№ ას-124-116-2015 27 აპრილი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „ს.რ-ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ს. ბ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 9 დეკემბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სარჩოს ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ს. ბ-მა სარჩელი აღძრა სს ,,ს.რ-ის“ მიმართ სარჩოს ანაზღაურების თაობაზე, რომლითაც მოითხოვა 2014 წლის თებერვლის თვიდან მისთვის ყოველთვიური სარჩოს გადახდა 600 ლარის ოდენობით, მოქმედი საგადასახადო კოდექსის საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით, შემდეგი დასაბუთებით:

მოსარჩელე მუშაობდა მოპასუხე საწარმოში სადგურ გრაკალის მორიგედ. 2001 წლის 20 მარტს სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებისას მან მიიღო საწარმოო ტრამვა, რის გამოც იგი მოპასუხისგან ღებულობს ყოველთვიურ სარჩოს. მიუხედავად იმისა, რომ დღეისთვის გაზრდილია მოსარჩელის თანამდებობაზე მომუშავე კატეგორიის მუშაკის ხელფასი, მოპასუხე სს „ს.რ-ა“ სარჩოს არ უანგარიშებს, რის გამოც ბ-ი კარგავს კანონით მისთვის კუთვნილ შემოსავალს.

სს „ს.რ-ამ“ სარჩელი არ ცნო და აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიერ სარჩელის დაკმაყოფილების სამართლებრივ საფუძვლად მითითებული ნორმები არ აწესრიგებენ სარჩოს გადაანგარიშების წესს. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის მეორე ნაწილი პირდაპირ ადგენს ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შემთხვევაში თუ როგორ უნდა მოხდეს ზიანის ანაზღაურება და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა და მასზე ამავე მუხლის პირველი ნაწილის გავრცელება დაუშვებელია, ვინაიდან იგი ზოგადად მიუთითებს პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენის ვალდებულებაზე, ხოლო მისი მეორე ნაწილი გამომდინარეობს პირველი ნაწილისგან და აზუსტებს მას. მოპასუხის განმარტებით, იმის გათვალისწინებით, რომ მუშაკის ჯანმრთელობის დაზიანების შემთხვევაში წინასწარ ზუსტად განსაზღვრა მიუღებელი შემოსავლის მთელი ცხოვრების მანძილზე შეუძლებელია და ამასთან მტკიცების სირთულის თვალსაზრისით მოდავე მხარეებისთვის თანაბარმნიშვნელოვანია, კანონმდებელმა გააუქმა სარჩოს უპირობოდ გადაანგარიშების წესი. მოპასუხის მითითებით, კანონი ითვალისწინებს სარჩოს გამოანგარიშებას და დანიშვნას იმ ოდენობით, რა ოდენობითაც დაზარალებული იღებდა ხელფასს ზიანის მიყენების დროს და მას ეს სარჩო ერიცხება სტაბილურად ცხოვრების ბოლომდე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით ს. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: სს „ს.რ-ას“ ს. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 2014 წლის 1 თებერვლიდან ყოველთვიურად სარჩოს გადახდა 750 ლარის ოდენობით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით; სს ,,ს.რ-ას’’ ს. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ერთობლივად მიუღებელი სარჩოს სხვაობის 11058,28 ლარის ოდენობით გადახდა, საქართველოს საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს.რ-ამ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 9 დეკემბრის განჩინებით სს „ს.რ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელი დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილება

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ს. ბ-მა 2001 წლის 20 მარტს მიიღო საწარმოო ტრავმა და დაკარგა პროფესიული შრომისუნარიანობა 100%-ით.

წარმოებაში მომხდარი უბედური შემთხვევის შესახებ აქტის შესაბამისად, პალატამ დაადგინა, რომ 2001 წლის 20 მარტს სადგური გრაკალის მორიგე ს. ბ-ს პროფესიულ მოვალეობათა შესრულებისას თავს დაესხა ორი უცნობი პიროვნება და მიაყენა სიტყვიერი და ფიზიკური შეურაცხყოფა, რის შედეგადაც, ს. ბ-მა პროფესიული შრომისუნარიანობა 100%-ით დაკარგა (ტ. 1, ს.ფ. 14).

2003 წლის 10 სექტემბერს ს. ბ-ს შესაძლებლობის შეზღუდვის სტატუსი უვადოდ დაუდგინდა. შრომითი დასახიჩრების გამო, პროფესიული შრომითი უნარის დაკარგვის ხარისხი 100%-ით შეფასდა (ტ. 1, ს.ფ. 16).

დასახელებული გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას, სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე, 408-ე მუხლებით და მიიჩნია, რომ აღნიშნული ნორმებით დადგენილი დელიქტური ვალდებულებიდან გამომდინარე, პირს ზიანის ანაზღაურება შეიძლება დაეკისროს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ არსებობს პასუხისმგებლობის დაკისრების კანონით გათვალისწინებული წინაპირობები. ხოლო იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. პალატამ ასევე აღნიშნა, რომ თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მოთხოვნილებები, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებაზე, რომლითაც განისაზღვრა შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესი. აღნიშნული წესის 1.1 მუხლის შესაბამისად, საწარმოში, დაწესებულებასა თუ ორგანიზაციაში, ორგანიზაციულ-სამართლებრივი ფორმის მიუხედავად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება ამ წესით, საქართველოს შრომის კოდექსითა და სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრულ შემთხვევებში. ამავე წესის 1.2 მუხლით, დამსაქმებელი ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, რომელიც მიადგა დასაქმებულის ჯანმრთელობას შრომითი მოვალეობის შესრულებისას, თუ ზიანი გამოწვეულია დამსაქმებლის ბრალეული მოქმედებით და შრომის კოდექსი და სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას ასეთი მოქმედებისათვის.[1] მითითებული წესის მე-2 მუხლის მიხედვით, „შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 1999 წლის 9 თებერვლის N48 ბრძანებულების მოთხოვნათა დაცვით დანიშნული „ზიანის ანაზღაურების სარჩო“ ექვემდებარება ანაზღაურებას დამსაქმებლის ან მისი უფლებამონაცვლის მიერ.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მიღებული ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებული საკითხის გადაწყვეტა სწორად განისაზღვრა შრომის კოდექსისა და სამოქალაქო კოდექსის საფუძველზე.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, მართალია, სარჩოს გადაანგარიშების შესაძლებლობას საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება არ ითვალისწინებდა, თუმცა, საყურადღებო იყო თავად ზიანის ანაზღაურების მიზანი, რომლის არსი სწორედ დაზარალებულისათვის მიყენებული ზიანის კომპენსირებაში მდგომარეობდა, რისთვისაც მხედველობაშია მისაღები ის შემოსავალი, რომელიც დაზარალებულს გააჩნდა ზიანის დადგომამდე ორგანიზაციაში მუშაობისას და ზიანის დადგომის შემდგომი პერიოდი, როდესაც შრომის უნარის შეზღუდვის გამო დაზარალებული ვეღარ ახერხებს მუშაობას, რის გამოც მას უკვე არ აქვს უნარი, მიიღოს შემოსავალი ხელფასის სახით, რომელსაც იგი მიიღებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ წინამდებარე სასარჩელო წარმოების გზით ს. ბ-ისათვის სარჩოს დაწესება კი არ ხდება, არამედ დაწესებული სარჩოს გადაანგარიშება, შესაბამისად, მიიჩნია, რომ საქმეში წარმოდგენილი აქტითა და დამსაქმებლის კონკლუდენტური ქმედებით დასტურდებოდა დამსაქმებლის ვალდებულება, გადაუხადოს დასაქმებულს სარჩო იმ ოდენობით, რასაც ის მიიღებდა, დამსაქმებელთან შრომითი საქმიანობის განხორციელების დროს შრომის უნარის 100 %-ით დაკარგვის გარეშე.

შრომის კოდექსის 44-ე მუხლის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ შრომითი ურთიერთობისას მხარის მიერ მეორე მხარისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით.

აღნიშნულის შესაბამისად, პალატამ მიიჩნია, რომ ყოველთვიური სარჩოს სახით ზიანის ანაზღაურების ოდენობის განსაზღვრის კრიტერიუმს სწორედ ხელფასის ის ოდენობა წარმოადგენდა, რასაც დაზარალებული დაწესებულებიდან ჯანმრთელობის დაზიანებამდე იღებდა და რასაც ის მიიღებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება.

რაც შეეხება სარჩოს ანაზღაურების სამართლებრივ საფუძველს, აღნიშნულთან დაკავშირებით სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლზე, რომლის პირველი ნაწილის მიხედვითაც, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად კი, თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მოთხოვნილებები, დაზარალებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით.

საქმის მასალებით პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ამ წლების განმავლობაში მოსარჩელე, სარჩოს სახით, მხოლოდ 251,52 ლარს იღებდა. ასევე დაადგინა, რომ სს ,,ს.რ-ის” სადგური გორის მიწერილი სადგური გრაკალის მორიგის ყოველთვიური ხელფასი 2014 წლის იანვრიდან 750 ლარს, 2011 წლის მარტიდან 2012 წლის დეკემბრამდე 440 ლარს, ხოლო 2012 წლის დეკემბრიდან 2014 წლის მაისამდე 750 ლარს შეადგენდა.

შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად განსაზღვრა მოპასუხეზე დასაკისრებელი სარჩოს ოდენობა, მით უფრო, რომ სააპელაციო პრეტენზია სარჩოს ოდენობის დაანგარიშების ნაწილში არც ყოფილა წარმოდგენილი.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ს.რ-ამ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

საკასაციო საჩივრის ავტორის განმარტებით, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილება და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლი, რომელიც სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მიუთითა არ აწესრიგებს სარჩოს გადაანგარიშების წესს. 2003 წლის 11 სექტემბრის №443 ბრძანებულებით ცვლილება შევიდა ზიანის ანაზღაურების წესის მე-12 პუნქტში და ჩამოყალიბდა შემდეგი რედაქციით: „ორგანიზაციაში შრომის ანაზღაურების მინიმალური ხელფასის ცვლილების შესაბამისად ხდება სასამართლოს ან დამსაქმებლის მიერ დადგენილი ყოველთვიური სარჩოს გადაანგარიშება, მიუხედავად იმისა, როდის მიიღო დაზარალებულმა ტრამვა“. აღნიშნული პუნქტიდან გამომდინარე, 2003 წლის 11 სექტემბრიდან სარჩო შრომის ანაზღაურების ცვლილებების შესაბამისად გადაანგარიშებას აღარ ექვემდებარება, ხოლო შემდგომ აღნიშნული მე-12 პუნქტი 2005 წლის 7 ნოემბრის საქართველოს პრეზიდენტის №953 ბრძანებულებით საერთოდ ამოღებული იქნა წესიდან.

ზემოთ აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო საჩივრის ავტორის აზრით, სარჩოს გადაანგარიშების მოთხოვნა უსაფუძვლოა, რადგანაც არ არსებობს მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი

კასატორის აზრით, სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილებით დამტკიცებული ,,შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წესის“ პირველი მუხლის პირველი ნაწილი, რადგანაც აღნიშნული ნორმა შეეხება არა უკვე დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას, არამედ აღნიშნული ნორმა ვრცელდება 2007 წლის 24 მარტიდან ორგანიზაციაში დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას. კონკრეტულ შემთხვევაში მოსარჩელეს 1998 წლიდან დანიშნული აქვს ყოველთვიურად სარჩო იმ დროს არსებული მემანქანის საშუალო ხელფასიდან და სამართლებრივი საფუძველი უკვე დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშებისა არ არსებობს.

საკასაციო საჩივრის ავტორი ასევე მიუთითებს ზემოაღნიშნული დადგენილების მე-2 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის №48-ე ბრძანებულების მოთხოვნათა დაცვით დანიშნული სარჩო ექვემდებარება ანაზღაურებას დამსაქმებლის ან მისი უფლებამონაცვლის მიერ. ამრიგად, კასატორის აზრით, ვინაიდან სარჩოს გადაანგარიშების მუხლები ამოღებულია საქართველოს პრეზიდენტის №48-ე ბრძანებულებით დამტკიცებული ზიანის ანაზღაურების წესიდან, სამართლებრივი საფუძველი სარჩოს გადაანგარიშებისა არ არსებობს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 6 თებერვლის განჩინებით სს „ს.რ-ის“ საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „ს.რ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუს 2009 წლის 24 ივლისის #ას-169-497-09 განჩინება; სუს 2015 წლის 6 თებერვლის #ას-452-427-2014 განჩინება, სუს 2014 წლის 20 ოქტომბრის #ას-1033-991-2014 განჩინება; სუს 2014 წლის 20 ოქტომბრის #ას-279-261-2014 განჩინება; სუს 2014 წლის 20 ოქტომბრის #ას-380-357-2014 განჩინება).

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „ს.რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 852 ლარის 70% – 596.40 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. სს „ს.რ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორ სს „ს.რ-ას“ დაუბრუნდეს მის (საიდენტიფიკაციო კოდი: ...) მიერ 2015 წლის 13 იანვარს №... საგადასახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 852 ლარის 70% – 596.40 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე

[1] იხ. 10.12.2012წ. სუსგ საქმეზე Nას-1525-1439-2012