საქმე N:ას-1325-1263-2014

№ ას-1325-1263-2014 8 აპრილი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ა. ჭ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს ,,თ-ი’’ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება –თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 ოქტომბრის განჩინება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

ა. ჭ-ემ სარჩელი აღძრა სს ,,თ-ის’’ მიმართ ბრძანების ბათილად ცნობის, სამსახურში აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგი დასაბუთებით:

2006 წლის 04 ოქტომბერს მოსარჩელესა და სს ,,თ-ს’’ შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც ჭ-ეს სს ,,თ-ის’’ ვარაზისხევი-წყნეთის ფილიალში ელექტრო-მონტიორის ფუნქციები უნდა შეესრულებინა ერთი წლის ვადით. აღნიშნული ვადის გასვლის შემდგომ მოსარჩელემ მუშაობა განაგრძო უვადო ხელშეკრულების საფუძველზე ,,ვერა-ვაკის’’ ბიზნეს ცენტრში. 2013 წელს სს ,,თ-ში’’ დაიწყო რეორგანიზაცია და განისაზღვრა, რომ უნდა მომხდარიყო თანამშრომელთა 6%-ის ოდენობით შემცირება. თანამშრომელთა კვალიფიკაციის შეფასების მიზნით ჩატარდა მხოლოდ გასაუბრება, რომელზეც მოსარჩელემ მიიღო დაბალი ქულა, რაც მის მიერ გასაჩივრებულ იქნა, თუმცა კომისიამ შეფასება არ შეცვალა. მოსარჩელის მითითებით, მიუხედავად იმისა, რომ იგი უმაღლესი განათლების მქონე კვალიფიციური სპეციალისტია, მის მიმართ კომისიამ სუბიექტური გადაწყვეტილება მიიღო, რის თაობაზედაც მოსარჩელემ 2013 წლის 18 დეკემბერს წერილობითი განცხადებით მიმართა სს ,,თ-ის’’ გენერალურ დირექტორს. მოსარჩელის განმარტებით, კანონით დადგენილი 10 დღიანი ვადის მიუხედავად, ზემოაღნიშნულ განცხადებაზე პასუხი არ მიუღია. საპასუხოდ დაიწყო მისი იძულება, რათა მას ხელი მოეწერა განცხადებაზე სს ,,თ-ის’’ მთაწმინდა-კრწანისის ბიზნეს ცენტრის ტაბახმელას ფილიალში გადაყვანის თაობაზე. 2013 წლის 30 დეკემბერს მოსარჩელეს გადაეცა იმავე დღის რიცხვით დათარიღებული ბრძანება შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ, რომლითაც საკომპენსაციოდ განესაზღვრა 2 თვის შრომითი და ასევე გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურება. მოსარჩელის აზრით, ბრძანება ხელმოწერილი უნდა ყოფილიყო გენერალური დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის ბ-ის მიერ, მაგრამ ფაქსიმილე არ ემთხვევა ხელმოწერას, ამასთან, ბ-ი რუსულენოვანია და არ ფლობს ქართულ ენას. მოსარჩელის მითითებით, ბრძანების თანახმად, იგი გათავისუფლდა იმ თანამდებობიდან და ფილიალიდან, რომელშიც მას არასდროს უმუშავია. ამდენად, ვერ დგინდებოდა ბრძანება ხელმოწერილი იქნა თუ არა უფლებამოსილი პირის მიერ.

სს ,,თ-მა’’ სარჩელი არ ცნო და მოითხოვა მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

2013 წლის 2 ოქტომბრიდან სს ,,თ-ში’’ გამოცხადდა რეორგანიზაცია, რაც აუცილებელს ხდიდა სამუშაო ძალის შემცირებას. მოპასუხის მითითებით, მოსარჩელის გათავისუფლებას დაკავებული თანამდებობიდან საფუძვლად დაედო საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის 1 ნაწილის ,,ა’’ პუნქტი, რაც შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის კანონიერი და საკმარისი საფუძველია. მოსარჩელის მიმართ ადგილი არ ჰქონია კანონმდებლობის დარღვევას ან რაიმე სახის დისკრიმინაციულ დამოკიდებულებას. მოსარჩელე 2013 წლის 26 დეკემბერს დაბარებულ იქნა სს ,,თ-ის’’ პერსონალის მართვის სამსახურში, სადაც მას გააცნეს №20 შეტყობინება შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ, თუმცა მისი გაცნობის ხელმოწერით დადასტურება მან არ ისურვა. ჭ-ეს ასევე გააცნეს თ-ის ოფიციალური შეთავაზების ტექსტი, საზოგადოებაში მიმდინარე რეორგანიზაციასთან დაკავშირებით სტრუქტურულად სხვა ბიზნეს ცენტრის ფილიალში გადაყვანის თაობაზე 800 ლარიანი ანაზღაურებით, თუმცა მოსარჩელემ არც ამ დოკუმენტის გაცნობა დაადასტურა ხელმოწერით. მოპასუხის განმარტებით, 2013 წლის 30 დეკემბერს მოსარჩელისთვის გადაცემული გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ამონაწერში დაშვებულ იქნა რედაქციული ხასიათის ტექნიკური შეცდომა. გასაჩივრებული ბრძანების ორიგინალ ვერსიაში მითითებულია, რომ ჭ-ე გათავისუფლდა თ-ის ,,ვერა-ვაკის’’ ბიზნეს ცენტრის ,,წყნეთის’’ ფილიალის ელექტრო-მონტიორის თანამდებობიდან და არა ,,მთაწმინდა-კრწანისის’’ ბიზნეს ცენტრის ,,ტაბახმელას’’ ელექტრო-მონტიორის თანამდებობიდან. აღნიშნული ბრძანება ხელმოწერილია გენერალური დირექტორის მოვალეობის შემსრულებლის, ბალჩუგოვის მიერ, რომლის უფლებამოსილებაც ასეთ ხელმოწერაზე დგინდება 25.12.2013წ. №408-ე ბრძანების ამონაწერით. მოპასუხის აზრით, მოსარჩელისთჳის გადაცემული ბრძანების ამონაწერში დაფიქსირებული შეცდომა არ უნდა გახდეს მისი ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი. მოსარჩელის განმარტებით, დამკვიდრებული პრაქტიკის თანახმად, დოკუმენტების ასლებზე ხელმოწერა და მათი დამოწმება ხორციელდება პერსონალის მართვის სამსახურის სპეციალისტის მიერ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილებით ა. ჭ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ა. ჭ-ემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 ოქტომბრის განჩინებით ა. ჭ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ა. ჭ-ე 2013 წლის 30 დეკემბრის ჩათვლით, შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა სს „თ-თან“. კერძოდ, იგი კომპანიაში დასაქმებული იყო „ვერა-ვაკის“ ბიზნეს-ცენტრში ელექტრო-მონტიორის თანამდებობაზე.

სს „თ-ის“ 2013 წლის 30 დეკემბრის №კ-417 ბრძანების საფუძველზე, ა. ჭ-ე გათავისუფლდა თანამდებობიდან 2013 წლის 31 დეკემბრიდან და საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, მიეცა ორი თვის კომპენსაცია, ასევე 23 დღის ოდენობით გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურება.

სადავო ბრძანებაში, დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძვლად მითითებულია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტი, რომელიც ითვალისწინებს შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შემდეგ საფუძველს: ეკონომიკური გარემოებები, ტექნოლოგიური ან ორგანიზაციული ცვლილებები, რომლებიც აუცილებელს ხდის სამუშაო ძალის შემცირებას.

სს „თ-ის“ 2013 წლის 01 ოქტომბრის №304 ბრძანებით კომპანიაში დაწყებული რეორგანიზაციის ჩატარების ვადად განისაზღვრა 2013 წლის 02 ოქტომბრიდან 31 დეკემბრამდე პერიოდი. საწარმოში განხორციელებულ რეორგანიზაციას წინ უძღოდა სათანადოდ შექმნილი ჯგუფის მიერ ელექტრომონტიორთა შეფასება. აღნიშნული შეფასების საფუძველზე სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ა. ჭ-ემ მიიღო 3,34 ქულა და 165 პირს შორის დაიკავა 155-ე ადგილი (იხ. ტ.1. ს.ფ. 117–120). შეფასების ქულათა რაოდენობა მოსარჩელემ გაასაჩივრა, თუმცა საჩივარს შედეგი არ მოჰყოლია და ზემოთ მითითებული შეფასების ქულა არ შეცვლილა.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ სს „თ-ში“ განხორციელებული რეორგანიზაციის შედეგად, „ვერა-ვაკის“ ბიზნეს-ცენტრის საშტატო რიცხოვნობა, რომელიც განსაზღვრული იყო 23 ერთეულით, შემცირდა 2 ერთეულით.

სს „თ-ის“ 2013 წლის 26 დეკემბრის წერილის საფუძველზე, ა. ჭ-ეს მიეცა შეთავაზება, საწარმოში მიმდინარე რეორგანიზაციიდან გამომდინარე, უვადო შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე დაეკავებინა სხვა, კერძოდ კი, „მთაწმინდა-კრწანისის“ ბიზნეს-ცენტრის „ტაბახმელას“ ფილიალში ელექტრომონტიორის თანამდებობა, რომლისთვისაც შრომის ანაზღაურება განისაზღვრებოდა 800 ლარით, თუმცა აღნიშნულ შეთავაზებაზე ა. ჭ-ემ უარი განაცხადა.

2013 წლის 26 დეკემბერს ა. ჭ-ე გაფრთხილებული იქნა შრომითი ხელშეკრულების შესაძლო შეწყვეტის თაობაზე.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ შრომითი დავის განხილვისას სასამართლომ უნდა შეაფასოს, დაირღვა თუ არა მხარეთა უფლებები ამა თუ იმ სამართლებრივი აქტის თუ მოქმედების განხორციელების შედეგად, უნდა დადგინდეს დაირღვა თუ არა მხარეთა თანასწორობის პრინციპი, ხომ არ განხორციელდა დისკრიმინაცია და ა.შ. ამ ამოცანის შესრულება კი შეუძლებელია, თუ სასამართლოსათვის უცნობია ხელშეკრულების მოშლის მიზეზი და უცნობია, ან არ დადგინდა დავის წარმოშობის მიზეზი.

მოცემულ დავაში პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძველია საწარმოს ორგანიზაციული ცვლილებები, რომლებიც აუცილებელს ხდის სამუშაო ძალის შემცირებას. აქვე სასამართლომ აღნიშნა, რომ საწარმოს რეორგანიზაცია, თავისთავად არ განაპირობებს მოსარჩელის სამუშაოდან უპირობო გათავისუფლებას. რეორგანიზაცია მხოლოდ იმ შემთხვევაში წარმოადგენს მუშაკის სამსახურიდან გათავისუფლების მართლზომიერ საფუძველს, თუ დადგინდება შტატების ან/და ხელფასების შემცირების აუცილებლობა.

მოცემულ შემთხვევაში, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ საწარმოში მიმდინარე რეორგანიზაციამ გამოიწვია იმ შტატის შემცირება, სადაც მუშაობდა მოსარჩელე ა. ჭ-ე ეკისრებოდა დამსაქმებელს. ამ კუთხით საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების, კერძოდ - „ვერა-ვაკის“ ბიზნეს-ცენტრის საშტატო ერთეულების რაოდენობის მონაცემებით სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ენერგოგასაღების დეპარტამენტის „ვერა-ვაკის“ ბიზნეს-ცენტრის საშტატო ერთეულების რაოდენობა, რეორგანიზაციის დაწყების მომენტისათვის, ანუ 2013 წლის 01 ოქტომბრისათვის იყო 23 ერთეული, ხოლო 2014 წლის 21 მარტისათვის მისი რაოდენობა განისაზღვრა 21 ერთეულით. შესაბამისად, საშტატო ერთეულთა ოდენობა შემცირდა 2 ერთეულით.

სასამართლომ საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მეორე ნაწილზე დაყრდნობით განმარტა, რომ დამსაქმებლის მიერ ამ კანონის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“, „ვ“, „ი“ და „ო“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლით შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტისას დამსაქმებელი უფლებამოსილია არანაკლებ 3 კალენდარული დღით ადრე გააფრთხილოს დასაქმებული წინასწარი წერილობითი შეტყობინების გაგზავნით. ამ შემთხვევაში დასაქმებულს მიეცემა კომპენსაცია არანაკლებ 2 თვის შრომის ანაზღაურების ოდენობით, შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 30 კალენდარული დღის ვადაში.

პალატამ აღნიშნა, რომ მოწინააღმდეგე მხარის მიერ აპელანტს ჩაერიცხა ზემოთდასახელებული თანხები, რასაც ა. ჭ-ეც ადასტურებს. ხოლო ის გარემოება, რომ დასაქმებულის მხრიდან დამსაქმებლისათვის თანხის გადახდა განხორციელდა სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების მიღებიდან მეხუთე თვეში, არ წარმოადგენდა მოცემული სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლომ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ სამსახურიდან გათავისუფლებამდე, დამსაქმებლის მიერ დასაქმებულისათვის შეთავაზებული იქნა სამსახური სხვა ტერიტორიულ ბიზნეს-ცენტრში შესაბამისი შრომის ანაზღაურებით და უვადო ხელშეკრულების საფუძველზე, თუმცა აღნიშნული შეთავაზებაზე მოსარჩელემ უარი განაცხადა, რასაც ადასტურებს პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვისას 2014 წლის 05 მაისის სასამართლო სხდომაზე მისივე განმარტება.

საბოლოოდ, პალატა მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ აპელანტმა ვერ უზრუნველყო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების საპირისპიროდ, შესაბამისი მტკიცებულებებით გამყარებული დასაბუთებული პრეტენზიის წარმოდგენა. ხოლო ის დასაბუთება, რაც აპელანტმა შეთავაზა სასამართლოს არ იძლეოდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 19 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმების და სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა. ჭ-ემ და მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

სასამართლოს მიერ არ იქნა გამოკვლეული, ეცნობა თუ არა კასატორს 2013 წლის 30 დეკემბრის ბრძანება გათავისუფლების შესახებ კანონის მოთხოვნათა დაცვით და დაცული იქნა თუ არა მუშაკის უფლებები. სააპელაციო სასამართლოს მტკიცებულებად არ უნდა მიეღო სს ,,თ-ის’’ თანამშრომლების მიერ წარმოდგენილი აქტები ა. ჭ-ისთვის შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შეტყობინების და სხვა ფილიალში გადაყვანის შეთავაზების შესახებ, ვინაიდან აღნიშნული აქტები ხელმოწერილია დაინტერესებული მხარის მიერ.

კასატორის განმარტებით, მის მიმართ დაირღვა კანონის მოთხოვნები, რადგან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ შეიტყო მხოლოდ გათავისუფლების დღეს. საქმეში არ არის არცერთი მტკიცებულება, თუნდაც შეტყობინება მისთვის გზავნილის ჩაუბარებლობის შესახებ, რომლითაც საპირისპირო დადასტურდებოდა. სს,,თ-ის’’ მხრიდან კასატორის უფლების დარღვევის ფაქტი დასტურდება იმ გარემოებითაც, რომ მის მიერ კომპენსაციის გადახდა მოხდა არა ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 30 დღის ვადაში, არამედ მხოლოდ სასამართლო სხდომის დასრულების შემდგომ.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საფუძვლიანად არ იქნა გამოკვლეული შტატების შემცირების საკითხიც, ვინაიდან საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დგინდება, რომ სამსახურიდან მის გარდა არავინ გაუთავისუფლებიათ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 31 დეკემბრის განჩინებით ა. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ა. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

სს „თ-ის“ 2013 წლის 30 დეკემბრის №კ-417 ბრძანების საფუძველზე, ა. ჭ-ე გათავისუფლდა თანამდებობიდან 2013 წლის 31 დეკემბრიდან შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, რომელიც ითვალისწინებს შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შემდეგ საფუძველს: ეკონომიკური გარემოებები, ტექნოლოგიური ან ორგანიზაციული ცვლილებები, რომლებიც აუცილებელს ხდის სამუშაო ძალის შემცირებას.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძველია საწარმოს ორგანიზაციული ცვლილებები, რომლებიც აუცილებელს ხდის სამუშაო ძალის შემცირებას. თუმცა საწარმოს რეორგანიზაცია, თავისთავად არ განაპირობებს მოსარჩელის სამუშაოდან უპირობო გათავისუფლებას. რეორგანიზაცია მხოლოდ იმ შემთხვევაში წარმოადგენს მუშაკის სამსახურიდან გათავისუფლების მართლზომიერ საფუძველს, თუ დადგინდება შტატების ან/და ხელფასების შემცირების აუცილებლობა.

პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ საწარმოში მიმდინარე რეორგანიზაციამ გამოიწვია იმ შტატის შემცირება, სადაც მუშაობდა მოსარჩელე ა. ჭ-ე, ეკისრებოდა დამსაქმებელს. ამ კუთხით საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების, კერძოდ - „ვერა-ვაკის“ ბიზნეს-ცენტრის საშტატო ერთეულების რაოდენობის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ენერგოგასაღების დეპარტამენტის „ვერა-ვაკის“ ბიზნეს-ცენტრის საშტატო ერთეულების რაოდენობა, რეორგანიზაციის დაწყების მომენტისათვის, ანუ 2013 წლის 01 ოქტომბრისათვის იყო 23 ერთეული, ხოლო 2014 წლის 21 მარტისათვის მისი რაოდენობა განისაზღვრა 21 ერთეულით. შესაბამისად, საშტატო ერთეულთა ოდენობა შემცირდა 2 ერთეულით.

სააპელაციო პალატამ ასევე მნიშვნელოვან გარემოებად მიიჩნია ის ფაქტი, რომ სამსახურიდან გათავისუფლებამდე, დამსაქმებლის მიერ დასაქმებულისათვის (ა. ჭ-ისათვის) შეთავაზებული იქნა სამსახური სხვა ტერიტორიულ ბიზნეს-ცენტრში შესაბამისი შრომის ანაზღაურებით და უვადო ხელშეკრულების საფუძველზე, თუმცა აღნიშნული შეთავაზებაზე მოსარჩელემ უარი განაცხადა, რასაც ადასტურებდა პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის ზეპირი განხილვისას 2014 წლის 05 მაისის სასამართლო სხდომაზე მისივე განმარტება.

ამრიგად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ აპელანტმა ვერ უზრუნველყო გასაჩივრებული განჩინების საპირისპიროდ, შესაბამისი მტკიცებულებებით გამყარებული დასაბუთებული პრეტენზიის წარმოდგენა. ხოლო ის დასაბუთება, რაც მან შესთავაზა სასამართლოს, არ იძლეოდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების და სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველს.

მოცემულ შემთხვევაში საქართველოს უზენაესი სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივ შეფასებას და მიაჩნია, რომ არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძველი, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

შესაბამისად, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ა. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ა. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ა. ჭ-ეს დაუბრუნდეს მის (საიდენტიფიკაციო კოდი:...) მიერ 2014 წლის 17 დეკემბერს №... საგადასახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე