საქმე №ას-130-124-2013 28 აპრილი, 2015 წელი,
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ვასილ როინიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ბესარიონ ალავიძე, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – შ. ი-ე (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – მ. ქ-ე, ა. მ-ა (მოპასუხეები)
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 დეკემბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
შ. ი-მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მ. ქ-ს, ა. მ-სა და საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ბათუმის სარეგისტრაციო სამსახურის მიმართ და მოითხოვა 2008 წლის 17 სექტემბერს ა. მ-სა და მ. ქ-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნაწილში ბათილად ცნობა და საჯარო რეესტრის ჩანაწერში ცვლილების განხორციელება.
მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ მ. ქ-ე კეთილსინდისიერი შემძენია, შესაბამისად, სადავო გარიგების ბათილად ცნობის საფუძველი არ არსებობს.
ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 18 სექტემბრის გადაწყვეტილებით შ. ი-ს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
2008 წლის 14 მაისის მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე შ. ი-მ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფ-ში მიიღო 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება.
მიწის ნაკვეთს მოიცავს ამჟამად მ. ქ-ს კუთვნილი, სოფელ ფ-ში მდებარე 2415.8 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.
2008 წლის 30 მაისს საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე ა. მ-მ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფ-ში მიიღო 2415.8 კვ/მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება.
2008 წლის 17 სექტემბერს ა. მ-მ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფ-ში მდებარე მისი კუთვნილი 2415.8 კვ.მ მიწის ნაკვეთი 30 000 ათას ლარად მიჰყიდა მ. ქ-ს.
ამჟამად მ. ქ-ს კუთვნილ სადავო მიწის ნაკვეთზე განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი სადაც მ. ქ-ე ოჯახთან ერთად ცხოვრობს.
მ. ქ-ე ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების მომენტისათვის ნათესაურ ურთიერთობაში არ ყოფილა ა. მ-სთან.
სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით და განმარტა, რომ არამფლობელი მესაკუთრის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერებისათვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე, მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება.
სამოქალაქო კოდექსის 183-ე, 311-ე მუხლების, 312-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლომ მიუთითა, რომ საჯარო რეესტრის ამონაწერის ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფ-ში მდებარე 2415.8 კვ.მ მიწის ნაკვეთი რეგისტრირებულია მ. ქ-ს საკუთრებად.
საქმეში არსებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ 2008 წლის 17 სექტემბერს ა. მ-მ მ. ქ-ს 30 000 ლარად მიჰყიდა მის საკუთრებაში რეგისტრირებული ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფ-ში მდებარე 2415.8 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. ამავე ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ მყიდველმა თანხა გადაიხადა.
სამოქალაქო კოდექსის 50-ე, 54-ე მუხლების მიხედვით, პალატამ განმარტა, რომ სადავო გარიგება არ ეწინააღმდეგება უძრავი ქონების გასხვისების შესახებ სამოქალაქო კოდექსით დადგენილ წესს.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 183-ე, 185-ე, 54-ე მუხლებზე, 56-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და მიიჩნია, რომ მოჩვენებითი გარიგების დროს მოსაჩვენებლად იქცევა ამ გარიგების მონაწილე ნების გამოვლენის ყველა სუბიექტი. ამდენად, მოჩვენებითად ჩაითვლება გარიგება თუკი ნების გამომვლენი და ნების მიმღები თანხმდებიან იმაზე, რომ მათ მიერ გამოვლენილ ნებას მსვლელობა არ მიეცეს ე.ი. გარიგების მონაწილე მხარეები უნდა აცნობიერებდნენ, რომ მათ შორის დადებულ გარიგებას სამართლებრივი შედეგები არ მოჰყვება და იგი დადებულია მხოლოდ მოსაჩვენებლად.
ამასთან, გარიგება როგორც წესი კანონსაწინააღმდეგო მიზნების მისაღწევად ან დასაფარავად გამოიყენება. მოჩვენებითი გარიგების შემთხვევაში შეიძლება დაისვას მესამე პირთა ინტერესების დაცვის საკითხი. ამდენად, მოჩვენებითი გარიგების შემთხვევაში გარიგების მონაწილე მხარეები მოქმედებენ განზრახ, რა დროსაც მათ არ სურთ სამართლებრივი შედეგის დადგომა და მისი დადების მიზანს შესაძლოა წარმოადგენდეს მესამე პირის შეცდომაში შეყვანა. იმისათვის, რომ სასამართლომ სადავო გარიგება, მიიჩნიოს მოჩვენებითად, აუცილებელია ისეთი ფაქტობრივი გარემოებების არსებობა, რომლებიც მიუთითებენ ნების გამოვლენის ნაკლზე, ფიქტიური გარიგების შესახებ „ურთიერთშეთანხმებაზე“, საერთო მიზანზე, რაც არ შეესაბამება მათ მიერ გარეგანი ნების გამოვლენას. ამდენად, პალატამ არ გაიზიარა აპელანტ შ. ი-ს მოსაზრება იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო გარიგების ხელშემკვრელი მხარეების ნათესაური კავშირი და ა. მ-ს მხრიდან პასუხისმგებლობის თავიდან აცილების ფაქტი მიუთითებს ხელშეკრულების ბათილობაზე სამოქალაქო კოდექსის 56-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად.
სასამართლომ დაადგინა, რომ სადავო ხელშეკრულების დადების მომენტისათვის მ. ქ-ე არავითარ ნათესაურ ურთიერთობაში არ ყოფილა ა. მ-სთან.
სააპელაციო პალატამ დამატებით განმარტა, რომ როგორც წესი, მოჩვენებითი გარიგება ფორმალურად შეესაბამება კანონის მოთხოვნებს, მაგრამ ნების ნაკლი, მისი არანამდვილობის გამო, წარმოადგენს იმ არსებითი ხასიათის ნაკლს, რაც გამორიცხავს სამართლებრივი შედეგის დადგომას. ამდენად, ის ფაქტი, რომელიც მიუთითებს სადავო გარიგების მხარეთა ნების გამოვლენის არანამდვილობაზე, უნდა დაამტკიცოს იმან, ვისაც მიაჩნია, რომ მოსაჩვენებლად დადებული გარიგებით შეილახა მისი უფლება.
განსახილველ შემთხვევაში სასამართლომ ჩათვალა, რომ შ. ი-ე ვერ უთითებს ისეთ მტკიცებულებებზე, რომლითაც დადასტურებული იქნებოდა ა. მ-ს და მ. ქ-ს ნათესაური კავშირი და უკანონო „ურთიერთშეთანხმება“, მოქმედებები, რომლებიც მიუთითებენ მათ საერთო ინტერესებზე, რომლებიც გამორიცხავენ იმ განზრახვას, რომ მათ მიერ დადებულ გარიგებას შესაბამისი იურიდიული შედეგი მოჰყვეს.
ამრიგად, მოჩვენებითი გარიგების დადების გამომრიცხავი გარემოებები, გამორიცხავენ მოსარჩელის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ სადავო ხელშეკრულებით მხარეები მოსაჩვენებლად მოიქცნენ.
სამოქალაქო კოდექსის 187-ე მუხლის შესაბამისად, სასამართლომ განმარტა, რომ სადავო საკითხის განხილვას ასევე უკავშირდება კეთილსინდისიერი შემძენის ინსტიტუტი. სასამართლომ აღნიშნა, რომ, ხსენებული ინსტიტუტის გათვალისწინებით, მნიშვნელოვანია განსახილველი ურთიერთობის თავისებურება.
საქმეში არსებული მასალით სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ მ. ქ-მ შეძენილ მიწის ნაკვეთზე ააშენა საცხოვრებელი სახლი, შესაბამისად, საფუძველს კიდევ უფრო მოკლებულია შ. ი-ს აპელირება მოჩვენებითი გარიგების არსებობის შესახებ, რადგან წინასწარ სადავოობის არსებობისას ივარაუდება, რომ მ. ქ-ე არ გასწევდა ფინანსურ დანახარჯს, რაც უკავშირდება სახლის მშენებლობას.
ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში შემძენის არაკეთილსინდისიერად ცნობისათვის არ არის საკმარისი მხოლოდ შ. ი-ს ვარაუდი, რადგან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლი განსაზღვრავს იმ მტკიცებულებათა ნუსხას, რომლებიც მხარეებს შეუძლიათ თავიანთი მოთხოვნების დასადასტურებლად გამოიყენონ. ჩამოთვლილ მტკიცებულებათაგან არც ერთს არ აქვს უპირატესი იურიდიული მნიშვნელობა.
სასამართლომ ჩათვალა, რომ სამოქალაქო სამართალსა და საპროცესო სამართალში არსებობს მტკიცების ტვირთის სამართლიანი და ობიექტური განაწილების სტანდარტი. აღნიშნული სტანდარტის თანახმად, მტკიცების ტვირთი განაწილებულ უნდა იქნეს იმგვარად, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს დაეკისროთ იმ ფაქტების დამტკიცება, რომელთა მტკიცება მათთვის უფრო მარტივი და ობიექტურად შესაძლებელია.
სამოქალაქო სამართალურთიერთობაში მტკიცების ტვირთის განაწილების საფუძველზე მოპასუხეთა მხრიდან მოჩვენებითი და მართლსაწინააღმდეგო გარიგების დადების ფაქტის მტკიცების ტვირთი შ. ი-ს ეკისრება. პალატამ მიიჩნია, რომ შ. ი-ს სასამართლოში არ წარმოუდგენია რაიმე სახის მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა კანონსაწინაღმდეგო გარიგების არსებობას და მ. ქ-ს არაკეთილსინდისიერებას, მხოლოდ მოსარჩელის ახსნა-განმარტება და მისი ვარაუდი კი, არ არის საკმარისი მტკიცებულება ასეთი გარემოების დასადგენად.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 103-ე მუხლის დანაწესი განსაზღვრავს, თუ რომელი გარემოებები უნდა დამტკიცდეს სამოქალაქო საქმის განხილვის და გადაწყვეტის მიზნით და ვინ, ე. ი. რომელმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს ეს გარემოებანი (მტკიცების ტვირთი).
სამოქალაქო სამართალწარმოება შეჯიბრებითობის პრინციპზე უნდა განხორციელდეს, რომლის თანახმადაც, თითოეული მხარე სარგებლობს თანაბარი შესაძლებლობით, რათა განკარგონ ფაქტიური გარემოებების დადგენის საპროცესო საშუალებები. ამდენად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოებაში თითოეული მხარის უფლებრივ ტვირთს წარმოადგენს იმ ფაქტების მითითება და დამტკიცება, რომლითაც მხარეებს სურთ დაასაბუთონ თავიანთი სასარჩელო მოთხოვნები ან გააქარწყლონ სასარჩელო მოთხოვნათა დასასაბუთებლად მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები.
ზემოაღნიშნულ შემთხვევაში კი, პალატამ ჩათვალა, რომ მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა აპელანტს, მას კი თავისი მოთხოვნის დამადასტურებელი მტკიცებულებები არ წარმოუდგენია.
საკასაციო სასამართლოს განჩინება შ. ი-მ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
გასაჩივრებული განჩინებით ხელყოფილ იქნა კასატორის საკუთრების უფლება, ვინაიდან სასამართლომ არასწორად განმარტა შემძენის კეთილსინდისიერების პრინციპი.
სააპელაციო პალატამ უგულებელყო სამოქალაქო კოდექსის 54-ე, 170-ე და 185-ე მუხლების მოთხოვნები.
სასამართლოს არ შეუფასებია ის ფაქტი, რომ სადავო მიწა შ. ი-ს საკუთრებად იყო რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, სადავო ნასყიდობა კი განხორციელდა 2008 წლის 17 სექტემბერს, როდესაც ზემოხსენებული საკუთრების რეგისტრაცია ძალაში იყო.
სააპელაციო პალატამ არ გაითვალისწინა კასატორის მითითება, რომ ნასყიდობის დადებისას მოპასუხეები იყვნენ რძალი და მაზლი. ორივე პირისათვის ცნობილი იყო დავის არსებობის შესახებ, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი პოლიციის მასალებით, 2009 წლის 31 ივლისის რეესტრის ინფორმაციით, სადაც მითითებულია, რომ ყადაღა მიწაზე მოიხსნა 2008 წლის 8 სექტემბერს, 2008 წლის 17 სექტემბერს კი, იგი გასხვისდა. მოპასუხეებმა სადავო გარიგება დადეს სასამართლო დავის შედეგად მიღებული გადაწყვეტილების აღსრულებისაგან თავის არიდების მიზნით.
სასამართლოს არ შეუფასებია ის ფაქტი, რომ სწორედ 2009 წლის 23 თებერვლის სასამართლო გადაწყვეტილებით იქნა ბათილად ცნობილი გამყიდველ მ-ს საკუთრების უფლება 500 კვ.მ მიწის ნაწილში. ბათილი აქტი კი, ბათილია მისი დადების მომენტიდან.
ფაქტობრივად, ნასყიდობის საგანი გახდა არარსებული უფლება, რითაც შეილახა კასატორის კონსტიტუციური უფლება საკუთრების ხელშეუხებლობის შესახებ.
სააპელაციო პალატამ სათანადო მტკიცებულების არარსებობის პირობებში მიიჩნია, რომ მ. ქ-მ სადავო მიწაზე ააშენა სახლი, შესაბამისი მტკიცებულება წარდგენილი არ ყოფილა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ განიხილა საკასაციო საჩივარი, შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთებულობა და მიიჩნევს, რომ შ. ი-ს საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ მოცემულ საქმეზე დადგენილად შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები მიიჩნია:
1. 2008 წლის 14 მაისის მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე შ. ი-მ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფ-ში მიიღო 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება.
2. მიწის ნაკვეთს მოიცავს ამჟამად მ. ქ-ს კუთვნილი, სოფელ ფ-ში მდებარე 2415.8 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.
3. 2008 წლის 30 მაისს საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე ა. მ-ამ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფ-ში მიიღო 2415.8 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება.
4. 2008 წლის 17 სექტემბერს ა. მ-მ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფ-ში მდებარე მისი კუთვნილი 2415.8 კვ.მ მიწის ნაკვეთი 30 000 ათას ლარად მიჰყიდა მ. ქ-ს.
5. ამჟამად მ. ქ-ს კუთვნილ სადავო მიწის ნაკვეთზე განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი, სადაც მ. ქ-ე ოჯახთან ერთად ცხოვრობს.
6. მ. ქ-ე ნასყიდობის ხელშეკრულების დადების მომენტისათვის ნათესაურ ურთიერთობაში არ ყოფილა ა. მ-სთან.
7. მ. ქ-ე კეთილსინდისიერი შემძენია.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). „დასაბუთებული და დასაშვები პრეტენზია“ გულისხმობს მხარის მითითებას პროცესუალურ დარღვევებზე, რამაც მტკიცებულებათა არასწორი შეფასება და ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად დადგენა გამოიწვია. განსაკუთრებით ეს პირობა გულისხმობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის დარღვევას - თუ საქმეზე გადაწყვეტილება მიღებულია ყველა არსებული მტკიცებულების გამოკვლევა-შეფასების გარეშე. განსახილველ შემთხვევაში კასატორმა ისარგებლა 407-ე მუხლით გარანტირებული შედავების უფლებით და მე-7 პუნქტში მითითებული ფაქტობრივი გარემოების მიმართ დასაშვები პრეტენზია წარმოადგინა.
საკასაციო სასამართლომ, განიხილა რა შედავების საფუძვლები, დაასკვნა, რომ კასატორის პოზიცია გაზიარებულ უნდა იქნეს.
სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლის მიხედვით, უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელია გარიგების წერილობითი ფორმით დადება და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. ამდენად მოცემული ნორმა საკუთრების შეძენის იმგვარ წესს გვთავაზობს, რომლის თანახმადაც მხოლოდ სანივთო-სამართლებრივი შეთანხმება არ არის საკმარისი უფლებებში ცვლილების განხორციელებისათვის, არამედ ამ ტიპის გარიგების დადებასთან ერთად აუცილებელია გარიგების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. საჯარო რეესტრი ახორციელებს მატერიალური საჯაროობის პრინციპს და მასთან დაკავშირებულია საკუთრების გადაცემის მომენტი (183-ე მუხლი), საკუთრების უფლების არსებობის პრეზუმფცია (312-ე მუხლი) და კეთილსინდისიერება (185-ე და 312-ე მუხლები).
საკუთრების უფლების გადაცემის მომენტიდან მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას (სკ-ის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილი). სამოქალაქო კოდექსი ასევე გვთავაზობს საკუთრების უფლების დაცვის ისეთ საშუალებებს, როგორიცაა უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის ან ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის წარდგენა (სკ-ის 172-ე მუხლი). აღნიშნულ მოთხოვნათა გამოყენება ხორციელდება ისეთ შემთხვევებში, როდესაც მომჩივანი იურიდიულად რჩება მესაკუთრე, ანუ საკუთრების ტიტულის მატარებელი, თუმცა, საკუთრების ხელყოფა ხორციელდება ან ნივთის ფაქტობრივი ჩამორთმევით, ან თავისუფალი ფლობისა და სარგებლობის უფლებაში ჩარევით. ჩვენს შემთხვევაში, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვევა, მოსარჩელეს ფაქტობრივად ჩამორთმეული აქვს საკუთრება.
საჯარო რეესტრის ჩანაწერებისადმი საჯარო ნდობის პრინციპი მნიშვნელოვანია სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობისა და უსაფრთხოების უზრუნველყოფისათვის. საჯარო ნდობის საგანი შეიძლება იყოს: ა)არასწორად რეგისტრირებული სანივთო უფლებები (ისინი ითვლებიან არსებულად); ბ)არასწორად არარეგისტრირებული უფლებები (ისინი ითვლებიან არარსებულად); გ)არასწორად არარეგისტრირებული განკარგვის შეზღუდვები (ისინი ითვლებიან არარსებულად). საჯარო რეესტრის მონაცემთა უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფციის ძალით, კეთილსინდისიერ პირს მათდამი ნდობით შეუძლია უფლების შეძენა ნივთზე, ასევე უფლებრივი ტვირთის გარეშე. მაგალითად, თუ იპოთეკა არასწორად არ არის რეგისტრირებული, კეთილსინდისიერ პირს არ შეიძლება წაეყენოს პრეტენზია უზრუნველყოფის მოთხოვნიდან გამომდინარე (აღნიშნულთან დაკავშირებით იხ. სუსგ, 20 მაისი, 2014 წ., საქმე №ას-394-373-2013).
კეთილსინდისიერება წარმოადგენს სამოქალაქო ურთიერთობების ერთ-ერთ ფუნდამენტურ პრინციპს. კლასიკურ შემთხვევებში, როდესაც გამსხვისებელი მესაკუთრედ არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში, მიუხედავად რეგისტრაციის უკან არსებული უფლების მართლზომიერებისა, შემძენისათვის იგი წარმოადგენს მესაკუთრეს. როდესაც რეესტრში რეგისტრირებული უფლება მართლზომიერია, კეთილსინდისიერების საკითხი არ განიხილება. ამ საკითხზე მსჯელობა აქტუალური მას შემდეგ ხდება, როდესაც გასხვისების ნებას გამოავლენს არანამდვილი (არამართლზომიერი) მესაკუთრე. შესაბამისად, იმ შემთხვევაში, თუ შემძენმა საკუთრების უფლების გადასვლამდე არ იცოდა უფლებრივი მდგომარეობის ხარვეზის შესახებ, ანუ ამ ფაქტის მიმართ იგი კეთილსინდისიერია, შემძენისათვის საკუთრების უფლება წარმოშობილად ითვლება გარიგების წერილობითი ფორმით დადებისა და შემძენზე ამ გარიგებით განსაზღვრული საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის მომენტიდან.
მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის სააპელაციო სასამართლოს მხედველობაში უნდა მიეღო ის ფაქტი, რომ 2008 წლის 14 მაისის მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე შ. ი-მ ხელვაჩაურის მუნიციპალიტეტის სოფელ ფ-ში მიიღო 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება, რაც 14.05.08 წელს დარეგისტრირდა საჯარო რეესტრში. მიწის ნაკვეთს მიენიჭა სარეგისტრაციო ნომერი ......, ამასთან, ჩანაწერის თანახმად, 500 კვ.მ არის დაზუსტებული ფართობი. იმავე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ 2008 წლის 30 მაისს გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობის საფუძველზე ა. მ-ს საკუთრებაში გადაეცა 2415.8 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რომელიც 30.05.2008 წელს დარეგისტრირდა ა. მ-ს სახელზე. დადგენილია, რომ ეს ნაკვეთი შ. ი-ს კუთვნილ 500 კვ.მ-საც მოიცავდა. ა. მ-ს მიწის ნაკვეთს მინიჭებული აქვს საკადასტრო კოდი ........ ადმინისტრაციული სამართალწარმოებისას ა. მ-მ კუთვნილი ნაკვეთი მ. ქ-ს მიჰყიდა. სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით შ. ი-ს სარჩელი დაკმაყოფილდა და ბათილად იქნა ცნობილი ა. მ-ს სახელზე გაცემული საკუთრების უფლების N.... მოწმობა 500 კვ.მ-ს ნაწილში, ასევე ბათილად იქნა ცნობილი საჯარო რეესტრის შესაბამისი ჩანაწერი. გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ ა. მ-მ საკუთრების უფლება დაიდგინა არა სახელმწიფოს კუთვნილ, არამედ კერძო პირის - შ. ი-ს კუთვნილ 500 კვ.მ ნაკვეთზე.
საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს, რომ ა. მ-ს სახელზე საკუთრების უფლების მოწმობის გაცემას რაიმე ცვლილება არ მოჰყოლია შ. ი-ს საკუთრების ჩანაწერში ან მის საფუძვლად გამოყენებულ დოკუმენტში, ამდენად, სახეზეა უფლებათა დუბლირება, პარალელიზმი, რაც გამორიცხავს მოსარჩელის ინტერესს საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ აღრიცხვის მოთხოვის მიმართ.
ამ გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზე არ გვაქვს კლასიკური შემთხვევა, როდესაც შემძენის კეთილსინდისიერების საკითხი საჯარო რეესტრში გამსხვისებლის რეგისტრაციის ფაქტით შემოიფარგლება.
საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ არც ადმინისტრაციული ორგანოს შეცდომა, არც აზომვითი ნახაზების ხარვეზი პირის საკუთრების უფლებას არ აუქმებს. ა. მ-ს სახელზე საკუთრების უფლების მოწმობის გაცემით შ. ი-ს საკუთრების უფლება არ გაუქმებულა, რაც შეფასებულია და დადასტურებული კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გადაწყვეტილებით. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ტექნოლოგიის განვითარებასთან ერთად იცვლება აზომვითი ნახაზების მეთოდები. აზომვების განსხვავებული ტექნოლოგია არც თუ იშვიათ შემთხვევებში, სხვადასხვა სურათს იძლევა, რამაც, როგორც განსახილველი დავის შინაარსიც მოწმობს, გამოიწვია წინააღმდეგობა საჯარო რეესტრის ჩანაწერებში.
საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის N4 ბრძანებით დამტკიცებული „საჯარო რეესტრის შესახებ“ ინსტრუქციის 25-ე მუხლის პირველ და მე-2 პუნქტებზე, რომელთა მიხედვითაც, საკადასტრო მონაცემები არის ამ ინსტრუქციით დადგენილი წესით ასახული, მიწის ნაკვეთის საზღვრის კონფიგურაციის და ადგილმდებარეობის, მასზე არსებული ნაგებობების, მათ შორის ხაზოვანი ნაგებობების, ასევე სერვიტუტის ან სხვა სამართლებრივი შეზღუდვის ფარგლების შესახებ გრაფიკულად და ტექსტურად გამოსახული ზუსტი ინფორმაცია. საკადასტრო აზომვითი ნახაზი არის ამ ინსტრუქციის მოთხოვნათა დაცვით შესრულებული უძრავი ნივთის საკადასტრო მონაცემების ამსახველი დოკუმენტი. პალატის მოსაზრებით, აღნიშნული დანაწესი უზრუნველყოფს ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის საზღვრის დადგენის რეალიზაციას. აქედან გამომდინარე, საკადასტრო აზომვითი ნახაზი უნდა აკმაყოფილებდეს ტექნიკურ პირობებს, რომლის თანახმად, საკადასტრო აზომვთი ნახაზს თან უნდა ერთვოდეს წერილობითი ინფორმაცია საკადასტრო აღწერის უფლებამოსილი პირის, უძრავი ნივთისა და მასზე მდებარე შენობა-ნაგებობების აღწერილობისა და დაინტერესებული პირის შესახებ. დამსწრეთა და უძრავი ნივთის მოსაზღვრე უძრავი ნივთის (ნივთების) მართლზომიერი მფლობელის ან მესაკუთრის არსებობის შესახებ („საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის N4 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის 26-ე მუხლის მე-5 პუნქტი).
ერთ-ერთ საქმეზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ მიიჩნია, რომ საკადასტრო აზომვითი ნახაზი არ წარმოადგენს უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტს, თუმცა, საკადასტრო აზომვითი ნახაზი წარმოადგენს უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციისათვის ერთ-ერთ აუცილებელ ინფორმაციას, ხოლო მასში სასამართლო გადაწყვეტილებით განხორციელებული ცვლილებები არ არის საკმარისი მოსარჩელის საკუთრების დაცვის იურიდიული შედეგის მიღწევისათვის (იხ. სუსგ, 6 სექტემბერი, 2013წ., №ას-1648-1545-2012). საკასაციო პალატა იზიარებს რა უზენაესი სასამართლოს მოცემულ შეფასებებს, დამატებით განმარტავს, რომ აზომვით ნახაზს არსებითი მნიშვნელობა აქვს საკუთრების უფლების გადაცემისას. იგი უნდა განვიხილოთ იმ ტიტულის ნაწილად, რომლითაც მოხდა უფლების გადაცემა (ამ საკითხებზე დაწვრილებით იხილეთ სუსგ №ას-314-299-2013). სარეგისტრაციო ჩანაწერების დუბლირებისას გამოსავლის ძიების გზებში სამოქალაქო პალატისათვის სრულადაა მისაღები ის გზა, რომელსაც ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა თავის არაერთ გადაწყვეტილებაში გვთავაზობს, კერძოდ, საქმეზე Nბს-359-349(4კ-13), 24 აპრილი, 2014წ. სასამართლომ განმარტა შემდეგი: „საერთო წესის მიხედვით ბოლო ჩანაწერი ძალას უკარგავს ადრინდელ ჩანაწერს. მოცემულ შემთხვევაში თვითმმართველობის ორგანოს სახელზე განხორციელებული სადავო ჩანაწერით არ გაუქმებულა ვ. მ-ის სახელზე არსებული ჩანაწერი, სახეზეა ერთი და იმავე ობიექტზე სხვადასხვა კოორდინატთა სისტემაში ორი ჩანაწერის კონკურენცია, რომლის პირობებშიც უპირატესობა უნდა მიენიჭოს იმ უფლებას, რომელიც ქრონოლოგიურად უფრო ადრე არის რეგისტრირებული, ვინაიდან წინმსწრები რეგისტრაციის ჩანაწერის მოქმედება გამორიცხავს შემდეგი ჩანაწერის კანონიერებას“; საქმეზე Nბს-367-363(კ-12), 28 თებერვალი, 2013 წ. საკასაციო პალატამ აღნიშნა, რომ „საგანთა ნამდვილი მდგომარეობა და რეგისტრირებული მონაცემები უნდა იყოს თანხვედრაში, ხოლო დუბლირების და პარალელიზმის გამოვლენის შემთხვევაში უნდა გაირკვეს საკითხი იმის შესახებ, თუ რომელს გააჩნია უკეთესი სამართლებრივი საფუძველი. ხ. მ-ს სახელზე გაცემული მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტი, სარეგისტრაციო მოწმობა ქმნიდნენ ნაკვეთის ხ. მ-ს სახელზე აღრიცხვის მყარ საფუძველს. მხედველობაშია მისაღები აგრეთვე რეგისტრირებულ უფლებათა რიგითობა. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ თვითმმართველობის ორგანოს სახელზე სადავო რეგისტრაციის დროს მიწის ნაკვეთი საჯარო რეესტრის ჩანაწერის შესაბამისად ხ. მ-ს სახელზე იყო რეგისტრირებული“.
საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მოსარჩელის როგორც საკუთრების უფლების დამდგენი დოკუმენტი, ასევე მის საფუძველზე შესრულებული სარეგისტრაციო ჩანაწერი განხორციელებულია უფრო ადრე ვიდრე ა. მ-ს და, შემდგომში, მ. ქ-ს, შესაბამისად, არ უნდა დავუშვათ, რომ მოსარჩელემ, მიუხედავად ზედდებისა, იურიდიულად დაკარგა საკუთრება
საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ზემოთ მოყვანილი შეფასებები გვაძლევს ცალსახა დასკვნის გაკეთების საფუძველს იმისათვის, რათა მოსარჩელე შ. ი-ე კვლავ მივიჩნიოთ სადავო უძრავი ქონების (მიწის ნაკვეთი) მესაკუთრედ. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში საჯარო ნდობის საგანი ვერ იქნება მიწის ნაკვეთის ფართობი, ვინაიდან ხშირ შემთხვევაში საკადასტრო მონაცემებსა და ფაქტობრივ მონაცემებს შორის არსებობს შეუსაბამობა, შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის შეძენის დროს შემძენი ვერ დაეყრდნობა მხოლოდ ნახაზს, შემძენის დაინტერესება უნდა გამოიწვიოს ასევე ფაქტობრივმა მონაცემებმა. ამიტომ მიწის ნაკვეთის შეძენის დროს, მოსალოდნელი უარყოფითი რისკების თავიდან ასაცილებლად, მხარეებმა გონივრული წინდახედულობის ფარგლებში უნდა შეამოწმონ სად გადის მიწის ნაკვეთის ფაქტობრივი საზღვრები და რამდენად მოდის ისინი შესაბამისობაში სარეგისტრაციო სამსახურში დაცულ მონაცემებთან.
იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ შ. ი-ე სადავო 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ რჩება როგორც ხელშეკრულების გაფორმებისას, ისე ამჟამად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ა. მ-სა და მ. ქ-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანი შ. ი-ს კუთვნილი ნაკვეთი არ ყოფილა. ნასყიდობის საგანია ა. მ-ს კუთვნილი უძრავი ქონება სარეგისტრაციო ნომრით ......, ხოლო შ. ი-ს საკუთრების სარეგისტრაციო ნომერია .......
ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება იურიდიულად დაუსაბუთებელია და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივად მცდარ შეფასებას ემყარება, რაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის შესაბამისად, მისი გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.
იმავე კოდექსის 411-ე მუხლის მიხედვით კი, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები.
ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება არასწორი სამართლებრივი დასაბუთების გამო უქმდება, საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია, თავად მიიღოს გადაწყვეტილება.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის თანახმად, სარჩელი შეიძლება აღიძრას უფლებისა თუ სამართლებრივი ურთიერთობების არსებობა-არარსებობის დადგენის, დოკუმენტების ნამდვილობის აღიარების ან დოკუმენტების სიყალბის დადგენის შესახებ, თუ მოსარჩელეს აქვს იმის იურიდიული ინტერესი, რომ ასეთი აღიარება სასამართლოს გადაწყვეტილებით მოხდეს. ამ ტიპის სარჩელის ძირითადი განმასხვავებელი ნიშანი მისი ნამდვილი იურიდიული ინტერესია, ანუ ის განმსაზღვრელი გარემოება, რომელიც არსებით ზეგავლენას ახდენს დავის გადაწყვეტაზე, თუმცა სარჩელის განსახილველად დაშვებისას მოწმდება აღიარებითი სარჩელის იურიდიული ინტერესის ნამდვილობა, ხოლო საქმის განხილვისას ამ ინტერესის კანონიერება.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მოთხოვნებთან სარჩელის შესაბამისობის საკითხის კვლევა სასამართლოს ვალდებულებას წარმოადგენს, რომელმაც უნდა შეამოწმოს რამდენად შეესაბამება კონკრეტული სარჩელი კანონით დადგენილ მოთხოვნებს, მით უმეტეს, აღიარებით სარჩელთან მიმართებაში, იურიდიული ინტერესის ნამდვილობის კვლევისას სასამართლო არ არის შეზღუდული მხარეთა მოსაზრებით, მან ეს საკითხი თავად უნდა გადაწყვიტოს. თავის მხრივ, აღიარებითი სარჩელის მიმართ მხარის იურიდიული ინტერესის არარსებობის დადგენა მისი განუხილველად დატოვების წინაპირობაა (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 186-ე მუხლის პირველი ნაწილის „თ“ ქვეპუნქტი).
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე მუხლის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო ხელმძღვანელობს ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოებისათვის დადგენილი სამართლებრივი ნორმებით. დასახელებული ნორმის მიხედვით, საქმის განხილვა საკასაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რომლებიც დადგენილია სააპელაციო სასამართლოში საქმეთა განხილვისათვის, გარდა იმ გამონაკლისებისა, რომელთაც ეს თავი შეიცავს. ამავე კოდექსის 372-ე მუხლის თანახმად კი, საქმის განხილვა სააპელაციო სასამართლოში წარმოებს იმ წესების დაცვით, რაც დადგენილია პირველი ინსტანციით საქმეთა განხილვისათვის, ამ თავში მოცემული ცვლილებებითა და დამატებებით.
დასახელებული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია, იხელმძღვანელოს ქვემდგომი ინსტანციების სასამართლოებში საქმის განხილვის მარეგულირებელი იმ ნორმებით, რომლებიც არ ეწინააღმდეგება ზემდგომი წესით საქმის განხილვის წესებს.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 187-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ სარჩელის მიღებაზე უარის თქმის საფუძველი გამოვლინდება ამ სარჩელის წარმოებაში მიღების შემდეგ, მაშინ იმის მიხედვით, თუ როგორია ეს საფუძველი, სასამართლო შეწყვეტს საქმის წარმოებას ან სარჩელს განუხილველად დატოვებს (ამ კოდექსის 272-ე და 275-ე მუხლები). მთავარი სხდომის დანიშვნამდე სარჩელის განუხილველად დატოვების შემთხვევაში მოსარჩელეს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი, ხოლო საქმის მთავარ სხდომაზე განხილვისას სარჩელის განუხილველად დატოვების შემთხვევაში სახელმწიფო ბაჟი მოსარჩელეს არ დაუბრუნდება.
როგორც ზემოთ უკვე აღინიშნა, ა. მ-სა და მ. ქ-ს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანი არ ყოფილა შ. ი-ს კუთვნილი მიწის ნაკვეთი, შესაბამისად, სახეზე არ გვაქვს ჩარევა შ. ი-ს საკუთრების უფლებაში, ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შ. ი-ს არ აქვს ნამდვილი იურიდიული ინტერესი ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მიმართ და ამ ნაწილში სარჩელი განუხილველად უნდა დარჩეს, ამასთან, ვინაიდან განუხილველად დატოვების საფუძვლები საქმის არსებითად განხილვისას გამოვლინდა, კასატორს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი არ უბრუნდება.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ვინაიდან ნასყიდობის საგანი არ ყოფილა შ. ი-ს კუთვნილი მიწის ნაკვეთი, მ. ქ-ე ამ უძრავ ქონებას სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ფლობს.
სამოქალაქო კოდექსის 172.1 მუხლის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შ. ი-ს მოთხოვნა ქონების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის შესახებ საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც. იმავე მუხლის პირველი ნაწილი ადგენს სასამართლო ხარჯების განაწილების ზოგად პრინციპს. აღნიშნული ნორმის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე განთავისუფლებული იყოს სახელმწიფო ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. თუ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მაშინ ამ მუხლში აღნიშნული თანხა მოსარჩელეს მიეკუთვნება სარჩელის იმ მოთხოვნის პროპორციულად, რომელიც სასამართლოს გადაწყვეტილებით იქნა დაკმაყოფილებული, ხოლო მოპასუხეს – სარჩელის მოთხოვნის იმ ნაწილის პროპორციულად, რომელზედაც მოსარჩელეს უარი ეთქვა.
მოცემულ შემთხვევაში, სარჩელი მხოლოდ უკანონო მფლობელობიდან ქონების გამოთხოვის ნაწილში კმაყოფილდება. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 41-ე მუხლის შესაბამისად, ამ ტიპის დავებზე დავის საგნის ღირებულება 4000 ლარით განისაზღვრება და შესაბამისად გამოითვლება სახელმწიფო ბაჟი სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 39-ე მუხლით გათვალისწინებული ოდენობით. ამ გარემოების გათვალისწინებით, შ. ი-სათვის ასანაზღაურებელი სახელმწიფო ბაჟი სამივე ინსტანციისათვის 570 ლარს შეადგენს.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლით და
გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:
1. შ. ი-ს საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;
2. გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2012 წლის 18 დეკემბრის განჩინება;
3. შ. ი-ს სარჩელი ა. მ-სა და მ. ქ-ს შორის 2008 წლის 17 ნოემბერს დადებული უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში დარჩეს განუხილველად;
4. შ. ი-ს სასარჩელო მოთხოვნა მ. ქ-ს უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ქონების გამოთხოვის შესახებ დაკმაყოფილდეს;
5. მ. ქ-ს უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნეს შ. ი-ს კუთვნილი 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი (ნაკვეთის საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მონაცემები: სარეგისტრაციო ზონა - ხელვაჩაური, კოდი - .., სექტორი - .., კოდი -.., კვარტლის N -.., ნაკვეთის N – .., ფართობი - 500 კვ.მ);
6. მ. ქ-სა და ა. მ-ს სოლიდარულად დაეკისროთ შ. ი-ს მიერ დაკმაყოფილებული სასარჩელო მოთხოვნის პროპორციულად სამივე ინსტანციის სასამართლოში გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, სულ 570 ლარის, ანაზღაურება მოსარჩელის სასარგებლოდ;
7. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ვ. როინიშვილი.
მოსამართლეები: ბ. ალავიძე
პ. ქათამაძე
