საქმე №ას-177-164-2015 27 აპრილი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – შპს „მ-ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ჯ-ი, თ. წ-ე, ნ. კ-ი, თ. ტ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანებების ბათილად ცნობა და კომპენსაციის გადახდის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა. ჯ-მა, თ. წ-ემ, ნ. კ-მა და თ. ტ-მა სარჩელი აღძრეს სასამართლოში მოპასუხე შპს „მ-ას“ მიმართ, რომლითაც მოითხოვეს: 1. შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ შპს „მ-ას” 2013 წლის 23 სექტემბრის #-- ბრძანების ბათილად ცნობა; მოპასუხისათვის მოსარჩელე ა. ჯ-ის სასარგებლოდ კომპენსაციის - 5585.71 ლარისა და გამოუყენებელი შვებულების - 1133.30 ლარის გადახდის დაკისრება; 2. მოპასუხისათვის მოსარჩელე თ. წ-ის სასარგებლოდ კომპენსაციის - 2628.57 ლარისა და გამოუყენებელი შვებულების - 1600 ლარის გადახდის დაკისრება; 3. მოპასუხისათვის მოსარჩელე ნ. კ-ის სასარგებლოდ კომპენსაციის - 1084.29 ლარისა და გამოუყენებელი შვებულების - 188.57 ლარის გადახდის დაკისრება; 4. შპს „მ-ას” დირექტორის შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ 2013 წლის 18 სექტემბრის N-- ბრძანების ბათილად ცნობა და მოპასუხისათვის მოსარჩელე თ. ტ-ის სასარგებლოდ კომპენსაციის - 2000 ლარისა და გამოუყენებელი შვებულების - 357.15 ლარის გადახდის დაკისრება.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილებით მოპასუხე შპს „მ-ას“ დაეკისრა: ა) მოსარჩელე ა. ჯ-ის სასარგებლოდ კომპენსაციის - 5585.71 ლარის გადახდა, ხოლო გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურება 1133.30 ლარის ოდენობით; ბ) მოსარჩელე თ. წ-ის სასარგებლოდ კომპენსაციის - 2628.57 ლარის გადახდა, ხოლო გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურება 1600 ლარის ოდენობით; გ) ნ. კ-ის სასარგებლოდ კომპენსაციის - 1084.29 ლარის გადახდა, ხოლო გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურება 188.57 ლარის ოდენობით; დ) თ. ტ-ის სასარგებლოდ კომპენსაციის - 2000 ლარის გადახდა, ხოლო გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურება 357.15 ლარის ოდენობით.

გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა შპს „მ-ას“ მიერ. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს „მ-ას“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის 1.3; 1.5; 1.7; 1.9; 1.11; 1.13; 1.16 და 1.18 პუნქტების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ა. ჯ-ის, თ. წ-ის, ნ. კ-ის და თ. ტ-ის სარჩელი გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურების ნაწილში, არ დაკმაყოფილდა; დანარჩენ ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ 04.01.2013წ.-ს ერთი მხრივ, შპს „მ-ას” (დირექტორი გ. ღ-ი), როგორც „დამსაქმებელს“ და მეორე მხრივ, ა. ჯ-ს, როგორც „დასაქმებულს“ შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლითაც ა. ჯ-ი სამუშაოდ მიღებულ იქნა მთავარი ბუღალტრის თანამდებობაზე. დასაქმებულის შრომის ანაზღაურება განისაზღვრა 2125 ლარით. ხელშეკრულების 5.1 პუნქტით განისაზღვრა შვებულების წესი და დადგინდა, რომ მუშაობიდან 11 თვის შემდეგ დასაქმებულს უფლება ჰქონდა მოეთხოვა ანაზღაურებადი შვებულება არანაკლებ 24 კალენდარული დღით. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 31.12.2013წ.-მდე.

ასევე დადგენილია, რომ 04.01.2013წ.-ს ერთი მხრივ, შპს „მ-ას” (დირექტორი გ. ღ-ი), როგორც „დამსაქმებელს“ და მეორე მხრივ, თ. წ-ეს, როგორც „დასაქმებულს“ შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლითაც თ. წ-ე სამუშაოდ მიღებულ იქნა მოლარე ბუღალტრის თანამდებობაზე. დასაქმებულის შრომის ანაზღაურება განისაზღვრა 1375 ლარით. ხელშეკრულების 5.1 პუნქტით განისაზღვრა შვებულების წესი და დადგინდა, რომ მუშაობიდან 11 თვის შემდეგ დასაქმებულს უფლება ჰქონდა მოეთხოვა ანაზღაურებადი შვებულება არანაკლებ 24 კალენდარული დღით. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 31.12.2013წ.-მდე.

დადგენილია, რომ 04.01.2013წ.-ს ერთი მხრივ, შპს „მ-ას” (დირექტორი გ. ღ-ი), როგორც „დამსაქმებელს“ და მეორე მხრივ, ნ. კ-ს, როგორც „დასაქმებულს“ შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლითაც ნ. კ-ი სამუშაოდ მიღებულ იქნა მოლარის თანამდებობაზე. დასაქმებულის შრომის ანაზღაურება განისაზღვრა 412,50 ლარით. ხელშეკრულების 5.1 პუნქტით განისაზღვრა შვებულების წესი და დადგინდა, რომ მუშაობიდან 11 თვის შემდეგ დასაქმებულს უფლება ჰქონდა მოეთხოვა ანაზღაურებადი შვებულება არანაკლებ 24 კალენდარული დღით. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 31.12.2013წ.-მდე.

დადგენილია, რომ 11.03.2013წ.-ს ერთი მხრივ, შპს „მ-ას” (დირექტორი გ. ღ-ი), როგორც „დამსაქმებელს“ და მეორე მხრივ, თ. ტ-ს, როგორც „დასაქმებულს“ შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლითაც თ. ტ-ი სამუშაოდ მიღებულ იქნა მაღაზიის ადმინისტრატორის თანამდებობაზე. დასაქმებულის შრომის ანაზღაურება განისაზღვრა 625 ლარით. ხელშეკრულების 5.1 პუნქტით განისაზღვრა შვებულების წესი და დადგინდა, რომ მუშაობიდან 11 თვის შემდეგ დასაქმებულს უფლება ჰქონდა მოეთხოვა ანაზღაურებადი შვებულება არანაკლებ 24 კალენდარული დღით. ხელშეკრულების მოქმედების ვადა განისაზღვრა 31.12.2013წ.-მდე.

დადგენილია, რომ 23.09.2013წ.-ის შპს „მ-ას” დირექტორის ი. ხ-ის N-- ბრძანებით ა. ჯ-ი, თ. წ-ე და ნ. კ-ი გათავისუფლდნენ დაკავებული თანამდებობიდან. გათავისუფლების საფუძვლად მიეთითა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტი, „რაც გამოიხატა კომპანიისათვის 8000 ლარის დამალვის მცდელობაში''.

ასევე დადგენილია, რომ 18.09.2013წ.-ის შპს „მ-ას” დირექტორის ი.ხ-ის N-- ბრძანებით თ. ტ-ი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. გათავისუფლების საფუძვლად მიეთითა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ნ“ ქვეპუნქტი.

უდავო გარემოებად იქნა მიჩნეული, რომ მოსარჩელეების სამსახურიდან გათავისუფლება მოხდა მათთან გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების ვადის ამოწურვამდე.

დადგენილად იქნა მიჩნეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ სადავო ბრძანებაში (18.09.2013წ.-ის შპს „მ-ას” დირექტორის ი.ხ-ის N-- ბრძანება) მოსარჩელე თ. ტ-ის თანამდებობიდან გათავისუფლების საფუძვლად მითითებულ ორგანიზაციის ლიკვიდაციას პრაქტიკულად ადგილი არ ჰქონია. საქმეში არ იყო იმის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ დაიწყო, ან მიმდინარეობდა, ან განხორციელდა შპს „მ-ას“ ლიკვიდაციის პროცედურა მეწარმეთა შესახებ საქართველოს კანონის მე-14 მუხლით დადგენილი წესით, კერძოდ, არ იყო წარმოდგენილი კომპეტენტური ორგანოს მიერ დადგენილი წესით მიღებული გადაწყვეტილება ან ამონაწერი სამეწარმეო რეესტრიდან, რაც დაადასტურებდა საწარმოს ლიკვიდაციის პროცედურის დაწყების შესახებ ფაქტობრივ გარემოებას. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია სადავო ბრძანების სამართლებრივ საფუძვლად შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ნ'' ქვეპუნქტის მითითება, რომელიც, შრომითი ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტის ერთ-ერთ საფუძვლად აწესებს დამსაქმებელი იურიდიული პირის ლიკვიდაციის წარმოების დაწყებას. უფრო მეტიც, საქმის მასალებით დადგენილი იქნა, რომ შპს „მ-ა'' ჩვეულებრივ რეჟიმში აგრძელებდა სამეწარმეო საქმიანობას.

რაც შეეხება მოსარჩელეების ა. ჯ-ის, თ. წ-ისა და ნ. კ-ის გათავისუფლების შესახებ ბრძანების კანონიერების საკითხს, სამოქალაქო საქმეთა პალატამ მიიჩნია, რომ ადგილი არ ჰქონია შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლად მითითებულ ფაქტს, კერძოდ, თანხის დამალვის ფაქტი საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა.

საქმეში წარმოდგენილი შპს „ა. კ-ის'' აუდიტორული დასკვნის მიხედვით 2013 წლის 18 თებერვალს ი.მ „ლ. ო-ის“ მიერ გადახდილი 8500 ლარი, ბუღალტრულად გატარებული იყო, როგორც 850 ლარი, რაც დასტურდებოდა ამონაბეჭდით საწარმოს საბუღალტრო ფაილიდან-საბუღალტრო პროგრამა „ორისიდან“. მოპასუხემ თავად წარმოადგინა მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტი - ჩგდ ---, რომელიც ადასტურებდა 8500 ლარის გადახდის ფაქტს.

ამასთან, სამოქალაქო საქმეთა პალატამ განმარტა, რომ აპელანტის მიერ თანხის მითვისებაზე ან მის მცდელობაზე მითითება წარმოადგენდა სისხლის სამართლის კანონით გათვალისწინებულ დანაშაულს და შესაბამისად, დასჯად ქმედებას, რაც დადასტურებული უნდა ყოფილიყო კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გამამტყუნებელი განაჩენით, რაც მოცემულ შემთხვევაში, წარმოდგენილი არ იყო. შესაბამისად, მოსარჩელეების მიერ ჩადენილ დარღვევაზე მითითება სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია.

მოცემულ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების შედეგად სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ა. ჯ-თან, თ. წ-ესთან, ნ. კ-თან, თ. ტ-თან შრომის ხელშეკრულებების ვადამდე შეწყვეტა განხორციელდა საამისო კანონით დადგენილი საფუძვლის გარეშე, რითაც დაირღვა დასაქმებულთა შრომის კონსტიტუციური უფლება, რომელიც აღიარებული იყო საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლით და წარმოადგენდა პირის უმნიშვნელოვანეს სოციალურ უფლებას - ,,შრომის უფლება“. მოსარჩელეებთან ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტა ეწინააღმდეგებოდა კანონით დადგენილ წესსა და აკრძალვებს, საჯარო წესრიგსა და ზნეობის ნორმებს. შესაბამისად, სადავო ბრძანების გამოცემით დამსაქმებლის მიერ გამოვლენილი ცალმხრივი ნება (გარიგება) ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლის საფუძველზე.

სშკ-ის 44-ე მუხლის მიხედვით, შრომითი ურთიერთობისას, მხარის მიერ მეორე მხარისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით. სსკ-ის 408.1. მუხლის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. 409-ე მუხლის თანახმად, თუ ზიანის ანაზღაურება პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენით შეუძლებელია ან ამისათვის საჭიროა არათანაზომიერად დიდი დანახარჯები, მაშინ კრედიტორს შეიძლება მიეცეს ფულადი ანაზღაურება.

შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-8 ნაწილის თანახმად, სასამართლოს მიერ დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის შემთხვევაში, სასამართლოს გადაწყვეტილებით, დამსაქმებელი ვალდებულია პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღადგინოს პირი, რომელსაც შეუწყდა შრომითი ხელშეკრულება, ან უზრუნველყოს ის ტოლფასი სამუშაოთი, ან გადაუხადოს მას კომპენსაცია სასამართლოს მიერ განსაზღვრული ოდენობით.

მოცემულ შემთხვევაში, სარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა მოპასუხისათვის კომპენსაციის გადახდის დაკისრება უკანონოდ შეწყვეტიდან, სახელშეკრულებო ვადის განმავლობაში ასაღები ანაზღაურების ოდენობით, რაც დასაბუთებული იყო და ამ ნაწილში, წარმოადგენდა სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივ-სამართლებრივ საფუძვლებს.

რაც შეეხებოდა გამოუყენებელი შვებულების დღეების ანაზღაურების შესახებ სარჩელის მოთხოვნას, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელი ამ ნაწილში, დაუსაბუთებელი იყო. შესაბამისად, არ არსებობდა მისი დაკმაყოფილების წინაპირობები, კერძოდ, დადგენილ იქნა, რომ ა. ჯ-ის მოთხოვნას წარმოადგენდა კომპენსაციის სახით, შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე მისაღები ხელფასის ანაზღაურება, რომლის ოდენობა 20.09.2013წ.-დან 31.12.2013წ.-მდე ანუ, შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე შეადგენდა 1133.30 ლარს.

საქმის მასალებით დადგენილ იქნა, რომ თ. წ-ის მოთხოვნას წარმოადგენდა კომპენსაციის სახით, შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე მისაღები ხელფასის ანაზღაურება, რომლის ოდენობა 20.09.2013წ.-დან 31.12.2013წ.-მდე ანუ, შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე შეადგენდა 2628,57 ლარს.

მოცემულ შემთხვევაში, ნ. კ-ის მოთხოვნას წარმოადგენდა კომპენსაციის სახით, შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე მისაღები ხელფასის ანაზღაურება, რომლის ოდენობა 20.09.2013წ.-დან 31.12.2013წ.-მდე ანუ, შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე შეადგენდა 1084,29 ლარს.

დადგენილ იქნა, რომ თ. ტ-ის მოთხოვნას წარმოადგენდა კომპენსაციის სახით, შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე მისაღები ხელფასის ანაზღაურება, რომლის ოდენობა 01.09.2013წ.-დან 31.12.2013წ.-მდე ანუ, შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე შეადგენდა 2000 ლარს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 28.05.2014წ.-ის გადაწყვეტილებით მოპასუხე შპს „მ-ას“ დაეკისრა: ა) მოსარჩელე ა. ჯ-ის სასარგებლოდ კომპენსაციის - 5 585.71 ლარის გადახდა, ხოლო გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურება 1133.30 ლარის ოდენობით; ბ) მოსარჩელე თ. წ-ის სასარგებლოდ კომპენსაციის - 2628.57 ლარის გადახდა, ხოლო გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურება 1600 ლარის ოდენობით; გ) ნ. კ-ის სასარგებლოდ კომპენსაციის - 1084.29 ლარის გადახდა, ხოლო გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურება 188.57 ლარის ოდენობით; დ) თ. ტ-ის სასარგებლოდ კომპენსაციის - 2000 ლარის გადახდა, ხოლო გამოუყენებელი შვებულების ანაზღაურება 357.15 ლარის ოდენობით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, დგინებოდა, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით კომპენსაციის სახით, მოპასუხეს მთლიანად დაეკისრა შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლამდე პერიოდის თანხები, რაც ამავდროულად, მოიცავდა გამოსაყენებელი შვებულების დღეებსაც. შესაბამისად, არ არსებობდა გამოუყენებელი შვებულების დღეების ანაზღაურების მიზნით, თანხის დამატებით დაკისრების საფუძველი, ვინაიდან ამ შემთხვევაში, მოპასუხე კომპანიას მოუწევდა უკვე ანაზღაურებული დღეების ხელმეორედ ანაზღაურება. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში, სააპელაციო საჩივარი დასაბუთებული იყო, რის გამოც, გამოუყენებელი შვებულების თანხების ცალკე დაკისრების ნაწილში თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 28.05.2014წ.-ის გადაწყვეტილება გაუქმდა.

რაც შეეხება თ. ტ-ისათვის 01.09.2013წ.-დან 13.09.2013წ.-მდე ნამუშევარი დროის შესაბამისი ხელფასის ანაზღაურების საკითხს, სამოქალაქო საქმეთა პალატამ განმარტა, რომ ამ საკითხთან მიმართებით მოპასუხეს არ ჰქონდა გამოყენებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 201-ე მუხლით მინიჭებული შედავების უფლებამოსილება პირველი ინსტანციის სასამართლოში სარჩელზე წარდგენილი შესაგებლით და აღნიშნული გარემოება არც მოსამზადებელ სხდომაზე გაუხდია სადავოდ. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქმის პირველი ინსტანციით განმხილველმა სასამართლომ, მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპის დაცვით განიხილა წინამდებარე საქმე და სწორად მიიჩნია დადგენილად ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოპასუხე შპს „მ-ას“ არ გადაუხდია მოსარჩელე თ. ტ-ისათვის 01.09.2013წ.-დან 13.09.2013წ.-მდე პერიოდის სახელფასო ანაზღაურება.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება შპს „მ-ამ“ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივი გაუქმება და ამ ნაწილში, ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

საკასაციო საჩივრის ძირითადი დასაბუთება აგებულია იმ გარემოებაზე მითითებით, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი აუდიტის დასკვნა, რომლითაც დასტურდებოდა მოპასუხეების მიერ სამსახურეობრივი ვალდებულებების შესრულების დროს დაშვებული დარღვევის ფაქტი. კასატორისათვის გაურკვეველია თუ რატომ არ გასცა თავის დროზე შესაბამისი პასუხი დამსაქმებელს მოპასუხეებმა, თუ ადგილი ჰქონდა ტექნიკურ შეცდომას. კასატორის განმარტებით, თ. წ-ემ სწორედ ასეთ რთულ ვითარებაში გადაწყვიტა შვებულებაში გასვლა დამსაქმებლის გაფრთხილების გარეშე, რის გამოც მას საყვედურიც გამოეცხადა. კასატორისათვის გაუგებარია, რატომ არ გამოასწორეს ტექნიკური შეცდომა და რატომ გახადეს დამსაქმებელი იძულებული, რომ აუდიტი ჩაეტარებინა და განცხადება შეეტანა პროკურატურაში. კასატორის განმარტებით, დამსაქმებელი იძულებული გახდა დარღვევაში მონაწილე დასაქმებულები გაეთავისუფლებინა სამსახურიდან, რადგან თავად არ გამოასწორეს დაშვებული შეცდომა.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ გაითვალისწინა შპს „მ-ას“ მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები და მოპასუხეების მიერ შესაგებელში დადასტურებული გარემოება, რომლითაც დასტურდებოდა თ. ტ-ისათვის 01.09.2013წ.-დან 13.09.2013წ.-მდე ნამუშევარი დროის ანაზღაურება 346 ლარის ოდენობით. აქედან გამომდინარე, სასამართლომ ორჯერ დააკისრა შპს „მ-ას“ ერთი და იგივე თანხის გადახდა მოწინააღმდეგე მხარის სასარგებლოდ.

საკასაციო საჩივრის შემდგომი პრეტენზია იმ გარემოებას ეფუძნება, რომ საქმის განმხილველმა სასამართლომ არასწორად დააკისრა შპს „მ-ას“ იურიდიული მომსახურების ხარჯის ანაზღაურება, რადგან მოპასუხეებს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენიათ ხარჯის გაწევის დამადასტურებელი მტკიცებულება და ასევე, კასატორს არ აუნაზღაურდა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებული ნაწილის პროპორციულად გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 06 მარტის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებულია თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება ა. ჯ-ის, თ. წ-ისა და ნ. კ-ის გათავისუფლების შესახებ 23.09.2013წ.-ის N-- ბრძანებისა და თ. ტ-ის გათავისუფლების შესახებ 18.09.2013წ.-ის N-- ბრძანების ბათილად ცნობის, მოსარჩელეთა სასარგებლოდ კომპენსაციის გადახდის დაკისრების ნაწილში.

წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრის ძირითადი საფუძვლები (კასაციის მიზეზები) იმ გარემოებას ემყარება, რომ საქმის განმხილველმა სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის დარღვევით შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულება, სახელდობრ, აუდიტის დასკვნა, რომლითაც დასტურდებოდა ა. ჯ-ის, თ. წ-ისა და ნ. კ-ის მიერ სამსახურებრივი ვალდებულებების შესრულების დროს დაშვებული დარღვევის ფაქტი.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სამუშაოდან განთავისუფლების თაობაზე შრომითი დავის განხილვისას, სასამართლომ უნდა შეამოწმოს, თუ რამდენად მართლზომიერად მოქმედებდა დამსაქმებელი დასაქმებულის სამუშაოდან განთავისუფლებისას. აღნიშნული საკითხის გამორკვევა კი, შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე გამოცემულ ბრძანებაში მითითებული დასაქმებულის გათავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად. შესაბამისად, საკასაციო საჩივრის (კასაციის მიზეზები) საფუძვლიანობის შესაფასებლად, პირველ რიგში, უნდა გაირკვეს მოსარჩელეების: ა. ჯ-ის, თ. წ-ისა და ნ. კ-ის გათავისუფლების შესახებ 23.09.2013წ.-ის შპს „მ-ას” დირექტორის ი. ხ-ის N-- ბრძანების კანონიერების საკითხი.

უდავოა, რომ ა. ჯ-ის, თ. წ-ისა და ნ. კ-ის სამსახურიდან გათავისუფლება მოხდა მათთან გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების ვადის ამოწურვამდე. მათი სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების მატერიალურ სამართლებრივ საფუძვლად მითითებულია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტი, „რაც გამოიხატა კომპანიისათვის 8000 ლარის დამალვის მცდელობაში''.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ როგორც ეს წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრითა და საქმის მასალებითაა დადასტურებული შპს „მ-ა“ ა. ჯ-ის, თ. წ-ისა და ნ. კ-ის სამსახურიდან გათავისუფლების საფუძვლის (სშკ-ის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტი) არსებობის ფაქტის დასადასტურებლად ეყრდნობა შპს „ა. კ-ის'' აუდიტორულ დასკვნას, რომლის მიხედვით 2013 წლის 18 თებერვალს ი.მ „ლ. ო-ის“ მიერ გადახდილი 8500 ლარი, ბუღალტრულად გატარებული იყო, როგორც 850 ლარი, რაც დასტურდებოდა ამონაბეჭდით საწარმოს საბუღალტრო ფაილიდან-საბუღალტრო პროგრამა „ორისიდან“.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარასებობის შესახებ. მტკიცებულებათა სახეები, რომელიც შეიძლება გამოიყენოს სასამართლომ საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების დასადგენად, ამომწურავადაა განსაზღვრული სსკ-ის 102-ე მუხლის მე-2 ნაწილით. არც ერთ მტკიცებულებას არ გააჩნია რაიმე უპირატესობა სხვა მტკიცებულებასთან შედარებით. აგრეთვე, არც ერთ მტკიცებულებას არა აქვს, წინასწარ დადგენილი ძალა სასამართლოსათვის, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამა თუ იმ მტკიცებულების მნიშვნელობა წინასწარ არ არის განსაზღვრული და მისი ძალა და მნიშვნელობა სასამართლოს შეფასებაზეა დამოკიდებული. მტკიცებულებათა შეფასების დროს მხარეებს უფლება აქვთ, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მტკიცებულებების სარწმუნოობა. მათი უტყუარობის თუ სიყალბის შესახებ მოსაზრებები შეიძლება გამოთქვან არამარტო მხარეებმა, არამედ მესამე პირებმა, აგრეთვე, სპეციალისტებმა და ექსპერტებმა, თუ ისინი მონაწილეობენ პროცესში. საბოლოოდ კი, წარმოდგენილ მტკიცებულებებს აფასებს სასამართლო. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილით კი, დადგენილია მტკიცებულებათა ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვის აუცილებლობა.

მოცემულ შემთხვევაში, დადასტურებულია, რომ საქმის განხმილველმა სასამართლომ ერთობლიობაში შეაფასა საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები, კერძოდ, შპს „ა. კ-ის'' აუდიტორულ დასკვნა და თავად მოპასუხის მიერვე წარმოდგენილი მკაცრი აღრიცხვის დოკუმენტი - ჩგდ ….., რომელიც ადასტურებდა 8500 ლარის გადახდის ფაქტს და მივიდა დასკვნამდე, რომ ადგილი ჰქონდა ტექნიკურ შეცდომას და რეალურად, კომპანიას ფინანსური ზარალი არ განუცდია. ხოლო ის გარემოება, რომ თანამშრომელთა მიერ დაშვებულ იქნა ტექნიკური სახის შეცდომა, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მხოლოდ ეს საფუძველი არ წარმოადგენდა მათ მიმართ უმკაცრესი ზომის - „სამსახურიდან გათავისუფლების“ გამოყენების საფუძველს. საკასაციო პალატის ამ მოსაზრების საფუძველია შრომის სამართალში მოქმედ Ultima Ratio - ს პრინციპის დაცვა, რაც იმას ნიშნავს, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება გამოყენებულ უნდა იქნეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც დასაქმებულის მიმართ, მის მიერ ჩადენილი გადაცდომის (დარღვევის) ხასიათიდან და სიმძიმიდან გამომდინარე, უფრო მსუბუქი სანქციის შეფარდებას აზრი აქვს დაკარგული (იხ.,სუს 18.03.2015წ.-ის გადაწყვეტილება საქმე №ას-1276-1216-2014). აღნიშნული დასკვნა ეფუძნება პრინციპს, რომლის შესაბამისადაც, შრომით სამართლებრივი ურთიერთობის შენარჩუნებას აქვს პრიორიტეტი მის რღვევასთან შედარებით. შესაბამისად, მართალია, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის მიხედვით (23.09.2013წ.-ისათვის მოსარჩელეთა გათავისუფლების დროისათვის მოქმედი რედაქციით), შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძველი მუშაკის მიერ მისთვის ინდივიდუალური შრომითი ხელშეკრულებით ან კოლექტიური ხელშეკრულებით ანდა შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების უხეში დარღვევაცაა, თუმცა, ნიშანდობლივია დასაქმებულთა შრომის უფლებების დაცვის კონსტიტუციურ პრინციპი, რომლის შესაბამისად, დასაქმებულის მიერ ჩადენილი ყოველი დარღვევა შეფასებულ უნდა იქნეს მისი ჩადენის სიხშირის, სიმძიმის და რაც მთავარია, შედეგობრივი თვალსაზრისით. შესაბამისად, შრომის სამართალში Ultima Ratio - ს პრინციპი ითხოვს დამსაქმებლის მხრიდან დასაქმებულის სამსახურიდან დათხოვნამდე მისი ქმედების შეფასებას მიზეზ-შედეგობრივი თვალსაზრისით, დარღვევასა (გადაცდომას) და გათავისუფლებასა შორის ზომიერი ბალანსის დაცულობა. ნიშანდობლივია, რომ ამავე პრინციპის შესაბამისად, დამსაქმებლის მიერ დარღვევის (გადაცდომის) ჩადენისას გამოყენებულ უნდა იქნეს ისეთი ზომები, რომელიც არსებულ ვითარებას გამოასწორებს, გააუმჯობესებს, დასაქმებულ მუშაკს უკეთესს გახდის, კვალიფიკაციას აუმაღლებს, უფრო წინდახედულად და გულისხმიერად მოქცევას აიძულებს. შესაბამისად, მიზანშეწონილობის კუთხით, გადაცდომის დროს არჩეულ უნდა იქნეს პროპორციული დასჯის მექანიზმი, რაც, შედეგობრივად, გარდა იმისა, რომ დამრღვევს დასჯის, მას და სხვა დასაქმებულებს უფრო ეფექტური შრომის მოტივაციას შეუქმნის. ამდენად, იმისათვის, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება დამსაქმებლის მხრიდან ადეკვატურ, საჭირო და პროპორციულ ღონისძიებად იქნეს მიჩნეული, აუცილებელია, სახეზე იყოს ისეთი მძიმე დარღვევა, რომელიც სხვა უფრო მსუბუქი სანქციის გამოყენებას არამიზანშეწონილს ხდის.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოსარჩელეების მიერ ჩადენილ დარღვევაზე, რაც ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, გამოიხატა ტექნიკური შეცდომის დაშვებაში, მითითება და ამ საფუძვლით მათი სამსახურიდან გათავისუფლება არამართლზომიერია, და თავის მხრივ, გასაჩივრებული ბრძანების ბათილობის უალტერნატივო საფუძველია.

რაც შეეხება თ. ტ-ის გათავისუფლების შესახებ 18.09.2013წ.-ის შპს „მ-ას” დირექტორის ი.ხ-ის N-- ბრძანების კანონიერებას, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ თ. ტ-ი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ნ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე. დადგენილად იქნა მიჩნეული საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ სადავო ბრძანებაში (18.09.2013წ.-ის შპს „მ-ას” დირექტორის ი.ხ-ის N-- ბრძანება) მოსარჩელე თ. ტ-ის თანამდებობიდან გათავისუფლების საფუძვლად მითითებულ ორგანიზაციის ლიკვიდაციას პრაქტიკულად ადგილი არ ჰქონია. საქმეში არ იყო იმის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ დაიწყო, ან მიმდინარეობდა, ან განხორციელდა შპს „მ-ას“ ლიკვიდაციის პროცედურა მეწარმეთა შესახებ საქართველოს კანონის მე-14 მუხლით დადგენილი წესით. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია სადავო ბრძანების სამართლებრივ საფუძვლად შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ნ'' ქვეპუნქტზე მითითება, რომელიც, შრომითი ხელშეკრულების ვადამდე შეწყვეტის ერთ-ერთ საფუძვლად აწესებდა დამსაქმებელი იურიდიული პირის ლიკვიდაციის წარმოების დაწყებას. უფრო მეტიც, საქმის მასალებით დადგენილი იქნა, რომ შპს „მ-ა'' ჩვეულებრივ რეჟიმში აგრძელებდა სამეწარმეო საქმიანობას. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ამ ნაწილში, საკასაციო საჩივარი რაიმე პრეტენზიას არ შეიცავს, შესაბამისად, თ. ტ-ის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის კანონიერების კვლევა საკასაციო პალატის შეფასების საგანს არ წარმოადგენს.

წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრით სადავოდაა გამხდარი მხოლოდ 01.09.2013წ.-დან 13.09.2013წ.-მდე ნამუშევარი დროის ანაზღაურება 346 ლარის ოდენობით. კასატორის განმარტებით, თ. ტ-ისათვის უკვე ანაზღაურებულია 01.09.2013წ.-დან 13.09.2013წ.-მდე პერიოდის ხელფასი, რის გამოც ამ ნაწილში, არ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები.

კასატორის ზემოაღნიშნულ პოზიციას საკასაციო პალატა არ იზიარებს და განმარტავს, რომ სამართალწარმოებაში შეჯიბრებითობისა და დისპოზიციურობის პრინციპების მოქმედების შედეგად ფაქტებზე მითითების (მტკიცების საგანი) და მათი დამტკიცების (მტკიცების ტვირთი) ვალდებულება მოდავე მხარეთა საპროცესო ვალდებულებას განეკუთვნება. სასამართლო, თავისი ინიციატივით, მხარეთა მითითების გარეშე, არ იკვლევს საქმის ფაქტობრივ გარემოებებს. ამასთან, ნიშანდობლივია, მხარეთა მიერ ამ საპროცესო ვალდებულების შესრულების ხანდაზმულობაც, რამდენადაც, სამართალწარმოებაში მონაწილე მხარეები შეზღუდულნი არიან საქმის მომზადების დასრულების შემდეგ გახადონ სადავოდ ესა თუ ის ფაქტობრივი გარემოებები, ან წარმოადგინონ მტკიცებულებები.

მოცემულ შემთხვევაში, დადასტურებულია, რომ თ. ტ-ისათვის 01.09.2013წ.-დან 13.09.2013წ.-მდე ნამუშევარი დროის შესაბამისი ხელფასის ანაზღაურების საკითხი მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია არც პირველი ინსტანციის სასამართლოში სარჩელზე წარდგენილი შესაგებლით (სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 201-ე მუხლი) და აღნიშნული გარემოება არც მოსამზადებელ სხდომაზე გაუჟღერებია. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მხარეთა შეჯიბრებითობის პრინციპის დაცვით განიხილა წინამდებარე საქმე და სწორად მიიჩნია დადგენილად ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოპასუხე შპს „მ-ას“ არ გადაუხდია მოსარჩელე თ. ტ-ისათვის 01.09.2013წ.-დან 13.09.2013წ.-მდე პერიოდის სახელფასო ანაზღაურება (გასაჩივრებული გადაწყვეტილების 4.6 პუნქტი).

საკასაციო საჩივრის შემდგომი პრეტენზია იმ გარემოებას ეფუძნება, რომ საქმის განმხილველმა სასამართლომ არასწორად დააკისრა შპს „მ-ას“ იურიდიული მომსახურების ხარჯის ანაზღაურება, რადგან მოპასუხეებს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენიათ იურიდიული მომსახურების ხარჯის გაწევის დამადასტურებელი მტკიცებულება და სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებული ნაწილის პროპორციულად არ აუნაზღაურდა გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ როგორც ეს წარმოდგენილი საქმის მასალებითაა დადასტურებული შპს „მ-ას“ იურიდიული მომსახურებისათვის გაწეული ხარჯის სახით დაეკისრა: ა) ა. ჯ-ის სასარგებლოდ - 268 ლარი; ბ) თ. წ-ის სასარგებლოდ - 169 ლარი; გ) ნ. კ-ის სასარგებლოდ - 50 ლარი; დ) თ. ტ-ის სასარგებლოდ - 94 ლარი. ამ ნაწილში, უცვლელადაა დატოვებული თბილისის საქალაქო სასამართლოს 28.05.2014წ.-ის გადაწყვეტილება. საკასაციო საჩივრის პრეტენზიის უსაფუძვლობას ადასტურებს ის გარემოება, რომ საქმის მასალებში წარმოდგენილი დოკუმენტებით, კერძოდ, იურიდიული მომსახურების შესახებ ხელშეკრულებების მიხედვით ირკვევა, რომ ა. ჯ-ის ხარჯი შეადგენს 268,76 ლარს; თ. წ-ის - 169,14 ლარს; ნ. კ-ის - 50,91 ლარს; თ. ტ-ის - 94,28 ლარს (ტ.1. ს.ფ. 179-182), რაც გონივრულია და შესაბამისობაშია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილით დადგენილ ოდენობასთან.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა ეთანხმება მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივ შეფასებას და მიაჩნია, რომ არ არსებობდა მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები. შესაბამისად, საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მიაჩნია, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც, ვინაიდან ამ კატეგორიის საქმეებზე უკვე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა (იხ.,სუს 18.03.2015წ.-ის გადაწყვეტილება საქმე №ას-1276-1216-2014).

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი და მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (564,92 ლარი) 70%, რაც შეადგენს 395,44 ლარს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „მ-ას“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორს - შპს „მ-ას“ (საიდენტიფიკაციო კოდი: ……) დაუბრუნდეს 2015 წლის 26 თებერვალს №198 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (564.92 ლარი) 70% – 395,44 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე