საქმე №ას-416-393-2014 20 აპრილი, 2015 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, ზურაბ ძლიერიშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი - ლ.მ. (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე - შ. და ჯ. ბ. (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება - ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 14 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება ახალი გადაწყვეტილებით 198000 ლარის მოპასუხისთვის დაკისრება

დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ლ.მ.მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შ. და ჯ. ბ.ს მიმართ მოსარჩელის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის რეალიზაციით მიყენებული ზიანის _ 120 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით მოითხოვეს, რომ მოსარჩელეს სადავო მიწაზე საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი არ წარუდგენია.

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ.მ.მ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 14 თებერვლის განჩინებით ლ.მ.ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ დადგენილად ცნო, რომ ქობულეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2008 წლის 14 იანვრის №.. ოქმის №.. გადაწყვეტილებით, მდებარე 1430 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე აღიარებულ იქნა შ. და ჯ. ბ.ს საკუთრების უფლება. ამასთან, დადგენილი იქნა, რომ 1000 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე არის მართლზომიერი მფლობელობა, ხოლო 430 კვ.მ მიწის ნაკვეთი თვითნებურად იყო დაკავებული 1994 წლამდე;

2008 წლის 24 იანვარს ქობულეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ შ. და ჯ. ბ.ს სახელზე გასცა №... საკუთრების უფლების მოწმობა, რომლის საფუძველზეც მოპასუხეებს საკუთრებაში გადაეცათ ქ.ქობულეთში, მდებარე 1430 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და უძრავი ქონება საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა შ. და ჯ. ბ.ის სახელზე;

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2012 წლის 28 მარტის გადაწყვეტილებით ლ.მ.ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქობულეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2008 წლის 24 იანვრის №... საკუთრების უფლების მოწმობა 430 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე, რომელიც შ. და ჯ. ბ.ს საკუთრებაში იქნა აღიარებული, როგორც მათ მიერ თვითნებურად დაკავებული, დაევალა ქობულეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 28.03.12 წლის გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლიდან ერთი თვის ვადაში, გამოეცა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი დავის საგნიდან გამომდინარე, რადგან ხსენებული აქტის ბათილად ცნობისათვის არსებობდა მხარის გადაუდებელი კანონიერი ინტერესი;

ქობულეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2012 წლის 12 ივნისის გადაწყვეტილებით ჯ. და შ. ბ.ბს უარი ეთქვათ ქ.ქობულეთში, მდებარე 430 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე, იმ საფუძვლით, რომ სადავო ნაკვეთი წარმოადგენდა თვითნებურად დაკავებულს 1994 წლამდე და მისი საკუთრებაში რეგისტრაცია უნდა განხორციელებულიყო საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიერ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, ამდენად, 1994 წლამდე შ. და ჯ. ბ. იყვნენ სადავო 430 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მფლობელები, რომელსაც ისინი ფლობდნენ თვითნებურად;

სააპელაციო სასამართლოს მთავარ სხდომაზე, სასამართლოს შეკითხვაზე, თუ რა პერიოდში ფლობდა მოსარჩელის ოჯახი მიწას, აპელანტმა ლ.მ.მ აღნიშნა, რომ სადავო 430 კვ.მ მიწის ნაკვეთს მოსარჩელის მამა ფლობდა დაახლოებით 1960-იან წლებამდე;

2011 წლის 15 დეკემბრიდან ქ.ქობულეთში, მდებარე 351 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა ტ.ს.ს სახელზე. უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტს წარმოადგენდა აჭარისა და გურიის სააღსრულებო ბიუროს 2011 წლის 5 დეკემბრის განკარგულება;

2010 წლის 7 ივნისს ლ.მ.ის სახელზე გაცემული სამკვიდრო მოწმობით სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ ლ.მ. იყო 1989 წლის 3 ნოემბერს გარდაცვლილი რ.მ.ის პირველი რიგის მემკვიდრე. მან მემკვიდრეობით მიიღო რ.მ.ის სამკვიდრო მასაში შემავალი აქტივები და პასივები და ფულადი ანაბარი. რ.მ.ის სამკვიდროს გახსნის ადგილია ქ.ქობულეთი;

აპელანტის განმარტებით, 1989 წელს გარდაცვლილი რ.მ.ის სამკვიდრო მასაში ვერანაირად ვერ შევიდოდა ის მიწის ნაკვეთი (430 კვ.მ) რომელსაც აპელანტის განმარტებითვე, მისი მამკვიდრებელი დაახლოებით 1960-იან წლებამდე ფლობდა.

დადგენილი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას პალატამ მიიჩნია, რომ დავა საქართველოს სსრ სამოქალაქო კოდექსის 1964 წლის რედაქციითა და სამოქალაქო კოდექსის 1997 წლის რედაქციით უნდა მოწესრიგებულიყო.

პალატამ მიუთითა საქართველოს სსრ სამოქალაქო კოდექსის (1964 წლის რედაქცია) 92-ე, 93-ე, 103-ე მუხლებზე და განმარტა, რომ 1960-იანი წლებისათვის სადაო მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა მხოლოდ სახელმწიფოს საკუთრებას, რაც იმ პერიოდში გამორიცხავდა აპელანტის წინაპრის, როგორც მესაკუთრის უფლებებს მიწის ნაკვეთზე. მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის თანახმად, პალატამ განმარტა, რომ ამოქმედებულმა კანონმა ფიზიკურ პირთა საკუთრებად ჩათვალა მხოლოდ ის ნაკვეთები, რომლებიც მათ ჰქონდათ კანონიერ სარგებლობაში და რომლებზედაც უშუალოდ იყო განლაგებული პირთა საკუთრებაში არსებული ინდივიდუალური სახლები. ამ ნორმის მიზანი იყო უზრუნველეყო ფიზიკურ პირთა საკუთრება როგორც შენობაზე, ასევე – მიწაზეც, რომლის არსებით შემადგენელ ნაწილსაც წარმოადგენდა ინდივიდუალური სახლი.

იმისათვის, რომ ამ მუხლის თანახმად, პირი აღიარებულ იქნეს მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ, აუცილებელია, იგი იყოს ინდივიდუალური სახლის მესაკუთრე და შესაბამისი აქტის საფუძველზე გამოყოფილი ჰქონდეს მიწის ნაკვეთი. თავად მოსარჩელის განმარტებით, 1960-იანი წლების შემდგომ მისი ოჯახი სადავო მიწის ნაკვეთს აღარ ფლობს. უფრო მეტიც, სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ 1994 წლამდე პერიოდში შ. და ჯ. ბ. იყვნენ სადავო 430 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მფლობელები, რომელსაც ისინი ფლობდნენ თვითნებურად. ამ წესით დაკავებული მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში გადაცემა რეგულირდებოდა „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონით, რომლის მიხედვითაც მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების მოპოვების ერთ-ერთი აუცილებელი პირობა მიწის ნაკვეთის ფლობა იყო (მართლზიომიერად ან თვითნებურად დაკავების გზით).

1960-იანი წლებიდან მოყოლებული, ლ.მ.სა და მისი ოჯახის მიერ სადავო მიწის ნაკვეთის ფლობა არ დასტურდებოდა არც მართლზომიერი ფლობით, არც თვითნებური დაკავებითა და არც შესაბამისი აქტის საფუძველზე.

პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველ ნაწილსა და 317-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 409-ე, 992-ე მუხლებზე და რადგან არ არსებობდა ზიანი, მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა იყო უსაფუძვლო.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ.მ.მ, მოითხოვა მისი გაუქმება და მოპასუხეებისათვის მიყენებული ზიანის _ 198 000 ლარის დაკისრება შემდეგი საფუძვლებით:

არასწორია სასამართლოს მსჯელობა, რომ განსახილველი დავა უნდა მოწესრიგდეს საქართველოს სსრ სამოქალაქო კოდექსის 1964 წლისა და სამოქალაქო კოდექსის 1997 წლის რედაქციით, ასევე, მითითება იმის თაობაზე, რომ 1960-იანი წლებისთვის სადაო მიწის ნაკვეთი წარმოადგენდა მხოლოდ სახელმწიფო საკუთრებას, ვინაიდან წარმოდგენილი საბუთებით დგინდება, ქ.ქობულეთში ... 6783კვ.მ მიწის ნაკვეთზე მდებარე საცხოვრებელი სახლი, იყო დ.მ.ის საკუთრება, რომლის გარდაცვალების შემდეგ ეს ქონება მემკვიდრეობით მიიღეს მისმა შვილებმა. ქობულეთის ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროს მიერ გაცემული ცნობის თანახმად, 6783კვ.მ მიწის ნაკვეთი ირიცხებოდა ჯ., რ. და ფ. მ.ის სახელზე. ქობულეთის საჯარო რეესტრის მიერ 2006 წელს გაცემული №... ცნობის მიხედვით, აღნიშნული მიწის ნაკვეთი ირიცხებოდა ჯ.მ.ის სახელზე და არ არსებობს მიწის ნაკვეთის ჩამორთმევის ან გასხვისების ცნობა. ამდენად, მიწის ნაკვეთი იყო არა სახელმწიფო, არამედ კერძო საკუთრება. ქობულეთის არქივის მიერ გაცემული ცნობის თანახმად, ქობულეთში, რ.მ. ჩაწერილი იყო კომლში როგორც დ.მ.ის შვილი და მას ეწერა 3500 კვ.მ მიწის ნაკვეთი. სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 1421-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, ვინაიდან პაპის გარდაცვალების შემდეგ კასატორის მამა რ.მ. სხვა მემკვიდრეებთან ერთად ცხოვრობდა ..... ქუჩა №338-ში, რაც ნიშნავს იმას, რომ მან სამკვიდრო მიიღო. სასამართლო ასევე არასწორად აფასებს კასატორის განმარტებას, რომ 1960-იანი წლების შემდეგ მისი მამა სადავო მიწის ნაკვეთს აღარ ფლობდა, რამდენადაც სასამართლოს მხარემ განუმარტა, რომ 60-იანი წლებიდან კასატორის მამა _ რ.ვ. საცხოვრებლად გადავიდა მეუღლის კუთვნილ სახლში, რაც არ ნიშნავს იმას, რომ მემკვიდრემ მიატოვა კუთვნილი მიწით სარგებლობა ან უარი თქვა მემკვიდრეობაზე. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ნ.მ.ის ახსნა-განმარტება, რომლის თანახმად მამის გარდაცვალების შემდეგ იქ ცხოვრებას განაგრძობდნენ მემკვიდრეები, ე.ი მისი დედმამიშვილები, მათ შორის კასატორის მამა, რომელსაც აღნიშნულ მისამართზე გააჩნდა მიწის ნაკვეთი.

წინამდებარე საკასაციო საჩივარს მხარემ დაურთო მტკიცებულება _ 1 CD დისკი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 აპრილის განჩინებით ლ.მ. სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „მ“ ქვეპუნქტის შესაბამის, სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლდა, ხოლო მისი საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ლ.მ.ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

კასატორი სადავოდ ხდის გასაჩივრებული განჩინების, როგორც ფაქტობრივ, ისე სამართლებრივ დასაბუთებას. ფაქტობრივ ნაწილში მხარე მიიჩნევს, რომ სასამართლომ არასწორად არ გაიზიარა ის გარემოება, რომ სადავო მიწა წარმოადგენდა კერძო საკუთრების ობიექტს და ნივთით კეთილსინდისიერად სარგებლობდნენ კასატორის წინაპრები, ამასთანავე, სამემკვიდრეო ურთიერთობებიდან გამომდინარე, იგი უძრავ ნივთზე უფლების მქონე პირია, რაც შეეხება სამართლებრივ დასაბუთებას, კასატორი არ ეთანხმება სასამართლოს მსჯელობას სსრ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის ნორმების გამოყენების თაობაზე.

ამ პრეტენზიათა მართებულობის შემოწმების შედეგად პალატა მივიდა დასკვნამდე, რომ ლ.მ.ს დასაბუთებული და დასაშვები შედავება არ წარმოუდგენია.

საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს სასარჩელო მოთხოვნაზე, კერძოს, ლ.მ. მოითხოვდა მოპასუხეებისათვის ზიანის ანაზღაურების სახით 120 000 აშშ დოლარის დაკისრებას და განმარტავდა, რომ ეს თანხა შეადგენდა, როგორც გასხვისებული მიწის ფაქტობრივ ღირებულებას, ისე ნივთით სარგებლობის შეუძლებლობით გამოწვეულ მიუღებელ შემოსავალს.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ იმ საკითხის დადებითად გადაწყვეტა, საფუძვლიანია თუ არა სარჩელი, დამოკიდებულია რამდენიმე პირობის არსებობაზე, მათ შორის: უნდა მოიძებნოს სამართლის ნორმა, რომელიც მიესადაგება განსახილველ შემთხვევას; მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის დადგენის შემდეგ უნდა მოხდეს იმის შემოწმება, მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები პასუხობს თუ არა გამოსაყენებელი ნორმის აბსტრაქტულ ელემენტებს (შემადგენლობას). თუკი არ არსებობს მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი ან სარჩელში მითითებული ფაქტები იურიდიულად არ ამართლებენ სასარჩელო მოთხოვნას, სარჩელი თავშივე უსაფუძვლოა, ამდენად, დავის არსებითად განხილვამდე, უნდა შემოწმდეს, ვინ, ვისგან, რას, რის საფუძველზე მოითხოვს.

არასახელშეკრულებო ზიანის ანაზღაურებისათვის სახეზე უნდა იყოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლით დადგენილი იურიდიული შემადგენლობა, კერძოდ, მოსარჩელემ უნდა მიუთითოს და დაამტკიცოს, როგორც მოპასუხის მიერ მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით ზიანის მიყენების ფაქტი, ისე ამ მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით გამოწვეული ფაქტობრივი ზიანის ოდენობა. რაც შეეხება მიუღებელი შემოსავლის ანაზღაურების საკითხს, აღნიშნული რეგულირებულია სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლით და დადგენილია, რომ ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისთვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო.

მოცემულ შემთხვევაში, მართალია, მოსარჩელე მიუთითებს კონკრეტულ თანხას, თუმცა მას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის შესაბამისად არ მიუთითებია და დაუმტკიცებია მოხმობილი ნორმებით გათვალისწინებული იურიდიული წანამძღვრები, ასევე მოთხოვნილი თანხიდან თუ რა შეადგენს ფაქტობრივ ზიანს და რა _ მიუღებელ შემოსავალს, რაც სარჩელის უსაფუძვლობაზე მეტყველებს.

გარდა აღნიშნულისა, სააპელაციო პალატამ ზიანის მიყენების გამომრიცხავ გარემოებად დაასახელა ისიც, რომ მოსარჩელე ქონების მესაკუთრეს არ წარმოადგენდა, ამ კუთხით კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია, შემოიფარგლა მტკიცებულებათა შეფასების უსწორობაზე მითითებით. ამასთანავე, პალატა იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივ დასაბუთებას და თვლის, რომ ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასებისას პალატამ სწორად გამოიყენა და განმარტა კანონი.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ლ.მ.ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

რაც შეეხება კასატორის მიერ წარმოდგენილ მტკიცებულებას _ CD დისკს, პალატა მიიჩნევს, რომ ის უნდა დაუბრუნდეს მხარეს, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. დასახელებული ნორმის დისპოზიციისა და იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპზე მტკიცებულებათა მიღების შესაძლებლობას კანონმდებლობა არ ითვალისწინებს, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული CD დისკი 1 (ერთი) ცალად.

სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „მ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ლ.მ.ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

3. ლ.მ.ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩვარზე დართული მტკიცებულება CD დისკი 1 (ერთი) ცალად.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ზ. ძლიერიშვილი