საქმე №ას-804-769-2014 8 აპრილი, 2015 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – რ. ხ-ი (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ გიორგი აბრამიშვილის სახელობის საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ჰოსპიტალი (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 23 მაისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
რ. ხ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში სსიპ გიორგი აბრამიშვილის სახელობის საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ჰოსპიტალის მიმართ და მოითხოვა სსიპ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ჰოსპიტალის დირექტორის 2013 წლის 9 სექტემბრის №-- ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა და განაცდურის ანაზღაურება.
მოსარჩელის განმარტებით, იგი 2009 წლის 5 ნოემბრიდან მუშაობდა სსიპ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ჰოსპიტალში საფინანსო-ეკონომიკური უზრუნველყოფის სამსახურის --- თანამდებობაზე, ხოლო 2010 წლის 13 დეკემბრიდან – ამავე ჰოსპიტალში საქამის წარმოების ჯგუფში (კანცელარია) --- თანამდებობაზე.
2013 წლის 1 ივლისიდან იგი დაინიშნა სამედიცინო არქივის --- თანამდებობაზე დროებითი მოვალეობის შემსრულებლად ვაკანტურ თანამდებობაზე კონკურსის შედეგებამდე.
მხარის განმარტებით, მუშაობის განმავლობაში შინაგანაწესი არასდროს დაურღვევია და დისციპლინური სახდელი არ დაკისრებია. იგი პირნათლად ასრულებდა მასზე დაკისრებულ მოვალეობას, რაშიც იღებდა პრემიებს.
2013 წლის 9 სექტემბერს სსიპ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ჰოსპიტლის დირექტორ ი. კ-ს ბრძანებით მოსარჩელე უკანონოდ გათავისუფლდა სამსახურიდან.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და მიიჩნია, რომ მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა ვადიანი შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლის გამო.
გორის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 30 დეკემბრის გადაწყვეტილებით რ. ხ-ს სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 23 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ უდავოდ დაადგინა, რომ სსიპ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ჰოსპიტლის დირექტორის 2013 წლის 1 ივლისის №... ბრძანების საფუძველზე რ. ხ-ი 2013 წლის 1 ივლისიდან ამ ვაკანტურ თანამდებობაზე გამოსაცხადებელი კონკურსის შედეგებამდე დაინიშნა ამავე ჰოსპიტლის სამედიცინო არქივის --- თანამდებობაზე დროებითი მოვალეობის შემსრულებლად. მხარეთა შორის სადავო არ გამხდარა, რომ ვაკანტურ თანამდებობაზე გამოცხადებულ კონკურსში რ. ხ-მა, მართალია, 2012 წლის 21 აგვისტოს ელექტრონული შეტყობინებით შემოსული ინფორმაციის შესაბამისად, წარმატებით გაიარა სსიპ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ჰოსპიტალის სამედიცინო არქივის --- ვაკანტურ თანამდებობის კონკურსის პირველი ეტაპი, თუმცა საბოლოოდ მოსარჩელე არ იქნა შერჩეული ვაკანტურ პოზიციაზე. აღნიშნული ასევე დასტურდება 2013 წლის 10 სექტემბრის ელექტრონულ ფოსტაზე გაგზავნილი წერილით.
სსიპ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ჰოსპიტალის დირექტორის მიერ 2013 წლის 9 სექტემბრის №--- ბრძანების საფუძველზე რ. ხ-ი 2013 წლის 10 სექტემბრიდან გათავისუფლდა ამავე ჰოსპიტალის სამედიცინო არქივის --- დროებით მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობიდან, შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლის გამო.
საქართველოს შრომის კოდექსის პირველი მუხლის პირველი ნაწილის, მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის, მე-3 მუხლის შესაბამისად სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის გაფორმებული ხელშეკრულების შრომით-სამართლებრივი ხასიათი სადავო არ არის. განსახილველ შემთხვევაში სადავო შრომითი-სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ სამართლებრივი ურთიერთობის მოწესრიგება არ ექცევა რაიმე სპეციალური კანონით გათვალისწინებულ მოწესრიგების სფეროში და იგი ექვემდებარება შრომის კოდექსის შესაბამისი ნორმებით დადგენილ რეგულირებას.
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მოცემულ შემთხვევაში მნიშვნელოვანია შეფასდეს, თუ რას გულისხმობდა სსიპ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ჰოსპიტალის დირექტორის მიერ 2013 წლის 1 ივლისის №--- ბრძანებაში მითითებული დათქმა, რ. ხ-ი სამსახურში მიღებულიყო მხოლოდ დასაკავებელ ვაკანტურ თანამდებობაზე გამოსაცხადებელი კონკურსის შედეგებამდე დროებით მოვალეობის შემსრულებლად.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადა წარმოადგენს შრომითი ხელშეკრულების ერთ-ერთ არსებით პირობას. სახელშეკრულებო სამართალში ერთმანეთისაგან განასხვავებენ დადგენილ (განსაზღვრულ) და დაუდგენელ (განუსაზღვრელ) ვადებს. განსაზღვრულია ვადა, როდესაც ცნობილია მოვლენის დადგომის თარიღი. განუსაზღვრელია ვადა, როდესაც მოვლენის დადგომა სარწმუნოა, მაგრამ უცნობია მისი დადგომის ზუსტი თარიღი. როდესაც მხარეთა შეთანხმებით მოვლენის დადგომის კონკრეტული თარიღი მკაფიოდაა განსაზღვრული, ასეთ შემთხვევაში არსებობს განსაზღვრული ვადით დადებული ხელშეკრულება, ხოლო როდესაც ასეთი თარიღი არ არის განსაზღვრული და იგი არც ხელშეკრულების შინაარსიდან გამომდინარეობს – იგულისხმება განუსაზღვრელი ვადით დადებული ხელშეკრულება.
სააპელაციო პალატის შეფასებით, მოცემულ შემთხვევაში სასამართლომ მართებულად მიიჩნია, რომ სსიპ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ჰოსპიტლის დირექტორის მიერ 2013 წლის 1 ივლისის ბრძანებით №--- რ. ხ-ი კანონის დაცვით დაინიშნა ამავე ჰოსპიტალში სამედიცინო არქივის --- თანამდებობაზე დროებითი მოვალეობის შემსრულებლად, რაც უთანაბრდება მხარეთა შორის შრომითი ხელშეკრულების დადებას. სასამართლომ თავად ამ ბრძანების შინაარსიდან გამომდინარე, რომელიც სადავო არ გამხდარა, სწორად დაასკვნა, რომ აღნიშნული ხელშეკრულება იყო ვადიანი, ვინაიდან იქვე მიეთითა, რომ მოსარჩელე იყო დროებით მოვალეობის შემსრულებელი, რაც ხაზს უსვამს მის არამუდმივ ხასიათს. ამასთან, მოსარჩელე მითითებულ თანამდებობაზე დროებით მოვალეობის შემსრულებლად დაინიშნა „ამ ვაკანტურ თანამდებობაზე გამოსაცხადებელი კონკურსის შედეგებამდე”, რაც ცალსახად მოიაზრებს იმ გარემოებას, რომ კონკურსის შედეგების დადგომის შემდეგ მოსარჩელეს დაკავებულ თანამდებობაზე ამოეწურებოდა შრომითი ურთიერთობის ვადა.
მხარეთა შორის სადავოა, თუ რამდენად დადგა ის მოვლენა, რასაც უკავშირდებოდა მოსარჩელესთან არსებული შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადის ამოწურვა, ანუ დადგა თუ არა კონკურსის შედეგები, რის შემდეგაც უნდა მომხდარიყო მოსარჩელესთან დადებული შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლა.
სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება, რომ კონკურსი მიზნად ისახავდა მოსარჩელის მიერ დროებით დაკავებულ ვაკანტურ ადგილზე კონკურსის შედეგად გამარჯვებული პირის გამოვლენას და რამდენადაც ფაქტია, რომ ასეთი გამარჯვებული პირი კონკურსის შედეგად არ გამოვლენილა, აპელანტის მოსაზრებით, არც კონკურსის შედეგი არ დამდგარა და არც მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების ვადა არ ამოწურულა. შესაბამისად, აპელანტის მტკიცებით არ არსებობდა ვადის გასვლის გამო, მოსარჩელესთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის კანონიერი საფუძველი.
სააპელაციო პალატამ ხაზგასმით აღნიშნა, რომ აპელანტის ზემოაღნიშნული მოსაზრება ლოგიკური და გასაზიარებელი იქნებოდა იმ შემთხვევაში, თუკი მოსარჩელისათვის სავალდებულო არ იქნებოდა ამ კონკურსში მონაწილეობის მიღება და თავად მოსარჩელე ამ კონკურსში მონაწილეობას არ მიიღებდა, მაგრამ რამდენადაც მითითებული ვაკანტური თანამდებობა უნდა დაეკავებინა კონკურსის გავლის შედეგად გამარჯვებულ პირს და ეს პირობა სავალდებულო იყო თავად მოსარჩელისთვისაც და მას აუცილებლად უნდა მიეღო ამ ვაკანტურ თანამდებობაზე გამოცხადებულ კონკურსში მონაწილეობა, რაც განახორციელა კიდეც და იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელემ ეს კონკურსი წარმატებით ვერ გაიარა და მასთან მიმართებაში დადგა უარყოფითი შედეგი (კერძოდ, კონკურსის შედეგად მოსარჩელე არ შეირჩა ვაკანტურ პოზიციაზე), პალატის მოსაზრებით, დადგა კონკურსის შედეგი მოსარჩელესთან მიმართებით და წარმოიშვა ის მოვლენა (მოსარჩელე არ შეირჩა კონკურსის შემდეგ ვაკანტურ პოზიციაზე), რასთანაც დაკავშირებული იყო მოსარჩელესთან გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების ვადის ამოწურვა.
შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, შრომის ხელშეკრულების შეწყვეტის ერთ-ერთ საფუძველს წარმოადგენს შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლა. შესაბამისად ხელშეკრულების ვადის გასვლა წარმოადგენს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ერთ-ერთ საფუძველს (შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ პუნქტი).
ამდენად, სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ მოსარჩელესთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა დამსაქმებელმა განახორციელა კანონით დადგენილი საფუძვლით, ვადის გასვლის გამო, და, შესაბამისად, არ არსებობს გათავისუფლების შესახებ ბრძანების არაკანონიერების შესახებ დასკვნის გაკეთების ფაქტობრივი და სამართლებრივი წინაპირობები, რის გამოც მოსარჩელის მოთხოვნა გასაჩივრებული ბრძანების ბათილობის შესახებ უსაფუძვლოა. ამასთანავე მოსარჩელის მოთხოვნები სამსახურში აღდგენისა და განაცდურის ანაზღაურების შესახებ, როგორც გათავისუფლების ბრძანების ბათილობის შესახებ, ძირითადი მოთხოვნიდან გამოდინარე, მოთხოვნები ასევე არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება რ. ხ-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორმა მიიჩნია, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი, გამოიყენა ის ნორმები, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც სადავო ურთიერთობას არეგულირებდა.
მხარემ აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა დავისათვის მნიშვნელოვანი გარემოება, თუ რა ვადით იყო დანიშნული რ. ხ-ი თანამდებობაზე. სადავო ბრძანებაში ეწერა, რომ იგი დანიშნული იყო თანამდებობაზე კონკურსის შედეგებამდე, თუმცა, როგორც შემდგომ გაირკვა, კონკურს იურიდიული შედეგი არ მოჰყოლია და თანამდებობაზე არავინ დანიშნულა. შესაბამისად, რ. ხ-ი უკანონოდ გათავისუფლდა თანამდებობიდან.
სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, რ.ხ-ს კონკურსში მონაწილეობა რომ არ მიეღო, უფლება ექნებოდა, გაეგრძელებინა მუშაობა დაკავებულ თანამდებობაზე, რაც, კასატორის მოსაზრებით, არასწორია.
კასატორის მითითებით, არ შეიძლება რაიმე უფლების განხორციელება განიმარტოს იმდაგვარად, რომ შეიზღუდოს დასაქმებულის უფლება. ამ მხრივ, გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 15 სექტემბრის განჩინებით რ. ხ-ს საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა რ. ხ-ს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ სსიპ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ჰოსპიტლის დირექტორის 2013 წლის 1 ივლისის №--- ბრძანების საფუძველზე რ. ხ-ი 2013 წლის 1 ივლისიდან ამ ვაკანტურ თანამდებობაზე გამოსაცხადებელი კონკურსის შედეგებამდე დაინიშნა ამავე ჰოსპიტლის სამედიცინო არქივის --- თანამდებობაზე დროებითი მოვალეობის შემსრულებლად. მხარეთა შორის სადავო არ გამხდარა, რომ ვაკანტურ თანამდებობაზე გამოცხადებულ კონკურსში რ. ხ-მა, მართალია, 2012 წლის 21 აგვისტოს ელექტრონული შეტყობინებით შემოსული ინფორმაციის შესაბამისად, წარმატებით გაიარა სსიპ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ჰოსპიტალის სამედიცინო არქივის --- ვაკანტურ თანამდებობის კონკურსის პირველი ეტაპი, თუმცა საბოლოოდ მოსარჩელე არ იქნა შერჩეული ვაკანტურ პოზიციაზე. აღნიშნული ასევე დასტურდება 2013 წლის 10 სექტემბრის ელექტრონულ ფოსტაზე გაგზავნილი წერილით.
სსიპ საქართველოს თავდაცვის სამინისტროს სამხედრო ჰოსპიტალის დირექტორის მიერ 2013 წლის 9 სექტემბრის №--- ბრძანების საფუძველზე რ. ხ-ი 2013 წლის 10 სექტემბრიდან გათავისუფლდა ამავე ჰოსპიტალის სამედიცინო არქივის --- დროებით მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობიდან, შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლის გამო.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან მოცემული ტიპის დავებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკა (სუს 2015 წლის 6 თებერვლის №ას-834-798-2014 განჩინება, სუს 2015 წლის 19 თებერვლის №ას-1208-1150-2014 განჩინება).
საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ შრომის კოდექსის თანახმად, შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადა წარმოადგენს შრომითი ხელშეკრულების ერთ-ერთ არსებით პირობას, რომელიც საჭიროებს მხარეთა შორის შეთანხმებას. ვადის განსაზღვრა, როგორც წესი, მხარეთა პრეროგატივაა, ისევე, როგორც ხელშეკრულების სხვა ძირითად პირობებზე შეთანხმება. სახელშეკრულებო სამართალში ერთმანეთისაგან განასხვავებენ დადგენილ (განსაზღვრულ) და დაუდგენელ (განუსაზღვრელ) ვადებს. განსაზღვრულია ვადა, როდესაც ცნობილია მოვლენის დადგომის თარიღი. განუსაზღვრელია ვადა, როდესაც მოვლენის დადგომა სარწმუნოა, მაგრამ უცნობია მისი დადგომის ზუსტი თარიღი. როდესაც მხარეთა შეთანხმებით მოვლენის დადგომის კონკრეტული თარიღი მკაფიოდაა განსაზღვრული, ასეთ შემთხვევაში არსებობს განსაზღვრული ვადით დადებული ხელშეკრულება, ხოლო, როდესაც ასეთი თარიღი არ არის განსაზღვრული და იგი არც ხელშეკრულების შინაარსიდან გამომდინარეობს – იგულისხმება განუსაზღვრელი ვადით დადებული ხელშეკრულება.
შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სასამართლომ აღნიშნა, რომ შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა ნიშნავს შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობის დასრულებას დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის, რაც შეიძლება განხორციელდეს სხვადასხვა მიზეზით და საფუძვლით, როგორიცაა: შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლა, შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევა, მხარეთა შეთანხმება და ა.შ. აღნიშნული საფუძვლები განმტკიცებულია საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველ ნაწილში. ხელშეკრულების ვადის გასვლა წარმოადგენს შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ერთ-ერთ საფუძველს.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორ რ. ხ-ს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 6 აგვისტოს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. რ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. კასატორ რ. ხ-ს (პირადი №........) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 6 აგვისტოს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი
მოსამართლეები: ბ. ალავიძე
ნ. ბაქაქური
