საქმე №ას-99-93-2015 8 აპრილი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – თ.ნ. (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ.ნ.მ სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.“ მიმართ 2012 წლის 1 ივლისიდან სამუშაოზე ფაქტობრივად აღდგენამდე განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილებით თ.ნ.ის სარჩელი დაკმაყოფილდა და იგი აღდგენილ იქნა მოპასუხე საზოგადოებაში მანამდე დაკავებულ თანამდებობაზე, ამავე დავის ფარგლებში განაცდურის ანაზღაურების ნაწილში მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა იმ მოტივით, რომ მიუღებელი ხელფასის ანაზღაურებაზე ვალდებულ პირს წარმოადგენდა თავად საზოგადოება და არა მისი დამფუძნებელი, რომლის მიმართაც წარდგენილი იყო სასარჩელო მოთხოვნა. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2014 წლის 11 მაისის განჩინებით სს „ჩ.ო.კ.ის“ საჩივარი ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 14 ივნისის გადაწყვეტილებაზე დარჩა განუხილველად.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო იმ საფუძვლით, რომ თ.ნ. დაკავებულ თანამდებობაზე აღდგა იმ საფუძვლით, რომ დარღვეული იყო მისი გათავისუფლების პროცედურა. ვინაიდან თ.ნ.ის გათავისუფლებაზე პარტნიორთა დადებითი ნების არსებობა ეჭვგარეშეა, აქციონერთა საერთო კრების მოწვევის შემთხვევაშიც იგი დირექტორის პოზიციიდან გათავისუფლდებოდა, ამდენად რაიმე შემოსავალს ვერ მიიღებდა. გარდა აღნიშნულისა, საზოგადოებამ 2012 წლის 1 ივნისიდან საქმიანობა ეტაპობრივად, ხოლო 2012 წლის 31 აგვისტოდან მთლიანად შეწყვიტა. ამავე წლის 1 ივნისს თ.ნ.ის ნაცვლად დირექტორის თანამდებობაზე დაინიშნა სხვა პირი, რომელსაც არანაირი ანაზღაურება არ მიუღია.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 7 აგვისტოს გადაწყვეტილებით თ.ნ.ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.“ თ.ნ.ის სასარგებლოდ დაეკისრა, იძულებითი განაცდურის სახით მიყენებული ზიანის 72000 ლარის ანაზღაურება, რაც მოპასუხემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 ნოემბრის განჩინებით სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 7 აგვისტოს გადაწყვეტილება, შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ დადგენილად ცნო, რომ თ.ნ. იყო სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.ის“ დირექტორი და მისი ყოველთვიური ხელფასი შეადგენდა 3000 ლარს;

საწარმოს აქციონერის 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილებით იგი დაკავებული თანამდებობიდან გათავისუფლდა, თუმცა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ, 2013 წლის 14 ივნისს, ეს გადაწყვეტილება ბათილად ცნო და თ.ნ. დირექტორის თანამდებობაზე აღადგინა;

საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ ამ გადაწყვეტილებაზე წარდგენილი საკასაციო საჩივრები დატოვა განუხილველად და სააპელაციო სასამართლოს გადაწვეტილება შევიდა კანონიერ ძალაში;

2014 წლის 23 ივნისს აპელანტმა თ.ნ.ეს ხელშეკრულება კვლავ შეუწყვიტა;

პალატამ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს შეფასება დადგენილი გარემოებების თაობაზე და მიიჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის თანახმად, აპელანტი ვალდებული იყო, მოწინააღმდეგე მხარისათვის გადაეხადა 72000 ლარი.

პალატამ მიუთითა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის მე-7 პუნქტზე და აღნიშნა, რომ სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.ის“ წესდების მე-8 მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, დირექტორის ხელმძღვანელობითი უფლებამოსილება განისაზღვრებოდა დირექტორის მიერ აქციონერთან შეთანხმებული შინაგანაწესით;

სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.სა“ და თ.ნ.ს შორის დადებული იყო შრომითი ხელშეკრულება და ამ ხელშეკრულების თანახმად, საწარმოს დირექტორის ფიქსირებული ხელფასი შეადგენდა 3000 ლარს;

აპელანტს ამ ხელშეკრულებისა და მისი პირობების ნამდვილობა სადავო არ გაუხდია, შესაბამისად, მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობები სწორედ, ზემოხსენებული ხელშეკრულებით იყო დარეგულირებული.

სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლზე და განმარტა, რომ საწარმოს გადაწყვეტილება დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ, სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტისკენ მიმართული ნების გამოვლენაა, ამიტომ ეს გადაწყვეტილება გარიგებაა. ამის შესაბამისად, დიაგნოსტიკური ცენტრის აქციონერთა 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილება იყო გარიგება, რაც სასამართლომ ბათილად აღიარა.

სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე მითითებით პალატამ აღნიშნა, რომ, რადგან სასამართლომ დიაგნოსტიკური ცენტრის აქციონერთა 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილება ბათილად სცნო, იგი ბათილად ჩაითვალა მისი დადების მომენტიდან - 2012 წლის 30 მაისიდან და გარიგებით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგები არ წარმოუშვია, შესაბამისად, მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულება 2014 წლის 23 ივნისამდე მაინც ძალაში იყო, მხარეებს მისი პირობები არ შეუცვლიათ და სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, აპელანტს იგი უნდა შეესრულებინა.

ხელშეკრულების პირობები არ შესრულდა აპელანტის ბრალით, რის გამოც მას მოწინააღმდეგე მხარისათვის უნდა აენაზღაურებინა მიყენებული ზიანი და გადაეხადა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხა.

სააპელაციო სასამართლომ მოიხმო საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2007 წლის 18 მაისის გადაწყვეტილება, რომლის თანახმადაც „კორპორაციული ურთიერთობები, თავისი ხასიათიდან გამომდინარე, განსაკუთრებით კაპიტალურ საზოგადოებებში, ასიმეტრიული ურთიერთობებია. მნიშვნელოვანია, რომ პირზე ამ ურთიერთობათა მომწესრიგებელი სამართლებრივი რეჟიმი არ ვრცელდება მისი ნების გარეშე, ეს არ არის ურთიერთობა, რომელშიც პირი სავალდებულო წესით მონაწილეობს, რამდენადაც, ეს, ფაქტიურად, მრავალმხრივ ხელშეკრულებაზე დაფუძნებული ურთიერთობაა. ამ ურთიერთობებში პირის შესვლა თავისთავად გულისხმობს, რომ მან ნებაყოფლობით მიიღო შესაბამისი სახელშეკრულებო პირობები და გათვითცნობიერებული აქვს ურთიერთობათა სპეციფიკა“.

საკორპორაციო ურთიერთობებს, როგორც სპეციფიკური სამართლებრივი ურთიერთობების მონაწილეთა უფლებებს, აწესრიგებს საქართველოს კანონი „მეწარმეთა შესახებ“, პალატამ მიუთითა ამ კანონის მე-9 მუხლის 7² პუნქტზე და აღნიშნა, რომ დირექტორის გათავისუფლების კანონიერების შემოწმებისა და, აქედან გამომდინარე ზიანის ანაზღაურების საკითხის გადაწყვეტისას სასამართლომ შრომის კოდექსის ნორმებით უნდა იხელმძღვანელოს, რასაც „საკორპორაციო ურთიერთობათა სპეციფიკა“ ითვალისწინებს.

შრომის კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, თ.ნ.მ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული სამუშაო ვერ შეასრულა აპელანტის ბრალით, მთელი ამ პერიოდისათვის, მას შრომის ანაზღაურება სრული ოდენობით უნდა მიეღო, ხოლო, აპელანტის განმარტება, რომ დომინანტი პარტნიორი თ.ნ.ეს ხელშეკრულებას მაინც შეუწყვეტდა, არ შეიძლებაოდა გამხდარიყო თანხის დაკისრებაზე უარის თქმისა და სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის საწინააღმდეგოდ, ვალდებულების შესრულებისაგან გათავისუფლების საფუძველი მიუხედავად აპელანტის ქონებრივი მდგომაროებისა.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს„ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.მა“, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 14 ივნისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, რომელიც ამავე დავის მხარეებს შორისაა გამოტანილი, დადგენილია, რომ მოპასუხეს გარკვეული პროცედურის დაცვით შეეძლო მოსარჩელე გაეთავისუფლებინა დაკავებული თანამდებობიდან. აქციონერთა კერების მოწვევის გარეშე დირექტორის გათავისუფლების გამო საზოგადოების 66,7%-იანი წილის მფლობელი პარტნიორის - სს „ჩ.ო.კ.ის“ 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილება დირექტორის გათავისუფლების შესახებ ბათილად იქნა ცნობილი.

წინამდებარე დავაზე სააპელაციო სასამართლომ მცდარად მიიჩნია, რომ დირექტორის გათავისუფლების შესახებ მოპასუხის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის გამო, მოსარჩელეს შრომის კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე უნდა მიკუთვნებოდა განაცდურის ანაზღაურება. პირველი ინსტანციის სასამართლო მიიჩნევს, რომ თანხა ზიანის (მიუღებელი შემოსავლის) სახით უნდა დაეკისროს მოპასუხეს, ხოლო სააპელაციო პალატა მიიჩნევს, რომ აღნიშნული თანხა არა როგორც ვალდებულების დარღვევით გამოწვეული ზიანი, არამედ როგორც ხელფასის გადახდის ვალდებულება, ისე უნდა ყოფილიყო დაკისრებული, რაც დაუსაბუთებელია, რადგანაც სასამართლომ არ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 408-ე და 411-ე მუხლებით, რაც შეეხება შრომის კოდექსის ნორმის გამოყენებას, დადგენილი პრაქტიკით შრომის კანონმდებლობა არ ვრცელდება დირექტორსა და საზოგადოებას შორის არსებულ ურთიერთობებზე.

დირექტორის გათავისუფლებისათვის დადგენილი პროცედურის დაცვის შემთხვევაში, შედეგი ანალოგიური დადგებოდა, რადგანაც წინა შემთხვევაში ამგვარი გადაწყვეტილება მიიღო საზოგადოების 66,7%-ის მფლობელმა პარტნიორმა, ამ ვარაუდის სისწორეს ადასტურებს როგორც სასამართლოს მიერ ბათილად ცნობილი აქციონერის გადაწყვეტილება, ისე მას შემდეგ, 2014 წლის 23 ივნისს მოწვეული აქციონერთა საერთო კრების გადაწყვეტილება.

მოსარჩელის გათავისუფლების ნების არსებობა განპირობებული იყო იმით, რომ მოპასუხე სამედიცინო დაწესებულებამ შეწყვიტა სამეწარმეო საქმიანობა და მას ხელმძღვანელი პრაქტიკულად აღარ ესაჭიროებოდა. ზიანის ფაქტის დადგენის შემთხვევაშიც კი, სასამართლოს მისი ოდენობის განსაზღვრისას, ერთი მხრივ, უნდა გაეთვალისწინებინა ის, რომ სახეზე იყო აშკარად შეცვლილი გარემოება - 2012 წლის 31 სექტემბრიდან დაწესებულების მიერ საქმიანობის შეწყვეტა და დირექტორის უფუნქციოდ დარჩენა და საზოგადოების შემოსავლის შემცირების ფაქტი, ხოლო, მეორე მხრივ, ის ფაქტი, რომ დირექტორის პოზიციიდან გათავისუფლებამ მოსარჩელეს საშუალება მისცა, დაეკავებინა ქუთაისის მერიის ჯანდაცვის სამსახურის უფროსის თანამდებობა და ამ თანამდებობაზე მიეღო 23 000 ლარამდე ოდენობის შემოსავალი.

გაუგებარია სასამართლოს მითითება, ხელშეკრულების შეცვლილ გარემოებებთან მისადაგების კუთხით. სასამართლო მხედველობაში არ იღებს იმას, რომ მოპასუხეს 2012 წლის 30 მაისის გადაწყვეტილებით გათავისუფლებული ყავდა მოსარჩელე და მას მიაჩნდა, რომ სამსახურებრივი ურთიერთობა მასთან აღარ აკავშირებდა.

სასამართლომ გვერდი აუარა და საქმისთვის მნიშვნელობის არმქონედ მიიჩნია ის გარემოება, რომ სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.“ სამედიცინო სერვისების შეწყვეტის შემდეგ სამეწარმეო საქმიანობას აღარ ეწეოდა გარდა იმისა, რომ თავისივე დამფუძნებლ შვილობილ კომპანიაზე იჯარით ჰქონდა გაცემული კუთვნილი შენობის მცირე ნაწილი, საიდანაც მიღებული შემოსავალი ამავე შენობის შენარჩუნებასა და მისი ფლობიდან სახელმწიფოს წინაშე წარმოშობილი ქონების გადასახადის დაფარვას ხმარდებოდა.

სასამართლომ ყურადღება არ მიაქცია იმ გარემოებას, რომ სადავო პერიოდში მოსარჩელე დასაქმებული იყო ქუთაისის მერიის ჯანმრთელობის დაცვის სამსახურის უფროსის მოვალეობის შემსრულებლის თანამდებობაზე, სარგოს სახით მიღებული აქვს 22 783 ლარი და 53 თეთრი, რომლის მიღებასაც იგი ვერ შეძლებდა თუ ის დასაქმებული იქნებოდა მოპასუხე ორგანიზაციის დირექტორის პოზიციაზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 11 თებერვლის განჩინებით სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.ის“ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

განსახილველ შემთხვევაში, კასატორი ძირითადად სადავოდ ხდის გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებას, როგორც თანხის დაკისრების სამართლებრივი საფუძვლის გამოყენების ნაწილში, ისე ამ თანხის ოდენობის ნაწილში. პალატა მიიჩნევს, რომ ამ კუთხით კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია. ამასთან, საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივ დასაბუთებას განაცდურის ანაზღაურების დაკისრების თაობაზე და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ შრომის კოდექსის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილის არსებითად სწორად განმარტების გზით დააკისრა მოპასუხეს თანხის გადახდა. კანონის სპეციალური რეგულაციის გათვალისწინებით, მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობდა ზიანის ანაზღაურების მარეგულირებელი სამოქალაქო კოდექსის ნორმათა გამოყენების წინაპირობები.

რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას მოსარჩელის სხვა სამსახურში დასაქმებისა და ამ სამსახურში მიღებული ანაზღაურების დაკისრებული განაცდურისათვის გამოკლების თაობაზე, მოპასუხის ამ პრეტენზიის შესწავლით პალატა მიდის დასკვნამდე, რომ მხარე, ფაქტობრივად ცდილობს, დაასაბუთოს მისთვის დაკისრებული თანხის ნაწილით მოსარჩელის უსაფუძვლოდ გამდიდრება.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობით სარჩელის მოთხოვნისაგან მოპასუხის თავდაცვის საშუალება - შესაგებელი, პირობითად შეიძლება ორ ძირითად კატეგორიად დავყოთ, ესაა: ა) ფაქტობრივი შესაგებელი, რომელიც მიუთითებს იმგვარ ფაქტობრივ გარემოებებსა და ვითარებაზე, რომელიც მიმართულია სარჩელის ფაქტობრივი დასაბუთების წინააღმდეგ და ბ) სამართლებრივი შესაგებელი, რომელიც გამორიცხავს სარჩელის მატერიალურ-სამართლებრივ საფუძლიანობას.

ფაქტობრივი შესაგებლის კუთხით საყურადღებოა მოპასუხის (კასატორის) განმარტება, რომ დაკისრებული თანხით მოსარჩელე უსაფუძვლოდ გამდიდრდა. აღნიშნული მხოლოდ შეფასებითი კატეგორიაა, რადგანაც, კლასიკურ შემთხვევაში, კონდიქციური ვალდებულების დაკისრებისათვის სახეზე უნდა იყოს შემდეგი ელემენტები: ა) მოპასუხის გამდიდრება; ბ) ამის შესატყვისად მოსარჩელის ქონებრივი დანაკლისი; გ) მატერიალურ სიკეთეთა/აქტივების ასეთი გადანაცვლების უსაფუძვლობა/გაუმართლებლობა. ამ კუთხით მოპასუხეს არ წარმოუდგენია დასაბუთებული პრეტენზია.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.ის“ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორ სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.ს“ უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2015 წლის 14 იანვრის N.... საგადახდო დავალებით გადახდილი 3 600 ლარის 70% – 2 520 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ სს „ქ.ს.დ. და ბ.ს.დ.ც.ს“ (ს/N.....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2015 წლის 14 იანვრის N..... საგადახდო დავალებით გადახდილი 3 600 ლარის 70% – 2 520 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური