№ას-656-623-2014 30 აპრილი 2015 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ლ. ა-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. კ-ე, ლ.ა კ-ე, მ. კ-ე, ე. კ-ე

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

გორის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართეს ლ. კ-ემ, ლ.ა კ-ემ, მ. კ-ემ და ე. კ-ემ მოპასუხე ლ. ა-ის მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს:

მოპასუხისათვის მათ სასარგებლოდ უსაფუძვლო გამდიდრებით მიღებული თანხის – 12000 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის დაკისრება.

გორის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ლ. კ-ის, ლ.ა კ-ის, მ. კ-ისა და ე. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

რაიონულმა სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ა. კ-ე და ლ. კ-ა (ქორწინების შემდგომ კ-ე) რეგისტრირებულ ქორწინებაში იმყოფებოდნენ 1988 წლის 30 აპრილიდან.

ე. კ-ე (დაბადებული 19--- წლის --- მაისს) და მ. კ-ე (დაბადებული 19--- წლის --- სექტემბერს) არიან ა. და ლ. კ-ეების შვილები.

სსიპ საქართველოს ეროვნული არქივის ხაშურის არქივის მიერ 2012 წლის 12 ივლისს გაცემული საარქივო ცნობით --- დადასტურდა, რომ ხაშურის არქივში დაცული ქარელის რაიონის დვანის საკრებულოს სოფელ დვანის 1996-2000 წლების საკომლო წიგნის მიხედვით, კომლის შემადგენლობაში არიან ლ. კ-ე – ოჯახის უფროსი, ა. კ-ე – შვილი, ლ. კ-ე – რძალი, ლ. ა.ის ასული – შვილიშვილი, მ. ა.ის ასული – შვილიშვილი, ე.ი ა.ის ძე – შვილიშვილი. სოფელ დვანის 2001-2006 წლების საკომლო წიგნებში ლ. ა-ი-ლ-ის კომლი არ ირიცხება.

ა. კ-ე გარდაიცვალა 2006 წლის 9 ივლისს.

ქარელის მუნიციპალიტეტის მიერ 2008 წლის 28 ოქტომბერს გაცემული №--- წერილით, ასევე 2013 წლის 11 იანვარს გაცემული №--- წერილით დადგინდა, რომ ქარელის მუნიციპალიტეტმა 2008 წლის აგვისტოს თვეში საომარი მოქმედებების შედეგად დაზიანებული საცხოვრებელი სახლების მიღებული ზარალის საკომპენსაციოდ თითოეულ დაზარალებულ ოჯახზე გასცა დახმარება 15000 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარში.

ქარელის მუნიციპალიტეტის გამგეობის რწმუნებულის მიერ 2009 წლის 2 ივნისს გაცემული №--- ცნობით დგინდება, რომ ლ. კ-ე ნამდვილად ცხოვრობს ქარელის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიულ ერთეულში სოფელ დვანში და 2008 წლის საომარი მოქმედებების შედეგად დაეწვა საცხოვრებელი სახლი.

ქარელის მუნიციპალიტეეტის გამგებლის მოვალეობის შემსრულებლის მიერ 2012 წლის 23 ოქტომბერს გაცემული №--- ცნობით დადასტურდა, რომ 2008 წლის აგვისტოს რუსეთ-საქართველოს ომის დროს დაზარალებული მოსახლეობისათვის დამწვარი სახლების საკომპენსაციოდ სოფელ დვანში მცხოვრებ ლ. ა-ს 20--- წლის --- ოქტომბერს მიღებული აქვს 21525 ლარი – (15000 აშშ დოლარის ექვივალენტი).

20--- წლის --- ოქტომბერს ლ.ა ა-სა და „ტ-ს” შორის გაფორმდა ხელშეკრულება „ანაბარი” სტანდარტი, რა დროსაც ლ. ა-მა თავის სახელზე გახსნილ ანაბარზე შეიტანა ფულადი თანხა 15000 აშშ დოლარის ოდენობით.

საჯარო რეესტრიდან 2013 წლის 12 მარტის ამონაწერით დადასტურდა, რომ ლ. ა-ის სახელზე საკუთრების უფლებით ირიცხება უძრავი ქონება – ქ.გორში, ც-ის გზატკეცილის №----ში მდებარე №--- ბინა, საკადასტრო კოდით №---; უფლების დამდგენ დოკუმენტად მითითებულია 2009 წლის 6 იანვრის ნასყიდობის ხელშეკრულება.

დვანის ტერიტორიული ორგანოს რწმუნებულის მიერ 2013 წლის 12 აგვისტოს გაცემული ცნობით №--- მიხედვით, ლ. ა-ის ოჯახი შედგება შემდეგი წევრებისგან: ლ.ა ლ-ი – ოჯახის უფროსი, ლ. კ-ე – რძალი, შვილიშვილები – ლ.ა კ-ე, მ. კ-ე და ე. კ-ე, რომლებზეც არასამთავრობო ორგანიზაცია USAID-ის მიერ აუშენდა საცხოვრებელი კოტეჯი. აღნიშნული გარემოება დადასტურდა 20--- წლის --- ივლისის №--- ცნობით.

წარდგენილი მტკიცებულებებით დადასტურდა, რომ ლ. ა-ის ოჯახის წევრები არიან: ლ. კ-ე, ლ.ა კ-ე, მ. კ-ე და ე. კ-ე.

რაიონულმა სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში სადავო გარემოების მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა მოსარჩელეს, მას წარდგენილი მტკიცებულებებით უნდა დაედასტურებინა აღნიშნული სადავო გარემოება. საქმეში არსებული საარქივო ცნობით, ასევე რწმუნებულის მიერ გაცემული ცნობებით დასტურდებოდა, რომ მოპასუხე ლ. ა-ის ოჯახის წევრები იყვნენ მოსარჩელეები – ლ. კ-ე, ლ.ა კ-ე, მ. კ-ე, ე. კ-ე.

სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ წარდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა ის გარემოება, რომ მოსარჩელეებმა დარღვეული უფლებების თაობაზე შეიტყვეს 2011 წლის ნოემბრის თვეში, როდესაც ლ. ა-მა თავის სახელზე აღრიცხული უძრავი ქონებიდან (ქ.გორი, ც-ის ქ.№---, ბინა №---) გამოასახლა მოსარჩელეები.

სასამართლომ აღნიშნა, რომ აღნიშნული სადავო გარემოების მტკიცების ტვირთი გადატანილი იყო მოსარჩელეზე, თუმცა მათ მიერ წარდგენილი მტკიცებულებებით აღნიშნული გარემოება არ დასტურდებოდა. მოსარჩელეების განმარტებით, ხანდაზმულობის ვადის დენა უნდა დაწყებულიყო სწორედ 2011 წლის ნოემბრის თვიდან, როცა მოპასუხემ გამოასახლა მოსარჩელეები და არა 20--- წლის --- იანვრიდან, როდესაც ლ. ა-მა გააფორმა ნასყიდობის ხელშეკრულება ქ.გორში, ც-ის ქ.№---, ბინა №----ში მდებარე საცხოვრებელ ბინაზე, ან 2009 წლის 6 მაისიდან, რასაც უთითებდნენ მოსარჩელეები. სასამართლოს მითითებით, აღნიშნული გამოსახლების ფაქტი და მით უმეტეს მოსარჩელეების მასთან ცხოვრების ფაქტი, არც მოპასუხის მიერ იყო აღიარებული.

ამდენად, რაიონული სასამართლოს შეფასებით, საქმეში არსებული მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა ის სადავო გარემოება, რომ 2011 წლის ნოემბრის თვეში მოპასუხემ მოსარჩელეები გამოასახლა ზემოაღნიშნული საცხოვრებელი ბინიდან.

სასამართლომ, საქმის განხილვისას იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით, ამავე კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 129-ე მუხლის პირველი ნაწილითა და 130-ე მუხლით.

რაიონული სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში სადავო გარემოება - წარმოადგენდნენ თუ არა მოსარჩელეები და მოპასუხე ერთი ოჯახის წევრებს, წარდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდებოდა, თუმცა მოსარჩელეთა სარჩელის მოთხოვნა ხანდაზმული იყო, კერძოდ, მოსარჩელეებს მოპასუხემ უფლება დაურღვია 2009 წლის 6 იანვარს, როდესაც შეიძინა უძრავი ქონება იმ თანხით, რომელიც სრულად იქნა სახელმწიფოს მიერ ომის შედეგად დაზარალებულ ოჯახზე გამოყოფილი, რომლის ოჯახის წევრიც იყო ლ. კ-ე შვილებთან ერთად. მითითებული თარიღიდან სამი წელი გავიდა 2012 წლის 6 იანვარს, (ხოლო თუკი სარჩელში მითითებულ გარემოებას დავეთანხმებოდით, აღნიშნული ვადის დენა იწყებოდა 2009 წლის 6 მაისიდან და ამოიწურებოდა 2012 წლის 6 მაისს), რა ვადაშიც მოსარჩელეებს სადავოდ არ გაუხდიათ მოპასუხის მიერ მათი კუთვნილი თანხების განკარგვის ფაქტი, რომელიც თავდაპირველად შეტანილ იქნა ბანკში, ხოლო მოგვიანებით – ერთპიროვნულად ლ. ა-მა განკარგა.

ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ სარჩელი სწორედ ხანდაზმულობის ვადის გასვლის გამო არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 მაისის განჩინებით:

1. ლ. კ-ის, ლ.ა კ-ის, მ. კ-ისა და ე. კ-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

2. გაუქმდა გორის რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა სააპელაციო საჩივრის მსჯელობა იმასთან დაკავშირებით, რომ სარჩელის მოთხოვნა არ იყო ხანდაზმული, ამ ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლომ გამოიყენა ნორმა, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა ნორმა რომელიც უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, პირველი ინსტანციის სასამართლომ სამოქალაქო კოდექსის 976–ე მუხლის გამოყენებაზე უარი განაცხადა იმ მოტივით, რომ გასული იყო ამავე კოდექსის 129-ე მუხლის პირველი ნაწილით განსაზღვრული ხანდაზმულობის ვადა. სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სახელშეკრულებო მოთხოვნების ხანდაზმულობის ვადა შეადგენს სამ წელს, ხოლო უძრავ ნივთებთან დაკავშირებული მოთხოვნებისა – ექვს წელს. ამდენად, ნორმის შინაარსი ცხადყოფს, რომ სამწლიანი ხანდაზმულობის ვადა ვრცელდება მხოლოდ სახელშეკრულებო მოთხოვნებზე, ანუ ისეთ ვითარებაზე, როცა მხარეთა შორის ადგილი ჰქონდა გარიგებას.

მოცემულ შემთხვევაში, როგორც საქმის მასალებიდან ირკვეოდა, მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობები წარმოიშვა არა გარიგებიდან, არამედ სპეციალური სამართლებრივი ურთიერთობებიდან – დევნილთა განსახლების საკითხების მომწესრიგებელი სპეციალური სამართლებრივი აქტებიდან. ამ სპეციალური სამართლებრივი მოწესრიგების ფარგლებში ოჯახებს გამოეყოთ საკომპენსაციო თანხა, რომელიც დადგენილი პრაქტიკით, ჩაერიცხებოდა ოჯახის ერთ რომელიმე წევრს. სწორედ ამ ურთიერთობის ფარგლებში გაცემული და ლ. ა-ის ანგარიშზე ჩარიცხული თანხის ლ. ა-ის მიერ განკარგვისას მოსარჩელეთა უფლებების დაცულობის საკითხი იყო გამხდარი სადავოდ. ეს ურთიერთობები კი რაიმე გარიგებიდან არ წარმოშობილა და ამდენად მათ მიმართ სახელშეკრულებო მოთხოვნებისადმი გამოსაყენებელი სამწლიანი ხანდაზმულობის ვადის გამოყენება დაუშვებელი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსი ითვალისწინებს ხანდაზმულობის სპეციალურ და ზოგად ვადებს. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან მოსარჩელე აპელირებდა მოპასუხის უსაფუძვლო გამდიდრებაზე და პირველი ინსტანციის სასამართლომაც მოიხმო აღნიშნული ნორმა, გადასაწყვეტი იყო, თუ რა ხანდაზმულობის ვადებს ექვემდებარებოდა უსაფუძვლო გამდიდრების სამართლებრივი ურთიერთობიდან წარმოშობილი მოთხოვნები. სამოქალაქო კოდექსის წიგნი პირველის მეოთხე კარის მეორე თავი – ხანდაზმულობა (128-146-ე მუხლები) ამ თვალსაზრისით საგანგებო დათქმას არ ითვალისწინებს. რაიმე საგანგებო დათქმა არაა გათვალისწინებული არც უსაფუძვლო გამდიდრების მომწესრიგებელი ნორმებით (976-991-ე მუხლები). ასეთ შემთხვევაში გამოყენებულ უნდა იქნეს სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის მე-3 ნაწილი, რომლითაც ხანდაზმულობის საერთო ვადა შეადგენს 10 წელს. ამდენად, მოსარჩელეების მოთხოვნა ხანდაზმული არ იყო.

ამასთან, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მთელი სამართლებრივი დასაბუთება მიუძღვნა მარტოოდენ ხანდაზმულობის საკითხს და შეფასების გარეშე დატოვა ისეთი საკითხი, როგორიც იყო მოსარჩელეთა სარჩელის მოთხოვნების საფუძვლად არსებული ფაქტების დადგენა და მათი იურიდიული მართებულობა. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში ადგილი ჰქონდა სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394–ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტით განსაზღვრულ ვითარებას – „გადაწყვეტილება იურიდიულად არაა საკმარისად დასაბუთებული“ – რაც ამავე კოდექსის 385-ე მუხლით საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველია.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, თავად სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა იმას გამოიწვევდა, რომ ასეთ ფაქტებზე მხარეები შეძლებდნენ მხოლოდ საკასაციო საჩივრის შეტანას უზენაეს სასამართლოში, რომელიც ფაქტობრივი გარემოებების დამდგენ სასამართლოს არ წარმოადგენდა. ამდენად, ფაქტობრივ გარემოებებზე შეცილებისას მხარეები დაკარგავდნენ ერთი ინსტანციით – სააპელაციო ინსტანციით – დავის შესაძლებლობას, ვინაიდან მოუწევდათ საკითხის პირდაპირ საკასაციო სასამართლოში გასაჩივრება.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ლ. ა-მა.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

კასატორი ჯერ კიდევ შესაგებელში უთითებდა, რომ უსაფუძვლო გამდიდრების ნორმების გამოყენება უსაფუძვლო და არასწორი იყო. სასამართლომ საერთოდ გვერდი აუარა მასჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რამდენად სწორი იყო უსაფუძლო გამდიდრების ნორმების გამოყენება კასატორთან მიმართებით, კ-ეებს მისთვის არაფერი გადაუციათ და თანხის უკან დაბრუნების მოთხოვნა მათი პრეროგატივა არ იყო;

არასწორია სასამართლოს მსჯელობა ხანდაზმულობის ვადასთან მიმართებით. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეთა შორის ურთიერთობები წარმოიშვა არა გარიგებიდან, არამედ სპეციალური სამართლებრივი ურთიერთობიდან – დევნილთა განსახლების საკითხების მომწესრიგებელი სპეციალური აქტებიდან. აღნიშნული სპეციალური სამართლებრივი მოწესრიგების ფარგლებში ოჯახებს გამოეყოთ საკომპენსაციო თანხა, რომელიც დადგენილი პრაქტიკით ოჯახის ერთ რომელიმე წევრს ჩაერიცხა. ბანკში თანხის კასატორის სახელზე შეტანა მოხდა მათი თანდასწრებით, ბინის ნასყიდობა მხარეთა მონაწილეობით განხორციელდა;

სააპელაციო სასამართლოში აპელანტებმა წარადგინეს ქვითრები კომუნიკაციის გადახდასთან დაკავშირებით და მიდნობილობის დედანი, სადაც ლ. ა-ი იძლეოდა განკარგულებას, მოდავე მხარეს განეკარგა მისი პენსია და ანაბარზე შენახული თანხა. სასამართლომ საერთოდ არ მოისმინა კასატორის აზრი, მტკიცებულებების დართვის საჭიროებასთან მიმართებით. ხსენებული მტკიცებულებების საქმეზე დართვით აშკარა შეიქმნებოდა, რომ 2008 წლიდან 2012 წლამდე, ე.ი. სარჩელის აღძვრამდე, ისინი ჩვეულებრივ სარგებლობდნენ სადავო თანხით და განკარგავდნენ მას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ლ. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ლ. ა-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში ამ ნორმის გამოყენების წინაპირობა არ არსებობს, ვინაიდან კასატორი განთავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „მ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ლ. ა-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე