საქმე №ას-454-429-2014 27 აპრილი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ა.“ (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ო.ლ., სს „ტ.“, ნ.მ., თ.ჩ., ლ.კ., ი. „ს.ს.“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – კრების ოქმების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ილ ი:

შპს „ა.მ“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ტ.ის“, ო.ლ.ის, ლ.კ.ს, ნ.მ.ს, თ.ჩ.ის, ი. „ს–ს.ს“ მიმართ და მოითხოვა მოპასუხეებზე ფართების განაწილების ნაწილში ი. „ს–ს.ს“ 2011 წლის 20 სექტემბრის და 2011 წლის 4 ნოემბრის კრების ოქმების ბათილად ცნობა, ასევე ო.ლ.ის, სს „ტ.ის“, ლ.კ.ს, ნ.მ.სა და ი. „ს–ს.ს“ სახელზე რეგისტრირებული შესაბამისი უძრავი ქონებების მესაკუთრედ მოსარჩელის ცნობა.

მოპასუხეებმა: ო.ლ.მ, სს „ტ.მ“, ლ.კ.მა და ნ.მ.მა სარჩელი არ ცნეს.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 მარტის განჩინებით შპს „ა.ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2006 წლის 5 იანვარს სს „ტ.ს“ და შპს „ა.ს“ შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც სს „ტ.მ“ შპს „ა.ს“ გადასცა მის საკუთრებაში არსებული 716 კვ.მ მიწის ნაკვეთი მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისათვის. ხელშეკრულებით შპს „ა.მ“ იკისრა ვალდებულება, სს „ტ.თვის“ გადაეცა აშენებული საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე 180 კვ.მ საოფისე ფართი თეთრი კარკასის მდგომარეობაში და 2006 წლის აპრილიდან შემოსავლების კომპენსაციის სახით 220 ლარი მშენებლობის დამთავრებამდე ყოველთვიურად. სამშენებლო სამუშაოები უნდა დამთავრებულიყო სამუშაოების დაწყებიდან ორი წლის განმავლობაში.

სს „ტ.ის“ აქციონერთა 2006 წლის 24 თებერვლის საერთო კრების ოქმის თანახმად, მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება სააქციო საზოგადოების ამხანაგობაში გაერთიანების თაობაზე. ამავე კრებაზე საზოგადოების სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარედ არჩეულ იქნა ო.ლ..

2006 წლის 25 აპრილს ო.ლ.სა და შპს „ა.ს“ შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც ო.ლ. გაერთიანდა ი. „ს–ს.ს“ მისი კუთვნილი 130 კვ.მ მიწით, რის სანაცვლოდაც იგი შპს „ა.გან“ მიიღებდა 90 კვ. მეტრის ორ საცხოვრებელ ფართს კარკასულ მდგომარეობაში.

2006 წლის 25 აპრილს შპს „ა.ს“ („შემსრულებელი“) და ი. „ს–ს.ს“ („დამკვეთი“) შორის გაფორმდა ხელშეკრულება, რომლითაც შემსრულებელმა იკისრა ვალდებულება, ქ.თბილისში, აეშენებინა დამკვეთის 1596 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე (რომელიც შედგება ო. ლ-ის 130 კვ.მ, სს „ტ.ის“ 716 კვ.მ და შპს „ა.ს“ 850 კვ.მ მომიჯნავე მიწის ნაკვეთებისაგან) სავარაუდოდ 4000 კვ.მ საცხოვრებელი სახლი დამტკიცებული სამშენებლო პროექტის შესაბამისად.

შემსრულებელმა იკისრა ვალდებულება დამკვეთისათვის მიეცა 90 კვ.მ ორი საცხოვრებელი ბინა შავი კარკასის მდგომარეობაში, 180 კვ.მ საოფისე ფართი თეთრი რემონტით და 716 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე ასაშენებელი საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართის 25%, 180 კვ.მ საოფისე ფართის გამოკლებით. შემსრულებელი შემოსავლების საკომპენსაციოდ სს „ტ.ს“ ყოველთვიურად გადაურიცხავდა 220 ლარს, ვიდრე არ იქნებოდა მზად საცხოვრებელი სახლი. შემსრულებელი გაიღებდა პროექტირების, მშენებლობის ნებართვისა და მშენებლობის ხარჯებს, ამიტომ, დამკვეთზე მისაცემი ზემოაღნიშნული ფართების გარდა, დანარჩენი ბინებისა და საოფისე ფართების გასხვისებას განახორციელებდა შპს „ა.“ თავისი შეხედულებისამებრ, რომელიც იქნებოდა ობიექტის დაფინანსების ძირითადი წყარო. ასაშენებელი ფართის კოეფიციენტის დამატების შემთხვევაში, თუ დამკვეთი მიიღებდა ხარჯებში წილობრივ მონაწილეობას, მაშინ მიიღებდა შესაბამის ფართს.

ი. „ს–ს.ს“, სადამფუძნებლო ხელშეკრულების თანახმად, დაფუძნდა 2006 წლის 22 ივნისის და მის დამფუძნებლებს წარმოადგენდნენ: ო.ლ., შპს „ა.“, სს „ტ.“, ლ.კ., ნ.მ., თ.ჩ.. ხელშეკრულების მე-2 მუხლით განისაზღვრა წევრთა შენატანები ამხანაგობაში, მე-8 მუხლით ასევე განისაზღვრა ამხანაგობის წევრთა შორის წილის განსაზღვრის მექანიზმი, კერძოდ, დამფუძნებელ წევრთა კრება პერიოდულად ამტკიცებს ამხანაგობის წევრთა შორის წილობრივი თანასაკუთრების ტაბულას, რომელშიც განისაზღვრება: ა) ამხანაგობის თითოეული წევრის წილი, იმ საცხოვრებელი და/ან არასაცხოვრებელი ფართების პირობითი იდენტიფიკაციით, რომელზედაც საკუთრების უფლებას მოიპოვებს შესაბამისი წევრი; ბ) ინდივიდუალურ საკუთრებად განუსაზღვრელი საცხოვრებელი და/ან არასაცხოვრებელი ფართები.

ქ.თბილისის მერიის ურბანული დაგეგმარების საქალაქო სამსახურის 2007 წლის 21 მაისის N… ბრძანებით შესაბამისი მშენებლობის ინტენსიურობის კოეფიციენტად განისაზღვრა კ2=2.2.

ო.ლ.მ მიმართა შპს „ა.ს“ მასზე გადასაცემი ფართის მოქალაქე დ.გ.ზე გადაფორმებასთან დაკავშირებით, რომელმაც შემდგომ ჩააბარა ბინა შპს „ა.ს“ და შესაბამისი განცხადებით დაადასტურა რომ მიიღო ფულადი კომპენსაცია.

ო.ლ. შესაბამისი ხელწერილებით ადასტურებდა იბა-ს და მისი კუთვნილი ფართების მიღებას, ისევე როგორც შესაბამისი თანხების. ასევე იმას, რომ კოეფიციენტის გაზრდის შემთხვევაში იბა მიიღებდა წილობრივ მონაწილეობას გასაზრდელი კოეფიციენტის თანხის გადახდაში.

ი. „ს–ს.ს“ დამფუძნებელ წევრთა 2011 წლის 20 სექტემბრის კრების ოქმის თანახმად, დამტკიცდა ი. „ს–ს.ს“ ამხანაგობის წევრთა „წილობრივი თანასაკუთრების ტაბულა“ შემდეგი სახით, საცხოვრებელი და საოფისე ფართები: შპს „ა.“ _ 4 599,10 კვ.მ; სს „ტ.“ _ 179,7კვ.მ; ნ.მ. _ 105,00კვ.მ; ლ.კ. _141,30კვ.მ; ო.ლ. _ 133,40კვ.მ; თ.ჩ. _ 114,80 კვ.მ. ავტოსადგომების ფართები: შპს „ა.“ _ 0143,6 კვ.მ; სს „ტ.“---; ნ.მ. _ 16,00კვ.მ; ლ.კ. _ 15,40კვ.მ; ო.ლ. _ 15,40კვ.მ.

2011 წლის 4 ნოემბერს დამფუძნებელ წევრთა საერთო კრების N2 ოქმის თანახმად, გაუქმდა 2011 წლის 20 სექტემბრის კრების ოქმით მიღებული გადაწყვეტილება შპს „ა.თვის“ საკადასტრო აზომვითი ნახაზის მიხედვით ქ.თბილისში, ..... ქ. N...., ....ს ქ....-ში დამტკიცებული შვიდსართულიანი N2 მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლისა და მასში არსებული კორექტირებული არქიტექტურული პროექტით გათვალისწინებული ფართების საკუთრებაში გადაცემის შესახებ, დამტკიცდა შესაბამისი ფართების განშლა და განშლილ ფართებს დანართი N1-ის მიხედვით მიენიჭათ ნუმერაცია.

მხარეთა შორის ურთიერთობა უნდა მოწესრიგებულიყო 2006 წლის 22 ივნისს დადებული ხელშეკრულების მიხედვით და არა 2006 წლის 5 იანვრისა და 25 აპრილის გარიგებების შესაბამისად, ვინაიდან, 2006 წლის 5 იანვრისა და 25 აპრილის ხელშეკრულებები ვერ წარმოშობდა მხარეთა შორის ვალდებულებას იმ უძრავი ქონების განაწილების შესახებ, რომლის ამხანაგობაც ამ პერიოდისათვის საერთოდ არ არსებობდა. მას შემდეგ, რაც შეიქმნა იბა „ს.ს.“ და ამხანაგობის დამფუძნებლებმა ნება გამოავლინეს ხელშეკრულებით შესაბამისი უძრავი ქონების განაწილებასთან დაკავშირებით, სადაც არ დაუდასტურებიათ ამხანაგობის შექმნამდე არსებული ხელშეკრულებების შესაბამისად უძრავი ქონების განაწილება, დაუსაბუთებელი იყო მოსარჩელის განმარტება ამხანაგობის შექმნამდე დადებული ხელშეკრულებების შესაბამისად ფართების განაწილების შესახებ.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ კანონი ხელშეკრულებას დადებულად მხოლოდ იმ შემთხვევაში მიიჩნევს, როდესაც მხარეები ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდებიან საამისოდ დადგენილი ფორმით. ხელშეკრულების არსებითი პირობების ჩამონათვალს კანონი არ განსაზღვრავს, მათ მხარეები თავად განსაზღვრავენ და ასეთად ხელშეკრულების მხოლოდ ის პირობები ჩაითვლება, რომლებზედაც მხარეები უნდა შეთანხმდნენ, წინააღმდეგ შემთხვევაში ხელშეკრულება არ დაიდება. ხელშეკრულების არსებით პირობებს შეიძლება მიეკუთვნოს ხელშეკრულების საგანი, ფასი, ხელშეკრულების მხარეები, მხარეთა მიერ განსახორციელებელი შესრულება და ა.შ, ხოლო, ამავე კანონის მე-3 ნაწილი ეხება წინარე ხელშეკრულების ცნებას, რომლითაც წარმოიშობა მომავალი (ძირითადი) ხელშეკრულების დადების ვალდებულება.

წინარე ხელშეკრულებისა და ძირითადი ხელშეკრულების გამიჯვნა არც თუ ისე იოლია. წინარე ხელშეკრულებაც ჩვეულებრივ ხელშეკრულებას წარმოადგენს და მასზე სახელშეკრულებო სამართლის ყველა ნორმა გამოიყენება. წინარე ხელშეკრულებად არ ჩაითვლება ხელშეკრულება, რომელსაც მხარეებმა კი უწოდეს „წინარე“, მაგრამ შეიტანეს ყველა პუნქტი და ყველა პირობა, რომელიც ძირითად ხელშეკრულებაში უნდა შესულიყო. ე.ი წინარე ხელშეკრულების საგანი უნდა იყოს სხვა, ხოლო, ძირითადი ხელშეკრულების _ სხვა. წინარე ხელშეკრულების შინაარსი, როგორც წესი, გამომდინარეობს ძირითადი ხელშეკრულების საგნიდან, მაგრამ ყველა შემთხვევაში იგი უნდა შეიცავდეს ძირითადი ხელშეკრულების დადების ვალდებულებას. წინარე ხელშეკრულება უნდა განსაზღვრავდეს იმ წინაპირობებს, რომლებიც აუცილებელია ძირითადი ხელშეკრულების დასადებად.

პალატამ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის მოსაზრება 05.01.06 წლის და 25.04.06 წლის ხელშეკრულებების წინარე ხელშეკრულებებად მიჩნევის შესახებ.

წინარე ხელშეკრულებისა და ძირითადი ხელშეკრულების საგანი, კანონის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, სხვადასხვაა. მოცემულ შემთხვევაში, წინარე ხელშეკრულებით, სს „ტ.“ გადასცემდა შპს „ა.ს“ თავის საკუთრებაში არსებულ 716 კვ.მ მიწის ნაკვეთს მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისათვის და შპს „ა.“ სს „ტ.ს“ გადასცემდა აშენებული საცხოვრებელი სახლის პირველ სართულზე 180 კვ.მ საოფისე ფართს „თეთრი კარკასის“ მდგომარეობაში, აგრეთვე, 2006 წლის აპრილიდან შემოსავლების კომპენსაციის სახით 220 ლარს მშენებლობის დამთავრებამდე ყოველთვიურად. „ერთობლივი საქმიანობის შესახებ“ ძირითადმა ხელშეკრულებამ კი, სხვაგვარად დაარეგულირა უძრავი ქონების გადაცემის საკითხი. სააპელაციო პალატამ 22.06.06 წლის ხელშეკრულება ერთობლივი საქმიანობის შესახებ სანოტარო აქტით დამოწმებულ ძირითად გარიგებად მიიჩნია, რომელიც წარმოადგენს ზემოაღნიშნული ხელშეკრულებების დასრულებულ სახეს, მხარეებს შორის ურთიერთობის ძირითად საფუძველს. გასაჩივრებული გარიგებები კი წინარე ხელშეკრულებებს წარმოადგენდა.

სამოქალაქო კოდექსის 930-ე, 932-ე და 935-ე მუხლებზე მითითებით პალატამ აღნიშნა, რომ სადავოს არ წარმოადგენდა ის საკითხი, რომ იბა „საბურთალო-საირმე“ დაფუძნებული იყო 2006 წლის 22 ივნისს მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის აშენების მიზნით. ერთობლივი საქმიანობა (ამხანაგობა) იქმნება მონაწილეთა შენატანების საფუძველზე. შენატანები შეიძლება იყოს მატერიალური და არამატერიალური ქონებრივი სიკეთე. შენატანის განხორციელება წარმოადგენს ამხანაგობის წევრის კანონისმიერ ვალდებულებას, რომლის საფუძველზეც განისაზღვრება ამხანაგობის წევრის წილი ამხანაგობის საქმიანობის განხორციელების შედეგად მიღებულ შემოსავალში. ამხანაგობა იქმნება სარგებლის მიღების, თითოეული მონაწილის ინტერესების უზრუნველყოფის მიზნით, რაც თავის მხრივ ნაწილდება ამხანაგობის მონაწილეთა შენატანების პროპორციულად, თუ ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. პალატამ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 931-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ წერილობით დადებული ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულების სავალდებულო პირობებზეც და აღნიშნა, რომ ერთობლივ საქმიანობასთან დაკავშირებული ურთიერთობის მარეგულირებელი ნორმები ერთობლივი საქმიანობის მონაწილეებს ანიჭებს თავისუფლებას, თვითონ განსაზღვრონ ამხანაგობის საქმიანობის ფუნქციონირების წესი და პირობები, ხოლო ასეთის არარსებობისას სამოქალაქო კოდექსის 934-ე მუხლი ადგენს ზოგად ნორმებს.

მოცემულ შემთხვევაში, სადამფუძნებლო ხელშეკრულებით განისაზღვრა ამხანაგობის წევრებს შორის საცხოვრებელი და/ან არასაცხოვრებელი ფართის განაწილების/განსაზღვრის წესი, რომლის შესაბამისადაც ამხანაგობის წევრებს შორის სადავო კრების ოქმებით დამტკიცებული თანასაკუთრების ტაბულის მიხედვით ფართები განაწილდა. მხოლოდ ამხანაგობის სადამფუძნებლო ხელშეკრულებით განისაზღვრა ამხანაგობის წევრებს შორის საცხოვრებელი და/ან არასაცხოვრებელი ფართის განაწილების განსაზღვრის წესი, რომლის შესაბამისად ამხანაგობის წევრებს შორის სადავო კრების ოქმებით დამტკიცებული თანასაკუთრების ტაბულის მიხედვით ფართები განაწილდა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ სადაო კრების ოქმებით ფართები განაწილდა ამხანაგობის წევრებს შორის სადამფუძნებლო ხელშეკრულების შესაბამისად. საქალაქო სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ არ არსებობდა გასაჩივრებული კრების ოქმების ნაწილობრივ ბათილად ცნობისა და შესაბამისად სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის თანახმად პალატამ აღნიშნა შემდეგი: გარდა იმისა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ დგინდებოდა თ.ჩ.ის ნაწილში შესაბამისი კრების ოქმების ბათილად ცნობის იურიდიული ინტერესი (მოსარჩელე ვერ მიუთითებდა თ.ჩ.ის ნაწილში იურიდიულ ინტერესზე), დანარჩენ მოპასუხეთა მიმართაც არ დგინდება მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი, კერძოდ, სააპელაციო საჩივრით აპელანტმა მოითხოვა მხოლოდ კრების ოქმების ნაწილობრივ ბათილად ცნობაზე უარის თქმის ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება, რაც შეეხებოდა აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებას, იგი აპელანტს სააპელაციო წესით არ გაუსაჩივრებია.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ა.მ“, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:

სასამართლომ არასწორად შეაფასა იურიდიული ინტერესი. გასაჩივრებული ოქმებით ამხანაგობის დამფუძნებელ წევრთა უმრავლესობის ნებასურვილის შესაბამისად, კანონის სრული იგნორირებით განაწილდა ი. „ს–ს.ს“ ქონება. შპს „ა.ის“ კუთვნილი ქონება მიეკუთვნა იმ პირებს, რომლებსაც საერთოდ არ ეკუთვნოდათ ან თუ ეკუთვნოდათ უფრო მცირე ოდენობით, რითაც შეილახა კონსტიტუციის 21-ე მუხლით გარანტირებული საკუთრების უფლება.

სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში, უზრუნველყოფილი იქნება საჯარო რეესტრის იმ ჩანაწერის გაუქმება, რომლითაც შპს „ა.ის“ ქონება მოპასუხეებზე აღირიცხა. ასეთ შემთხვევაში, სადავო ქონება კანონიერად განაწილებამდე ამხანაგობის, მათ შორის კასატორის თანასაკუთრებაში დაბრუნდება. ინდივიდუალურ ბინათმშენებლობის ამხანაგობაში ქონების განაწილება შესაძლებელია ორი გზით - ხელშეკრულების (გარიგების) ან კანონის თანახმად, თუკი ხელშეკრულება ქონების განაწილების სხვა წესს არ ითვალისწინებს. შპს „ა.“ თანახმაა ქონება განაწილდეს მხარეთა შორის დადებული გარიგების ან კანონის შესაბამისად.

გასაჩივრებული განჩინებით მიჩნეულ იქნა, რომ ქონება არ უნდა განაწილებულიყო 2006 წლის 5 იანვრით და 2006 წლის 25 აპრილით დათარიღებული გარიგებების საფუძველზე, არამედ მხარეთა შორის ურთიერთობა უნდა მოწესრიგებულიყო 2006 წლის 22 ივნისს დადებული ხელშეკრულების შესაბამისად. პრობლემას სხვა გარემოება ქმნის. 2006 წლის 22 ივნისის სადამფუძნებლო ხელშეკრულებით არ არის განსაზღვრული ამხანაგობის წევრებს შორის ქონების განაწილების წესი, რაც წარმოშობს იმის აუცილებლობას, რომ ქონება ან სამოქალაქო კოდექსის მოთხოვნათა შესაბამისად ან მხარეთა შორის დადებული 2006 წლის 5 იანვრითა და 2006 წლის 25 აპრილით დათარიღებული გარიგებების გათვალისწინებით განაწილდეს.

სადავოა არა ის, წარმოადგენს თუ არა 2006 წლის 22 ივნისის ხელშეკრულება იურიდიული ძალის მქონეს და უნდა მოწესრიგდეს თუ არა მხარეთა შორის ურთიერთობა ამ ხელშეკრულების მიხედვით, არამედ ის, შეიცავს თუ არა ამხანაგობის სადამფუძნებლო ხელშეკრულება ქონების განაწილების წესს. ხელშეკრულების 8.3 და 8.4 პუნქტებში მოცემულია არა ქონების განაწილების წესი, არამედ განსაზღვრულია ქონების აღრიცხვის (ფიქსაციის) ფორმა, შესაბამისად, არასწორია გასაჩივრებული განჩინება იმ ნაწილში, სადაც მითითებულია, რომ ხელშეკრულების მე-8 მუხლით განისაზღვრა ამხანაგობის წევრებს შორის წილის განსაზღვრის მექანიზმი და სადავო კრების ოქმებით ფართები განაწილდა ამხანაგობის წევრებს შორის სადამფუძნებლო ხელშეკრულების შესაბამისად.

ლ.კ.ს, ნ.მ.სა და თ.ჩ.ს ამხანაგობაში შენატანი არ შეუტანიათ. აქედან გამომდინარე, მათ ამხანაგობიდან ქონება არ ეკუთვნით. ეს ფაქტი დადგენილია და ამას ზემოაღნიშნული პირებიც ადასტურებენ. რაც შეეხება ო.ლ.ს, სს „ტ.სა“ და შპს „ა.ს“, მათ მიერ ამხანაგობიდან მისაღები წილი განსაზღვრულია სს „ტ.სა“ და შპს „ა.ს“ შორის 2006 წლის 5 იანვარს გაფორმებული ხელშეკრულებით, ასევე, შპს „ა.სა“ და ო.ლ.ს შორის 2006 წლის 25 აპრილს დადებული შეთანხმებით.

დასახელებული გარიგებების საფუძველზე სს „ტ.სა“ და ო.ლ.ს უნდა მიეღოთ: ა) 180 კვ.მ „თეთრი კარკასი“; ბ) 90 კვ.მ ორი ფართი, სულ 180 კვ.მ (კარკასულ მდგომარეობაში); გ) ამხანაგობისათვის 716 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე (კ2 = 2.2.) ასაშენებელი საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართის 25%. 180 კვ.მ საოფისე ფართი თეთრ კარკასში შედიოდა 25%-ში; დ) ასაშენებელი ფართის კოეფიციენტის დამატების შემთხვევაში, თუ სს „ტ.“ და ო.ლ. მიიღებდნენ ხარჯებში წილობრივ მონაწილეობას, მაშინ ისინი მიიღებდნენ შესაბამის ფართს. სს „ტ.სა“ და ო.ლ.ს ამ ხარჯებში მონაწილეობა არ მიუღიათ და შესაბამისად, დამატებითი ფართის მიღების უფლება არ წარმოეშვათ.

შპს „ა.ს“ უნდა მიეღო ყველა დანარჩენი ფართი (2006 წლის 25 აპრილის ხელშეკრულების მე-4 პუნქტი). მხედველობაშია მისაღები, რომ სს „ტ.სა“ და შპს „ა.ს“ შორის 2006 წლის 5 იანვარს გაფორმებული ხელშეკრულება, ასევე, შპს „ა.სა“ და ო.ლ.ს შორის 2006 წლის 25 აპრილს დადებული შეთანხმება პრაქტიკულად მოქმედებდა სადამფუძნებლო ხელშეკრულების დადების შემდეგაც და მხარეები ერთმანეთს შორის ურთიერთობას ამ ხელშეკრულების საფუძველზე აწესრიგებდნენ. მაგალითად, შპს „ა.ს“ 2006 წლის აპრილიდან მოყოლებული უნდა ეხადა სს „ტ.თვის“ ყოველთვიურად 220 ლარი, რაც შესრულდა.

მოპასუხეების მიერ შესაგებელში ფართის განაწილება გამართლებულია 2006 წლის 25 აპრილის ხელშეკრულებაზე დაყრდნობით. სხვა საკითხია, რომ მათ მიერ არასწორი ინტერპრეტაცია უკეთდება 2006 წლის 25 აპრილის ხელშეკრულებას ფართების განაწილებასთან მიმართებაში. მთავარი ისაა, რომ მოპასუხეები ხელმძღვანელობდნენ სს „ტ.სა“ და შპს „ა.ს“ შორის 2006 წლის 5 იანვარს გაფორმებული ხელშეკრულებით, ასევე შპს „ა.სა“ და ო.ლ.ს შორის 2006 წლის 25 აპრილს შორის დადებული შეთანხმებით. ანუ, მოპასუხეები ამ გარიგებებს იყენებენ, როდესაც მათთვის მისაღებია და უარს ამბობენ მათ გამოყენებაზე, როდესაც ეს შეთანხმებები მათთვის მიუღებელია.

გასაჩივრებული განჩინებით, სს „ტ.სა“ და შპს „ა.ს“ შორის 2006 წლის 5 იანვარს გაფორმებული ხელშეკრულება, ასევე, შპს „ა.სა“ და ო.ლ.ს შორის 2006 წლის 25 აპრილს დადებული შეთანხმება წინარე ხელშეკრულებადაა მიჩნეული სამოქალაქო კოდექსის 327-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, რაც არასწორია. სს „ტ.სა“ და შპს „ა.ს“ შორის 2006 წლის 5 იანვარს გაფორმებული ხელშეკრულება, ასევე, შპს „ა.სა“ და ო.ლ.ს შორის 2006 წლის 25 აპრილს შორის დადებული შეთანხმება წინააღმდეგობაში არ მოდის 2006 წლის 22 ივნისს გაფორმებულ ინდივიდუალურ ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „საბურთალო-საირმეს“ სადამფუძნებლო ხელშეკრულებასთან, ეს გარიგებები ავსებენ ერთმანეთს და ერთობლივად ამ გარიგებების საფუძველზე მხარეთა შორის ურთიერთობა სრულადაა დარეგულირებული.

თუკი, სს „ტ.სა“ და შპს „ა.ს“ შორის 2006 წლის 5 იანვარს გაფორმებული ხელშეკრულება, ასევე, შპს „ა.სა“ და ო.ლ.ს შორის 2006 წლის 25 აპრილს დადებული შეთანხმება იურიდიული ძალის მქონე არ არის, მაშინ ამხანაგობის წევრების წილი უნდა განსაზღვრულიყო კანონის შესაბამისად, თანახმად სამოქალაქო კოდექსის 935-ე მუხლისა.

გასაჩივრებული ოქმების უკანონობის ერთ-ერთი მთავარი ნიშანი ისაა, რომ ქონების განაწილებისას არ იქნა გათვალისწინებული ამხანაგობაში განხორციელებული შენატანები. მაგალითად, ამხანაგობის ქონება მიეცათ იმ პირებს, რომლებსაც შენატანი განხორციელებული საერთოდ არ აქვთ. ეს საკითხი და სახელდობრ ის, რომ შენობები უშუალოდ შპს „ა.მ“ ააშენა მხოლოდ თავისი ხარჯით, გასაჩივრებული განჩინებით შეფასების გარეშეა დატოვებული.

სადამფუძნებლო ხელშეკრულების არასწორი ინტერპრეტაციის გამო ამხანაგობის დამფუძნებელი წევრების მიერ ტაბულის დამტკიცებისა და ქონების განაწილების საკითხები გაიგივებულ იქნა. სასამართლომ ამ შეცდომის შემდეგ გამოიტანა არასწორი დასკვნა, რომ ამხანაგობის ქონების განაწილება უნდა მომხდარიყო დამფუძნებელი წევრების უმრავლესობის გადაწყვეტილებით.

გასაჩივრებულ განჩინებაში მოყვანილი მოსაზრება, რომ ამხანაგობის დამფუძნებლების უმრავლესობას შეუძლია ამხანაგობის ქონების განაწილებისას მიიღოს ნებისმიერი გადაწყვეტილება, არასწორია. ნების გამოვლენა უნდა იყოს კანონის შესაბამისი, მიუხედავად იმისა, გამოხატული იქნება უმრავლესობის, თუ უმცირესობის მიერ. ეს ჭეშმარიტება გასაჩივრებული ოქმების შედგენისას მხედველობაში არ ყოფილა მიღებული. უმრავლესობამ მიიღო ისეთი გადაწყვეტილება, რომელიც მისთვის იყო სასურველი. ამასთან, სასამართლომ მნიშვნელობა არ მიანიჭა, რომ ამხანაგობის დამფუძნებლების უმრავლესობით მიღებული გადაწყვეტილების შედეგად შეილახა შპს „ა.ის“ უფლება - საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლით გარანტირებული საკუთრების უფლება, ასევე დარღვეულ იქნა სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლით განმტკიცებული კეთილსინდისიერებისა და სამართლიანობის პრინციპი. მოპასუხეებმა ქონება ისე გაანაწილეს, რომ ისიც კი არ მიიღეს მხედველობაში, თუ რომელმა სუბიექტებმა რა ოდენობის შენატანი განახორციელეს ამხანაგობაში. მოპასუხეებმა სცნეს, რომ მთელი სამშენებლო სამუშაოები შპს „ა.მ“ წარმართა. თუკი დადგინდება, რომ გასაჩივრებული ოქმებით მოპასუხეებმა მიიღეს მეტი ფართი ვიდრე კანონით ან ხელშეკრულებით ეკუთვნოდათ, მაშინ ცხადი გახდება, რომ მათ ეს ქონება შპს „ა.ის“ ხარჯზე მიიღეს. ის ფაქტი, რომ მოპასუხეებმა მეტი ქონება მიიღეს ვიდრე ეკუთვნოდათ დასტურდება შემდეგით: პირველი ინსტანციის სასამართლოში, 2012 წლის 4 დეკემბერს გამართულ მოსამზადებელ სხდომაზე მოპასუხეებმა აღიარეს, რომ ორი უძრავი ნივთი (ს/კ .... და.....) ეკუთვნოდა შპს „ა.ს“, თუმცა ეს ქონება ამხანაგობის წევრთა თანასაკუთრებად აღირიცხა. უმრავლესობამ შპს „ა.ის“ კუთვნილი ქონება დაიტოვა თანასაკუთრებაში ყოველგვარი იურიდიული საფუძვლის გარეშე.

გასაჩივრებული ოქმების მიღების მომენტში შპს „ა.ის“ მიერ აშენებული კორპუსების ფართები გასხვისებული იყო. სადამფუძნებლო ხელშეკრულების 4.4.4 პუნქტის თანახმად, დამფუძნებელ წევრთა კრების კომპეტენციას განეკუთვნება განუთავსებელი ფართების განაწილება. იქიდან გამომდინარე, რომ ამხანაგობის ფართები განკარგული იყო, დამფუძნებელ წევრთა კრებას უფლებამოსილება არ გააჩნდა ემსჯელა ქონების განაწილების საკითხზე. საქმის მასალებით ქარწყლდება ყოველგვარი ეჭვი იმასთან დაკავშირებით, რომ მოპასუხეებმა გასაჩივრებული ოქმების მიღების დროს არ იცოდნენ ქონების განკარგვის ფაქტი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა შპს „ა.ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

შპს „ა.ის“ სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენდა ფართების ამხანაგობის წევრებისათვის მიკუთვნების ნაწილში ი. „ს–ს.ს“ კრების 2011 წლის 20 სექტემბრისა და 2011 წლის 4 ნოემბრის ოქმების ბათილად ცნობა და მოპასუხეების სახელზე რეგისტრირებული ფართების მესაკუთრედ მოსარჩელის ცნობა.

სააპელაციო წესით გადაწყვეტილების გასაჩივრებისას ქონების მიკუთვნება მოსარჩელეს აღარ მოუთხოვია, არამედ სააპელაციო სასამართლოს შეფასების საგანს წარმოადგენდა სარჩელის აღიარებითი მოთხოვნის მართლზომიერება.

საქმეში წარმოდგენილი ინდივიდუალური ბინათმშენებლობის ამხანაგობა „ს.ს.ს“ 2006 წლის 22 ივნისის სადამფუძნებლო ხელშეკრულების თანახმად, შპს „ა.მ“, სს „ტ.მ“, ლ.კ.მა, ნ.მ.მა, თ.ჩ.მ და ო.ლ.მ დააფუძნეს ამხანაგობა ქ.თბილისში,... არსებულ 301 კვ.მ, ..... მდებარე 241 კვ.მ, .... მდებარე 130 კვ.მ და ...... მდებარე 716 კვ.მ მიწის ნაკვეთებზე მრავალსართულიანი, მრავალბინიანი სახლის აშენებისა და მშენებლობის დასრულების შემდგომ ამ შენობის, როგორც ამხანაგობის წევრთა წილობრივი თანასაკუთრების მფლობელთა სარგებლობისა და განკარგვის მიზნით. ამხანაგობის ხელშეკრულებით ო.ლ.ის, შპს „ა.სა“ და სს „ტ.ის“ შენატანს წარმოადგენდა ო.ლ.ის კუთვნილი, ქ.თბილისში, ... ქN33^ა-ში მდებარე 130 კვ.მ მიწის ნაკვეთი; შპს „ა.ის“ კუთვნილი, ქ.თბილისში, ... ქN32-ში, 301 კვ.მ შენობა-ნაგებობები N1, N2, N3, ხოლო N4 და N5 _ უფლების დამადასტურებელი საბუთის გარეშე; შპს „ა.ის“ კუთვნილი, ქ.თბილისში, .... ქN..-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი _ 241 კვ.მ შენობა-ნაგებობა საერთო ფართობით _ 47,24 კვ.მ; სს „ტ.ის“ კუთვნილი, ქ.თბილისში, მდებარე 716 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.

მხარეთა შეთანხმებით, გათვალისწინებულია დამატებითი შენატანის შეტანის შესაძლებლობა, ხოლო გარიგების ღირებულება განსაზღვრულია 250 000 ლარით. სადამფუძნებლო ხელშეკრულება არ შეიცავს მითითებას და არც საქმის მასალებში მოიპოვება მტკიცებულება იმის შესახებ, თუ რას შეადგენდა მხარეთა მიერ განხორციელებული და განსახორციელებელი შენატანების ღირებულება. შესაბამისად, არაა განსაზღვრული ამხანაგობის თითოეული წევრის წილი ამხანაგობაში.

სადამფუძნებლო ხელშეკრულების მე-4 მუხლით დადგენილია „დამფუძნებელ წევრთა“ კრების კომპეტენცია და კრებაზე საკითხის გადაწყვეტის წესი. 4.3 პუნქტით კრებაზე ნებისმიერი საკითხის გადასაწყვეტად საჭიროა ხმების უბრალო უმრავლესობა; ხოლო 4.4.6. პუნქტით საერთო კრების კომპეტენციასაა მიკუთვნებული „ამხანაგობის“ წევრთა შორის წილობრივი საკუთრების იდენტიფიკაცია და განსზღვრა.

გასათვალისწინებელია ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების მე-8 მუხლი, რომელიც ადგენს წევრთა შორის წილების განსაზღვრის მექანიზმს და 8.3 და 8.4 პუნქტებით, „დამფუძნებელ წევრთა“ კრება პერიოდულად ამტკიცებს ამხანაგობის წევრთა შორის წილობრივი თანასაკუთრების ტაბულას, რომლითაც განისაზღვრება ამხანაგობის თითოეული წევრის წილი იმ საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი ფართების პირობითი ინდენტიფიკაციით, რომელზედაც საკუთრების უფლებას მოიპოვებს შესაბამისი წევრი.

საქმეში წარმოდგენილია ი. „ს–ს.ს“ წევრთა 2011 წლის 20 სექტემბრისა და 4 ნოემბრის კრების ოქმები, რომელთა ნაწილობრივ ბათილად ცნობასაც მოსარჩელე მოითხოვს. 2011 წლის 20 სექტემბრის კრებაზე დამტკიცდა ამხანაგობის წევრთა წილობრივი თანასაკუთრების ტაბულა და მოსარჩელის კუთვნილი წილი ამხანაგობის ქონების საცხოვრებელ და არასაცხოვრებელ ფართებში განისაზღვრა 87,21%-ით, N1 შენობაში მდებარე ავტოსადგომის ფართში _ 75,42%-ით რასაც მოსარჩელე სარჩელშივე მიუთითებს.

სარჩელის თანახმად, მოსარჩელე მოთხოვნას ასაბუთებდა იმით, რომ მის მიერ განხორციელებული შენატანი იყო არა მხოლოდ მიწის ნაკვეთი, არამედ მშენებლობის წარმოება, შესაბამისად, მას უნდა მიეღო უფრო მეტი ქონება, თუმცა სადავოდ გამხდარი კრების ოქმის თანახმად, მოსარჩელის მიერ მისაღები წილი, როგორც უკვე აღინიშნა, ერთ შემთხვევაში ქონების 87,21%-ით, ხოლო, მეორე შემთხვევაში _ 75,42%-ითაა განსაზღვრული.

რაც შეეხება 2011 წლის 4 ნოემბრის კრების ოქმს, აღნიშნულით გაუქმდა ი. „ს–ს.ს“ 2011 წლის 20 სექტემბრის კრების ოქმით მიღებული გადაწყვეტილება N2 საცხოვრებელი სახლისა და მასში არსებული კორექტირებული არქიტექტურული პროექტით გათვალისწინებული ფართების საკუთრებაში გადაცემის შესახებ და დამტკიცდა ქ.თბილისში, ს. ქუჩა 3, ... ქN30-32-ში N2 მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის კორექტირებული არქიტექტურული პროექტით გათვალისწინებული ფართების განშლა, განშლილ ფართებს მიენიჭათ შესაბამისი ნუმერაცია დანართი N1-ის მიხედვით.

საგულისხმოა, რომ ამხანაგობის 2011 წლის 20 სექტემბრის კრებას ესწრებოდა ყველა წევრი, ხოლო 2011 წლის 4 ნოემბრის კრებას _ წევრთა 2/3.

როგორც უკვე აღინიშნა, მოსარჩელეს საქმის ზემდგომი წესით განხილვისას ქონების მიკუთვნება სადავოდ აღარ გაუხდია, ხოლო სადამფუძნებლო ხელშეკრულების მე-4 მუხლის რეგულაციიდან გამომდინარე, მხოლოდ კრების ოქმების ბათილად ცნობის მოთხოვნა გაუმართლებელია და სარჩელის იურიდიულ ინტერესს საფუძველს აცლის.

საკასაციო პალატის მოსაზრებით, აღიარებითი სარჩელის საფუძვლიანობის განხილვისას მნიშვნელოვანია, გაირკვეს, ხომ არ არსებობს მიკუთვნებითი სარჩელის აღძვრის წინაპირობები, რადგან აღიარებითი სარჩელი შესრულების სარჩელთან შედარებით მეორადია და გვხვდება მხოლოდ მაშინ, როდესაც მიკუთვნებითი სარჩელის გამოყენება შესაძლებელი არაა. ეს გარემოება თუმცა არ არის სიტყვიერად კანონში დადგენილი, მაგრამ გამომდინარეობს მოსარჩელის სამართლებრივი ინტერესებიდან აღიარებითი სარჩელის სპეციალური ფორმის მიმართ. ეს არის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის წინაპირობაც. აღნიშნულიდან გამომდინარეობს მიკუთვნებითი სარჩელის უპირატესობა აღიარებით სარჩელთან მიმართებით: ყოველთვის, როცა მოსარჩელეს შეუძლია მიკუთვნებითი სარჩელით სარგებლობა, აღიარებითი სარჩელის გამოყენება დაუშვებელია.

გარდა აღნიშნულისა, საკასაციო პალატა მხედველობაში იღებს მხარის პრეტენზიას ამხანაგობის წევრი ფიზიკური პირების: ლ.კ.ის, ნ.მ.სა და თ.ჩ.ის მიერ ფულადი ვალდებულების შეუსრულებლობის თაობაზე და განმარტავს, რომ სადამფუძნებლო ხელშეკრულების ნამდვილობის პირობებში, ეს გარემოება ამ პირთა ამხანაგობის წევრებად არმიჩნევას გამორიცხავს, ამასთან, კასატორს ამგვარი პრეტენზია, სამოქალაქო კოდექსის 932-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, წევრების მიმართ ამხანაგობის სასარგებლოდ ვალდებულების შესრულების დამოუკიდებელი მოთხოვნის განმაპირობებელი შეიძლება გახდეს.

რაც შეეხება ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულების დადებამდე გაფორმებულ ინდივიდუალურ ხელშეკრულებებს, საკასაციო პალატა მათ ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) ხელშეკრულებებად ან ამ ხელშეკრულების შემადგენელ შეთანხმებებად ვერ მიიჩნევს შემდეგი გარემოებების გამო:

საქმეში წარმოდგენილია 2006 წლის 5 იანვრით დათარიღებული ხელშეკრულება, რომელიც ხელმოწერილია სს „ტ.სა“ და შპს ა.ის“ მიერ. ხელშეკრულებით სს „ტ.მ“ იკისრა ვალდებულება, შპს „ა.თვის“ გადაეცა მისი კუთვნილი 716 კვ.მ მიწა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისათვის, შპს „ა.მ“ კი, იკისრა ვალდებულება, სს „ტრ.თვის“ გადაეცა კონკრეტული ფართი. გარკვეულ პირობებს შეიცავს ასევე ო.ლ.სა და შპს „ა.ს“ შორის დადებული 2006 წლის 25 აპრილით დათარიღებული ხელშეკრულება, რაც შეეხება ამავე რიცხვით დათარიღებულ მეორე ხელშეკრულებას, იგი ხელმოწერილია თავმჯდომარისა და შპს „ა.ის“ მიერ, თუმცა ი. „ს–ს.ს“ დაფუძნდა 2006 წლის 22 ივნისს და ამხანაგობის ხელშეკრულების გაფორმებამდე მისი სახელით გარიგების დადება არ შეიძლება ნამდვილად იქნას მიჩნეული, ვინაიდან ამ დრომდე არ არსებობდა სამოქალაქო კოდექსის 930-ე მუხლით გათვალისწინებული დამფუძნებელ წევრთა ნება.

გარდა აღნიშნულისა, უდავოდ გასათვალისწინებელია, რომ კასატორის მიერ სადავოდ გამხდარი ხელშეკრულებები წერილობითი ფორმითაა შედგენილი. სამოქალაქო კოდექსის 931-ე მუხლის თანახმად, ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება ფორმასავალდებულო გარიგებათა კატეგორიას არ განეკუთვნება და იგი შეიძლება დაიდოს წერილობით ან ზეპირად. წერილობით ხელშეკრულებისას კი, მისი ნამდვლობისათვის კანონი ითვალისწინებს სავალდებულო დანაწესებს, რომელთაც მითითებული გარიგებები ასევე არ აკმაყოფილებენ. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს დადგენილი გარემოებების საწინააღმდეგოდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული დასაშვები და დასაბუთებული შედავება არ წარმოუდგენია.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არ აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „ა.ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ.ი.ის (შპს „ა.ს“) მიერ 2014 წლის 2 მაისის N2 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ა.ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „ა.ს“ (ს/N....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მ.ი.-ის (შპს „ა.ს“) მიერ 2014 წლის 2 მაისის N2 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

პ. ქათამაძე