საქმე N:ას-195-182-2015

საქმე №ას-195-182-2015 3 აპრილი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. გ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – დანაშაულის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ლ. გ-ის მიმართ დანაშაულის შედეგად მიყენებული ზიანის – 20152,50 ლარის ანაზღაურების შესახებ.

მოსარჩელის მითითებით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის კოლეგიის 2011 წლის 2 მაისის განაჩენით ლ. გ-ი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის, კერძოდ, ყალბი ოფიციალური დოკუმენტის გამოყენებით მიითვისა თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული 2 687 კვ.მ მიწის ნაკვეთი ქ. თბილისში, ხ. ს-ე მეურნეობის დასახლების მიმდებარე ტერიტორიაზე. მოსარჩელეს დანაშაულის გზით მიტაცებული მიწის ნაკვეთი არ დაბრუნებია და არც ზიანი ანაზღაურებია.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელეს სადავო ზიანი აუნაზღაურა, ვინაიდან მის მიმართ საპროცესო შეთანხმება დამტკიცდა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ლ.გ-მა მიყენებული ზიანი აანაზღაურა.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 15 აგვისტოს გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 2 მაისის განაჩენით ლ. გ-ი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით, ამავე მუხლის მესამე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა 7 წლით თავისუფლების აღკვეთა. მასვე საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 42-ე მუხლის თანახმად, დამატებით სასჯელის სახედ დაენიშნა ჯარიმა 5 000 ლარის ოდენობით სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 ნოემბრის განაჩენით პროკურორის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა და დამტკიცდა საპროცესო შეთანხმება ბრალზე და სასჯელზე არსებითი განხილვის გარეშე პროკურორსა და მსჯავრდებულ ლ. გ-ს შორის. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 2 მაისის განაჩენში შევიდა ცვლილება, ლ. გ-ი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით, მესამე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის და სასჯელის ზომად განესაზღვრა 7 წლით თავისუფლების აღკვეთა, საიდანაც სისხლის სამართლის კოდექსის 50-ე მუხლის საფუძველზე დაუდგინდა 1 წლის, 1 თვის და 5 დღის მოხდა სასჯელაღსრულების დაწესებულებაში, ხოლო დარჩენილი სასჯელი 5 წელი, 10 თვე და 25 დღე სისხლის სამართლის კოდექსის 63-64-ე მუხლების საფუძველზე ჩაეთვალა პირობითად 6 წლის, 10 თვისა და 25 დღის გამოსაცდელი ვადით. სისხლის სამართლის კოდექსის 42-ე მუხლის თანახმად, დამატებითი სასჯელის სახით დაეკისრა ჯარიმა 10 000 ლარის ოდენობით. საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 52-ე მუხლის საფუძველზე, სახელმწიფოს სასარგებლოდ უსასყიდლოდ ჩამოერთვა დანაშაულის გზით მოპოვებული 1000 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი ხ. ს-ე მეურნეობის დ-ი პარკის ტერიტორიაზე (ს.კ ……..).

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ ლ. გ-ის მიერ სრულად იქნა ანაზღაურებული სახელმწიფოსადმი მიყენებული ზიანი. სამოქალაქო პროცესი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს. ეს დანაწესი განმტკიცებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით, რომლითაც მოდავე მხარეებს თანაბარი შესაძლებლობა აქვთ განსაზღვრონ ფაქტები თავიანთი მოთხოვნებისა თუ შესაგებლის დასასაბუთებლად და თვითონვე მიიღონ გადაწყვეტილება, თუ რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს, ე.ი. მხარეს ეკისრება როგორც ფაქტების მითითების, ასევე მათი დამტკიცების ტვირთი, რაც სათანადო მტკიცებულებების წარდგენით უნდა განახორციელოს. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 2 მაისის განაჩენისა და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 ნოემბრის განაჩენის თანახმად, ლ. გ-ი თაღლითურად დაეუფლა ქ.თბილისის დ-ი პარკის ტერიტორიაზე არსებულ 246 750 ლარის ღირებულების 23 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთებს და ხ. ს-ე მეურნეობის დასახლების მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებულ 20152.5 ლარის ღირებულების 2687 კვ.მ მიწის ნაკვეთებს.

სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 ნოემბრის განაჩენით, ლ. გ-ს სისხლის სამართლის კოდექსის 52-ე მუხლის საფუძველზე, სახელმწიფოს სასარგებლოდ უსასყიდლოდ ჩამოერთვა დანაშაულის გზით მოპოვებული 1000 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, ხ. ს-ე მეურნეობაში, დ-ი პარკის ტერიტორიაზე ……..).

საქართველოს მთავარი პროკურატურის ფინანსთა სამინისტროში გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობის დეპარტამენტის პროკურორის, მ. ჯ-ის 2014 წლის 29 მაისის და 2014 წლის 1 ივლისის წერილების თანახმად, ლ. გ-ს ბრალი წარედგინა იმაში, რომ ჯგუფურად მოტყუებით დაუფლა ქ. თბილისის დ-ი პარკის ტერიტორიაზე არსებულ 246 750 ლარის ღირებულების 23 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთებს და ხ. ს-ე მეურნეობის დასახლების მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებულ 20152.5 ლარის ღირებულების 2687 კვ.მ მიწის ნაკვეთებს, რამაც სახელმწიფოსათვის მნიშვნელოვანი ზიანის მიყენება გამოიწვია. საქმის სასამართლოში წარმართვის შემდეგ ლ. გ-მა სრულად აანაზღაურა სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზიანი, რაც გამოიხატა მოტყუებით დაუფლებული სახელმწიფო კუთვნილი მიწის ნაკვეთისა და მისი ეკვივალენტური ქონების სახელმწიფოსათვის დაბრუნებაში. იმის გათვალისწინებით, რომ ლ. გ-მა აღიარა დანაშაული, ითანამშრომლა გამოძიებასთან მტკიცებულებათა მოპოვების კუთხით და სრულად აანაზღაურა სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზიანი, ბრალდების მხარეს და ბრალდებულს შორის გაფორმდა საპროცესო შეთანხმება, რაც დამტკიცდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 ნოემბრის განაჩენით.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა მოპასუხე ლ. გ-ის განმარტებაზე, რომ ჩამოერთმეული 1000 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის (საკადასტრო კოდი №…….) გარდა მან, როგორც საქართველოს მთავარი პროკურატურის ფინანსთა სამინისტროში გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობის დეპარტამენტის პროკურორის წერილებშია მითითებული, სახელმწიფოს გადასცა ექვივალენტური ქონება. ლ. გ-ი აღნიშნულის დასტურად მიუთითებს საქმეში წარმოდგენილ საჯარო რეესტრის ამონაწერებზე, რომლებითაც დგინდება, რომ მიწის ნაკვეთები: საკადასტრო კოდით №…….. (დაზუსტებული 10000.00 კვ.მ), საკადასტრო კოდით – №…….. (დაზუსტებული 10000.00 კვ.მ), საკადასტრო კოდით – №…….. (დაზუსტებული 10000.00 კვ.მ), საკადასტრო კოდით – №…….. (დაზუსტებული 10000.00 კვ.მ), საკადასტრო კოდით – №…….. (დაზუსტებული 5000.00 კვ.მ), საკადასტრო კოდით – №…….. (დაზუსტებული 10000.00 კვ.მ) – მესაკუთრის პირადი განცხადების საფუძველზე გადავიდა სახელმწიფო საკუთრებაში. ის გარემოება, რომ ზიანის ანაზღაურების მიზნით ლ. გ-მა ეკვივალენტური ქონება გადასცა სახელმწიფოს, ქ. თბილისის მერიას სადავოდ არ გაუხდია.

სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ წარმოდგენილი სარჩელის საგანია დელიქტური ვალდებულების შესრულება. ამავე კოდექსის 992-ე, 408-ე, 409-ე მუხლების შესაბამისად და ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ დანაშაულებრივი ქმედებით სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზიანი სრულად არის ანაზღაურებული და არ არსებობს წინამდებარე სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი. პირს ზიანის ანაზღაურება დაეკისრება, თუ არსებობს ზიანის მიყენებისათვის პასუხისმგებლობის დაკისრების პირობები, კერძოდ, თუ არსებობს ზიანი, ზიანი მიყენებულია მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით, ამ ქმედებასა და ზიანს შორის არსებობს მიზეზობრივი კავშირი და ზიანის მიმყენებელს მიუძღვის ბრალი.

განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო პალატამ დაადგინა, დანაშაულებრივი ქმედებით სახელმწიფოსათვის მიყენებული ზიანი სრულად არის ანაზღაურებული, შესაბამისად, წინამდებარე სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

კასატორმა მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა კანონი.

სამოქალაქო კოდექსის 408-ე, 409-ე, 992-ე მუხლებსა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 309²⁰ მუხლზე მითითებით მხარემ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში მოპასუხის მიერ თბილისის მერიისთვის დანაშაულის ჩადენით ზიანის მიყენების ფაქტი დადასტურებულია სარჩელზე თანდართული განაჩენით.

სააპელაციო სასამართლო ლ. გ-ის მიერ სახელმწიფოსათვის ზიანის ანაზღაურების დასტურად მიუთითებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2011 წლის 18 ნოემბრის განაჩენზე, რომლის მიხედვითაც ცვლილება შევიდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 2 მაისის განაჩენში და ლ. გ-ს სახელმწიფოს სასარგებლოდ ჩამოერთვა 1000 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი ქ.თბილისის ხ. ს-ე მეურნეობაში. ამასთან, სასამართლომ ასევე მიუთითა ფინანსთა სამინისტროში გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობის დეპარტამენტის პროკურორ მ. ჯ-ის 2014 წლის 29 მაისის №…… და პირველი ივლისის №…… წერილებზე, რომელთა თანახმადაც, ლ. გ-ის მიერ სრულად იქნა ანაზღაურებული სახელმწიფოსთვის მიყენებული ზიანი, რაც გამოიხატა მოტყუებით დაუფლებული მიწის ნაკვეთისა და მისი ეკვივალენტური ქონების სახელმწიფოსათვის დაბრუნებაში.

მხარის განმარტებით, დანაშაულის გზით მოპოვებული 1000 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი ლ. გ-ს ჩამოერთვა სისხლის სამართლის კოდექსის 52-ე მუხლის საფუძველზე. მოცემულ შემთხვევაში ჩამორთმეული ქონება შეეხება დ-ი პარკის ეპიზოდს (რაც დავის საგანს არ წარმოადგენს), კერძოდ, თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2011 წლის 2 მაისის განაჩენით ლ. გ-ს ბრალი დაედო იმაში, რომ მან მიითვისა სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული ქ.თბილისში, დ-ი პარკის ტერიტორიაზე არსებული 246 750 ლარის ღირებულების 23 500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და ქ.თბილისის მერიის კუთვნილი ქ.თბილისში, ხ. ს-ე მეურნეობაში არსებული 20152.2 ლარის ღირებულების მიწის ნაკვეთი, შესაბამისად, ლ. გ-ს ჩამოერთვა დ-ი პარკის ტერიტორიაზე მიტაცებული მიწის ნაკვეთი და არა ქ.თბილისის მერიის კუთვნილი ხ. ს-ე მეურნეობის ტერიტორიაზე არსებული მიწის ნაკვეთი. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ თბილისის მერიის მიერ სადავოდ არ გამხდარა გარემოება, რომ ლ. გ-მა ზიანის ანაზღაურების მიზნით ეკვივალენტური ქონება გადასცა სახელმწიფოს. გაურკვეველია, როგორ უნდა დაედასტურებინა ქ.თბილისის მერიას ლ. გ-ის მიერ ეკვივალენტური ქონების სახელმწიფოსათის გადაცემა თუნდაც იმ პირობებში, როდესაც ზიანი (ან მისი ნაწილი) ანაზაღურებულ იქნა სახელმწიფოსათვის და არ ყოფილა გამიჯნული, თუ რომელი ტერიტორიის სანაცვლოდ დათმო ლ. გ-მა მითითებული მიწის ნაკვეთები.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მესამე ნაწილის შესაბამისად, კასატორმა მიიჩნია, რომ ფინანსთა სამინისტროში გამოძიების საპროცესო ხელმძღვანელობის დეპარტამენტის პროკურორ მ. ჯ-ის 2014 წლის 29 მაისის №…… და 1 ივლისის №06/…… წერილები სადავო გარემოების – სახელმწიფოსათვის ქონების გადაცემის დამადასტურებელ სათანადო მტკიცებულებად ვერ ჩაითვლება, რადგან მითითებული წერილებიდანაც ჩანს, რომ ზიანი აუნაზღაურდა სახელმწიფოს, შესაბამისად, მხოლოდ ეკონომიკის სამინისტროდან წარმოდგენილი მტკიცებულება შეიძლება გამხდარიყო ზიანის ანაზღაურების დამადასტურებელ მტკიცებულება.

რაც შეეხება ქ.თბილისის მერიისათვის ზიანის ანაზღაურების ფაქტს, იმ დროს მოქმედი „საქართველოს დედაქალაქის – თბილისის შესახებ“ საქართველოს კანონის 34-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, ქ.თბილისის თვითმმართველობის საკუთრებას წარმოადგენს თბილისის ტერიტორიაზე არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა, გარდა კერძო საკუთრებაში არსებული და სახელმწიფო ქონებაზე დამაგრებული და სახელმწიფოს წილობრივი მონაწილეობით არსებული იურიდიული პირების ქონებაზე დამაგრებული მიწებისა, აგრეთვე ის მიწები, რომლებიც ექვემდებარება დასახლებული კატეგორიის ქონებაზე (სახელმწიფო ქონება და სახელმწიფოს წილობრივი მონაწილეობით არსებული იურიდიული პირების ქონება) საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით დამაგრებას. მოცემულ შემთხვევაში კასატორმა ჩათვალა, რომ მოპასუხეთა მიერ ბრალეული ქმედებით მიტაცებული მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენდა არც კერძო და არც სახელმწიფო ქონებაზე დამაგრებულ მიწის ნაკვეთს, შესაბამისად, ზემოთ მითითებული კანონის თანახმად, წარმოადგენდა ქ.თბილისის თვითმმართველი ერთეულის ქონებას და ზიანი უნდა ანაზღაურებოდა ქ.თბილისის მერიას, რაც არ განხორციელებულა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის განჩინებით ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით დადგინდა, რომ კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

მოცემულ საქმეზე სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2011 წლის 2 მაისის განაჩენით ლ. გ-ი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 180-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით, ამავე მუხლის მესამე ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული დანაშაულის ჩადენისათვის და სასჯელის სახედ და ზომად განესაზღვრა 7 წლით თავისუფლების აღკვეთა. მასვე საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 42-ე მუხლის თანახმად, დამატებით სასჯელის სახედ დაენიშნა ჯარიმა 5 000 ლარის ოდენობით სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ ლ. გ-ის მიერ სრულად იქნა ანაზღაურებული სახელმწიფოსადმი მიყენებული ზიანი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან დანაშაულით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკა (სუს 2013 წლის 4 თებერვლის №ას-1661-1558-2012 განჩინება, სუს 2011 წლის 28 მარტის №ას-304-288-11 განჩინება), რომელსაც გასაჩივრებული სააპელაციო პალატის განჩინება არ ეწინააღმდეგება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: პ. ქათამაძე

ბ. ალავიძე