№ას-22-19-2015 8 აპრილი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატის

შემადგენლობა

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „საქართველოს რკინიგზა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – დ. ლ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის საპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – საწარმოო ტრამვის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

დ. ლ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „საქართველოს რკინიგზის“ მიმართ საწარმოო ტრამვის შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების თაობაზე შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

1981 წლის 21 მარტს სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრამვა, რის გამოც იგი მოპასუხისაგან ღებულობს ყოველთვიურ სარჩოს. მიუხედავად იმისა, რომ დღეისათვის გაზრდილია მოსარჩელის თანამდებობაზე მომუშავე კატეგორიის მუშაკის ხელფასი, მოპასუხე მოსარჩელეს სარჩოსგაზრდილი ხელფასის ოდენობით არ უანგარიშებს, რის გამოც იგი კარგავს იმ შემოსავალს, რაც მას ეკუთვნის კანონით.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო შემდეგი დასაბუთებით:

საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება არ ითვალისწინებს სარჩოს გადაანაგარიშების წესს. საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის №53 დადგენილება გაუქმდა საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 1 მარტის №45 დადგენილებით, რომლის მიხედვითაც ყოველთვიური სარჩო გადაანგარიშებას აღარ ექვემდებარება. მოპასუხის აზრით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლიც არ ითვალისწინებს სარჩოს გადაანგარიშების აუცილებლობას.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილებით დ. ლ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: მოპასუხე სს „საქართველოს რკინიგზას“ მოსარჩელე დ. ლ-ის სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა 2010 წლის ივნისიდან 2013 წლის ივნისამდე გადაანგარიშებული სარჩოს სხვაობის სახით 15 908,47 ლარის გადახდა იმ დროისთვის მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით; მოპასუხე სს „საქართველოს რკინიგზას“ დაეკისრა დ. ლ-ის სასარგებლოდ 2013 წლის ივნისიდან ყოველთვიურად მემანქანის ხელფასის 80%-ის ოდენობით 1000 ლარის გადახდა იმ დროისთვის მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სს „საქართველოს რკინიგზამ“.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 ნოემბრის განჩინებით სს „საქართველოს რკინიგზის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საქმის მასალებით არ დგინდებოდა მოსარჩელის, დ. ლ-ის პროფესიული შრომისუუნარობის დაზიანების ხარისხი და შპს ,,საქართველოს რკინიგზის’’ ბრალი ზიანის დადგომაში, ასევე, ის გარემოება, თუ რომელ თანამდებობაზე მუშაობდა მოსარჩელე შპს ,,საქართველოს რკინიგზაში’’ და იღებდა თუ არა შპს ,,საქართველოს რკინიგზიდან’’ ყოველთვიურად სარჩოს.

პალატამ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, კერძოდ, საწარმოზე მომხდარი უბედური შემთხვევის შესახებ აქტით - აქტი N2 და ხაშურის სალოკომოტივო დეპოს ადგილკომთან არსებული შრომის დაცვის კომისიის 1981 წლის 18 ნოემბრის N11 ოქმით დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე დ. ლ-ე მუშაობდა სალოკომოტივო დეპოში ელექტრომავალის მემანქანედ, მან სამსახურეობრივი მოვალეობის შესრულებისას მიიღო საწარმოო ტრამვა და შრომითი დასახიჩრების გამო დაეკარგა პროფესიული შრომითი უნარი 80%-ით, უვადოდ (იხ. ტომი 1; ს.ფ. 22-24 - საწარმოზე მომხდარი უბედური შემთხვევის შესახებ აქტი N2; ს.ფ. 25- ხაშურის სალოკომოტივო დეპოს ადგილკომთან არსებული შრომის დაცვის კომისიის 1981 წლის 18 ნოემბრის N11 ოქმი).

1981 წლის 18 ნოემბრის N11 ოქმის შესაბამისად, რომლითაც დგინდება, რომ დ. ლ-ეს მიეცა ხელფასსა და პენსიას შორის სხვაობა 80%, პალატამ დადასტურებულად მიიჩნია ის გარემოება, რომ დ. ლ-ე არის საწარმოო ტრამვის პენსიონერი.

საქმეში წარმოდგენილი ხაშურის სალოკომოტივო დეპოს უფროსის 2013 წლის 30 ივლისის წერილით სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ 2010 წლის ივნისიდან დღემდე დ. ლ-ის ყოველთვიური სარჩო შეადგენდა 370.08 ლარს (იხ. ტომი 1. ს.ფ. 52).

ამდენად, საქმის მასალებით უდავოდ დასტურდებოდა დ. ლ-ის პროფესიული შრომისუნარიანობის დაკარგვის ფაქტი და შპს ,,საქართველოს რკინიგზის’’ ბრალი ზიანის დადგომაში, ასევე, მოსარჩელის შპს ,,საქართველოს რკინიგზაში’’ ელექტრომავალის მემანქანედ მუშაობის ფაქტი. საპირისპიროს მტკიცების ტვირთი კი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, ეკისრებოდა მოპასუხე მხარეს, რომელმაც სარწმუნოდ ვერ დაადასტურა საწინააღმდეგო ფაქტის არსებობა და შესაბამისად, ვერ უზრუნველყო მისი მტკიცების ტვირთის სათანადო რეალიზება.

სააპელაციო სასამართლოს აზრით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მხარეთა შორის წარმოშობილ სამართლებრივ ურთიერთობას მისცა სწორი სამართლებრივი შეფასება და შესაბამის სამართლებრივ ნორმებზე მითითებით მართებულად მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის ურთიერთობა გამომდინარეობდა ზიანის მიყენების შესახებ სამართლებრივი ურთიერთობიდან. შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, დ. ლ-ის წინაშე ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელ პირს წარმოადგენდა სს ,,საქართველოს რკინიგზა’’.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთებისას არ უხელმძღვანელია საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის N53 მთავრობის დადგენილებით დამტკიცებული ,,შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურების’’ წესით. კერძოდ, სასამართლოს თავისი მსჯელობა არ დაუფუძნებია მხოლოდ მითითებულ დადგენილებაზე. საქალაქო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთებისას ძირითადად დაეყრდნო სამოქალაქო კოდექსის 408-ე, 992-ე და საქართველოს შრომის კოდექსის 44-ე მუხლებს.

სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ სხეულის დაზიანებით ან ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად დაზარალებულს წაერთვა შრომის უნარი ან შეუმცირდა იგი, ანდა იზრდება მისი მოთხოვნილებები, დაზარებულს უნდა აუნაზღაურდეს ზიანი ყოველთვიური სარჩოს გადახდით. ამავე კოდექსის 411-ე მუხლის შესაბამისად, ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისათვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სწორედ დასახელებული ნორმების შინაარსი აძლევდა მოსარჩელეს სამართლებრივ საფუძველს, რომ მოეთხოვა სარჩოს გადახდევინება გაზრდილი ხელფასის შესაბამისად, რამდენადაც ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოების – საწარმოო ტრავმის არარსებობის და შრომის უნარის შენარჩუნების პირობებში, დ. ლ-ე მიიღებდა გაზრდილ ხელფასს. მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის იყო თავად ის გარემოება, რომ მუშაკმა მიიღო სხეულის დაზიანება საწარმოო ტრავმის შედეგად და მას წაერთვა პროფესიული შრომის უნარი 80%-ით, სამუდამოდ.

პალატის მითითებით, სარჩოს ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოების დადგომა, პირს ართმევს შესაძლებლობას, ჰქონდეს სამუშაო და იღებდეს შესაბამის ანაზღაურებას. ამასთან, სარჩოს მიღების უფლება წარმოადგენს პირის შესაძლებლობას, აუნაზღაურდეს ზიანი, რაც მიიღო საწარმოო ტრავმის სახით. სარჩოს მიღებით ხდება პირისათვის შემოსავლის მიღების უზრუნველყოფა საწარმოო ტრავმის არარსებობის პირობებში შესაძლო შრომის ანაზღაურების შესაბამისად. თავად ის გარემოება, რომ საწარმოო ტრავმის მიღების გამო მოსარჩელემ დაკარგა სამუშაო და შესაბამისი ანაზღაურების მიღების შესაძლებლობა, თავის მხრივ, წარმოშობდა საფუძვლიან და კანონიერ ვარაუდს იმასთან დაკავშირებით, რომ საწარმოო ტრავმის მიუღებლობის შემთხვევაში, მუშაკი განაგრძობდა მუშაობას და იგი მიიღებდა გაზრდილ ხელფასს.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სარჩოს გადაანგარიშების საკითხზე მსჯელობისას სწორად იხელმძღვანელა ზემოთ მოხმობილი ნორმებით, ასევე, საქართველოს შრომის კოდექსის 44-ე მუხლით გათვალისწინებული ნორმით და სწორად შეაფასა, რომ მოპასუხე სს ,,საქართველოს რკინიგზა’’ არამართლზომიერად არ ახდენდა მოსარჩელის სარჩოს ოდენობის გადაანგარიშებას მოქმედი მემანქანის გაზრდილი ხელფასის ოდენობის გათვალისწინებით და მოპასუხე სს ,,საქართველოს რკინიგზის’’ მიერ, მოსარჩელისათვის მისაცემი სარჩოს ოდენობაში, მემანქანის ხელფასის გაზრდილი ოდენობის გაუთვალისწინებლობით, მოსარჩელე არასრულად იღებდა სარჩოს, რითაც მას ადგებოდა ზიანი.

მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2010 წლის ივნისიდან სს „საქართველოს რკინიგზა“ დ. ლ-ეს ყოველთვიურად უხდიდა საწარმოო ტრავმის შედეგად სარჩოს 370,08 ლარის ოდენობით. სს „საქართველოს რკინიგზაში“ 2010 წლის ივნისიდან მოქმედი მემანქანის ყოველთვიური ხელფასი 2011 წლის მარტამდე შეადგენდა 687,69 ლარს. 2011 წლის 1 მარტიდან 2012 წლის მარტის ჩათვლით 1050 ლარს. 2012 წლის აპრილიდან 2012 წლის დეკემბრამდე 1150 ლარს. 2012 წლის 1 დეკემბრიდან დღემდე 1250 ლარს (იხ. ტომი 1; ს.ფ. 51-52).

ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ მართებულად დააკისრა სს ,,საქართველოს რკინიგზას’’ დ. ლ-ის სასარგებლოდ 2010 წლის ივნისიდან 2013 ივნისამდე გადაანგარიშებული სარჩოს სხვაობის სახით 15 908,47 ლარის გადახდა იმ დროისთვის მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით. ასევე 2013 წლის ივნისიდან ყოველთვიურად მემანქანის ხელფასის 80%-ის ოდენობით 1000 ლარის გადახდა იმ დროისთვის მოქმედი საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრული საშემოსავლო გადასახადის განაკვეთის გათვალისწინებით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე სს „საქართველოს რკინიგზამ“ შეიტანა საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

საკასაციო საჩივრის ავტორის განმარტებით, საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 24 მარტის დადგენილება და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლი, რომელიც სასამართლომ სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად მიუთითა არ აწესრიგებს სარჩოს გადაანგარიშების წესს. 2003 წლის 11 სექტემბრის №443 ბრძანებულებით ცვლილება შევიდა ზიანის ანაზღაურების წესის მე-12 პუნქტში და ჩამოყალიბდა შემდეგი რედაქციით: „ორგანიზაციაში შრომის ანაზღაურების მინიმალური ხელფასის ცვლილების შესაბამისად ხდება სასამართლოს ან დამსაქმებლის მიერ დადგენილი ყოველთვიური სარჩოს გადაანგარიშება, მიუხედავად იმისა, როდის მიიღო დაზარალებულმა ტრამვა“. აღნიშნული პუნქტიდან გამომდინარე, 2003 წლის 11 სექტემბრიდან სარჩო შრომის ანაზღაურების ცვლილებების შესაბამისად გადაანგარიშებას აღარ ექვემდებარება, ხოლო შემდგომ აღნიშნული მე-12 პუნქტი წესიდან 2005 წლის 7 ნოემბრის საქართველოს პრეზიდენტის №953 ბრძანებულებით საერთოდ ამოღებული იქნა.

კასატორის აზრით, სასამართლომ არასწორად განმარტა 2007 წლის 24 მარტის №53 საქართველოს მთავრობის დადგენილების პირველი მუხლის პირველი ნაწილი, რადგან აღნიშნული ნორმა შეეხება არა უკვე დანიშნული სარჩოს ანაზღაურებას, არამედ აღნიშნული ნორმა ვრცელდება 2007 წლის 24 მარტიდან ორგანიზაციაში დასაქმებულის ჯანმრთელობისათვის მიყენებული ზიანის ანაზღაურებაზე. კონკრეტულ შემთვევაში მოსარჩელეს 1998 წლიდან დანიშნული აქვს ყოველთვიურად სარჩო იმ დროს არსებული მემანქანის საშუალო ხელფასიდან და სამართლებრივი საფუძველი უკვე დანიშნული სარჩოს გადაანგარიშებისა არ არსებობს.

საკასაციო საჩივრის ავტორი ასევე მიუთითებს ზემოაღნიშნული დადგენილების მე-2 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, შრომითი მოვალეობის შესრულებისას მუშაკის ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურების წესის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 1998 წლის №48-ე ბრძანებულების მოთხოვნათა დაცვით დანიშნული სარჩო ექვემდებარება ანაზღაურებას დამსაქმებლის ან მისი უფლებამონაცვლის მიერ. ამრიგად, კასატორის აზრით, ვინაიდან სარჩოს გადაანგარიშების მუხლები ამოღებულია საქართველოს პრეზიდენტის №48-ე ბრძანებულებით დამტკიცებული ზიანის ანაზღაურების წესიდან, სამართლებრივი საფუძველი სარჩოს გადაანგარიშებისა არ არსებობს.

კასატორი ასევე არ ეთანხმება სასამართლოს სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლად სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის გამოყენებასთან დაკავიშრებით და აღნიშნავს, რომ მითითებული ნორმა არ ითვალისწინებს სარჩოს გადაანგარიშების წესს და არ შეიძლება გავრცელდეს ჯანმრთელობისათვის ვნების მიყენების შედეგად ზიანის ანაზღაურებაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 16 იანვრის განჩინებით სს „საქართველოს რკინიგზის“ საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სს „საქართველოს რკინიგზის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. ას-169-497-09, ას-452-427-2014, ას-1033-991-2014, ას-279-261-2014, ას-380-357-2014)

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას სს „საქართველოს რკინიგზის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 1 173.38 ლარის 70% – 821,366 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. სს „საქართველოს რკინიგზის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ სს „საქართველოს რკინიგზას“ დაუბრუნდეს მის (საიდენტიფიკაციო კოდი: ...) მიერ 2014 წლის 5 იანვრის №1141 საგადასახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 1 173.38 ლარის 70% – 821,366 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე