საქმე №ას-575-546-2014 23 მარტი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ნ.ძ. (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს ს. ა.პ. გ. (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 4 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – კომპენსაციის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ.ძ.მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს ს. ა.პ. გ.ის მიმართ 2003 წლის სახელფასო დავალიანების - 720 ლარისა და კომპენსაციის - ყოველი დაყოვნებული დღისათვის მოთხოვნილი თანხის 0,07%-ის მოპასუხისათვის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოსარჩელის განმარტებით, ის 2003 წელს მუშაობდა მოპასუხე პოლიკლინიკაში ექიმ-ალერგოლოგად. მოსარჩელის ვალდებულება უბნის ექიმის მიმართვის საფუძველზე პაციენტების უფასოდ მიღება იყო.

სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის მიერ გამოყოფილი თანხიდან მას კუთვნილი ანაზღაურება არ მიუღია. როგორც მოსარჩელისთვის ცნობილი გახდა, ერთიანმა სახელმწიფო ფონდმა ხელშეკრულების საფუძველზე თანხა მოპასუხე პოლიკლინიკას ჩაურიცხა. პოლიკლინიკის დირექტორი მოსარჩელეს თავდაპირველად განუმარტავდა, რომ ანაზღაურების მიუცემლობა გამოწვეული იყო თანხის დროულად გადაურიცხავობით, ხოლო მოგვიანებით აცნობა, რომ ის დაფინანსების პროგრამაში არ იყო.

მოსარჩელის განმარტებით, სარჩელზე დართული მტკიცებულებები ადასტურებს ფაქტობრივ გარემოებას, რომ მან ანაზღაურების მისაღებად მიმართა სახელმწიფო უწყებებს, რაც სარჩელის ხანდაზმულად მიჩნევას გამორიცხავს.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით მოითხოვა:

მოსარჩელის მოთხოვნა ხანდაზმულია, რადგანაც მას 2009 წელს მიღებული აქვს 1999-2003 წლების ხელფასი და ამ თანხის დაყოვნების გამო მისი 0,07%, რაც დასტურდება სახელფასო უწყისითა და აუდიტორული დასკვნით, რაც შეეხება 2003 წლის სახელფასო დავალიანებას იგი უსაფუძვლოცაა, რადგანაც მოპასუხის მოთხოვნის საფუძველზე სენაკის გამგეობამ ალერგოლოგისა და სხვა ექიმ-სპეციალისტების ანაზღაურება დასაშვებად 2004 წლის 1 მაისიდან მიიჩნია.

რაც შეეხება 2003 წელს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის მიერ გამოყოფილ თანხას, ხელშეკრულება ექიმ-ალერგოლოგისა და რამდენიმე სპეციალისტისათვის ანაზღაურებას არ ითვალისწინებდა, ეს პირობები განსაზღვრულია გაფორმებული ხელშეკრულების N1 დანართში. რაც შეეხება მოსარჩელის მტკიცებას 2004 წლის ანაზღაურების თაობაზე, ეს თანხა იყო არა სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდის მიერ გამოყოფილი თანხებიდან მიღებული ანაზღაურება, არამედ სენაკის მუნიციპალიტეტის დაფინანსებით გამოყოფილი ხელფასი.

სენაკის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 17 იანვრის გადაწყვეტილებით ნ.ძ.ის სარჩელი შპს ს.ა.პ. გ.ის მიმართ მიუღებელი ხელფასისა და დაყოვნებული თანხის 0.07 %-ის ანაზღაურების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 4 აპრილის განჩინებით ნ.ძ.ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა სენაკის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 17 იანვრის გადაწყვეტილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო პალატამ დადგენილად ცნო, რომ მოსარჩელე შპს ს.ა. პ. გ.თან დადებული შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე 2003 წელს დასაქმებული იყო ამავე საზოგადოებაში ექიმ-ალერგოლოგის თანამდებობაზე.

2003 წელს სამედიცინო პერსონალის, მათ შორის ექიმების, შრომის ანაზღაურება ამბულატორიული დახმარების სახით გაწეული სამედიცინო მომსახურებისათვის წარმოებდა სამი სტანდარტით: 1. ე.წ შიდა სტანდარტით, რაც გულისხმობდა შრომის ანაზღაურებას გამომუშავების მიხედვით; 2. „უმუშევრების სოციალური დაცვის დასაქმების ხელშეწყობის, ჯანმრთელობის დაცვისა და შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირთა სამედიცინო და რეაბილიტაციის 2003 წლის სახელმწიფო პროგრამებით“ და მათ შორის, „მოსახლეობის ამბულატორიული დახმარების სახელმწიფო პროგრამით“ დადგენილი სტანდარტით, რაც გულისხმობდა შრომის ანაზღაურებას სახელმწიფო პროგრამით განსაზღვრული კომპონენტებისა და ამ პროგრამის ფარგლებში გაფორმებული ხელშეკრულების პირობების შესაბამისად, სახელმწიფო ბიუჯეტიდან გამოყოფილი სახსრებით და 3. ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის დაფინანსების ფარგლებში, რაც გულისხმობდა სამედიცინო პერსონალის მომსახურების დაფინანსებას ადგილობრივი საბიუჯეტო სახსრებით, თვითმმართველი ერთეულის მიერ ჯანდაცვის დაწესებულებისათვის შესაბამისი სახსრების გამოყოფის შემთხვევაში.

2003 წლის შრომის ანაზღაურება, ე.წ შიდა სტანდარტის ფარგლებში ნ.ძ.ს მიღებული აქვს სრულად. მოსახლეობის ამბულატორიულ - სამედიცინო დახმარების 2003 წლის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში კი, ნ.ძ.ს რაიმე ანაზღაურება არ მიუღია.

„მოსახლეობის ამბულატორიულ-სამედიცინო დახმარების 2003 წლის სახელმწიფო პროგრამა“ და ამ პროგრამის განხორციელების მიზნით შპს ს.ა. პ.გ.ას და საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიან სახელმწიფო ფონდს შორის გაფორმებული ხელშეკრულებები ექიმ-ალერგოლოგის მიერ გაწეული სამედიცინო მომსახურების დაფინანსებას არ ითვალისწინებდა, შესაბამისად, ნ.ძ.ს, როგორც ექიმ-ალერგოლოგს „მოსახლეობის ამბულატორიულ-სამედიცინო დახმარების, 2003 წლის სახელმწიფო პროგრამის“ ფარგლებში ანაზღაურება არ ეკუთვნოდა.

აპელანტის განმარტებით, უბნის ექიმის მიმართვის საფუძველზე, ის როგორც ალერგოლოგი, უფასოდ ემსახურებოდა პაციენტებს, თუმცა სასამართლოს ვერ წარუდგინა ამ გარემოების დამადასტურებელი რაიმე დოკუმენტი, მტკიცებულება (უბნის ექიმის მიმართვის ასლები, ექიმთან ვიზიტზე პაციენტის ყოფნის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება), შესაბამისად, „ამბულატორიულ-სამედიცინო დახმარების 2003 წლის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში“ ნ.ძ.ის მიერ პაციენტების უფასოდ მომსახურების ფაქტი სასამართლომ დადგენილად არ მიიჩნია.

არ იქნა გაზიარებული რაიონული სასამართლოს დასკვნა, რომ მოპასუხემ სარჩელის ხანდაზმულობის საკითხი მოგვიანებით, სასამართლო სხდომაზე გახადა სადავოდ და მიუთითა საქმეში წარმოდგენილ შესაგებელზე, რომლის თანახმადაც, მოპასუხემ წერილობითი შეჯიბრებითობის ეტაპზე, საქმის მომზადების დასრულებამდე სადავო გახადა სარჩელის ხანდაზმულობა.

სააპელაციო პალატის შეფასებით, სარჩელი უსაფუძვლობასთან ერთად ხანდაზმულიცაა.

გაზიარებულ იქნა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა, რომ ჯანდაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში გასაწევი სამედიცინო მომსახურების ფარგლებს და გაწეული მომსახურების ანაზღაურების წესს განსაზღვრავდა არა მხოლოდ ჯანდაცვის მინისტრის ბრძანებით დამტკიცებული სახელმწიფო პროგრამები, არამედ ამ პროგრამის აღსრულების მიზნით, ბრძანებით განსაზღვრულ უფლებამოსილ პირთა შორის დადებული ხელშეკრულებებიც. სასამართლომ მიუთითა საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2003 წლის 26 მარტის №71/ნ ბრძანებაზე, რომლის თანახმადაც, პროგრამის რეალიზაციაში მონაწილე ორგანიზაციების შერჩევა განხორციელდებოდა „სახელმწიფო შესყიდვების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად. ამ ბრძანების აღსრულების ფარგლებში, საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდსა და მოპასუხეს შორის 2003 წელს დაიდო ხელშეკრულება სახელმწიფო შესყიდვის შესახებ, რომლის საგანსაც წარმოადგენდა მოსახლეობის ამბულატორიული დახმარების სახელმწიფო პროგრამით გათვალისწინებული სამედიცინო მომსახურების შესყიდვა. მოპასუხე ვალდებული იყო, ამბულატორიული სამედიცინო მომსახურება გაეწია მოსახლეობის ამბულატორიული სამედიცინო დახმარების პროგრამით გათვალისწინებული კომპონენტების მიხედვით, ხოლო „ფონდი“ კისრულობდა ვალდებულებას, უზრუნველეყო მოსახლეობის ამბულატორიული სამედიცინო დახმარების პროგრამის კომპონენტის მიხედვით შესრულებული სამუშაოს ანაზღაურება მოპასუხისათვის ამავე ხელშეკრულების №1 დანართით გათვალისწინებული ფინანსური პარამეტრებისა და ხელშეკრულების თანმხლები - „ხელშეკრულებით განსაზღვრულ სამუშაოთა შესრულების, შესრულებულ სამუშაოთა აღრიცხვის, ანგარიშგებისა და ანაზღაურების წესის“ შესაბამისად.

საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2003 წლის 26 მარტის №71/ნ ბრძანებითა და ამ ბრძანებით დამტკიცებული ჯანდაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში გაფორმებული ხელშეკრულებით - „სახელმწიფო შესყიდვის შესახებ“ მკაცრად განისაზღვრა მოპასუხის ვალდებულება, სახელმწიფო პროგრამით გათვალისწინებული სამედიცინო მომსახურება გაეწია ზემოთ მითითებული ხელშეკრულების დანართებით განსაზღვრულ ფარგლებში. შესაბამისად, შპს ს. ა.პ.გ.ას უფლება ჰქონდა გაწეული სამედიცინო მომსახურებისათვის მიეღო ანაზღაურება იმავე დანართების შესაბამისად შესრულებული სამუშაოსათვის.

სახელმწიფო შესყიდვის შესახებ საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო ფონდსა და შპს მოპასუხეს შორის 2003 წელს დადებული ხელშეკრულების თანხმლები „ხელშეკრულებით განსაზღვრულ სამუშაოთა შესრულების, შესრულებულ სამუშაოთა აღრიცხვის, ანგარიშგებისა და ანაზღაურების წესით“, ასევე ხელშეკრულების №1 დანართით გათვალისწინებული იყო ზოგადი პროფილის ექიმის კონსულტაცია, ლაბორატორიული გამოკვლევები და საჭიროების შემთხვევაში პაციენტის მიმართვის შესაძლებლობა მხოლოდ ოფთალმოლოგთან, ნევროლოგთან, ენდოკრინოლოგთან, ოტორინოლარინგოლოგთან, ქირურგთან, ონკოლოგთან, ფთიზიატრსა და რენტგენოლოგთან. შესაბამისად, პროგრამის ფარგლებში განსაზღვრული იყო მხოლოდ ზოგადი პროფილის ექიმისა და ოფთალმოლოგის, ნევროლოგის, ენდოკრინოლოგის, ოტორინოლარინგოლოგის, ქირურგის, ონკოლოგის, ფთიზიატრისა და რენტგენოლოგის მომსახურების დაფინანსება (ექიმის მიმართვით) საბიუჯეტო სახსრებით. იგივე აქტები განსაზღვრავდა ფინანსურ პარამეტრებს თითოეული ზემოთ მითითებული სამედიცინო მომსახურებისათვის.

ხელშეკრულებისა და მისი დანართების შეფასებით სასამართლომ ჩათვალა, რომ სპეციალისტ - ალერგოლოგის კონსულტაციის დაფინანსებას საბიუჯეტო სახსრები, სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში არ ითვალისწინებდა, შესაბამისად, მოპასუხე უფლებამოსილი არ იყო, დაეფინანსებინა მოსარჩელე, მით უფრო სხვა მიზნობრივი დანიშნულებით გამოყოფილი სახსრებიდან.

მოსახლეობის ამბულატორიული სამედიცინო დახმარების პროგრამით გათვალისწინებული სამედიცინო დახმარების ძირითადი პაკეტი და ამ პროგრამით განსაზღვრული ღონისძიებების ჩამონათვალი ითვალისწინებდა, საჭიროების შემთხვევაში, რაიონის (ქალაქის) ამბულატორიულ - პოლიკლინიკური ქსელის დაფინანსებას ექიმების (სპეციალისტების) მიერ გაწეული უფასო სამედიცინო მომსახურებისათვის (8 კონსულტაციისათვის), 15-დან და 65 წლამდე და 65 წლის ასაკს ზევით მოსახლეობისათვის და არ ითვალისწინებდა ალერგოლოგის მომსახურების დაფინანსებას. ამ კატეგორიის სამედიცინო მომსახურების გაწევისათვის სახსრები სახელმწიფო ბიუჯეტიდან გამოყოფილი არ ყოფილა. მოპასუხის ამგვარი ვალდებულება არც მას და მოსარჩელეს შორის გაფორმებული შრომის ხელშეკრულებით იყო განსაზღვრული.

სააპელაციო პალატის შეფასებით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოსარჩელემ ვერ უზრუნველყო მის მიერ მითითებული გარემოების დამტკიცება. ნ.ძ.ს სასამართლოსათვის არ წარუდგენია მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მოსარჩელის მხრიდან სახელმწიფო პროგრამით გათვალისწინებული ბენეფიციარებისადმი (პაციენტებისადმი) უფასოდ მომსახურების ფაქტს, სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში, ამავე პროგრამით დადგენილი წესით.

სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით, შრომის კოდექსის 31-ე მუხლით და აღნიშნა, რომ საქმის მასალებით მოპასუხის ვალდებულება დასაქმებულთან ანგარიშსწორების უზრუნველყოფის თაობაზე არ დადგინდა, რაც სარჩელის უსაფუძვლობაზე მეტყველებდა.

მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლომ ასევე ჩათვალა, რომ უსაფუძვლობასთან ერთად ნ.ძ.ის მოთხოვნა ხანდაზმულიც იყო. ამ კუთხით სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 128-ე, 129-ე, 130-ე, 131-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ ნ.ძ.ის მოთხოვნა 2003 წლის შრომის ანაზღაურება იყო. სარჩელით ნ.ძ.მა რაიონულ სასამართლოს მიმართა 2013 წლის 18 დეკემბერს, მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან დაახლოებით ათი წლის შემდეგ, რის გამოც სარჩელი უსაფუძვლოსთან ერთად ხანდაზმულიც იყო.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ნ.ძ.მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინების უსწორობა განაპირობა საქართველოს სოციალური დაზღვევის ერთიანი პროგრამის არასწორმა განმარტებამ. სასამართლოს მტკიცება, რომ მოსარჩელეს, როგორც ექიმ-ალერგოლოგს, „მოსახლეობის ამბულატორიულ-სამედიცინო დახმარების 2003 წლის სახელმწიფო პროგრამის“ ფარგლებში არ ეკუთვნოდა შრომის ანაზღაურება, არასწორია, რადგანაც საქართველოს ჯანდაცვის მინისტრის 2003 წლის 26 მარტის N71/ნ ბრძანების შესაბამისად სადაზღვევო პროგრამაში გათვალისწინებულია საჭიროების შემთხვევაში ავადმყოფის მიმართვის შესაძლებლობა სპეციალისტებთან, რომელთა რიცხვს ეკუთვნის ექიმ-ალერგოლოგიც, ექიმთან ვიზიტი კი, იყო უფასო, რადგანაც ექიმს ანაზღაურება მიეცემოდა ხელფასის სახით.

2002 წლის ხელფასის მოთხოვნისას მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა თუ რა ოდენობის ხელფასი ეკუთვნოდა მას. ეს თანხა შეადგენდა თვეში 100 ლარს. მოსარჩელე მედდასთან ერთად წარმოადგენდა სამედიცინო ბრიგადას და მისი შრომის ანაზღაურება გათვალისწინებული იყო ხელშეკრულების N1 დანართის იმ გრაფაში, სადაც საუბარია „ზოგადი პროფილის სპეციალისტზე“, რომელშიც, რეალურად, მოიაზრებოდა ზოგადი პროფილის ექიმი - უბნის ექიმი და ექიმ-სპეციალისტი. სამედიცინო ბრიგადის რაოდენობისა და სახელფასო თანხის რაოდენობის გათვალისწინებით, მოსარჩელის კუთვნილი თანხა სწორედ 100 ლარს შეადგენდა.

კასატორის განმარტებით, მისთვის ხელფასის კუთვნილების ფაქტს ადასტურებს 2003 წლის სადაზღვევო პროგრამის დანართი N1 და ეროვნულ ბიბლიოთეკაში არსებული ინფორმაცია.

სასამართლომ მტკიცებულებად არასწორად არ მიიჩნია ჯანდაცვის მინისტრის 2003 წლის N71/ნ და N156/ნ ბრძანებები, ასევე, 2003 წლის სოციალური დაზღვევის ერთიანი სახელმწიფო პროგრამა.

წინამდებარე საკასაციო საჩივარს მხარემ დაურთო მტკიცებულებები 15 (თხუთმეტი) ფურცლად.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 9 ივნისის განჩინებით „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად ნ.ძ.ი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

საკასაციო სასამართლოს შესაგებლით მომართა შპს ს.ა.პ.გ. დირექტორმა, რომლითაც კასატორის მოთხოვნა არ ცნო, თავის მხრივ, მოწინააღმდეგე მხარემ წარმოდგენილ შესაგებელს ასევე დაურთო მტკიცებულება: მოსახლეობის ამბულატორიული დახმარების 2003 წლის პროგრამა 8 (რვა) ფურცლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ნ.ძ.ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან ამ საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული ერთგვაროვანი პრაქტიკა, რაც ასახულია სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში (იხ. სუსგ №ას-547-515-2012, 11 ივნისი, 2012 წელი).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ.ძ.ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

რაც შეეხება საკასაციო საჩივარსა და შესაგებელზე დართულ მტკიცებულებებს, პალატა მიიჩნევს, რომ ისინი უნდა დაუბრუნდეთ მათ წარმომდგენთ, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მხარეს ობიექტურად არ ჰქონდა შესაძლებლობა, სასამართლოსათვის მანამდე წარედგინა ისინი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. ამდენად, მხარეებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარსა და შესაგებელზე დართული მტკიცებულებები.

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ.ძ.ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორს დაუბრუნდეს მის მიერ საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 15 (თხუთმეტი) ფურცლად (ს.ფ. 224-238), ხოლო კასატორის მოწინააღმდეგე მხარეს - შესაგებელზე დართული მტკიცებულება 8 (რვა) ფურცლად (ს.ფ.252-259)

3. ნ.ძ.ი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური