№ას-1247-1187-2014 4 მარტი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს „ს-ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ი. მ-ე(მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 15 ოქტომბრის განჩჲნება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ი. მ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „ს-ას“ მიმართ ზიანის ანაზღაურების თაობაზე შემდეგი დასაბუთებით:

2011 წლის 16 ივნისს მასსა და შპს „ს-ას“ შორის დაიდო ავტოსატრანსპორტო საშუალების შესყიდვის ხელშეკრულება. ნასყიდობის საგნის ღირებულება განისაზღვრა 15 500 აშშ დოლარის ექვივალენტით ლარში. შეთანხმების საფუძველზე, 2011 წლის 26 აგვისტოს სალიზინგო კომპანია შპს „ს. ს. კ-სა“და შპს „ს-ას“ შორის შედგა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, გამყიდველმა - შპს „ს-ამ“ იკისრა ვალდებულება მყიდველის - შპს „ს. ს. -სათვის“ გადაეცა სატვირთო ავტომობილი, ხოლო მყიდველმა იკისრა ვალდებულება გადაეხადა ნასყიდობის ფასი. ი. მ-ესა და შპს „ს. ს. კ-ს“ შორის დაიდო ლიზინგის ხელშეკრულება. ხელშეკრულების თანახმად, ლიზინგის გამცემმა აანაზღაურა ნასყიდობის ფასი და ი. მ-ეს გადასცა ავტომანქანა სამი წლის ვადით გამოსყიდვის უფლებით სარგებლის დარიცხვით. რადგან ლიზინგის და ნასყიდობის ხელშეკრულება კონკრეტულად არ ითვალისწინებდა ავტომანქანის ტვრირთამწეობის ოდენობას, რასაც გადამწყვეტი მნიშვნელობა ჰქონდა მოსარჩელისათვის, იმავე დღეს მხარეებს შორის გაფორმდა დამატებითი შეთანხმება, რომლითაც მოპასუხემ იკისრა ვალდებულება ჩამოეყვანა მოსარჩელისათვის და გადაეცა 10 ტონიანი ტვირთამწეობის ავტომანქანა. მოპასუხემ არ შეასრულა ნაკისრი ვალდებულება და ი. მ-ეს გადასცა 2.5 ტონიანი ტვირთამწეობის ავტომანქანა. იმავდროულად იკისრა ვალდებულება, გაეზარდა ავტომანქანის ტვირთამწეობა 10 ტონამდე. მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხის მიერ ვალდებულების დარღვევის გამო იგი იხდიდა 10 ტონიანი ტვირთამწეობის ავტომანქანის ფასს, რითაც 8000 ლარის ზიანი მიადგა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით:

შპს „ს-ას“ მოსარჩელის წინაშე 10 ტონიანი ტვირთამწეობის ავტომანქანის ჩამოყვანის დამატებითი ვალდებულება არ უკისრია. დამატებითი შეთანხმებით, მოპასუხემ იკისრა ვალდებულება ხელშეკრულების საგნით ავტომანქანით 5000 კილოგრამამდე ტვირთის გადაზიდვისას ზედმეტი წონის გამო დაჯარიმების შემთხვევაში გადაეხადა ჯარიმა. მოპასუხის განმარტებით, მან ჩამოიყვანა შესყიდვის ხეშეკრულებით გათვალისწინებული მონაცემების მქონე ავტომანქანა, რითაც მოსარჩელის წინაშე ნასკირი ვალდებულება ჯეროვნად შეასრულა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ი. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ს-ამ“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით შპს „ს-ას“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ინდ. მეწარმე ი. მ-ესა და შპს „ს-ას” შორის 2011 წლის 16 ივნისს დაიდო ავტოსატრანსპორტო საშუალების შესყიდვის ხელშეკრულება, რომლის საგანს წარმოადგენდა 2000 წელს გამოშვებული სატვირთო ავტომანქანა - iveco euro-cargo, მისი ღირებულება განისაზღვრა - 15 500 აშშ დოლარით.

შპს „ს-ასა“ და შპს „ს. ს. კ-ას“ შორის 2011 წლის 26 აგვისტოს დაიდო ავტოსატრანსპორტო საშუალების ნასყიდობის ხელშეკრულება ..../././...., რომლის თანახმად, გამყიდველმა - შპს „ს-ამ“ იკისრა ვალდებულება მყიდველის - შპს „ს. ს. კ-სათვის“ გადაეცა სატვირთო ავტომობილი - IVECO ML 75E, ხოლო მყიდველმა იკისრა ვალდებულება გადაეხადა ნასყიდობის ფასი, რომელიც განისაზღვრა 24 705 ლარით. ხელშეკრულებაში მიეთითა, რომ ნასყიდობის საგნის შეძენას მყიდველი ახორციელებდა ლიზინგით გადაცემის მიზნით. ლიზინგის მიმღებს წარმოადგენდა ინდ. მეწარმე ი. მ-ე.

2011 წლის 26 აგვისტოს, შპს „ს. ს. კ-ა” და ინდ. მეწარმე ი. მ-ეს შორის გაფორმდა ლიზინგის ხელშეკრულება .../....., რომლის თანახმად, ლიზინგის გამცემმა აანაზღაურა ნასყიდობის ფასი და ი. მ-ეს გადასცა ავტომანქანა სამი წლის ვადით გამოსყიდვის უფლებით სარგებლის დარიცხვით.

სააპელაციო პალატამ მხარეთა შორის სადავო გარემოებად მიიჩნია ი. მ-ისათვის ლიზინგით გადაცემული ავტომობილის ტექნიკური მახასიათებლების შესაბამისობა შპს „ს-ასა” და ი. მ-ეს შორის შეთანხმებული ავტომობილის მახასიათებლებთან.

სასამართლომ განმარტა, რომ აპელანტის პრეტენზია გადასაცემი ავტომობილის ტექნიკური მახასიათებლების სასამართლოს მიერ არასწორად მითითების თაობაზე არ წარმოშობს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებაში ასახული დადგნილი სადავო გარემოების საწინააღმდეგოდ აპელანტის ამ პრეტენზიის გაზიარების ფაქტობრივ საფუძველს. მართალია, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში სასამართლო უთითებს, რომ 10 ტონიანი ტვირთამწეობის ნაცვლად ლიზინგის მიმღებს ი. მ-ეს გადაეცა 7.5ტ. ტვირთამწეობის ავტომობილი, მაშინ როდესაც 10 ტ. ტვირთამწობის მაგივრად მითითებული უნდა ყოფილიყო 5 ტ ტვირთამწეობა, ხოლო 7.5 ტ ტვირთამწეობის ნაცვლად მითითებული უნდა ყოფილიყო 2.5ტ. ტვირთამწეობა, თუმცა პალატამ ამ სადავო ფაქტობრივ გარემოებასთან მიმართებაში, ხაზგასმით აღნიშნა, რომ მთავარი ამ გარემოების დადგენისას იყო ის მოცემულობა, თუ რამდენად შეესაბამებოდა გადაცემული ავტომობილის ტექნიკური მახასათებლები მიმწოდებელთან (შპს „ს-ასთან“) ი. მ-ის მიერ შეთანხმებულ ტექნიკურ მონაცემებს. ამ თვალსაზრისით კი, გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ფაქტობრივად სასამართლომ დაადგინა ის გარემოება, რომ ი. მ-ისათვის გადაცემული 24 705 ლარის ღირებულების ავტომობილის ტექნიკური მახასიათებლები (ტვირთამწეობა) არ შეესაბამებოდა შპს „ს-ასთან“ (მიმწოდებელი) შეთანხმებული ავტომობილის ტექნიკურ მახასათებელს (ტვირთამწეობა).

სააპელაციო პალატამ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102–ე მუხლზე მითითებით აღნიშნა, რომ აპელანტს (მოპასუხე) მართებდა მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულების – შპს „ს-ასა“ და ი. მ-ეს შორის 2011 წლის 26 აგვისტოს გაფორმებული შეთანხმების (იხ. ტ 1, ს.ფ. 34) - საწინააღმდეგოდ იმ გარემოების დადასტურება, რომ მის მიერ მიწოდებული იქნა მხარეთა მიერ შეთანხმებული ხარისხის (ტექნიკური მახასიათებლების) მქონე ავტომობილი. სასამართლომ განმარტა, რომ საქმეში წარმოდგენილი 2011 წლის 16 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების (იხ. ს.ფ. 16–20) მონაცემებით, სადაც მითითებულია მხოლოდ ავტომობილის ტიპი, სახეობა და გამოშვების თარიღი (სატვირთო ავტომობილი iveco euro-cargo 2000 წლის გამოშვება), არ დგინდებოდა ზუსტად თუ რა ტვირთამწეობის უნდა ყოფილიყო ი. მ-ისათვის გადასაცემი ავტომობილი. სასამართლომ ყურადღება შეაჩერა შპს „ს-ასა“ და ი. მ-ეს შორის მოგვიანებით, 2011 წლის 26 აგვისტოს გაფორმებული შეთანხმების შინაარსზე (იხ. ტ. 1. ს.ფ. 34), რომლის მიხედვითად შპს „ს-ა“ ფაქტობრივად ადასტურებს, რომ მან ნაცვლად 5 ტონიანი ტვირთამწეობის (იგივე 10 ტონიანი დასაშვები წონის მქონე სატვირტო ავტომობილი) ავტომობილისა, ი. მ-ეს მიაწოდა 2,5 ტონიანი ტვირთამწეობის მქონე სატვირთო ავტომობილი (იგივე 7.5 ტონიანი დასაშვები წონის მქონე სატვირტო ავტომობილი). ამ შეთანხმების ლოგიკური განმარტებიდან გამომდინარე, პალატამ სარწმუნოდ მიიჩნია ის გარემოება, რომ შპს „ს-ა“ და ი. მ-ე შეთანხმებული იყვნენ 5 ტონიანი ტვირთამწეობის მქონე (იგივე 10 ტ. დასაშვები წონის მქონე) 2000 წლის გამოშვება „iveco euro-cargo“ სატვირთო ავტომობილის გადაცემაზე. სხვაგვარი დასკვნის გაკეთების საფუძველს მითითებული შეთანხმების შინაარსი არ იძლეოდა.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების ურთიერთშეჯერების საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „ს-ამ“ ი. მ-ეს მიაწოდა უფრო ნაკლები ტვირთამწეობის მქონე სატვირთო ავტომობილი, ვიდრე ეს მხარეთა მიერ იყო შეთანხმებული. კერძოდ, ნაცვლად შეთანხმებული 2000 წელს გამოშვებული 5 ტონიანი ტვირთამწეობის მქონე (იგივე 10 ტ. დასაშვები წონის მქონე 2000 წელს გამოშვებული) სატვირთო ავტომობილისა iveco euro-cargo, მიაწოდა 2000 წელს გამოშვებული 2.5 ტონიანი ტვირთამწეობის მქონე (იგივე 7,5 ტ. დასაშვები წონის მქონე 2000 წელს გამოშვებული) სატვირთო ავტომობილი iveco ML 75E.

პალატამ დაუსაბუთებლად მიიჩნია აპელანტის პრეტენზია იმის შესახებ, რომ მხარეთა შორის სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის დროისათვის (2011 წლის ივნისი) არ მოქმედებდა სსკ-ის 580-ე (იხ. 2011 წლის ივნისი–აგვისტოს პერიოდისათვის მოქმედი რედაქცია) მუხლით გათვალისწინებული ის ნორმა, რომელიც სასამართლომ საფუძვლად დაუდო შპს „ს-ის“ მიმართ სარჩელის დაკმაყოფილებას და შპს „ს-ა“ იმ დროისათვის (2011 წლის ივნისი-აგვისტოს პერიოდი) მოქმედი ნორმების მიხედვით, ლიზინგის მიმღებისათვის ნაკლული ნივთის გადაცემის შემთხვევაშიც კი, არ შეიძლება წარმოადგენდეს პასუხისმგებლ პირს. სასამართლომ მიუთითა მხარეთა შორის ლიზინგის სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობის მომენტისათვის მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 578-ე მუხლის რედაქციაზე, რომლის თანახმადაც, ლიზინგის გამცემი ქირავნობის ხელშეკრულების წესების მიხედვით, პასუხს აგებს ლიზინგის მიმღების წინაშე ქონების მიწოდების ვადის გადაცილების ან მიუწოდებლობისათვის, აგრეთვე ნაკლის მქონე ქონების მიწოდებისათვის. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით კი, მხარეები შეიძლება შეთანხმდნენ, რომ ლიზინგის მიმღებმა, ლიზინგის გამცემისათვის პრეტენზიის წაყენებამდე უნდა მოითხოვოს დაკმაყოფილება ქონების მიმწოდებლისგან.

აღნიშნულ ნორმათა ანალიზიდან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ პასუხისმგებელ პირს წარმოადგენდა ლიზინგის გამცემი, თუმცა მხარეთა მიერ ლიზინგის გამცემისათვის პრეტენზიის წარდგენამდე, ლიზინგის მიმღებმა დაკმაყოფილება უნდა მოითხოვოს ქონების მიმწოდებლისაგან. ამგვარი დასკვნა ასევე ემყარებოდა თავად მხარეთა, ერთის მხრივ, ლიზინგის გამცემს – შპს „ს. ს. კ-სა“ და, მეორეს მხრივ, ლიზინგის მიმღებს, ი. მ-ეს შორის გაფორმებული 2011 წლის 26 აგვისტოს ლიზინგის ხელშეკრულების 3.8. პუნქტით გათვალისწინებულ პირობას, რომლის თანახმადაც, ნაკლის მქონე ლიზინგის საგნის მიწოდებისათვის პრეტენზიის წაყენება ლიზინგის მიმღებს შეუძლია მხოლოდ ლიზინგის საგნის გამყიდველისათვის (მიმწოდებლისთვის).

ამრიგად, 2011 წლის 26 აგვისტოს ლიზინგის ხელშეკრულების 3.8. პუნქტით, ნაკლის მქონე ლიზინგის საგნის მიწოდებასთან დაკავშირებით პასუხისმგებლობის ამგვარი წესის განსაზღვრა სრულიად შეესაბამებოდა განსახილველი ლიზინგის სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეების, კერძოდ, ერთ შემთხვევაში, ლიზინგის მიმღებსა (ივ. მ-ე) და ლიზინგის საგნის მიმწოდებელს (შპს „ს-ას“) შორის გაფორმებული 2011 წლის 16 ივნისის და 2011 წლის 26 აგვისტოს შეთანხმებას, ხოლო მეორე შემთხვევაში ლიზინგის გამცემსა (შპს „ს. ს. კ-ა“) და ლიზინგის მიმწოდებელს (შპს „ს-ა“) შორის გაფორმებულ 2011 წლის 26 აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულების შინაარსს. პალატამ მხედველობაში მიიღო ის გარემოებაც, რომ თავად ლიზინგის საგნის (სატვირთო ავტომობილი) ხარისხი, მისი ტექნიკური მახასიათებლების შესახებ შეთანხმება, წარმოადგენდა უშუალოდ მიმწოდებლისა (შპს „ს-ა“) და ლიზინგის მიმღების (ივ. მ-ე) მოლაპარაკების საგანს და ამ მოლაპარაკებაში მონაწილეობა არ მიუღია ლიზინგის გამცემს - შპს „ს. ს. კ-ას“. ამ უკანასკნელმა მიმწოდებლისაგან (შპს „ს-ა“) ლიზინგის გაცემის მიზნით, შეისყიდა მხოლოდ ის ნივთი, რომლის თაობაზეც უკვე შეთანხმებული იყვნენ მიმწოდებელი და ლიზინგის მიმღები. 2011 წლის 26 აგვისტოს შეთანხმებაში, მიმწოდებელი, შპს „ს-ა“ ცალსახად ადასტურებდა მის პასუხისმგებლობას იმისათვის, რომ მან ნაცვლად 5 ტონიანი ტვირთამწეობის ავტომობილისა ლიზინგის მიმღებს, ი. მ-ეს მიაწოდა 2,5 ტონიანი ტვირთამწეობის სატვირთო ავტომობილი.

ამდენად, პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს სამართლებრივი დასკვნა იმის თაობაზე, რომ განსახილველ შემთხვევაში ნაკლის მქონე ნივთის მიწოდებისათვის ლიზინგის მიმღების მიმართ, პასუხისმგებელ პირს წარმოადგენდა შპს „ს-ა“ (როგორც ლიზინგის საგნის მიმწოდებელი). შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 394–ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ შპს „ს-ა“ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების დარღვევის გამო წარმოადგენდა ი. მ-ის მიმართ ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელ პირს.

რაც შეეხება ზიანის ოდენობას, პალატამ ყურადღება მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ 24 705 ლარი წარმოადგენდა 5 ტონიანი ტვირთამწეობის ღირებულებას, ხოლო მოსარჩელისათვის გადაცემული იქნა 2,5 ტონიანი ტვირთამწეობის სატვირთო ავტომობილი, რომლის ღირებულებაც 2013 წლის სექტემბრის მდგომაროებით შეადგენდა მხოლოდ 17000 ლარს (იხ. ექპსერტიზის დასკვნა). გარდა აღნიშნულისა საქმეში წარმოდგენილი ლიზინგის ხელშეკრულების პირობებიდან ირკვეოდა, რომ ი. მ-ეს 24 705 ლარის ღირებულების გარდა ლიზინგის გამცემისათვის უნდა გადაეხადა საფასური სალიზინგო მომსახურებისათვის და ჯამში ლიზინგით გადაცემული ავტომობილის გამოსყიდვამ სამ წლის განმავლობაში შეადგინა 32 132 ლარი (იხ. ს.ფ. 24–33). ამდენად, სალიზინგო მომსახურების საფასური ლიზინგის მიმღებს დაუჯდებოდა უფრო იაფი, თუკი ნაკლები ღირებულების ავტომობილზე მოხდებოდა სალიზინგო მომსახურების გაწევა. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ნაკლის მქონე ავტომობილის მიწოდებით ლიზინგის მიმღებმა, ერთის მხრივ, უფრო ძვირი საფასურის გადახდის და, მეორეს მხრივ, უფრო ძვირი სალიზინგო მომსახურების გაწევით, მიიღო 8 000 ლარის ღირებულების ზიანი, რომლის ანაზღურებაც უნდა დაეკისრებოდა შპს „ს-ას“, როგორც ნაკლის მქონე ნივთის მიმწოდებელს.

საბოლოოდ პალატა მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ აპელანტმა ვერ უზრუნველყო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების საპირისპიროდ, შესაბამისი მტკიცებულებებით გამყარებული დასაბუთებული პრეტენზიის წარმოდგენა, რის გამოც არ არსებობდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილების გაუქმების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე შპს „ს-ამ“ შეიტანა საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

კასატორის განმარტებით, ი. მ-ემ მიიღო ზუსტად იმ მონაცემების ავტომანქანა, რა მონაცემებიც იყო მითითებული 2011 წლის 16 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულებაში. სალიზინგო ურთიერთობების სამართლებრივი შეფასებისას სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 578-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, რომლის 2011 წლის 16 აგვისტოს მოქმედი რედაქცია განსაზღვრავდა ლიზინგის გამცემსა და ლიზინგის მიმღებს შორის ურთიერთობას იმ ვითარებაში, როცა ლიზინგის მიმღებმა მიწოდებულ ქონებაში ნაკლის აღმოჩენის გამო უარი განაცხადა ქონების მიღებაზე, რაც წარმოშობდა ლიზინგის მიმწოდებლის პასუხისმგებლობას. კასატორის მითითებით, ვინაიდან ლიზინგის მიმღებმა, ანუ ი. მ-ემ ნაკლის გამო უარი არ თქვა ქონების მიღებაზე, გამოირიცხა ლიზინგის მიმწოდებლის პასუხიმგებლობა და, შესაბამისად, შპს „ს-ა“ ამ დავაში წარმოადგენდა არასათანადო მოპასუხეს.

კასატორის აზრით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს პოზიცია ზიანის ოდენობასთან დაკავშირებით იმ მოტივით, რომ ი. მ-ემ ეს თანხა გადაიხადა სალიზინგო მომსახურებისათვის. კასატორს განმარტებით, ი. მ-ემ თანხის უქონლობის გამო, თავისი ინიციატივით მიმართა სალიზინგო კომპანიას. ამ შემთხვევაში კი სალიზინგო მომსახურების თანხის საფუძველზე ზიანის დადგენა ემსახურებოდა არა კანონიერების აღდგენას, არამედ ერთ-ერთი მხარის უსაფუძვლო გამდიდრებას. თუ სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ზიანი იყო სახეზე და პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსგავსად ვერ დაეყრდნობოდა ი. მ-ის მიერ წარდგენილ ექსპერტიზის დასკვნას, მას უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო საპორცესო კოდექსის 173-ე მუხლით და თავისი ინიციატივით დაენიშნა ექსპერტიზა, რომელიც დაადგენდა 2.5 და 5 ტონიანი ტვირთამწეობის ავტომანქანის ღირებულების სხვაობას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 12 დეკემბრის განჩინებით შპს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ს-ას“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, ვალდებულების დარღვევისას ზიანის ანაზღაურების შესახებ (იხ. სუსგ №ას-1434-1449-2011, №ას-255-239-2014 ).

შესაბამისად, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ს-ას“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (400 ლარის) 70% – 280 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. შპს „ს-ას“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ შპს „ს-ას“ დაუბრუნდეს გ. ო-ის (საიდენტიფიკაციო კოდი: .....) მიერ 2014 წლის 3 დეკემბერს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 400 ლარის 70% – 280 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე