საქმე №ას-696-666-2014 8 აპრილი, 2015 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ქ.თბილისის მერია (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „თბილისის №-- სამკურნალო-პროფილაქტიკური ცენტრი“ (მოპასუხე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 მაისის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – დივიდენდის გადახდა, დოკუმენტების გადაცემა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ქ.თბილისის მერიამ სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „თბილისის №-- სამკურნალო-პროფილაქტიკური ცენტრის“ მიმართ და მოითხოვა შპს „ს. დ. ც-ის“ მიერ თბილისის თვითმმართველი ერთეულის სასარგებლოდ დივიდენდის – 41 973 ლარის გადახდის ვალდებულების შესრულება და 2012 წლის ეკონომიკური აქტივობის ამსახველი დოკუმენტების გადაცემა.
მოსარჩელის განმარტებით, რომ „საქართველოს დედაქალაქის-თბილისის შესახებ“ საქართველოს კანონის 23-ე პრიმა მუხლის „ზ1“ პუნქტის თანახმად, საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტებით დადგენილია, რომ ქ.თბილისის მთავრობის 2012 წლის 2 ივლისის 17.07.636 დადგენილებით „ქ.თბილისის მთავრობის წილობრივი მონაწილეობით დაფუძნებული საწარმოების 2011 წლის საფინანსო-ეკონომიკური საქმიანობის შესახებ“ ქ.თბილისის მთავრობის წილობრივი მონაწილეობით დაფუძნებული საწარმოების 2011 წლის საფინანსო-ეკონომიკური საქმიანობის ამსახველი დოკუმენტაციის შესწავლის შემდგომ განისაზღვრა შპს „თბილისის №-- სამკურნალო-პროფილაქტიკურ ცენტრის“ წლიური მაჩვენებელი და საწარმოს 2011 წლის საქმიანობის შედეგად მიღებული მოგებიდან ჩასარიცხი თანხის ოდენობა. კერძოდ, ხსენებული დადგენილების პირველი, მეოთხე და მეხუთე პუნქტების შესაბამისად, შპს „თბილისის №-- სამკურნალო-პროფილაქტიკურ ცენტრის“ მიერ წარდგენილი ფინანსური ანგარიშგების საფუძველზე დამტკიცდა ქ.თბილისის მთავრობის დივიდენდების ოდენობა 41 973 ლარის ოდენობით და მოპასუხე მხარეს დაევალა თანხის ადგილობრივ ბიუჯეტში დაუყონებლივ ჩარიცხვა შესაბამის საბანკო რეკვიზიტებზე. ასევე, ეთხოვა მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, („მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონი) და კომპანიის წესდების საფუძველზე 2012 წლის ეკონომიკური აქტივობის ამსახველი დოკუმენტაციის წარდგენა.
მოსარჩელის მითითებით, აღნიშნულთან დაკავშირებით მხარეს ეცნობა 2012 წლის 13 ივლისის №… და 2013 წლის 28 თებერვალს №… წერილებით, თუმცა ხსენებული ვალდებულება შპს „თბილისის №-- სამკურნალო-პროფილაქტიკური ცენტირის“ მიერ არ შესრულებულია. საქმეში წარმოდგენილი 2013 წლის 1 აპრილის შპს „თბილისის №-- სამკურნალო-პროფილაქტიკურ ცენტრის“ წერილით დადგენილია, რომ მოპასუხე მხარემ უარი განაცხადა მხოლოდ მეორე ვალდებულების შესრულებაზე – 2012 წლის ეკონომიკური აქტივობის ამსახველი დოკუმენტების წარმოდგენაზე.
მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ თბილისის მერიის ქონების მართვის სააგენტოს მიერ 2012 წლის 31 აგვისტოს ჩატარებული აუქციონის საფუძველზე შპს „თბილისის №-- სამკურნალო-დიაგნოსტიკური ცენტრის“ კაპიტალის 100% წილის მესაკუთრე გახდა შპს „მ-ი“ და ყველა, მათ შორის დივიდენდის მიღების უფლებაც გადავიდა შემძენზე.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2013 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 13 მაისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტი, მაგრამ, მიუხედავად ამისა, სასამართლომ საქმე არსებითად სწორად გადაწყვიტა. ამდენად, გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლები არ არსებობს.
საქალაქო სასამართლომ გამოიყენა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-51 მუხლის მე-51 პუნქტი. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ნორმა პარლამენტის მიერ მიღებულ იქნა 2012 წლის 25 მაისს, ამდენად, სადავო სამართლებრივი ურთიერთობის პერიოდში (2011 წლის აგვისტო - 2012 წლის თებერვალი) იგი არსებული სახით არ მოქმედებდა.
სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 46-ე მუხლის პირველი პუნქტი, 47-ე მუხლის პირველი, მე-2 პუნქტები და მიიჩნია, რომ საქმის მასალების შესაბამისად, მიუხედავად იმისა, რომ მოპასუხე შპს „თბილისის №-- სამკურნალო-დიაგნოსტიკური ცენტრის“ 100%-იანი წილი აუქციონზე გასხვისდა 2011 წლის აგვისტოში, წილზე ახალი შემძენის საკუთრების უფლება საჯარო რეესტრში რეგისტრაციაში გატარდა 2012 წლის 3 თებერვალს.
„მეწარმეთა შესახებ“ კანონის იმ დროს მოქმედი რედაქციის მე-51 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ თბილისის მერიის საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ქონების მართვის სააგენტოს 2011 წლის 31 აგვისტოს აუქციონის შედეგად ზემოხსენებული ნორმით განსაზღვრულმა სამართლებრივმა ურთიერთობამ ასახვა ჰპოვა 2012 წლის 3 თებერვალს და ამ დღიდან წილის მესაკუთრე გახდა შპს „მ-ი“.
საქმეში წარმოდგენილი ქ. თბილისის მთავრობის 2012 წლის 2 ივლისის №17.07.636 დადგენილებით ირკვევა, რომ თბილისის მთავრობამ შპს-ს დივიდენდის განაწილებაზე გადაწყვეტილება მიიღო 2012 წლის 2 ივლისს, ანუ მაშინ, როდესაც წილზე საკუთრების უფლება სხვა პირს – შპს „მ-ს“ ეკუთვნოდა. აქედან გამომდინარე, თბილისის მთავრობის გადაწყვეტილება წარმოადგენს არაუფლებამოსილ ორგანოს გადაწყვეტილებას, ანუ იმ პირის გადაწყვეტილებას, რომელიც პარტნიორის უფლებამოსილებით აღარ სარგებლობდა. როგორც აუქციონის პირობებით ირკვევა, დივიდენდის ძველი მესაკუთრისათვის გადაცემის ვალდებულებაზე მხარეები არ შეთანხმებულან.
სამოქალაქო კოდექსის 198-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ ვინაიდან აუქციონის პირობა არ ითვალისწინებდა ძველი მესაკუთრის უფლების შენარჩუნებას დივიდენდზე, ახალ მესაკუთრეზე წილი გადავიდა იმავე მდგომარეობაში, რომელშიც ის იყო თბილისის მერიის საკუთრებაში ყოფნის პერიოდში. ანუ დივიდენდის მიღების უფლების ჩათვლით.
სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დივიდენდის უფლება განუყრელადაა დაკავშირებული პარტნიორად ყოფნასთან და წილისაგან დამოუკიდებლად მისი სხვა პირისათვის გადაცემა დაუშვებელია. ამ უფლების გადაცემა შესაძლებელია მხოლოდ წილთან ერთად, ამიტომ წილის დათმობით ამ უფლების დათმობაც ხდება.
განსხვავებულად რეგულირდება დივიდენდის მოთხოვნის უფლების გადაცემა, ვინაიდან იგი დამოუკიდებელი უფლებაა და წილის გადაცემის შემთხვევაში ავტომატურად არ გადადის წილის მიმღებზე. ამდენად წილის დათმობის დროს ხელშეკრულებაში სპეციალურად უნდა აღინიშნოს დივიდენდის მოთხოვნის უფლების გადაცემაზე, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ დაფიქსირებულა.
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება ქ.თბილისის მერიამ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორმა მიიჩნია, რომ „საქართველოს დედაქალაქის-თბილისის შესახებ“ საქართველოს კანონის 23-ე პრიმა მუხლის „ზ1“ პუნქტის თანახმად, მთავრობის უფლებამოსილებას განეკუთვნება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით კერძო სამართლის (სამეწარმეო და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების დაფუძნება, რეორგანიზაცია და ლიკვიდაცია, კერძო სამართლის იურიდიული პირების დაფუძნებაში მონაწილეობა და მათში გაწევრიანება. მთავრობის მიერ დაფუძნებული იურიდიული პირების გამართული საქმიანობისთვის შესაბამისი პირობების შექმნა და მათთვის ქონების გადაცემა, ამხანაგობაში მონაწილეობა; სამეწარმეო იურიდიული პირის წილის (აქციების) შეძენა. მთავრობის მიერ დაფუძნებული ან/და მისი 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით არსებული იურიდიული პირებისათვის სამოქმედო წესების განსაზღვრა. საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტებით დადგენილია, რომ ქ.თბილისის მთავრობის 2012 წლის 2 ივლისის 17.07.636 დადგენილებით „ქ.თბილისის მთავრობის წილობრივი მონაწილეობით დაფუძნებული საწარმოების 2011 წლის საფინანსო-ეკონომიკური საქმიანობის შესახებ“ ქ.თბილისის მთავრობის წილობრივი მონაწილეობით დაფუძნებული საწარმოების 2011 წლის საფინანსო-ეკონომიკური საქმიანობის ამსახველი დოკუმენტაციის შესწავლის შემდგომ განისაზღვრა შპს „თბილისის №-- სამკურნალო-პროფილაქტიკურ ცენტრის“ წლიური მაჩვენებელი და საწარმოს 2011 წლის საქმიანობის შედეგად მიღებული მოგებიდან ჩასარიცხი თანხის ოდენობა. მითითებული დადგენილების პირველი, მეოთხე და მეხუთე პუნქტების შესაბამისად, შპს „თბილისის №-- სამკურნალო-პროფილაქტიკურ ცენტრის“ მიერ წარდგენილი ფინანსური ანგარიშგების საფუძველზე დამტკიცდა ქ.თბილისის მთავრობის დივიდენდების ოდენობა 41 973 ლარის ოდენობით და მოპასუხე მხარეს დაევალა თანხის ადგილობრივ ბიუჯეტში დაუყონებლივ ჩარიცხვა შესაბამის საბანკო რეკვიზიტებზე. ასევე, ეთხოვა მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, („მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონი) და კომპანიის წესდების საფუძველზე 2012 წლის ეკონომიკური აქტივობის ამსახველი დოკუმენტაციის წარდგენა.
კასატორმა განმარტა, რომ აღნიშნულთან დაკავშირებით მხარეს ეცნობა 2012 წლის 13 ივლისის … და 2013 წლის 28 თებერვალს … წერილებით, თუმცა ხსენებული ვალდებულება შპს „თბილისის №-- სამკურნალო-პროფილაქტიკური ცენტირის“ მიერ არ შესრულებულია. საქმეში წარმოდგენილი 2013 წლის 1 აპრილის შპს „თბილისის №-- სამკურნალო-პროფილაქტიკურ ცენტრის“ წერილით დადგენილია, რომ მოპასუხე მხარემ უარი განაცხადა მხოლოდ მეორე ვალდებულების შესრულებაზე – 2012 წლის ეკონომიკური აქტივობის ამსახველი დოკუმენტების წარმოდგენაზე.
მხარის მითითებით უდავო ფაქტობრივი გარემოებაა, რომ კომპანიის დამფუძნებელია (პარტნიორი) ქ.თბილისის მთავრობა და მისი წილი კომპანიის კაპიტალში შეადგენს 100%-ს. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი მუხლის, 44-ე მუხლის მესამე პუნქტისა და 46-ე მუხლის, ასევე საქმეში წარმოდგენილი წესდების თანახმად (9.1 და 9.2 პუნქტი), წლიური შედეგები წარედგინება დამფუძნებელს საფინანსო პერიოდის შედეგების მიხედვით, მოგების განაწილების კონკრეტული წესი განისაზღვრება დამფუძნებლის მიერ, ხოლო ამავე წესდების მე-11 პუნქტის თანახმად, წლიური ანგარიშის შესამოწმებლად ინიშნება დამოუკიდებელი აუდიტი, რომელიც კონტროლს უწევს საწარმო საქმიანობას კანონით დადგენილი წესით. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-12 პუნქტის შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში აუდიტორული დასკვნით დადგინდა 2011 წლის ქ.თბილისის მთავრობის 100%-იანი წილიდან მიღებული შემოსავლის – დივიდენდის ოდენობა, რომელიც შეადგენს 41 973 ლარს და რომლის გადახდის ვალდებულებაც მოწინააღმდეგე მხარეს ეკისრება.
კასატორმა არ გაიზიარა სასამართლოს მოსაზრება, რომ წილის გასხვისებით ქ.თბილისის მერიამ დაკარგა 2011 წლის დივიდენდის მოთხოვნის უფლება. მხარემ განმარტა, რომ წილის გასხვისებით ის უფლება, რომელიც გააჩნდა თავდაპირველ მესაკუთრე ქ.თბილისის მთავრობას გადავიდა ახალ მესაკუთრეზე შპს „მ-ზე“, შესაბამისად, მას შემდეგ, რაც შპს „მ-ი“ გახდა წილის მფლობელი ქ.თბილისის მთავრობამ, მართლაც, დაკარგა რაიმე დივიდენდის მიღების უფლება, რომელიც გამომდინარეობს სწორედ წილის არსებობიდან ოღონდ არა 2011 წლის 31 აგვისტოდან, არამედ 2012 წლის 3 თებერვლიდან. იმისათვის, რომ პარტნიორმა მიიღოს კუთვნილი დივიდენდი, რომელიც წარმოიშვა პარტნიორად ყოფნის პერიოდში არ არის აუცილებელი, იგი მოთხოვნის წარდგენის დროისთვის რჩებოდეს წილის მესაკუთრედ.
კასატორის მოსაზრებით, დაუსაბუთებელია მოსაზრება, რომ პირის მიერ წილის გასხვისებისას იგი ავტომატურად დაკარგავს გასხვისებით წარმოშობილი დივიდენდის მიღების უფლებას. ქ.თბილისის მერიას მართლაც რომ დაეკარგა 2011 წლის 31 აგვისტოდან წილზე მოთხოვნის უფლება, სასამართლოს უნდა ემსჯელა 2011 წლის 31 აგვისტომდე არსებულ პერიოდზე დარიცხულ დივიდენდზე. 2011 წლის 31 აგვისტოს დივიდენდის მოთხოვნის უფლება წარმოიშვა ჯერ კიდევ მაშინ, როდესაც მესაკუთრე იყო ქ.თბილისის მერია. ამდენად, თუ დივიდენდის მოთხოვნის უფლება წარმოიშვა ჯერ კიდევ კასატორის მიერ წილის მესაკუთრედ ყოფნის პერიოდში, მას შეუძლია, მოითხოვოს კუთვნილი დივიდენდი. როგორც აღინიშნა შპს „მ-ს“ წილზე საკუთრების უფლება წარმოეშვა 2012 წლის 3 თებერვალს მაშინ, როდესაც 2011 წლის დივიდენდზე მოთხოვნის უფლება წარმოშობილი იყო. ასეთ შემთხვევაში წინა მესაკუთრემ დაუბრკოლებლად უნდა მიიღოს წლიური სარგებელი და, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-15 მუხლის თანახმად, მისი მოთხოვნა ხანდაზმული არ არის.
ამასთან, კასატორმა მიიჩნია, რომ სარჩელის სრულად დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შემთხვევაშიც სასამართლოს უნდა ემსჯელა 2011 წლის 31 აგვისტომდე წარმოშობილ დივიდენდზე. კუთვნილი დივიდენდის მოთხოვნისთვის აუცილებელი არ არის წილის გასხვისების ეტაპზე ადმინისტრაციულმა ორგანომ აუქციონის პირობებში სპეციალური დათქმა გააკეთოს დივიდენდის მოთხოვნა/მიღებასთან დაკავშირებით. მით უმეტეს, ქ.თბილისის მერიას ნება არ გამოუხატავს, რომ კუთვნილ დივიდენდს შპს „მ-ს“ უთმობდა. სასამართლომ მიღებული განჩინებით ქ.თბილისის მერიას დაუკარგა არა თუ მთლიანი, არამედ ნაწილი მოგების მიღების შესაძლებლობა. სასამართლო გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მიუთითებს, რომ წილის გასხვისებით ყველა უფლება-მოვალეობა, მათ შორის უკვე წარმოქმნილი აქტივები და პასივები გადადის ახალ შემძენზე, თუმცა არ კონკრეტდება, რომელი სამართლებრივი ნორმიდან გამომდინარეობს ასეთი მოცემულობა. არც „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონი, არც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 198-ე მუხლი არ ითვალისწინებს ასეთ დათქმას.
ამ შემთხვევაში, მხარემ მიიჩნია, რომ არსებითი მნიშვნელობა აქვს დადგინდეს, რა შეიძლება ჩაითვალოს წილის გასხვისებად. საქმეში წარმოდგენილი ამონაწერით მეწარმეთა და არასამეწარმეო პირთა რეესტრიდან დასტურდება, რომ წილის მფლობელი 2012 წლის 3 თებერვლამდე იყო ქ.თბილისის მთავრობა. მოქმედი კანონმდებლობით, კერძოდ, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-51 მუხლის მე-51 პუნქტის თანახმად, შპს „მ-ი“ არ შეიძლება ჩაითალოს წილის მესაკუთრედ 2012 წლის 3 თებერვლამდე. აუქციონის ერთ-ერთ პირობას წარმოადგენდა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ აუქციონზე შეძენილი ქონების სრული ღირებულების გადახდის საბოლოო თარიღი იყო 2011 წლის 31 დეკემბერი, თუმცა აღნიშნულს მოცემული საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობა არ აქვს, რადგან წილზე საკუთრების უფლების წარმოშობა დამოკიდებულია არა ფასის გადახდის დროზე, არამედ შესაბამის მარეგისტრირებელ ორგანოში წილის რეგისტრაციაზე.
ქ.თბილისის მთავრობა არ ხდიდა სადავოდ, რომ 2012 წლის 3 თებერვლიდან შპს-ს წილიდან გამომდინარე დივიდენდის მიღების უფლება გააჩნია შპს „მ-ს“, მან მოითხოვა მხოლოდ იმ პერიოდში დარიცხული დივიდენდისა და ეკონომიკური საქმიანობის ამსახველი დოკუმენტაციის გადაცემა, როდესაც მესაკუთრეს წარმოადგენდა ქ.თბილისის მთავრობა.
საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 198-ე მუხლის მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მხარემ მიიჩნია, რომ ქ.თბილისის მთავრობამ შპს „მ-ს“ გადასცა 100%-იანი წილი, შპს „მ-ი“ წილის მესაკუთრე გახდა 2012 წლის 3 თებერვალს, შესაბამისად, შპს „მ-ს“ წილიდან გამომდინარე უფლებები წარმოეშვა სწორედ ამ პერიოდიდან. წილზე საკუთრების უფლების გასხვისება არ ნიშნავს ავტომატურად ყველა იმ სამართლებრივი შედეგის ანულირებას, რაც არსებობდა აღნიშნული მოვლენის დადგომამდე. ასეთ წესს არ ითვალისწინებს არც მოქმედი კანონმდებლობა და არც მიმდინარე სასამართლო პრაქტიკა. წილზე საკუთრების უფლება და მასთან დაკავშირებული ვალდებულებების წარმოშობა დამოკიდებულია საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრში რეგისტრაციაზე.
ამდენად, კასატორმა მიიჩნია, რომ სანამ რეგისტრაცია არ განხორციელდება და შესაბამისი ცვლილება არ შევა რეესტრში, თავდაპირველი მესაკუთრე უფლებამოსილია, წესდების საფუძველზე მოითხოვოს შესაბამისი წლის ეკონომიკური აქტივობის ამსახველი დოკუმენტაცია. ვინაიდან მხარის მიერ წარდგენილ იქნა 2011 წლის ეკონომიკური საქმიანობის მასალები, ხოლო საკუთრების უფლება წილზე დარეგისტრირდა 2012 წლის 3 თებერვალს, ქ.თბილისის მთავრობა უფლებამოსილია, მოითხოვოს 2012 წლის 1 იანვრიდან 2012 წლის 3 თებერვლამდე პერიოდის ამსახველი დოკუმენტები.
„მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-10 პუნქტის, 46-ე მუხლის თანახმად, ვინაიდან მხარის მიერ საკუთრების უფლება წილზე დარეგისტრირდა 2012 წლის 3 თებერვალს, ქ.თბილისის მთავრობა ახალი მოგების გაანგარიშების მიზნით, უფლებამოსილია, მოითხოვოს (ახალი საანგარიშო წლის) 2012 წლის 1 იანვრის 2012 წლის 3 თებერვლამდე პერიოდის ეკონომიკური საქმიანობის ამსახველი დოკუმენტაცია.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 7 ივლისის განჩინებით ქ.თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად. ამავე განჩინებით დადგინდა, რომ კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ქ.თბილისის მერიის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:
მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ შპს „თბილისის №-- სამკურნალო-დიაგნოსტიკური ცენტრის“ 100%-იანი წილი აუქციონზე გასხვისდა 2011 წლის აგვისტოში, წილზე ახალი შემძენის – შპს „მ-ის“ საკუთრების უფლება საჯარო რეესტრში რეგისტრაციაში გატარდა 2012 წლის 3 თებერვალს.
საქმეში წარმოდგენილი ქ. თბილისის მთავრობის 2012 წლის 2 ივლისის №17.07.636 დადგენილებით სააპელაციო სასამართლომ გამოარკვია, რომ თბილისის მთავრობამ შპს-ს დივიდენდის განაწილებაზე გადაწყვეტილება მიიღო 2012 წლის 2 ივლისს, ანუ მაშინ, როდესაც წილზე საკუთრების უფლება სხვა პირს – შპს „მ-ს“ ეკუთვნოდა. აქედან გამომდინარე, თბილისის მთავრობის გადაწყვეტილება წარმოადგენს არაუფლებამოსილ ორგანოს გადაწყვეტილებას, ანუ იმ პირის გადაწყვეტილებას, რომელიც პარტნიორის უფლებამოსილებით აღარ სარგებლობდა. როგორც აუქციონის პირობებით ირკვევა, დივიდენდის ძველი მესაკუთრისათვის გადაცემის ვალდებულებაზე მხარეები არ შეთანხმებულან.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.
ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან მოცემული ტიპის დავებზე არსებობს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკა (სუსგ 2015 წლის 24 მარტის №ას-31-28-2015, სუსგ 2013 წლის 12 დეკემბრის №ას-835-793-2013).
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ქ.თბილისის მერიის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.
2. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი
მოსამართლეები: ბ. ალავიძე
ნ. ბაქაქური
