საქმე №ას-1344-1382-2014 11 მარტი, 2015 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – მ. ნ-ი (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ნ-ი, ვ. თ-ა (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება
დავის საგანი – სამკვიდრო ქონებიდან წილის მიკუთვნება, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მ. ნ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. ნ-ისა და ვ. თ-ას მიმართ სამკვიდრო ქონებიდან წილის მიკუთვნების, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობისა და ზიანის ანაზღაურების შესახებ.
მოსარჩელემ განმარტა, რომ 2006 წლის 17 აგვისტოს გარდაიცვალა მამიდამისი – ო. ნ-ი, რომელსაც პირველი რიგის მემკვიდრეები არ დარჩენია. მოსარჩელე წარმოადგენს მამკვიდრებლის ერთ-ერთი ძმის – გ. ნ-ის შვილს. მის გარდა, მამკვიდრებელს დარჩა და, მოპასუხე ნ. ნ-ი.
მხარის მითითებით, ო. ნ-ი ცხოვრობდა და სარგებლობდა ქ.ვანში, წ-ის ქ.№5-ში მდებარე საგვარეულო საკარმიდამო სახლითა და მიწის ნაკვეთით, რომლითაც დროდადრო სარგებლობდა მოსარჩელეც თავის ოჯახთან ერთად. ო. ნ-ის გარდაცვალების შემდეგ მ. ნ-მა მიიღო სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით. ოჯახის წევრთა შეთანხმებით, სადავო სამკვიდრო ქონება არ უნდა გასხვისებულიყო, თუმცა 2012 წლის 11 სექტემბერს მოპასუხე ნ. ნ-მა საგვარეულო სახლი მიჰყიდა ვ. თ-ას. აღნიშნული შესახებ მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა მას შემდეგ, რაც ვ. თ-ამ დაანგრია საგვარეულო სახლი და დაიწყო ახლის მშენებლობა. შესაბამისად, მოსარჩელე იძულებული გახდა, შეეტანა წინამდებარე სარჩელი.
მოპასუხე ნ. ნ-მა სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მან ო. ნ-ის სამკვიდრო მიიღო კანონის მოთხოვნათა დაცვით. სადავო სახლი ეკუთვნოდა მხოლოდ მამკვიდრებელს და საერთო არასდროს ყოფილა. შესაბამისად, მოპასუხეს სრული უფლება გააჩნდა, გაესხვისებინა იგი.
სარჩელი არ ცნო არც ვ. თ-ამ.
სამტრედიის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილებით მ. ნ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 11 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ. ნ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ზიანის ანაზღაურების თაობაზე სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სამტრედიის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, მ. ნ-ის სარჩელი ზიანის ანაზღაურების თაობაზე ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ნ. ნ-ს დაეკისრა 400 აშშ დოლარის გადახდა მ. ნ-ის სასარგებლოდ შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ნოტარიუს ზ. ლ-ის მიერ 2007 წლის 26 დეკემბერს გაცემული №.... სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, ნ. ნ-მა (მამკვიდრებლის და) სრულად მიიღო 2006 წლის 17 აგვისტოს გარდაცვლილი მამკვიდრებლის – ო. ნ-ის სამკვიდრო, მათ შორის ქალაქ ვანში, წ-ის ქუჩის №5-ში მდებარე უძრავი ნივთი: 0.253 ჰა მიწის ნაკვეთი მასზე განთავსებული 109.1 კვ.მ საცხოვრებელი სახლით.
მოსარჩელის ახსნა-განმარტებითა და მოწმეების – მ. მ-ის და მ. ტ-ის ჩვენებების საფუძველზე სასამართლომ დაადგინა, რომ ო. ნ-ის სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით ასევე მიიღო მ. ნ-მა, რომელსაც, როგორც ო. ნ-ის გარდაცვლილი ძმის – გ. ნ-ის (გარდაიცვალა 1997 წლის 15 მაისს) შვილს, ცოცხლად დარჩენილი მეორე რიგის მემკვიდრეების რაოდენობის გათვალისწინებით, ერგებოდა 1/10 წილი სამკვიდროდან. თუმცა, მ. ნ-ს სამკვიდრო მოწმობის მისაღებად ნოტარიუსისათვის არ მიუმართავს.
ნასყიდობის 2012 წლის 11 სექტემბრის ხელშეკრულებისა და საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის შესაბამისად, ნ. ნ-მა ო. ნ-ისაგან მემკვიდრეობით მიღებული ქალაქ ვანში, წ-ის ქუჩის №5-ში მდებარე უძრავი ნივთი საკადასტრო კოდით №........, 4000 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, საკუთრებაში გადასცა ვ. თ-ას.
სააპელაციო სასამართლომ მხარეთა ახსნა-განმარტებების შეფასების შედეგად მიიჩნია, რომ ვ. თ-ამ დაიწყო და თითქმის დაასრულა შეძენილი სახლის დემონტაჟი, ახალი სახლის მშენებლობის მიზნით.
სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მ. ნ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის აუცილებელი იყო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებების დამტკიცება: ა) მოსარჩელე წარმოადგენდა ო. ნ-ის მემკვიდრეს; ბ) მოსარჩელემ მიიღო ო. ნ-ის სამკვიდრო; გ) ნ. ნ-მა მასთან შეუთანხმებლად განკარგა ო. ნ-ის დანაშთი მთელი ქონება; დ) ვ. თ-ამ იცოდა, რომ ნ. ნ-ი არ იყო მთელი ქონების მესაკუთრე; ე) ვ. თ-ამ, მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული მოქმედებით, მიაყენა ზიანი მ. ნ-ს. მითითებულ გარემოებათა დამტკიცების საპროცესო მოვალეობა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ეკისრებოდა მ. ნ-ს.
სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მ. ნ-მა შეძლო აღნიშნულ გარემოებათაგან მხოლოდ ნაწილის დამტკიცება, რაც მითითებულია კიდეც ამ გადაწყვეტილების მე-3 პუნქტის მე-2-მე-5 ქვეპუნქტებში.
აპელანტმა (მოსარჩელემ) წარადგინა საკუთარი ახსნა-განმარტება იმ გარემოების დასამტკიცებლად, რომ ვ. თ-ამ იცოდა სადავო ქონებაზე არსებული საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უსწორობის თაობაზე გარკვეული ფიზიკური პირების (თ. გ-ი, მ. ტ-ი, მ. მ-ი და სხვები) წერილობითი ახსნა-განმარტებების და ერთობლივი განცხადებების, ფოტოსურათებისა და მოწმეთა (მ. მ-ი, მ. ტ-ი) ჩვენებების შესახებ.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სამოქალაქო პროცესში მტკიცებულებებად მიიჩნევა: მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებები, მოწმეთა ჩვენებები, ფაქტების კონსტატაციის მასალები, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებები და ექსპერტთა დასკვნები. აღსანიშნავია, რომ მხოლოდ მხარის ახსნა-განმარტება, იმ პირობებში, როცა მას უარყოფს მოწინააღმდეგე მხარე, საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოების დამტკიცებულად ცნობისათვის საკმარის მტკიცებულებად ვერ მიიჩნევა, რადგან ამავე კოდექსის მე-4-მე-5 მუხლებით დამკვიდრებული მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპების გათვალისწინებით, მოწინააღმდეგე მხარეთა ურთიერთსაწინააღმდეგო ახსნა-განმარტებანი ერთმანეთს აქარწყლებს.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 134-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ წერილობით მტკიცებულებაში იგულისხმება ოფიციალური ხასიათის წერილობითი დოკუმენტი, აგრეთვე, პირადი ხასიათის წერილი (მნიშვნელოვანია იმ კუთხით, რომ მისი შედგენისას შემდგენის მიზანი არ არის, რაიმე ინფორმაცია მიაწოდოს სასამართლოს მიმდინარე დავასთან დაკავშირებით), რომელიც შეიცავს ინფორმაციას საქმისთვის მნიშვნელოვანი გარემოების შესახებ.
ფიზიკური პირისაგან ამგვარი ინფორმაციის მიღების სპეციალურ ფორმას კანონმდებელი აწესებს კოდექსის 140-ე-153-ე მუხლებში ასახული ნორმებით, ამ პირის უშუალოდ სასამართლო სხდომაზე მოწმის სტატუსით დაკითხვის და ჩვენების მოპოვების გზით, რაც ხდება მოწმისათვის ცრუ ჩვენების მიცემის ან ჩვენების მიცემაზე უარის თქმის შემთხვევაში სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობის დაკისრების შესახებ გაფრთხილების პირობებში. ამდენად, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი იმ ფიზიკური პირების ახსნა-განმარტებანი და ერთობლივი განცხადებები, რომლებიც უშუალოდ სასამართლო სხდომაზე მოწმის სტატუსით არ დაკითხულან, სასამართლოს მიერ ვერ იქნება მიჩნეული წერილობით მტკიცებულებებად და ვერ დაედება საფუძვლად დასკვნას საქმისთვის მნიშვნელოვანი ფაქტობრივი გარემოების არსებობის თაობაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ნივთიერ მტკიცებულებად შეიძლება იქნეს მიჩნეული ფოტოსურათიც, რადგან იგი ზუსტად, გრაფიკულად ასახავს ობიექტურ სინამდვილეს (ნივთს, ან ფაქტობრივ ვითარებას).
მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ფოტოსურათები არ მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ ვ. თ-ამ იცოდა საჯარო რეესტრის სადავო ჩანაწერის უსწორობის შესახებ. მხოლოდ ის ფაქტი, რომ სურათი შეიძლება ასახავდეს საერთო ეზოში მდგომ ორ სახლს, ერთი ჭით არ მიუთითებს იმ ფაქტზე, რომ უძრავი ნივთი, როგორც ფაქტობრივად, ისე დამოუკიდებელი საკადასტრო ერთეულის სახით, იმავე ეზოს ფარგლებში არ შეიძლება არსებობდეს. სხვა სიტყვებით, უძრავი ნივთის იდენტიფიცირებისათვის არ მოითხოვება მისი გამიჯვნა სხვა ნივთებისაგან მყარი ღობით, ან სხვა საშუალებებით.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ რჩება მხოლოდ სამტრედიის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 14 მაისის სხდომაზე მოპოვებული მოწმეების – მ. მ-ისა და მ. ტ-ის ჩვენებები, რომლებმაც ერთმნიშვნელოვნად და კონკრეტულად ვერ დაადასტურეს ის გარემოება, რომ ვ. თ-ამ იცოდა მის მიერ შესაძენ ქონებასთან დაკავშირებით უფლებრივი ნაკლის არსებობის თაობაზე.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ აპელანტმა (მოსარჩელემ) ვერ შეძლო დაემტკიცებინა, რომ ვ. თ-ამ იცოდა საჯარო რეესტრის ჩანაწერების უსწორობის თაობაზე, იმ თვალსაზრისით, რომ ქონებაზე, რომელიც უნდა შეეძინა მას, არსებობდა სხვა პირთა საკუთრების უფლებაც.
სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლის საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ დამტკიცებულად მიიჩნია ვ. თ-ას, როგორც შემძენის კეთილსინდისიერება, თუმცა 2012 წლის 11 სექტემბერს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება ვერ იქნება ცნობილი ბათილად მხოლოდ იმ მოტივით, რომ ნ. ნ-მა ვ. თ-ას ო. ნ-ის დანაშთი სამკვიდროდან მ. ნ-ის კუთვნილი 1/10 წილიც მიჰყიდა. შესაბამისად, გამორიცხულია მ. ნ-ის სარჩელის დაკმაყოფილება იმ ნაწილშიც, რომლითაც იგი ითხოვს ო. ნ-ის დანაშთი სამკვიდროდან 1/10 წილის მესაკუთრედ ცნობას.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, ვინაიდან დამტკიცებულია, რომ მ. ნ-მა, როგორც კანონიერმა მემკვიდრემ, სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მეორე ნაწილის ნორმის შესაბამისად, 1424-ე მუხლით დადგენილ ვადაში ფაქტობრივი ფლობით მიიღო ო. ნ-ის დანაშთი სამკვიდრო ქონების 1/10 წილი, იმავე კოდექსის 1433-ე მუხლის თანახმად, მან მოიპოვა მიღებულ ქონებაზე საკუთრების უფლება ო. ნ-ის გარდაცვალების დღიდან (2006 წლის 17 აგვისტო). ნ. ნ-ის მიერ მთლიანი ქონების უნებართვოდ განკარგვის შედეგად კი, მ. ნ-მა განიცადა ფაქტობრივი დანაკლისი: დაკარგა საკუთრების უფლება აღნიშნულ 1/10 წილზე.
სამოქალაქო კოდექსის 982-ე მუხლის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ნ. ნ-მა მთლიანი ქონება გაასხვისა 4000 აშშ დოლარად. მ. ნ-ს არ წარმოუდგენია ამ ღირებულების საწინააღმდეგო მონაცემის დამდგენი მტკიცებულება, რათა სხვაგვარად განსაზღვრულიყო ქონებიდან მისი კუთვნილი 1/10 წილის ღირებულება. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სარჩელი ზიანის ანაზღაურების თაობაზე ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, მხოლოდ მოპასუხე ნ. ნ-ს (და არა სოლიდარულად ვ. თ-ასაც, რადგან იგი კეთილსინდისიერ შემძენად იქნა მიჩნეული და არ დადასტურდა მისი მხრიდან მოსარჩელის მიმართ რაიმე მართლსაწინააღმდეგო ქმედების განხორციელების ფაქტი) უნდა დაეკისროს 4000 აშშ დოლარის 1/10-ის – 400 აშშ დოლარის გადახდა მ. ნ-ის სასარგებლოდ.
არასწორია რაიონული სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელე არ ედავებოდა ზიანის ანაზღაურების თაობაზე ნ. ნ-ს, არამედ, იგი ითხოვდა ზიანის ანაზღაურებას მხოლოდ ვ. თ-ას მიერ სახლის დემონტაჟიდან გამომდინარე. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ აღნიშნული სასარჩელო მოთხოვნისადმი მოპასუხედ ასევე იყო დასახელებული ნ. ნ-იც, ვინაიდან მოსარჩელე თვლიდა, რომ სწორედ ნ. ნ-ის მოქმედებამ გამოიწვია მოსარჩელის მიერ საკუთრების – ო. ნ-ის დანაშთი სამკვიდროს 1/10 ნაწილის დაკარგვა.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში მ. ნ-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორმა მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლი და არ შეაფასა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ გაუმიჯნავ ეზოში იდგა ორი სახლი საერთო ღობით. აღნიშნული ფაქტი წარმოადგენდა დასკვნის საფუძველს, რომ არსებობდნენ სხვა მემკვიდრეებიც და ქონება სადავო გახდებოდა.
კასატორმა ჩათვალა, რომ ვ. ლ-ამ იცოდა ქონების საკუთრებაზე სხვა პირთა პრეტენზიების შესახებ, თუმცა სადავო ქონება შეიძინა ხელსაყრელ ფასად, ამდენად, მოპასუხე კეთილსინდისიერ შემძენს წარმოადგენდა.
მხარის მითითებით, გაუგებარია სააპელაციო სასამართლოს შემდეგი მსჯელობა: ფოტოსურათი არ მიუთითებს იმ ფაქტზე, რომ უძრავი ნივთი, როგორც ფაქტობრივად, ისე დამოუკიდებელი საკადასტრო ერთეულის სახით იმავე ფარგლებში არ შეიძლება არსებობდეს.
მხარემ მიიჩნია, რომ უძრავი ნივთის იდენტიფიცირებისათვის არ მოითხოვება მისი გამიჯვნა სხვა ნივთებისაგან მყარი ღობით ან სხვა საშუალებებით. ფაქტობრივად, ფოტოსურათები წარდგენილ იქნა იმის დასადასტურებლად, რომ მყიდველი უთუოდ უნდა დაინტერესებულიყო გვერდით მდგომი სახლით, საერთო ღობითა და გაუმიჯნავი ეზოთი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 9 იანვრის განჩინებით მ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით დადგინდა, რომ კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა მ. ნ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ნოტარიუს ზ. ლ-ის მიერ 2007 წლის 26 დეკემბერს გაცემული №.... სამკვიდრო მოწმობის თანახმად, ნ. ნ-მა (მამკვიდრებლის და) სრულად მიიღო 2006 წლის 17 აგვისტოს გარდაცვლილი მამკვიდრებლის – ო. ნ-ის სამკვიდრო, მათ შორის ქალაქ ვანში, წ-ის ქუჩის №5-ში მდებარე უძრავი ნივთი: 0.253 ჰა მიწის ნაკვეთი მასზე განთავსებული 109.1 კვ.მ საცხოვრებელი სახლით.
მოსარჩელის ახსნა-განმარტებითა და მოწმეების – მ. მ-ის და მ. ტ-ის ჩვენებების საფუძველზე სასამართლომ დაადგინა, რომ ო. ნ-ის სამკვიდრო ფაქტობრივი ფლობით ასევე მიიღო მ. ნ-მა, რომელსაც, როგორც ო. ნ-ის გარდაცვლილი ძმის – გ. ნ-ის (გარდაიცვალა 1997 წლის 15 მაისს) შვილს, ცოცხლად დარჩენილი მეორე რიგის მემკვიდრეების რაოდენობის გათვალისწინებით, ერგებოდა 1/10 წილი სამკვიდროდან. აღნიშნულის მიუხედავად, მ. ნ-ს სამკვიდრო მოწმობის მისაღებად ნოტარიუსისათვის არ მიუმართავს.
2012 წლის 11 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის შესაბამისად, ნ. ნ-მა ო. ნ-ისაგან მემკვიდრეობით მიღებული ქალაქ ვანში, წ-ის ქუჩის №5-ში მდებარე უძრავი ნივთი საკადასტრო კოდით №........, 4000 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, საკუთრებაში გადასცა ვ. თ-ას.
სააპელაციო სასამართლომ მხარეთა ახსნა-განმარტებების შეფასების შედეგად დაადგინა, რომ ვ. თ-ამ დაიწყო და თითქმის დაასრულა შეძენილი სახლის დემონტაჟი, ახალი სახლის მშენებლობის მიზნით.
სააპელაციო პალატამ ასევე მიუთითა, რომ აპელანტმა (მოსარჩელემ) წარადგინა საკუთარი ახსნა-განმარტება იმ გარემოების დასამტკიცებლად, რომ ვ. თ-ამ იცოდა სადავო ქონებაზე არსებული საჯარო რეესტრის ჩანაწერის უსწორობის თაობაზე გარკვეული ფიზიკური პირების (თ. გ-ი, მ. ტ-ი, მ. მ-ი და სხვები) წერილობითი ახსნა-განმარტებების და ერთობლივი განცხადებების, ფოტოსურათებისა და მოწმეთა (მ. მ-ი, მ. ტ-ი) ჩვენებების შესახებ.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან მოცემული ტიპის დავებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკა.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. მ. ნ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი
მოსამართლეები: ბ. ალავიძე
ნ. ბაქაქური
