხოლო ზ.ხ.მა იკისრა ვალდებულება, საკუთარი ხარჯებით გაეწია დაქირავებული ბინის სარემონტო სამუშაოები.

მიმდინარე რემონტის პირობებში დაქირავებულ ბინაში მოსარჩელე 3 თვის განმავლობაში ცხოვრობდა, რა დროსაც იხდიდა როგორც ბინის ქირას, ისე კომუნალურ გადასახადებს.

2013 წლის თებერვლის დასაწყისში სარემონტო სამუშაოების დასასრულს მოსარჩელემ მოიწვია ექსპერტი და შეაფასებინა გაწეული სამუშაოების ღირებულება, რომლის ოდენობამაც, ექსპერტის დასკვნის შესაბამისად, შეადგინა 15 000 ლარი.

მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხე დ.ა.ს არ აუნაზღაურებია გაწეული სარემონტო სამუშაოების ღირებულება და, შესაბამისად, მოპასუხის დავალიანება მოსარჩელის მიმართ შეადგენს 15 000 ლარს, რომლის ანაზღაურებაც მოითხოვა მოსარჩელემ, მან ასევე ითხოვა გადაწყვეტილების აღსრულება მოპასუხის სახელზე რიცხული ქონების რეალიზაციის გზით.

დ.ა.მა სარჩელი არ ცნო უსაფუძვლობის გამო, ამასთან, შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლოს ზ.ხ.ის მიმართ უნებართვოდ ჩატარებული სარემონტო სამუშაოებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნით. შეგებებული სარჩელი ემყარება შემდეგ გარემოებებს:

ზ.ხ.ი შეგებებული სარჩელის ავტორის ნების საწინააღმდეგოდ ცხოვრობდა ამ უკანასკნელის კუთვნილ ქ.თბილისში, მდებარე ბინაში. ბინაში ცხოვრების პერიოდში ზ.ხ.მა გამქირავებლის ნების საწინააღმდეგოდ დაიწყო სარემონტო სამუშაოები, რა დროსაც დააზიანა უძრავი ნივთი. ზიანი აგრეთვე მიადგა ბინაში არსებულ ავეჯს. შეგებებული სარჩელის ავტორის განმარტებით, მას სულ მიადგა 10 000 ლარის ოდენობით ზიანი, საიდანაც სარემონტო სამუშაოებით გამოწვეულმა ზიანმა შეადგინა 6000 ლარი, ხოლო დაზიანებული ავეჯისათვის გაწეულმა ხარჯებმა - 4 000 ლარი.

ზ.ხ.მა არ ცნო შეგებებული სარჩელი და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 23 ოქტომბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით მოსარჩელე (შეგებებული სარჩელით მოპასუხის) ზ.ხ.ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხე (შეგებებული სარჩელით მოსარჩელე) დ.ა.ს მოსარჩელე (შეგებებული სარჩელით მოპასუხე) ზ.ხ.ის სასარგებლოდ დაეკისრა 15 000 ლარის გადახდა, მოპასუხე (შეგებებული სარჩელით მოსარჩელე) დ.ა.ს მოსარჩელე (შეგებებული სარჩელით მოპასუხე) ზ.ხ.ის სასარგებლოდ დაეკისრა ამ უკანასკნელის მიერ გაწეული სახელმწიფო ბაჟი - 450 ლარი, დ.ა.ის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ამავე სასამართლოს 2013 წლის 4 დეკემბრის განჩინებით კი, დ.ა.ის საჩივარი დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის წარმოების განახლების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, ძალაში დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 23 ოქტომბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილება.

საქალაქო სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და განჩინება ამ გადაწყვეტილების ძალაში დატოვების შესახებ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დ.ა.მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 ივნისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და განჩინება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 19 სექტემბრის განჩინებით წინამდებარე საქმეზე სასამართლოს მთავარი სხდომა დაინიშნა 2013 წლის 23 ოქტომბერს, 10:00 საათზე;

დანიშნული სასამართლო სხდომის თაობაზე დ.ა.ს/მის წარმომადგენელს ეცნობა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-78-ე მუხლებით დადგენილი წესით.

ამ თვალსაზრისით სააპელაციო პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-ე მუხლზე და აღნიშნა შემდეგი: საქმის მასალებით დგინდება, რომ 2013 წლის 19 სექტემბერს დ.ა.ის წარმომადგენელ ზ. ბს 2013 წლის 23 ოქტომბერს, 10:00 საათზე დანიშნული სასამართლო სხდომის თაობაზე სასამართლო უწყება ჩაბარდა სატელეფონო საშუალებით, რაც დასტურდებოდა საქმეში არსებული სატელეფონო აქტით. საქმეში წარმოდგენილი იყო დ.ა.ის მიერ ზ. ბ.ის სახელზე 2013 წლის 1 თებერვალს სანოტარო წესით გაცემული რწმუნებულება, რომლითაც დ.ა.მა ზ. ბ.ს სხვა უფლებებთან ერთად მიანიჭა სასამართლოში წარმომადგენლობის უფლებამოსილება ორი წლის ვადით;

დ.ა.ის განმარტებით, მან ზ. ბ.თან 2013 წლის 15 სექტემბერს გააუქმა შეთანხმება იურიდიული მომსახურების თაობაზე და, ამდენად, იმ დროს, როდესაც ზ. ბ.ს ეცნობა სხდომის თარიღის შესახებ, იგი აღარ წარმოადგენდა დ.ა.ის წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირს სასამართლოში. თბილისის საქალაქო სასამართლოში 2013 წლის 4 ნოემბერს წარდგენილ საჩივარს ერთვოდა 2013 წლის 26 მაისს დ.ა.სა და ზ. ბ.ს შორის გაფორმებული შეთანხმება, ზ. ბ.ის მიერ თბილისის საქალაქო სასამართლოში დ.ა.ის ინტერესების დაცვის შესახებ და 2013 წლის 15 სექტემბრის ხელშეკრულება 2013 წლის 26 მაისის შეთანხმების გაუქმების თაობაზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 99-ე მუხლზე და გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ, განსახილველ შემთხვევაში, 2013 წლის 15 სექტემბრის ხელშეკრულების თაობაზე სასამართლოსთვის ცნობილი გახდა მხოლოდ 2013 წლის 4 ნოემბერს, როდესაც მოპასუხემ (შეგებებული სარჩელით მოსარჩელემ) შეიტანა საჩივარი, რომელსაც თან ერთვოდა 2013 წლის 15 სექტემბრის ხელშეკრულება იურიდიული მომსახურების გაუქმების თაობაზე, ანუ მას შემდეგ, რაც გამოტანილ იქნა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება. ამდენად, სასამართლოს შეფასებით, დგინდებოდა, რომ 2013 წლის 19 სექტემბერს სასამართლო შეტყობინება ჩაბარდა საამისოდ უფლებამოსილ პირს.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა იმ გარემოებაზეც, რომ 2013 წლის 4 ნოემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოში წარდგენილი 2013 წლის 15 სექტემბრის ხელშეკრულებით გაუქმდა დ.ა.სა და ზ. ბ.ს შორის გაფორმებული შეთანხმება, რაც შეეხება საქმეში წარმოდგენილ სანოტარო წესით 2013 წლის 1 თებერვალს გაცემულ რწმუნებულებას, რომლითაც დ.ა.მა ზ.ბ.ს სხვა უფლებებთან ერთად მიანიჭა სასამართლოში წარმომადგენლობის უფლებამოსილება ორი წლის ვადით, რაიმე მტკიცებულება, რაც ზემოაღნიშნული რწმუნებულების გაუქმებაზე მიუთითებდა საქმეში წარმოდგენილი არ არის და ასეთის არსებობაზე არც აპელანტს მიუთითებია. შესაბამისად, პალატამ დადგენილად ცნო ფაქტობრივი გარემოება, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში 2013 წლის 23 ოქტომბერს, 10:00 საათზე დანიშნული სასამართლო სხდომის თაობაზე დ.ა.ს/მის წარმომადგენელს ეცნობა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70 -78-ე მუხლებით დადგენილი წესით.

საქალაქო სასამართლოში გამართულ ზემოაღნიშნულ სხდომაზე არ გამოცხადდა დ.ა. (ან/და მისი წარმომადგენელი) და არც გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზების შესახებ უცნობებია სასამართლოსათვის.

მოპასუხისა და იმავდროულად შეგებებული სარჩელის ავტორის არასაპატიო მიზეზით გამოუცხადებლობის გამო 2013 წლის 23 ოქტომბერს მიღებულ იქნა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, ზ.ხ.ის სარჩელის დაკმაყოფილებისა და დ.ა.ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილებით, 241-ე, 233-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ, ვინაიდან თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში 2013 წლის 23 ოქტომბერს, 10:00 საათზე დანიშნული სასამართლო სხდომის თაობაზე დ.ა.ს/მის წარმომადგენელს ეცნობა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70 -78-ე მუხლებით დადგენილი წესით, რომელიც სასამართლო სხდომაზე არ გამოცხადდა და არც გამოუცხადებლობის საპატიო მიზეზების შესახებ უცნობებია სასამართლოსათვის, მიიჩნია, რომ არ არსებობდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 241-ე მუხლით გათვალისწინებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი.

არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მსჯელობა, რომ სარჩელში მითითებული გარემოებები იურიდიულად არ ამართლებდა სასარჩელო მოთხოვნას და, ამდენად, არ არსებობდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღების წინაპირობები. სასამართლოს განმარტებით, იმისათვის რომ მოსარჩელის მოთხოვნა დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდეს, საჭიროა არსებობდეს ასევე უმთავრესი პირობა _ სარჩელში მითითებული გარემოებები იურიდიულად უნდა ამართლებდეს სასარჩელო მოთხოვნას (სსსკ 230-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დანაწესი), ხოლო მითითებული გარემოებები კი, სასამართლოს მიერ ყოველგვარი გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე დამტკიცებულად მიიჩნევა (სსსკ 230-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესი).

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მოსაზრება, რომ დადგენილად მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოებები სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, 361-ე, 976-ე მუხლების საფუძველზე იურიდიულად ამართლებდა სასარჩელო მოთხოვნას, ხოლო აპელანტის არგუმენტი საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 23 ოქტომბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილების დაუსაბუთებლობის თაობაზე არ იქნა გაზიარებული.

პალატის განმარტებით, დაუსწრებელი გადაწყვეტილება წარმოადგენს ერთგვარ პროცესუალურ სანქციას პირის მიმართ, რომელიც განსაზღვრულ ვადაში არასათანადოდ ახორციელებს სასამართლო დავალებას. ასეთ დროს (ივარაუდება შესაგებლის შეუტანლობა ან მოპასუხის გამოუცხადებლობა) გადაწყვეტილების გამოტანა ხდება დადგენილად მიჩნეული გარემოებების მატერიალურ კანონმდებლობასთან ფორმალური შესაბამისობის კვლევის საფუძველზე, ისე, რომ სასამართლო არაუფლებამოსილია, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის შესაბამისად, შეაფასოს ფაქტობრივი გარემოებები და საქმეში არსებული მტკიცებულებები, უფრო მეტიც, კანონი დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანისას იმპერატიულად ადგენს, რომ სარჩელში მითითებული გარემოებები დადგენილად მიიჩნევა და მართლმსაჯულება შემოიფარგლება მხოლოდ დადგენილი გარემოებებისა და სასარჩელო მოთხოვნის სამართლებრივი დასაბუთების შემოწმებით, რაც განსახილველ შემთხვევაში უტყუარად, სწორად იყო დადგენილი.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა დ.ა.მა, მოითხოვა მისი, ასევე საქალაქო სასამართლოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილებისა და ამ გადაწყვეტილების ძალაში დატოვების შესახებ განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაბრუნება შემდეგი საფუძვლებით:

საქალაქო სასამართლომ დაუსწრებელი გადაწვეტილება კანონდარღვევით გამოიტანა, კერძოდ, ისე დააკმაყოფილა ზ.ხ.ის მოთხოვნა, რომ არ გამოიკვლია სარჩელში მითითებული მტკიცებულებები ამართლებდა თუ არა მოსარჩელის მოთხოვნებს. გარდა აღნიშნულისა, სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოებაც, რომ დ.ა-ს ზ.ხ.ის მიმართ შეტანილი ჰქონდა შეგებებული სარჩელი, რომელიც ამავე დავას ეხებოდა და მხარე მოითხოვდა ზიანის ანაზღაურებას. არც საქალაქო სასამართლომ და არც სააპელაციო სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე, რის შესახებაც მხარემ 2014 წლის 23 ოქტომბრის განცხადებაში მიუთითა.

კასატორის განმარტებით, ის გაეცნო მისი ყოფილი წარმომადგენლისათვის - ზ.ბ.თვის სასამართლო შეტყობინების ჩაბარების ელექტრონულ ჩანაწერს, რომელიც უკანონოა, რადგანაც მასში სხდომაზე გამოუცხადებლობის შედეგები არ არის განმარტებული, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მოთხოვნათა დარღვევასა და დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველს წარმოადგენს. სააპელაციო საჩივრის განხილვისას ეს გარემოება სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა.

სასამართლომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანისას მხედველობაში არ მიიღო ის გარემოება, რომ სარჩელში მითითებული გარემოებები იურიდიულად არ ამართლებდა მოთხოვნას, ასევე ყურადღება არ მიაქცია შეგებებული სარჩელის არსებობის ფაქტს, რაც მოწმობს უდავო გარემოებების არარსებობას. ამასთანავე, ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებმა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების კანონიერების შეფასებისას არ გამოიკვლიეს კასატორის ყოფილი ადვოკატისათვის სასამართლო შეტყობინების ჩაბარების ელექტრონული ჩანაწერი, რომელიც არ შეიცავს განმარტებას სასამართლო სხდომაზე გამოუცხადებლობის შესახებ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით დ.ა.ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

2015 წლის 9 მარტს კასატორმა განცხადებით მომართა სასამართლოს, წარმოადგინა მტკიცებულებები: საქალაქო სასამართლოსადმი მიმართვის ასლები, ასევე საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 19 სექტემბრის სატელეფონო შეტყობინების აქტი და განმარტა, რომ, მიუხედავად არაერთი მიმართვისა, თბილისის საქალაქო სასამართლომ არ გადასცა სადავო სატელეფონო შეტყობინების ელექტრონული ჩანაწერი, რის გამოც საკასაციო პალატის წინაშე იშუამდგომლა ამ მტკიცებულების გამოთხოვის თაობაზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა დ.ა.ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო პალატა მხედველობაში იღებს კასატორის პრეტენზიას, რომელიც მიმართულია საქალაქო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად დადგენისკენ და მიიჩნევს, რომ ამ კუთხით მხარის პრეტენზია დაუსაბუთებელია, ხოლო სააპელაციო პალატამ მართებულად განმარტა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე მუხლის პირველი ნაწილი.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, რადგანაც არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული ერთგვაროვანი პრაქტიკა მოპასუხის გამოუცხადებლობისას დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის წინაპირობების თაობაზე და გასაჩივრებულ განჩინებაში მითითებული ნორმები სწორედ დამკვიდრებული პრაქტიკის შესაბამისადაა განმარტებული (იხ. სუსგ №ას-248-233-2014, 12 თებერვალი, 2015 წელი; №ას-446-418-2010, 28 ივნისი, 2010 წელი).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას დ.ა.ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

რაც შეეხება კასატორის შუამდგომლობას მტკიცებულების - სატელეფონო შეტყობინების ელექტრონული ჩანაწერის გამოთხოვის, ასევე წარმოდგენილი მტკიცებულებების საქმისათვის დართვის თაობაზე, აღნიშნულს პალატა ვერ გაიზიარებს შემდეგი საფუძლებით:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება. ანალოგიურად, საკასაციო პალატა ვერ გამოითხოვს მტკიცებულებას და ვერ შეაფასებს მას თუ ქვემდგომი სასამართლოს გადაწყვეტილება (განჩინება) არ ემყარება ამ მტკიცებულების კვლევას, მიუხედავად აღნიშნულისა, საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს საქმეში დ.ა.ის 2013 წლის 29 ოქტომბრის განცხადებასა და ხელწერილზე (ტ. I, ს.ფ.141), რომლითაც მხარემ მოითხოვა 2013 წლის 23 ოქტომბრის სასამართლო სხდომის დანიშვნის შესახებ შეტყობინების აუდიოჩანაწერის გადაცემა, ხოლო ხელწერილით დაადასტურა CD დისკის ერთ ცალად ჩაბარების ფაქტი;

დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების შესახებ საჩივარში მხარე მიუთითებს, რომ მან გამოითხოვა შეტყობინება, „რომელიც არის კანონის დარღვევით შედგენილი, მასში არ არის განმარტება, თუ როდის, რომელ საათზე, რომელ დარბაზში უნდა ჩატარებულიყო პროცესი...“, გარდა აღნიშნულისა, საკასაციო საჩივრით მხარე ამტკიცებს, რომ გაეცნო 2013 წლის 23 ოქტომბრის სხდომის დანიშვნის თაობაზე მისი ყოფილი ადვოკატის ზ.ბ.ის მიმართ შეტყობინების ელექტრონულ ჩანაწერს და მიიჩნევს, რომ იგი არის კანონშეუსაბამო, რადგან მასში არ არის განმარტებული და მითითებული სხდომაზე გამოუცხადებლობის შედეგები.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა შუამდგომლობას დაუსაბუთებლად მიიჩნევს, რაც მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. დასახელებული ნორმის დისპოზიციისა და იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპზე მტკიცებულებათა მიღების შესაძლებლობას კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს 2015 წლის 9 მარტის განცხადებაზე დართული მტკიცებულებები 6 (ექვსი) ფურცლად.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ დ.ა.ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ი. ნ.ის მიერ 2014 წლის 11 ნოემბრის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 750 ლარის 70% – 525 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. დ.ა.ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორის შუამდგომლობა მტკიცებულების გამოთხოვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს, ხოლო შუამდგომლობის ავტორს დაუბრუნდეს 2015 წლის 9 მარტის განცხადებაზე დართული მტკიცებულებები 6 (ექვსი) ფურცლად.

3. კასატორ დ.ა.ს (პ/......) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ი. ნ-ის მიერ 2014 წლის 11 ნოემბრის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 750 ლარის 70% – 525 ლარი.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე