№ას-847-805-2013 6 აპრილი, 2015 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – გ. მ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე – ჯ. მ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად იმავე სასამართლოს სხვა შემადგენლობისათვის დაბრუნება

დავის საგანი – სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე მიღებული თანხის დაბრუნება, ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2012 წლის 12 დეკემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას სარჩელით მიმართა ჯ. მ-მა მოპასუხე გ. მ-ის მიმართ და მოითხოვა:

1. მოპასუხისათვის ზედმეტად გადახდილი თანხის - 31946 აშშ დოლარისა და ზიანის - 8995 აშშ დოლარის, სულ - 40941 აშშ დოლარის დაკისრება;

2. გადაწყვეტილების აღსრულებამდე გადასახდელი თანხის – 31946 აშშ დოლარის წლიური 18%-ის მოპასუხისათვის დაკისრება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით ჯ. მ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

1. გ. მ-ს ჯ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 27146 აშშ დოლარის გადახდა;

2. გ. მ-ს ჯ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 27146 აშშ დოლარის წლიური 18%-ის გადახდა 2011 წლის 20 მაისიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

3. სარჩელი არ დაკმაყოფილდა მოპასუხისათვის 4800 აშშ დოლარის დაკისრების ნაწილში;

4. გ. მ-ს ჯ. მ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა ამ უკანასკნელის მიერ წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ნაწილის – 1838 ლარის ანაზღაურება.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2013 წლის 12 ივნისის განჩინებით:

1. გ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა;

2. უცვლელად დარჩა აღნიშნულ საქმეზე თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

მხარეთა შორის სადავო არაა, რომ 2010 წლის 9 ოქტომბერს, ერთი მხრივ, გ. მ-ს და მეორე მხრივ, ჯ. მ-ს შორის შედგა შეთანხმება ჯ. მ-ის მიერ 2500კვ.მ, 1200კვ.მ და 1200კვ.მ ფართის მქონე სამი მიწის ნაკვეთის ნასყიდობის თაობაზე. მხარეთა შეთანხმებით სამივე ნაკვეთის ღირებულება ჯამში განისაზღვრა 140000 აშშ დოლარით;

უდავო იყო, რომ 2010 წლის 9 ოქტომბერს გ. მ-სა და ჯ. მ-ს შორის არსებული შეთანხმება არ გაფორმებულა კანონით დადგენილი ფორმის დაცვით, არ მოყოლია შესაბამისი სამართლებრივი შედეგი (საკუთრების უფლების წარმოშობა), თუმცა მხარეთა შორის სადავო არ იყო, რომ გ. მ-მა და ჯ. მ-მა 2010 წლის 9 ოქტომბერს ფორმადაუცველი შეთანხმებით გამოავლინეს ნება სამი მიწის ნაკვეთის ნასყიდობის თაობაზე;

2011 წლის 20 მაისს, ერთი მხრივ, გ. მ-ს (გამყიდველი) და მეორე მხრივ, გ. მ-ს (მყიდველი) შორის სანოტარო ბიუროში გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც გ. მ-მა საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდით N---) მიყიდა გ. მ-ს. ნასყიდობის ფასი განისაზღვრა 60000 აშშ დოლარით. მხარეები ადასტურებდნენ ფაქტს იმასთან დაკავშირებით, რომ ამ ხელშკრულების მხარე – გამყიდველი გ. მ-ი (დაბადებული 19--- წლის --- აგვისტოს) არის მოპასუხე გ. მ-ის შვილი, ხოლო ხელშეკრულების მეორე მხარე – მყიდველი გ. მ-ი (დაბადებული 19--- წლის --- სექტემბერს) არის 2010 წლის 9 ოქტომბრის შეთანხმების მხარე ჯ. მ-ის შვილი;

2011 წლის 20 მაისს, ერთი მხრივ, მოპასუხე გ. მ-ს (გამყიდველი) და მეორე მხრივ, ჯ. მ-ს (მყიდველი) შორის სანოტარო ბიუროში გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც გ. მ-მა საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება (საკადასტრო კოდით N---) მიყიდა ჯ. მ-ს. ნასყიდობის ფასი განისაზღვრა 10000 აშშ დოლარით. ჯ. მ-ი არის ჯ. მ-ის მეუღლე;

მხარეები არ დავობდნენ, რომ 2011 წლის 20 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულებები, რომლითაც ჯ. მ-ის შვილმა – გ. მ-მა და მეუღლემ – ჯ. მ-მა შეიძინეს ორი მიწის ნაკვეთი, გაფორმდა 2010 წლის 9 ოქტომბერს გ. მ-სა და ჯ. მ-ს შორის არსებული ფორმადაუცველი შეთანხმების ფარგლებში გამოვლენილი ნების რეალიზაციის მიზნით;

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ რაც შეეხებოდა 2010 წლის 9 ოქტომბრის ფორმადაუცველ შეთანხმებაში მოხსენიებულ მესამე მიწის ნაკვეთს, უდავო იყო, რომ აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე კანონით დადგენილი ფორმის დაცვით გარიგება არ გაფორმებულა, უფრო მეტიც, აპელანტის განმარტებით, მან დღემდე ვერ მოახერხა აღნიშნული მიწის ნაკვეთის მის სახელზე დარეგისტრირება, რათა შემდგომ იგი განეკარგა;

უდავო იყო, რომ 2011 წლის 20 მაისს დადებული ორივე ნასყიდობის ხელშკრულების საფუძველზე სყიდვის ფასი ჯამში 70000 აშშ დოლარის ოდენობით გადახდილი იყო.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სადავო არ იყო და მოპასუხე (აპელანტი) ადასტურებდა, რომ 2011 წლის 20 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულებებში მითითებული ნასყიდობის ფასის – 70000 (60000 + 10000) აშშ დოლარის გარდა, გ. მ-ს ჯ. მ-ისაგან მიღებული ჰქონდა 23816 აშშ დოლარი და 3330 აშშ დოლარი, ანუ ის თანხა, რაც მას თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით დაეკისრა.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა ასევე, რომ სააპელაციო საჩივარი ეფუძნებოდა იმ გარემოებას, რომ, მართლია, გ. მ-მა 2011 წლის 20 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულებებში მითითებული ნასყიდობის ფასის გარდა მიიღო 23816 აშშ დოლარი და 3330 აშშ დოლარი, თუმცა რეალურად ეს თანხა წარმოადგენდა 2011 წლის 20 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულებებით განკარგული მიწის ნაკვეთების ღირებულებას. გ. მ-ის განმარტებით, მას 23816 აშშ დოლარი და 3330 აშშ დოლარი უკვე მიღებული ჰქონდა 70000 აშშ დოლარის მიღებამდე და ამიტომ ნასყიდობის ხელშეკრულებებში ნასყიდობის ფასად მიეთითა მხოლოდ 60000 აშშ დოლარი და 10000 აშშ დოლარი.

სააპელაციო სასამართლომ აპელანტის ეს მოსაზრება არ გაიზიარა და განმარტა, რომ სამოქალაქო პროცესი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს. ეს დანაწესი განმტკიცებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით, რომლითაც მოდავე მხარეებს თანაბარი შესაძლებლობა აქვთ განსაზღვრონ ფაქტები თავიანთი მოთხოვნებისა თუ შესაგებლის დასასაბუთებლად და თვითონვე მიიღონ გადაწყვეტილება, თუ რომელი მტკიცებულებებით უნდა დადასტურდეს ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლით, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს, ე.ი. მხარეს ეკისრება როგორც ფაქტების მითითების, ასევე მათი დამტკიცების ტვირთი, რაც სათანადო მტკიცებულებების წარდგენით უნდა განახორციელოს.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქმეში წარდგენილი არ ყოფილა რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა იმ გარემოებას, რომ 23816 აშშ დოლარი და 3330 აშშ დოლარი რეალურად წარმოადგენდა 2011 წლის 20 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულებებით განკარგული მიწის ნაკვეთების ღირებულებას. ნასყიდობის ხელშეკრულებებში ერთმნიშვნელოვნად განისაზღვრა განსაზღვრული მიწის ნაკვეთების ღირებულება – 60000 აშშ დოლარი და 10000 აშშ დოლარი და დაუსაბუთებელი იყო გ. მ-ის მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ ეს მიწის ნაკვეთები იყო უფრო მეტი ღირებულების და განიკარგა ჯ. მ-ის მიერ ნასყიდობის ხელშეკრულებებში მითითებული ნასყიდობის ფასის გარდა 23816 აშშ დოლარის და 3330 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ რაც შეეხებოდა მესამე მიწის ნაკვეთს, ის არ ირიცხებოდა გ. მ-ის სახელზე, რის გამოც გ. მ-მა ვერ შეძლო საბოლოოდ მესამე ნაკვეთის გასხვისება. მოლოდინი იმისა, რომ გ. მ-ი გადაუფორმებდა მესამე მიწის ნაკვეთს, ვერ გამართლდა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2010 წლის 9 ოქტომბერს, გ. მ-ს და ჯ. მ-ს შორის გაფორმებული ფორმადაუცველი შეთანხმების საფუძველზე, გ. მ-ს არ წარმოშობია მესამე ნაკვეთის ღირებულების ჯ. მ-ისაგან მიღების სამართლებრივი საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ჯ. მ-ი გარდაიცვალა 2011 წლის 17 დეკემბერს. 2012 წლის 6 ოქტომბერს ჯ. მ-ის სახელზე გაიცა სამკვიდრო მოწმობა, რომლითაც ჯ. მ-მა მიიღო 2011 წლის 17 დეკემბერს გარდაცვლილი მეუღლის, ჯ. მ-ის სამკვიდრო. შესაბამისად, ჯ. მ-ი უფლებამოსილი იყო ედავა სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე გადახდილი თანხის დაბრუნებაზე.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიერ სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე მიღებული თანხის დაუბრუნებლობით მოსარჩელეს ადგებოდა ზიანი – წლიური 18%-ის ოდენობით. მხარეთა შორის სადავო არ იყო, რომ ჯ. მ-ს და მის ოჯახს სამივე უძრავი ქონების შეძენა სურდა სკოლა-კოლეჯის და ბაგა-ბაღის განსათავსებლად. შპს „ხ. კ-ს“ გაფორმებული ჰქონდა სასესხო ხელშკრულებები. 2011 წლის 20 მაისს, შპს „ხ. კ-ს“ დირექტორ ჯ. მ-ს და სს ,,ბ. ბ-ს” შორის გაფორმდა საკრედიტო ხელშეკრულება, რომლითაც მსესხებელზე 48 თვის ვადით გაიცა საბანკო კრედიტი, წლიური საპროცენტო სარგებელი განისაზღვრა 18%-ით. მოპასუხის განმარტებით, საერთო ჯამში გადაცემული თანხის ნაწილი მას მიღებული ჰქონდა 2011 წლის 20 მაისამდე, დანარჩენი კი მიიღო 2011 წლის 20 მაისს სესხად გაცემული თანხიდან ანგარიშსწორების სახით. მოსარჩელე სარჩელში უთითებდა, რომ არსებული საკრედიტო დავალიანებების დაფარვის მიზნით საკრედიტო ხელშეკრულება ბანკმა გააფორმა მასთან – ჯ. მ-თან. სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ჯ. მ-თან გაფორმებული საკრედიტო ხელშეკრულების 3.4. და 3.9 პუნქტები პირდაპირ შეიცავდა მითითებას იმის შესახებ, რომ კრედიტის მიზნობრიობას წარმოადგენდა რეფინანსირება და აღნიშნული სესხით გადაიფარა შპს „ხ. კ-ის“ სესხები, წლიურ საპროცენტო განაკვეთად განისაზღვრა 18%.

ზემოაღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე სააპელაციო სასამართლომ ჩათვალა, რომ სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე მიღებული თანხის დაუბრუნებლობით მოსარჩელე ჯ. მ-ს ადგებოდა ზიანი. შესაბამისად, არ არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების ფაქტობრივი საფუძველი.

საქმის განხილვისას, სააპელაციო სასამართლომ მხედველობაში მიიღო სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის, ამავე კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 385-ე მუხლის დანაწესები. ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 976-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით და 408-ე მუხლებით.

ზემოხსენებული ნორმებიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ვინაიდან დადგინდა მოპასუხის მიერ მოსარჩელისაგან 23816 აშშ დოლარისა და 3330 აშშ დოლარის სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე მიღების ფაქტი, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად დააკმაყოფილა სარჩელი აღნიშნული თანხის მოპასუხისათვის დაკისრების თაობაზე. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია ასევე, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლომ მოპასუხეს მართებულად დააკისრა მოსარჩელის სასარგებლოდ 2011 წლის 20 მაისიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე 27146 აშშ დოლარის წლიური 18%-ის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. მ-მა.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

2010 წლის 9 ოქტომბრის შეთანხმების მიხედვით, ჯ. მნათობილშვილს გ. მ-ისგან უნდა შეეძინა 3 მიწის ნაკვეთი 140000 აშშ დოლარად. ორი ნაკვეთის ღირებულება განისაზღვრა 100000 აშშ დოლარით. სწორედ ამ შეთანხმების საფუძველზე ახორციელებდა ჯ.მ-ი თანხების ნაწილ-ნაწილ გადახდას. ჯ. მ-ის მიერ თანხის დროულად გადაუხდელობის გამო გ. მ-ს თავად მიადგა ზიანი. სინამდვილეში, უძრავ ქონებაზე 2011 წლის 20 მაისის ხელშეკრულება მხოლოდ მას შემდეგ გაფორმდა, როდესაც მ-ებმა თანხის გადახდა შეძლეს. ჯ. მ-ს 2010 წლის სექტემბრის თვიდან ფაქტობრივად მიღებული ჰქონდა გარიგების საგანი და შესაძლებლობის ფარგლებში პერიოდულად რიცხავდა თანხებს გ. მ-ის ანგარიშზე;

სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის მე-100 მუხლი და 317-ე მუხლის პირველი ნაწილი, რადგან ჯ. მ-ს არ გაუუქმებია სამი მიწის ნაკვეთის შეძენაზე 140000 აშშ დოლარის ფარგლებში გაცემული თანხმობა. აქედან გამომდინარე, მას წარმოეშვა ვალდებულება, რომელსაც დათქმულ ვადებში ვერ ასრულებდა, თუმცა შესაძლებლობის ფარგლებში პერიოდულად რიცხავდა თანხებს გ. მ-ის ანგარიშზე. ამით კიდევ ერთხელ დასტურდება 2010 წლის 9 ოქტომბრის ხელშეკრულების ნამდვილობა. ჯ. მ-ი ვალდებულებას იღებდა, 2010 წლის 30 დეკემბრიდან 2011 წლის 15 იანვრამდე დაეფარა 140000 აშშ დოლარი. მხოლოდ ამის შემდეგ მოხდებოდა უძრავი ქონების კანონით დადგენილი ფორმით საკუთრებაში გადაცემა. მიუხედავად ამისა, 2010 წლიდან მითითებული უძრავი ქონება სრულ განკარგულებაში ჰქონდა გადაცემული ჯ. მ-ს და ბაგა-ბაღის ფუნქციონირება დაწყებული იყო.

მოგვიანებით, კასატორმა უზენაეს სასამართლოში წარმოადგინა მტკიცებულებები: 2014 წლის 13 ნოემბრის ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან; ორთო ფოტო; 2014 წლის 25 თებერვლის ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან; სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ფაქტობრივი საფუძვლების ამსახველი ნახაზები; ფოტოსურათი; საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ საქართველოს ეროვნული არქივის დუშეთის არქივის საარქივო ცნობა; ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის სამსახურის მიმართ ც.დ-ის წერილი; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილება (ტომი 2, ს.ფ. 128-149).

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „მ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

რაც შეეხება კასატორის მიერ საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილ მტკიცებულებებს, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ისინი უნდა დაუბრუნდეს კასატორს, რადგან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულება ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული, მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები (2014 წლის 13 ნოემბრის ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან; ორთო ფოტო; 2014 წლის 25 თებერვლის ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან; სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ფაქტობრივი საფუძვლების ამსახველი ნახაზები; ფოტოსურათი; საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ საქართველოს ეროვნული არქივის დუშეთის არქივის საარქივო ცნობა; ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის სამსახურის მიმართ ც.დ-ის წერილი; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილება (ტომი 2, ს.ფ. 128-149).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ გ. მ-ს დაუბრუნდეს საკასაციო სასამართლოში მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები (2014 წლის 13 ნოემბრის ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან; ორთო ფოტო; 2014 წლის 25 თებერვლის ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან; სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ფაქტობრივი საფუძვლების ამსახველი ნახაზები; ფოტოსურათი; საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს სსიპ საქართველოს ეროვნული არქივის დუშეთის არქივის საარქივო ცნობა; ქ.თბილისის მერიის ზედამხედველობის სამსახურის მიმართ ც.დ-ის წერილი; თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 24 აპრილის გადაწყვეტილება), მთლიანობაში „22“ ფურცლად (ტომი 2, ს.ფ. 128-149);

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე