№ ას-1226-1167-2014 2 მარტი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – რ. კ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – კ. ჯ-ე, რ. კ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 8 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ნასყიდობისა და ჩუქების ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, უძრავი ქონების ½ ნაწილის მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

რ. კ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში კ. ჯ-ისა და რ. კ-ის წინააღმდეგ და მოითხოვა: 2002 წლის 30 სექტემბრის ნასყიდობისა და 2013 წლის 23 იანვრის ჩუქების ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა და ქ. ქუთაისში, ... ა-ის ქუჩის №../..-ში მდებარე უძრავი ქონების ½ წილის მესაკუთრედ დარეგისტრირება შემდეგი საფუძვლებით:

მოსარჩელის განმარტებით, მამის გარდაცვალებამდე ოჯახში ცხოვრობდნენ ხუთი წევრი. მათი საცხოვრებელი სახლი შეადგენდა ხუთოთახიან ბინას, რომელიც 1993 წელს გაყვეს ორ ნაწილად, კერძოდ, მამა და დედინაცვალი გადავიდნენ სამოთახიან ბინაში, ხოლო თავად, ძმასთან, ე. კ-თან ერთად, გადავიდა ოროთახიან ბინაში. 2002 წლის 30 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, მითითებული ოროთახიანი ბინა გაფორმდა ძმის სიდედრის - კ. ჯ-ის სახელზე, რადგან იგი ძმასთან ერთად იმყოფებოდა საზღვარგარეთ და ვერ ახერხებდნენ ჩამოსვლას. 2013 წლის 23 იანვარს კ. ჯ-ემ მის საკუთრებაში დარეგისტრირებული ფართი აჩუქა ე. კ-ის შვილს – რ. კ-ს. მოსარჩელის აზრით, ნასყიდობის ხელშეკრულება მოჩვენებით იყო დადებული და მას შესაბამისი იურიდიული შედეგი არ მოჰყოლია, ხოლო ჩუქების ხელშეკრულება გაფორმდა არაუფლებამოსილი პირის მიერ.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ ნასყიდობისა და ჩუქების ხელშეკრულება დაიდო კანონის მოთხოვნათა დაცვით. ამასთან, მოთხოვნა ხანდაზმულია, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია. გარდა ამისა, საქმის მასალებით არ დგინდება რ. კ-ის უფლება სადავო ბინაზე.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილებით რ. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რ. კ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 8 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით რ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2014 წლის 6 ივნისის გადაწყვეტილება სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ნაწილში და რ. კ-ს დაუბრუნდა მის მიერ ზედმეტად გადახდილი - 165 ლარი სახელმწიფო ბიუჯეტიდან. დანარჩენ ნაწილში, ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

იმ დადგენილი გარემოებების გათვალისწინებით, რომ რ. კ-ს სარჩელზე გადახდილი ჰქონდა სახელმწიფო ბაჟი 525 ლარი, ხოლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 38.1-ე, 39.1-ე და 42-ე მუხლების შესაბამისად კი, მას უნდა გადაეხადა დავის საგნის ღირებულების 3% (12000 ლარის 3% - 360 ლარი), პალატამ მიიჩნია, რომ აპელანტის პოზიცია ზედმეტად გადახდილი ბაჟის დაბრუნების თაობაზე საფუძვლიანი იყო და უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

დანარჩენ ნაწილში პალატამ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

სადავო სახლში დღეისათვის ცხოვრობენ მდგმურები, რომლებმაც გირაოს თანხა გადაუხადეს რ. კ-ის დედას თ. ჯ-ეს;

ასევე დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ ძმები რ. და ე. კ-ები ცხოვრობენ რუსეთის ფედერაციაში;

2002 წლის 30 სექტემბერს სანოტარო წესით გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება ქ. ქუთაისში .. ა-ის ქ. ../..-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე, სადაც მხარეებს წარმოადგენდნენ გამყიდველი გ. გ-ძე და მყიდველი კ. ჯ-ე;

საჯარო რეესტრის ამონაწერით, ქ. ქუთაისში, .. ა-ის ქ. ../..-ში მდებარე საცხოვრებელი ფართი კ. ჯ-ის სახელზე დარეგისტრირდა 2003 წლის 31 იანვარს;

2013 წლის 23 იანვარს კ. ჯ-ემ ქ. ქუთაისში, .. ა-ის ქ. ../..-ში მდებარე საცხოვრებელი ფართი, ჩუქების ხელშეკრულებით გადასცა რ. კ-ს. საჯარო რეესტრის ამონაწერით აღნიშნული საცხოვრებელი ფართი, რ. კ-ის სახელზე დარეგისტრირდა 2013 წლის 23 იანვარს;

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 56-ე, 477-ე, 183-ე მუხლებით და დადგენილად მიიჩნია, რომ 2002 წლის 30 სექტემბერს კ. ჯ-ესა და გ. გ-ძეს შორის დაიდო უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც, კ. ჯ-ემ გ. გ-ისაგან შეიძინა ქ. ქუთაისში, .. ა-ის ქ. №../..-ში მდებარე უძრავი ქონება, რომელიც საკუთრების უფლებით აღირიცხა კ. ჯ-ის სახელზე. ამ უკანასკნელის მხრიდან სრულად არის დაცული ბინის შეძენისათვის კანონით გათვალისწინებული მოთხოვნები (ხელშეკრულების წერილობითი ფორმა და საჯარო რეესტრში აღრიცხვა) და უდავოდ დასტურდება, რომ მან ხელშეკრულებით განსაზღვრულ მიზანს - ბინის შეძენას მიაღწია. ამდენად, პალატის აზრით, არ დადასტურდა ნასყიდობის ხელშეკრულების მოსაჩვენებლად დადების ფაქტი, ასევე მხარეების მიერ სხვა გარიგების დადების მცდელობა (თვალთმაქცობა). დადგენილად იქნა მიჩნეული ის ფაქტიც, რომ ნივთის გადაცემა რეალურად მოხდა და ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ სადავო ბინაში ცხოვრობდნენ კ. ჯ-ის ოჯახის წევრები. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის წარმომადგენელთა განმარტება, რომ ,,რეალურად სადავო ფართი ე. და რ. კ-ების მამამ რ. კ-მა შეუძინა შვილებს, მაგრამ მათი საქართველოში არყოფნის გამო გაფორმდა ე. კ-ის სიდედრის კ. ჯ-ის სახელზე”. აღნიშნული გარემოებების დასადასტურებლად, სასამართლო სხდომაზე დაიკითხნენ მოწმეები, რომელთა განმარტებითაც ,,ბინა შეძენილი იქნა 1993 წელს ნ. ბ-ის მიერ, რომელმაც რ. კ-ს გადასცა შეძენილი ოროთახიანი ბინა და საკუთარი სამოთახიანი ბინა, სანაცვლოდ კი მიიღო კ-ების ხუთოთახიანი ბინა”. სასამართლომ განმარტა, რომ საქმეში არ არის წარმოდგენილი აღნიშნულის დამადასტურებელი არცერთი მტკიცებულება, კერძოდ, დოკუმენეტები რომლითაც დადასტურდება: ა) კ-ების ხუთოთახიანი ბინის ბ-ების სახელზე რეგისტრაცია და პირიქით, ბ-ების ბინის გაფორმება რ. კ-ის სახელზე; ბ) ასევე არაა გაფორმებული 1993 წელს რაიმე შეთანხმება ნ. ბ-სა და სადავო ბინის ყოფილ მესაკუთრე გ. გ-ეს შორის; გ) არ დასტურდება ბინის შეძენის მიზნით, თანხის გადაცემის ფაქტიც კი, რასაც მოწმე ბ-ი მხარეებს შორის ნდობის ფაქტორით ხსნის, თუმცა იქვე აღნიშნავს, რომ გ-ეებმა ბინის გაფორმებაზე უარი განაცხადეს, რადგან მოითხოვეს თანხის დამატება, რაც საეჭვოს ხდის მათ შორის ნდობაზე დამყარებული ურთიერთობის არსებობას. დ) საგულისხმოა ისიც, რომ უძრავი ქონება ახალ მესაკუთრეზე დარეგისტრირდა მხოლოდ 2002 წელს. ე) მოსარჩელე მხარემ და მოწმეებმა ვერ ახსნეს, რატომ განაცხადეს გ-ეებმა უარი დამატებითი თანხის მიღების მოთხოვნაზე 9 წლის შემდეგ და რატომ გაუფორმეს ბინა კ. ჯ-ეს და არა თუნდაც მის შვილს თ. ჯ-ეს, რომელიც მითითებული ფართით სარგებლობდა და იყენებდა შვილთან, რ. კ-თან ერთად.

პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელემ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად, ვერ შეძლო დაემტკიცებინა, რომ კ. ჯ-ესა და გ. გ-ეს შორის დადებულ ხელშეკრულებას ჰქონდა მოჩვენებითი ხასიათი. დადასტურებულ ფაქტად იქნა მიჩნეული ასევე ის, რომ ჯ-ის შვილი და შვილიშვილი ცხოვრობდნენ სადავო ბინაში და იყენებდნენ მას დანიშნულებისამებრ, შეძენიდან დღემდე; სანოტარო აქტით დადასტურებულია ასევე ნასყიდობის თანხის გადაცემაც გამყიდველზე. ამასთან, არც 1993 წელს და არც შემდგომი ცხრა წლის განმავლობაში უძრავი ქონება კ-ების სახელზე არ გაფორმებულა, რაც საეჭვოს ხდის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების მათ მიერ შესრულებას. (კერძოდ, თანხის გადაცემას).

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 524-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში კ. ჯ-ე, როგორც მესაკუთრე, უფლებამოსილი იყო, მის სახელაზე რეგისტრირებული ბინა გაესხვისებინა, მათ შორის, დაედო ჩუქების ხელშეკრულება და ეს გარიგება არ ეწინააღმდეგება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით დადგენილ ნორმებს.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსოს 129-ე, 130-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია 2003 წელს. მოსარჩელის წარმომადგენლის განმარტებით, მან კ. ჯ-ის სახელზე უძრავი ქონების რეგისტრაციის თაობაზე მხოლოდ 2013 წელს შეიტყო, თუმცა თავისავე სასარჩელო განცხადებაში გარკვევით მიუთითებს, რომ მამამისის შეძენილი უძრავი ქონების გაფორმება მოხდა კ. ჯ-ის სახელზე, რადგან ის და მისი ძმა საქართველოში ჩამოსვლას ვერ ახერხებდნენ.

ამდენად, პალატის მოსაზრებით, მოსარჩელემ 2003 წელს უკვე იცოდა, რომ სადავო ფართი მისი და მისი ძმის საკუთრებად არ იყო რეგისტრირებული. აქედან გამომდინარე, ხანდაზმულობის ვადის ათვლა უნდა დაიწყოს 2003 წლის სექტემბრიდან და დასრულდეს 2009 წლის სექტემბერში. ვინაიდან რ. კ-მა სასამართლოს მხოლოდ 2014 წლის 28 მარტს მომართა, მისი მოთხოვნა ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის თაობაზე, ხანდაზმულია. აღნიშნულ გარემოებათა გამო, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელი დაკმაყოფილებას არ ექვემდებარებოდა.

სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია ასევე, აპელანტის მოთხოვნა იმ ნაწილში, რომლითაც იგი ითხოვდა უზრუნველყოფის ღონისძიების ძალაში დატოვებას. აღნიშნულთან მიმართებით, პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 199¹-ე მუხლის პირველ წინადადებაზე, რომლის თანახმად, სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის, სარჩელის განუხილველად დატოვების ან საქმის წარმოების შეწყვეტის შემთხვევაში სასამართლო გადაწყვეტილებით (განჩინებით) აუქმებს ამ სარჩელთან დაკავშირებით გამოყენებულ უზრუნველყოფის ღონისძიებას, რაც საჩივრდება ამ გადაწყვეტილების (განჩინების) გასაჩივრებისთვის კანონით დადგენილი წესით. განსახილველ შემთხვევაში, სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, ამდენად, პალატის მოსაზრებით, სწორად გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 14 მარტის განჩინებით გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიება - ქ. ქუთაისში .. ა-ის ქ. №.-ში (საკადასტრო კოდი ...) მდებარე უძრავ ქონებაზე დადებული ყადაღა.

პალატამ ასევე უსაფუძვლოდ მიიიჩნია აპელანტის მოთხოვნა გადაწყვეტილების გაუქმების თაობაზე იმ ნაწილში, რომლითაც მას დაეკისრა მოპასუხის მიერ გაღებული ადვოკატის ხარჯი. აღნიშნულთან მიმართებით, პალატამ მიუთითა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, იმ მხარის წარმომადგენლის დახმარებისათვის გაწეულ ხარჯებს, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, სასამართლო დააკისრებს მეორე მხარეს გონივრულ ფარგლებში, მაგრამ არა უმეტეს ამ კოდექსის 47-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული ოდენობისა. ვინაიდან მოპასუხეს გადახდილი ჰქონდა ადვოკატის მომსახურების ხარჯი 500 ლარი, ხოლო მოსარჩელემ დავა წააგო, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მას სწორად დაეკისრა გონივრულ ფარგლებში მითითებული თანხის გადახდა.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი და სამართლებრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ რ. კ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ საფუძვლიანი იყო და იგი ნაწილობრივ დაკმაყოფილებას ექვემდებარებოდა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 8 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა რ. კ-მა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

კასატორის განმარტებით, არასწორია სასმართლოს დასკვნა მასზე, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულება მოჩვენებით არ არის დადებული. მისი აზრით, მოჩვენებით დადებული გარიგების შემთხვევაში აუცილებელია, რომ ნების გამომვლენი და ნების მიმღები მოქმედებდნენ შეთანხმებით და ორივე აცნობიერებდეს ნების ნაკლს. მოჩვენებითი გარიგების დროს ორივე მათგანს გაცნობიერებული აქვს, რომ მათ მიერ ნების გამოვლენას არ მოჰყვება იურიდიული შედეგი. ყოველივე ზემოთქმულიდან გამომდინარე, იგი მიიჩნევს, რომ არსებობდა მოჩვენებითი გარიგება, ვინაიდან გ. გ-ემ - რომელმაც თანხა მიიღო ნ. ბ-ისგან, იცოდა, რომ აღნიშნული ბინა ეკუთვნოდა კ-ებს, მაგრამ ნასყიდობის ხელშეკრულებას აფორმებდა ჯ-ესთან, ანუ მან იმთავითვე იცოდა რომ კ. ჯ-ე არ იყო ნამდვილი მესაკუთრე, ხოლო ჯ-ემ, რომელიც ნასყიდობის ხელშეკრულებაში იყო როგორც მხარე, იმთავითვე იცოდა, რომ ის არ იყო რეალური მესაკუთრე, ანუ მხარეთა შორის შედგა ფიქტიური გარიგება. სწორედ ამიტომ რადგან სახეზეა მყიდველისა და გამყიდველის რეალური მიზანი „ფიქტიური გარიგება“, კასატორის აზრით, აღნიშნული ნასყიდობის ხელშეკრულება წარმოადგენს „კლასიკურ მაგალითს“ მოჩვენებით დადებული გარიგებისა.

კასატორის აზრით, ასევე არასწორია სასამართლოს პოზიცია სარჩელის ხანდაზმულობასთან დაკავშირებით, ვინაიდან სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლოს ხანდაზმულობის ვადის ათვლა უნდა დაეწყო არა 2003 წლიდან, არამედ 2013 წლიდან, როდესაც რძალსა და ძმას შორის ურთიერთობის დაძაბვის გამო, ბინა გადაფორმდა ძმისშვილზე - რ. კ-ზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 5 თებერვლის განჩინებით რ. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ რ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (№ას-571-879-09, ას-1439-1357-2012, ას-324-305-2014; №ას-547-515-2012, №ას-826-784-2013, ას-641-609-2013).

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას რ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (625 ლარის) 70% – 437.5 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. რ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ რ. კ-ს დაუბრუნდეს მის მიერ 2015 წლის 8 იანვარს №3 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარისა და 2015 წლის 31 იანვარს დ. ს-ის მიერ №01 საგადახდო დავალებით გადახდილი 325 ლარის, სულ 625 ლარის (300 + 325) 70% – 437.5 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე