საქმე №ას-537-510-2014 16 აპრილი, 2015 წელი ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ს.ჩ. (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ს. - გ“ (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 26 მარტის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – დანაშაულით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
შპს „ს-გ-მ“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში ს.ჩ.ის მიმართ დანაშაულით მიყენებული ზიანის, 12 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის, დაკისრების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:
2010 წელს შპს „ს-გ-მ“ ს.ჩ.ისაგან 12 000 აშშ დოლარად შეიძინა ვაგონის ასაწონი სასწორი, რომელიც სისხლის სამართლის საქმეზე ჩატარებული გამოძიებით დადგინდა, რომ ეკუთვნოდა სს „ს.ს“და ს.ჩ.მ მოსარჩელეს დანაშაულებრივი გზით მიჰყიდა იგი. სასწორი მოგვიანებით დაუბრუნდა მისაკუთრეს, ხოლო ს.ჩ.ის ქმედებით მოსარჩელეს ზიანი მიადგა, რისი ნებაყოფლობით ანაზღაურებაზეც მოპასუხემ უარი განაცხადა.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა იმ საფუძვლით მოითხოვა, რომ მოსარჩელეს გადაეცა უფლებრივად და ნივთობრივად უნაკლო ნივთი. მოპასუხის მამის, ვ.ჩ.ის გარდაცვალების დროისათვის სს „ს.ის“ ბალანსზე ირიცხებოდა სარკინიგზო ვაგონების ასაწონი - 50 ტონა ტვირთწონის ოთხი სასწორი, ხოლო მხარეთა შეთანხმებით მოსარჩელისათვის გადაცემული სასწორი არის 150 ტონა ტვირთწონის სასწორი, რომელიც იყო მისი მამის პირადი საკუთრება. მოსარჩელისათვის გადაცემულ დოკუმენტებში აღნიშნული იყო სასწორის ქარხნული ნომერი.
ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 12 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს „ს-გ-ს“ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ს.ჩ.ს შპს „ს-გ-ს“ სასარგებლოდ დაეკისრა 5 000 ლარისა და 7000 აშშ დოლარის გადახდა. სხვა ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ს.ჩ.მ და შპს „ს. გ-მ“.
ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 26 მარტის განჩინებით ს.ჩ.სა და შპს „ს.-გ-ს“ სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:
პალატამ დადგენილად ცნო, რომ 2010 წელს შპს „ს.-გ-მ“ ს.ჩ.ისაგან 12 000 აშშ დოლარად შეიძინა ვაგონების ასაწონი სასწორი, რომლის დამონტაჟებაზე დამატებით გასწია ხარჯი და იყენებდა სამსახურებრივი საჭიროებისათვის;
ქუთაისის საქალაქო სამმართველოს პოლიციის პირველი განყოფილების მიერ სისხლის სამართლის საქმეზე ჩატარებული გამოძიებით დადგინდა, რომ სასწორი წარმოადგენდა სს „ს.ის“ საკუთრებას და ს.ჩ.მ იგი დანაშაულებრივად მიჰყიდა შპს „ს.-გ-ს“, რის გამოც ხსენებულ სს საქმეზე 27.07.2013 წლის დადგენილებით შეწყდა გამოძიება თვითნებობის ფაქტზე, სისხლის სამართლის კოდექსით დადგენილი სისხლისსამართლებრივი დევნის ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო;
სისხლის სამართლის საქმეში წარდგენილი ხელწერილების თანახმად, ს.ჩ.ის განმარტებით, 2010 წლის 18 აგვისტოს შპს „ს.ს“ დირექტორ ლ. თ.გან მიიღო სასწორის ღირებულების ნაწილი 7 000 აშშ დოლარი. იმავე დღეს შედგენილი მეორე ხელწერილის თანახმად, ს.ჩ.მ შპს „ს.ს“ დირექტორისგან მიიღო სასწორის ღირებულების ნაწილი - 5 000 ლარი;
ს.ჩ.ის მიერ წარდგენილი 2010 წლის 14 აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად, ს.ჩ. და შპს „ს.ს“ დირექტორი შეთანხმდნენ 150-ტონიანი სასწორის ნასყიდობაზე და ნასყიდობის ფასი განსაზღვრა 5 000 ლარით;
ს.ჩ.ის განმარტებით, მან ლ.თ.ს 5 000 ლარად მიჰყიდა 150-ტონიანი, 1987 წელს დამზადებული, ტვირთამწეობის სასწორი და არა 50-ტონიანი, რაზეც წარადგინა სასწორის ფოტოილუსტრაციის ქსეროასლი;
შპს „ს-გ-მ“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში დარღვეული უფლების აღსადგენად და მოპასუხისათვის დანაშაულით მიყენებული ზიანის, 12 000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის დაკისრება მოითხოვა;
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მას მოსარჩელისათვის ზიანი არ მიუყენებია, სადავო სასწორი მისი მამის საკუთრება იყო, მიიღო მემკვიდრეობით და უფლებამოსილი იყო, შეხედულებისამებრ გაესხვისებინა. მხარეები არ დავობდნენ, რომ სადავო მოძრავი ნივთი, ვაგონების ასაწონი სასწორი სს „ს.ის“ ტერიტორიაზე იმყოფებოდა. სასწორი რომ დამზადებულია 1987 წელს, დასტურდებოდა საქმეში არსებული ექსპერტის დასკვნით;
სადავო სასწორი წარმოადგენდა სს „ს.ის“ საკუთრებას და არა ს.ჩ.ის სამკვიდროს;
ს.ჩ.მ, მართალია, წარმოადგინა სამკვიდრო მოწმობა, რომლითაც უტყუარად დადგენილია, რომ მიიღო მამის - ვ.ჩ.ის სამკვიდრო ქონება, თუმცა ამავე მტკიცებულებით უტყუარად ვერ დადგინდა, რომ ს.ჩ.ის მიერ გაყიდული სასწორი ნამდვილად ვ.ჩ.ის საკუთრებას წარმოადგენდა.
პალატამ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა გამომდინარეობდა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის საფუძვლიდან. სასამართლოს განმარტებით, მოპასუხისათვის ზიანის ანაზღაურების დასაკისრებლად საჭიროა ერთდროულად არსებობდეს რამდენიმე პირობა, კერძოდ, მოპასუხის ქმედება უნდა იყოს მართლსაწინააღმდეგო, მართლწინააღმდეგობა გამოწვეული უნდა იყოს განზრახი ან გაუფრთხილებელი ქმედებით, ქმედებას უნდა მოჰყვეს ზიანი, ქმედებასა და შედეგს შორის უნდა არსებობდეს მიზეზობრივი კავშირი. პალატამ მიუთითა სისხლის სამართლის საქმეში არსებულ ზემოაღნიშნულ ხელწერილებზე და მიიჩნია რომ, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად განმარტა, რომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3 მუხლით, მოპასუხის მიერ ფაქტის აღიარება არის მისი უფლების განკარგვის აქტი, ნების გამოხატვა. ნების გამოვლენისას გასათვალისწინებელია სასამართლოში განსახილველი დავის მატერიალურსამართლებრივი საფუძვლები - აქვს თუ არა მოპასუხეს მის მიერ განცხადებული უფლების განკარგვის უფლებამოსილება. უარყოფით შემთხვევაში, სარჩელის ცნობას ვერ მოჰყვება შესაბამისი სამართლებრივი შედეგი.
სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, ქვემდგომმა სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლისა და საქმის მასალების ანალიზით სწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოპასუხის ქმედებით მოსარჩელემ განიცადა 7 000 აშშ დოლარისა და 5 000 ლარის ზიანი.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 30920 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საქალაქო სასამართლომ მართებულად არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება, რომ მოპასუხემ მას მიაყენა 12 000 აშშ დოლარის ზიანი, რადგან სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული განაჩენი წარმოადგენს მტკიცებულებას, რომლითაც დადგენილად უნდა იქნას მიჩნეული მხოლოდ ზიანის მიყენების ფაქტი. მოცემულ შემთხვევაში, მართალია, არსებობდა სისხლის სამართლის საქმის შეწყვეტის დადგენილება, რომელიც გამამტყუნებელი განაჩენი არ არის, თუმცა დადგენილებაში მითითებული ფაქტები, სამოქალაქო წესით საქმის განხილვისას უნდა შეფასებულიყო სხვა მტკიცებულებებთან ერთობლიობაში, თანახმად სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის პირველი ნაწილისა. ამავე კოდექსის 102-103-ე მუხლებზე მითითებით პალატამ აღნიშნა, რომ მითითებული ნორმები განსაზღვრავს, თუ რომელი გარემოებები უნდა დამტკიცდეს სამოქალაქო საქმის განხილვის და გადაწყვეტის მიზნით და ვინ უნდა დაამტკიცოს ეს გარემოებანი.
სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლის თანახმად, უფლების გამოყენების მართლზომიერების შესაფასებლად აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელ გარემოებათა მართლზომიერების შეფასება. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელის წარმომადგენლის განმარტება 12 000 აშშ დოლარის ოდენობით ზიანის მიყენების ფაქტთან დაკავშირებით უტყუარად არ იყო დადასტურებული, რაც სარჩელის სრულად დაკმაყოფილებას გამორიცხავდა.
სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის მაკვალიფიცირებელი ერთ-ერთი პირობაა მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და შედეგს შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობა. საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისათვის შესაფასებელი იყო ზიანი გამოწვეული იყო თუ არა მართლსაწინააღმდეგო ქმედებით, მართლწინააღმდეგობა გამოწვეულიყო თუ არა მოპასუხე ს.ჩ.ის განზრახი ან გაუფრთხილებელი ბრალით, ქმედებას მოჰყვა თუ არა ზიანი და ქმედებასა და შედეგს შორის არსებობდა თუ არა მიზეზობრივი კავშირი.
მხარეთა შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებისა და სისხლის სამართლის საქმის მასალების ანალიზით პალატამ დაასკვნა, რომ მოსარჩელემ მოპასუხეს გადაუხადა 5 000 ლარი. პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად მიიჩნია, რომ მოსარჩელემ ს.ჩ.ის ქმედებით განიცადა არა 12 000 აშშ დოლარის, არამედ 7 000 აშშ დოლარისა და 5 000 ლარის ზიანი, რადგან, როგორც აღინიშნა, არ დასტურდება მოპასუხის მიერ გაყიდულ სასწორზე მისი საკუთრების უფლება. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, იმავე სასწორზე მოპასუხის საკუთრების უფლება ვერ დადასტურდა მოპასუხის შუამდგომლობით დაკითხული მოწმის ჩვენებითაც, გარდა ამისა, სამოქალაქო კოდექსის 489-ე მუხლი პირველი ნაწილის თანახმად, გამყიდველმა მყიდველს უნდა გადასცეს ნივთობრივად და უფლებრივად უნაკლო ნივთი. ნივთი უფლებრივად უნაკლოა, თუ მესამე პირს არ შეუძლია, განუცხადოს მყიდველს პრეტენზია თავისი უფლებების გამო.
მოცემულ შემთხვევაში ს.ჩ.მ გაასხვისა, რა სს „ს.ის“ მოძრავი ნივთი, უფლებამოსილმა პირმა შემძენს მოსთხოვა ნივთის დაბრუნება, ხოლო ეს უკანასკნელი იძულებული გახდა, შეესყიდა იგივე ნივთი უფლებამოსილი პირისგან 20 000 ლარად, შესაბამისად, გამოიკვეთა სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის შემადგენლობა.
სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 408-409-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, ზიანის ანაზღაურებაზე ვალდებული პირი იყო ს.ჩ.
პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად არ გაიზიარა მოპასუხის მსჯელობა, რომ მან ლ.თ.ს 5 000 ლარად მიჰყიდა 150-ტონიანი, 1987 წელს დამზადებული, ტვირთამწეობის სასწორი და არა 50-ტონიანი 1985 წელს დამზადებული სასწორი და წარმოადგინა სასწორის ამზომი მექანიზმის ფოტოილუსტრაციის ქსეროასლი. სასწორის გაყიდვის ფაქტს არ უარყოფდა თვით ს.ჩ., ხოლო განსახილველ სამოქალაქო საქმეში და გამოთხოვილ სისხლის სამართლის საქმეში არსებული მტკიცებულებებით უდავოდ დადგენილი იყო, რომ ს.ჩ.მ მოსარჩელეს მიჰყიდა უფლებრივად ნაკლის მქონე ნივთი, რითაც მოსარჩელემ განიცადა 7 000 აშშ დოლარისა და 5 000 ლარის ზიანი.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე, 103-ე, 105-ე მუხლების თანახმად, უსაფუძვლოდ იქნა მიჩნეული ს.ჩ.ის სააპელაციო საჩივრის პოზიცია, რომ არ დგინდებოდა მის მიერ მოპასუხისათვის ზიანის მიყენების ფაქტი, მით უფრო დაკისრებული 7 000 აშშ დოლარისა და 5 000 ლარის ფარგლებში.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ს.ჩ.მ, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
სს „ს.ს“ 1985 წლიდან ბალანსზე ერიცხებოდა სარკინიგზო ვაგონების ასაწონი - 50-ტონიანი ტვირთწონის სასწორი, ხოლო კასატორის მიერ გაყიდული სასწორი იყო 1987 წელს გამოშვებული, 150-ტონიანი ტვირთწონის სასწორი, რომელიც წარმოადგენდა ვ.ჩ.ის პირად საკუთრებას, მამკვიდრებელს ნაღდი ანგარიშსწორებით ჰქონდა შეძენილი 1987 წლის ქარხნული გამოშვების 150-ტონიანი ტვირთწონის სასწორი. ზედდებულში, სერტიფიკატსა და ტექნიკურ პასპორტში მითითებული იყო სასწორის ქარხნული ნომერი და გამოშვების თარიღი. მოსარჩელემ შეგნებულად დამალა ზემოაღნიშნული დოკუმენტები, ამასთან, სამემკვიდრეო ქონება იმყოფებოდა არა სს „ს.ის“ სამეურნეო შენობაში, არამედ სს „ტ.ის“, რომლის დირექტორიც გარდაცვალებამდე იყო ვ.ჩ.ე. ხელშეკრულება გაფორმდა მხარეთა ნამდვილი ნების საფუძველზე და იგი ძალაშია დღემდე, ხოლო სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ემყარება უსაფუძვლო ვარაუდს.
სააპელაციო პალატამ განსახილველ შემთხვევას არასწორად მიუსადაგა, ზიანის წარმოშობის მარეგულირებელი სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლი. არც განზრახი და არც გაუფრთხილებელი მოქმედებით მოსარჩელისათვის მოპასუხეს ზიანი არ მიუყენებია. მოძრავ ნივთებზე დადებული გარიგება საჯარო რეესტრში რეგისტრაციას ან სანოტარო წესით დამოწმებას არ მოითხოვდა, იგი ძალაშია დღესაც და მისი ცალმხრივი გაუქმების ან შეცვლის საფუძველი არ შეიძლება იყოს პროკურატურის მოხელის სადავო დადგენილება, რომელსაც სააპელაციო სასამართლომ წინასწარი ძალა მიანიჭა.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 16 ივნისის განჩინებით ს.ჩ.ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ს.ჩ.ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივრის შესწავლით ირკვევა, რომ კასატორის პრეტენზია ძირითადად სააპელაციო სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა არასწორი გამოკვლევისკენაა მიმართული. ამ თვალსაზრისით საკასაციო პალატა ვერ გაზიარებს კასატორის პრეტენზიას. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მტკიცება იმასთან დაკავშირებით, რომ გამყიდველმა მყიდველს გადასცა უფლებრივად უნაკლო ნივთი, ასევე ის გარემოება, რომ ნასყიდობის საგანი წარმოადგენდა სამკვიდროს სახით მიღებულ ქონებას. ამ თვალსაზრისით კასატორს არ წარმოუდგენია დასაბუთებული შედავება (პრეტენზია). საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მტკიცებულებათა შეფასება საპროცესო ნორმების სწორად გამოყენებას ემყარება. რაც შეეხება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ერთგვაროვან პრაქტიკას, ერთ-ერთ საქმეზე საკასაციო პალატამ განმარტა შემდეგი: „საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. მოსაზრებები, რომლებიც საფუძვლად უდევს სასამართლოს შინაგან რწმენას, უნდა აისახოს გადაწყვეტილებაში. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მტკიცებულებათა შეფასების შედეგი აისახება სასამართლოს დასაბუთებულ გადაწყვეტილებაში, რომელიც უნდა შეიცავდეს მსჯელობას იმის შესახებ, თუ რატომ იზიარებს ან რატომ უარყოფს სასამართლო ამა თუ იმ მტკიცებულებას. ამასთან, მტკიცებულებათა ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური გამოკვლევა ნიშნავს მათ ერთობლიობაში შესწავლა-ანალიზს, რომელთა ურთიერთშეჯერების საფუძველზე სასამართლო გამოიტანს დასკვნას საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობა-არარსებობის შესახებ“ (იხ. სუსგ №ას-142-136-2012, 5 ნოემბერი, 2012 წელი).
ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ს.ჩ.ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ ს.ჩ.ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 9 ივნისის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 620,62 ლარისა და 2014 წლის 9 ივნისის N2 სადაგადახდო დავალებით გადახდილი 250 ლარის, სულ 870,62 ლარის 70% – 609,434 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ს.ჩ.ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ ს.ჩ.ს (პ/N..........) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 9 ივნისის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 620,62 ლარისა და 2014 წლის 9 ივნისის N2 სადაგადახდო დავალებით გადახდილი 250 ლარის, სულ 870,62 ლარის 70% – 609,434 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი
ნ. ბაქაქური
