საქმე №ას-544-517-2014 16 აპრილი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ვ.გ. (შეგებებული სარჩელის ავტორი)

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ.ხ. (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – 7849,06 ლარის დაკისრების ნაწილში გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ.ხ.მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ.გ.ს მიმართ 7 849.06 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრების მოთხოვნით შემდეგ გარემოებათა გამო:

1997 წელს ნ.ხ.მა ვ.გ.ს მინდობილი პირის - ჯ.ხ.გან შეიძინა ქ.რუსთავში, მდებარე ბინა. ნასყიდობის ხელშეკრულება კანონით დადგენილი წესით არ გაფორმებულა. მოპასუხემ უარყო მინდობილობის გაცემის ფაქტი და ქონებაზე საკუთრებს უფლება თავად დაირეგისტრირა. მოსარჩელემ კი, ნივთის გარემონტებისათვის გასწია ხარჯი, რამაც 7 849,06 ლარი შეადგინა.

მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და შეგებებული სარჩელით მიმართა სასამართლო ნ.ხ.ის მიმართ ზიანის - 695,14 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით, იმ საფუძლით, რომ ნ.ხ.ს ვ.გ.ს ბინიდან გამოსახლების დროისათვის არ ჰქონდა გადახდილი მის მიერ მოხმარებული წყლის ღირებულება - 551.51 ლარი, ასევე ელექტროენერგიის ღირებულება - 143.63 ლარი.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ნ.ხ.ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ვ.გ.ს ნ.ხ.ის სასარგებლოდ დაეკისრა 7 849.06 ლარის გადახდა. ასევე დაკმაყოფილდა ვ.გ.ს შეგებებული და ნ.ხ.ს ვ.გ.ს სასარგებლოდ დაეკისრა 474.53 ლარის გადახდა. გადაწყვეტილებით დადგინდა ურთიერთმოთხოვნათა გაქვითვა და საბოლოოდ ვ.გ.ს ნ.ხ.ის სასარგებლოდ დაეკისრა 7 374.53 ლარის გადახდა, რაც სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ.გ.მ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 28 მარტის განჩინებით ვალერია გრიგოლიას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ დადგენილად ცნო, რომ 1995 წლის 4 იანვარს, პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე, ვ.გ.ს უსასყიდლოდ გადაეცა საცხოვრებელი ბინა, მდებარე ქ.რუსთავში;

1995 წლის 11 იანვარს ვ.გ.მ ჯ.ხ.ს სახელზე გასცა მინდობილობა, რომლის მიხედვით ამ უკანასკნელს ენიჭებოდა უფლებამოსილება, ემართა და განეკარგა ვ.გ.ს კუთვნილი უძრავ-მოძრავი ქონება. მინდობილობის მოქმედების ვადად განისაზღვრა სამი წელი;

1995 წლის 11 იანვარს ვ.გ.მ შეადგინა ხელწერილი, რომლის მიხედვით, იგი ადასტურებდა ჯ.ხ.სგან ქ.რუსთავში, მდებარე ბინის საფასურის - 700 აშშ დოლარის მიღებას;

2012 წლის 12 ოქტომბრიდან, პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე, ქ.რუსთავში, მდებარე ბინა რეგისტრირებულია ვ.გ.ს სახელზე;

2012 წლის 22 ნოემბერს ვ.გ.ს განცხადების საფუძველზე ნ.ხ. გამოსახლებულ იქნა სადავო ბინიდან. მიუხედავად აღნიშნულისა, ვ.გ.ს თანხმობით, მოსარჩელე ნ.ხ.მა ფაქტობრივად ცხოვრება განაგრძო აღნიშნულ ბინაში დაახლოებით 2013 წლის 11 მარტამდე, ვიდრე პოლიცია გამოასახლებდა;

ვ.გ.ს განმარტებითა და მოწმეთა ჩვენებებით დასტურდებოდა, რომ სადავო ბინაში 1995 წლიდან ჯ.ხ.ს ნებართვით ცხოვრობდა მ.ჭ..

მოწმეთა ჩვენებების თანახმად, 1997 წელს ნ.ხ.მა აღნიშნული ბინა შეიძინა მადონასგან. ბინა იყო სარემონტო, ამიტომ ნ.ხ.მა ჩაატარა რემონტი და საცხოვრებლად ვარგისი გახადა;

ნ.ხ.ის მიერ არამესაკუთრესთან გაფორმებული ფორმადაუცველი უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება წარმოადგენს ბათილ გარიგებას და არ წარმოშობს სამართლებრივ შედეგებს.

პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიცია, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდებოდა ნ.ხ.ის მიერ ბინის გაუმჯობესების ფაქტი.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4, 102-ე, 103-ე, 105-ე მუხლებზე დაყრდნობით პალატამ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ ნ.ხ.მა შეიძინა საცხოვრებლად უვარგისი ბინა, რის შემდეგაც გაარემონტა და მოიყვანა საცხოვრებლად ვარგის მდგომარეობაში. საქმეში წარმოდგენილი სსიპ ლ.ს სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნით დასტურდებოდა, რომ ნ.ხ.ის მიერ სადავო ბინაში ჩატარებული სამუშაოების საორიენტაციო ღირებულება შეადგენს 7 849.06 ლარს. ნ.ხ.მა, როგორც მოპირკეთებითი, ისე სხვა ძირეული სამუშაოები ჩაატარა, ხოლო მოპასუხემ სათანადო მტკიცებულებებზე მითითებით ვერ უარყო სსიპ ლ.ს.ის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს მიერ გაცემულ დასკვნაში ასახული ფაქტობრივი გარემოებები, ჩატარებული სარემონტო სამუშაოების შესახებ.

გაზიარებულ იქნა აპელანტის მტკიცება, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა, თუ რა ფასად შეიძინა ნ.ხ.მა სადავო უძრავი ქონება, თუმცა ხსენებულ გარემოებას საქმისათვის მნიშვნელობა არ ჰქონდა, რადგანაც მოსარჩელეს ნასყიდობის ფასის უკან დაბრუნება სარჩელით არ მოუთხოვია.

სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 164-ე და 987-ე მუხლებით და აღნიშნა, რომ სხვა პირის ქონებაზე შეცდომით გაწეული ხარჯების ანაზღაურების ვალდებულება წარმოიშობოდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ეს პირი ამით გამდიდრდა, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებით დასტურდებოდა.

პალატამ მიუთითა შპს „რ.ის“ სერვისცენტრის 2013 წლის 3 დეკემბრის წერილზე, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ წყლის გადასახადი ექვემდებარებოდა რესტრუქტურიზაციას და მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად შეამცირა წყლის გადასახადი 224,61 ლარით.

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ.გ.მ, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

სასამართლოს არ დაუსაბუთებია, სადავო ურთიერთობის მისაწესრიგებლად რატომ არ უნდა იყოს გამოყენებული დავალების გარეშე სხვისი საქმეების შესრულება და არა უსაფუძვლო გამდიდრება. ამ კუთხით გასაჩივრებული განჩინება და გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკას.

სასამართლომ სსიპ ლ.ს.ის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნით არასწორად მიიჩნია დადგენილად ნ.ხ.ის მიერ სადავო ბინაში სარემონტო სამუშაოების ჩატარება, რადგანაც ექსპერტიზის დასკვნაში საერთოდ არ წერია, რომ ნ.ხ.მა ჩაატარა სარემონტო სამუშაოები. ამასთანავე, სარჩელის დაკმაყოფილების აუცილებელი წინაპირობა უნდა ყოფილიყო ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს უტყუარად დაედასტურებინა კონკრეტული სარემონტო სამუშაოების შესრულება და მათი ღირებულება, ამ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულების წარდგენა მოსარჩელემ ვერ შეძლო.

სასამართლომ არასწორად არ გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 969-975 მუხლები. ნ.ხ.მა დავალების ან სხვა სახელშეკრულებო ან კანონისმიერი საფუძვლის არსებობის გარეშე, თუ მართლაც ჩაატარა ვ.გ.ს კუთვნილი ქონების სარემონტო სამუშაოები, მაშინ დავის ფაქტობრივი გარემოებები სწორედ სამოქალაქო კოდექსის 969-ე მუხლის მოცემულობას შეესაბამება.

დავალების გარეშე სხვისი საქმეების წარმოებისას, შემსრულებლის ჩარევა მეპატრონის ქონებრივ სფეროში, მართალია, ნებაყოფლობით ხორციელდება, მაგრამ ამგვარ ჩარევას გონივრული და ობიექტური საფუძველი უნდა გააჩნდეს, ამასთან, აუცილებელი პირობაა, რომ კონკრეტული საქმის შესრულება თვითნებობა კი არ იყოს, არამედ მეპატრონის ინტერესებს შეესაბამებოდეს. მეპატრონე ვალდებულია, შემსრულებელს აუნაზღაუროს საქმეების შესრულებისას გაღებული მხოლოდ ის ხარჯი, რაც აუცილებლად იქნება მიჩნეული თუ დაცული იქნება სამოქალაქო კოდექსის 970-974 მუხლის მოთხოვნები.

ნ.ხ.მა სარემონტო სამუშაოები შეასრულა მესაკუთრის თანხმობის გარეშე, რაც ეწინააღმდეგებოდა ვ.გ.ს ნებას. ამ შემთხვევაში შემსრულებელს არ შეუძლია, მოითხოვოს ხარჯების ანაზღაურება. ქონების მესაკუთრე პირველი შესაძლებლობისთანავე ინფორმირებული უნდა იყოს სამუშაოს შესრულების თაობაზე და უნდა დაეთანხმოს მას, წინააღმდეგ შემთხვევაში შემსრულებელი გაღებული ხარჯების ანაზღაურების მოთხოვნის უფლებას კარგავს. სამოქალაქო კოდექსის 969-ე მუხლით განსაზღვრული შემსრულებლის ვალდებულება კეთილსინდისიერი მოქმედების შესახებ გულისხმობს არა მხოლოდ თავად საქმეების კეთილსინდისიერად და მეპატრონის ინტერესების დაცვით შესრულებას, არამედ შეტყობინებასა და გაწეული სამუშაო ანგარიშის წარდგენის ვალდებულების დროულად შესრულებასაც.

ნ.ხ.ი ვერ ადასტურებს სარჩელში მითითებულ გარემოებებს კანონით დადგენილი წესით, ასევე, მას რაიმე სამართლებრივი ქმედება არ განუხორციელებია, რომ ნივთი თავისად მიეჩნია, ამ შემთხვევაში კანონი დაუშვებლად მიიჩნევს, შემსრულებელს აუნაზღაურდეს მოთხოვნილი სარემონტო ხარჯი, მით უმეტეს იმის გათვალისწინებით, რომ ექსპერტის დასკვნაც არ ტოვებს კომპეტენტურობისა და ობიექტურობის შთაბეჭდილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 2 ივნისის განჩინებით ვ.გ.ს საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლოს შესაგებლით მომართა ნ.ხ.მა, რომლითაც კასატორის მოთხოვნა არ ცნო, ამასთანავე, წარმოადგინა იურიდიული მომსახურების შესახებ ადვოკატ დიმიტრი მიქელაძესთან 2014 წლის 10 ივნისს გაფორმებული ხელშეკრულების ასლი, სადაც მომსახურების საფასურად მხარეები შეთანხმდნენ 1 000 ლარის ანაზღაურებაზე და სასამართლოს წინაშე იშუამდგომლა მის მიერ გაწეული ადვოკატის მომსახურების ხარჯის კასატორისათვის დაკისრების თაობაზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ვ.გ.ს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

განსახილველ შემთხვევაში კასატორი გასაჩივრებული განჩინების ფაქტობრივ-სამართლებრივ სამართლებრივ დასაბუთებას ძირითადად იმ საფუძლით არ ეთახმება, რომ სასამართლომ არასწორად გამოიყენა კანონი. საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიას, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზე გვაქვს დავალების გარეშე სხვისი საქმეების შესრულება. იმისათვის, რათა ურთიერთობის რეგულირებისათვის გამოყენებულ იქნას სამოქალაქო კოდექსის 969-ე მუხლი, უნდა არსებობდეს ნორმით განსაზღვრული შემდეგი ელემენტები: პირი (შემსრულებელი) უნდა შეიჭრას სხვის უფლებაში; შემსრულებელი უნდა მოქმედებდეს სხვა პირის (მეპატრონის) ინტერესებისათვის; შემსრულებელს არ უნდა გააჩნდეს საამისოდ არც მოვალეობა და არც უფლებამოსილება; შესრულება უნდა განხორციელდეს კეთილსინდისიერად.

მოცემულ შემთხვევაში, კასატორს არ მიუთითებია სარჩელის საფუძვლად მითითებული რომელი გარემოება იძლეოდა სამოქალაქო კოდექსის 969-ე მუხლის გამოყენების წინაპირობას, ამასთან, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტებს არ შეიძლბა მიეცეს მითითებული ნორმით გათვალისწინებული შეფასება.

პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიას, რომლითაც ის სადავოდ ხდის, როგორც ზოგადად სარემონტო სამუშაოების ჩატარების ფაქტს, ისე ამ სამუშაოების უშუალოდ ნ.ხ.ის მიერ ჩატარებას. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ 1997 წლიდან გამოსახლებამდე ნ.ხ. ფლობდა სადავო ფართს, შედავებული არაა, აღნიშნული ფაქტი საკმარისია იმ ვარაუდის დაშვებისათვის, რომ სარემონტო სამუშაოები ჩატარებული უნდა იყოს ნ.ხ.ის მიერ. ამ პრეზუმფციის გაქარწყლების ვალდებულება ვ.გ.ს ეკისრებოდა, რაც მოპასუხეს არ განუხორციელებია.

საკასაციო პალატის მიერ ასევე ვერ იქნება გაზიარებული კასატორის მოსაზრება გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სასამართლო პრაქტიკასთან წინააღმდეგობის თვალსაზრისითაც, პალატის მოსაზრებით, საკასაციო საჩვარზე დართული გადაწყვეტილებები თავიანთი ინდივიდუალური ხასიათით განსხვავდება განსახილველი საქმის ვითარებისგან.

ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ვ.გ.ს საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

რაც შეეხება ნ.ხ.ის შუამდგომლობას კასატორისათვის მის სასარგებლოდ ადვოკატის მომსახურების ხარჯის _ 1000 ლარის დაკისრების თაობაზე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ შუამდგომლობა საფუძვლიანია და ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, რადგანაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის ბოლო წინადადების თანახმად, იმ მხარის წარმომადგენლის დახმარებისათვის გაწეულ ხარჯებს, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, სასამართლო დააკისრებს მეორე მხარეს გონივრულ ფარგლებში, მაგრამ არაუმეტეს დავის საგნის ღირებულების 4 პროცენტისა, ხოლო არაქონებრივი დავის შემთხვევაში – განსახილველი საქმის მნიშვნელობისა და სირთულის გათვალისწინებით, 2 000 ლარამდე ოდენობით.

ნ.ხ.ის სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენდა 7 849,06 ლარის მოპასუხისათვის დაკისრება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 41-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, დავის საგნის ღირებულება სწორედ ამ თანხით უნდა იქნას გამოთვლილი, ხოლო წაგებული მხარისათვის ნ.ხ.ის სასარგებლოდ დასაკისრებელი ადვოკატის მომსახურების (საკასაციო სამართალწარმოების ეპატზე) ხარჯი უნდა განისაზღვროს 313,96 (4%) ლარით.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ვ.გ.–ს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები - სასამართლო გადაწყვეტილებების ასლები 25 (ოცდახუთი) ფურცლად, ხოლო ნ.ხ.ს - საკასაციო შესაგებელზე დართული გადაწყვეტილებების ასლები 12 (თორმეტი) ფურცლად, რადგანაც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, შესაბამისად, ახალი მტკიცებულებები ვერც სასამართლოს მიერ იქნება გაზიარებული მიუხედავად იმისა, მხარეს ობიექტურად ჰქონდა თუ არა შესაძლებლობა სასამართლოსათვის მანამდე წარმოედგინა ისინი. აღნიშნული გარემოება მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვაზე უარის თქმის საფუძველია, ამასთან, ამავე კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორ ვ.გ.ს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 2014 წლის 14 მაისის N3 საგადახდო დავალებით გადახდილი 395 ლარის 70% – 276,5 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ვ.გ.ს საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ვ.გ.ს (პ/№........) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით მის მიერ 2014 წლის 14 მაისის N3 საგადახდო დავალებით გადახდილი 395 ლარის 70% – 276,5 ლარი.

3. ნ.ხ.ის შუამდგომლობა საკასაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას ადვოკატის მომსახურების გამო გაწეული ხარჯის ანაზღაურების თაობაზე დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

4. ვ.გ.ს ნ.ხ.ის სასარგებლოდ დაეკისროს ადვოკატის მომსახურების ხარჯის - 313,96 ლარის ანაზღაურება.

5. ვ.გ.ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები - სასამართლო გადაწყვეტილებების ასლები 25 (ოცდახუთი) ფურცლად, ხოლო ნ.ხ.ს - საკასაციო შესაგებელზე დართული გადაწყვეტილებების ასლები 12 (თორმეტი) ფურცლად.

6. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური