№ას-1115-1062-2014 4 მაისი, 2015 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

პაატა ქათამაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ვასილ როინიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ.ა.-ე

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ.ს.-ა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 29 აგვისტოს გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და გაუქმებულ ნაწილში საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

ზუგდიდის რაიონულ სასამართლოს სარჩელით მიმართა გ.ა.-ემ მოპასუხე ნ.ს.-ას მიმართ და მოითხოვა:

1. ქ.ზუგდიდში, მ.-ას ქ.№..-ში მდებარე უძრავი ქონების თანამესაკუთრედ ცნობა;

2. მოპასუხისათვის მოსარჩელის სასარგებლოდ 12206.5 ლარის დაკისრება.

ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილებით:

1. გ.ა.-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

2. მოსარჩელეს უარი ეთქვა ზუგდიდში, მ.-ას ქ.№..-ში მდებარე №.. ბინის მესაკუთრედ ცნობის თაობაზე;

3. მოპასუხე ნ.ს.-ას მოსარჩელე გ.ა.-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 12206.5 ლარის, ასევე, ადვოკატის მომსახურების ხარჯის ნაწილობრივ – 200 ლარის ოდენობით გადახდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ნ.ს.-ამ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 29 აგვისტოს გადაწყვეტილებით:

1. ნ.ს.-ას სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

2. გაუქმდა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილება ნ.ს.-ასათვის 12206.5 ლარისა და გ.ა.-ის სასარგებლოდ სახელმწიფო ბაჟის - 364 ლარის დაკისრების ნაწილში და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება;

3. გ.ა.-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა;

4. ნ.ს.-ას გ.ა.-ის სასარგებლოდ დაეკისრა – 2002 ლარის, 2000 ლარის, 2000 ლარისა და 1000 ლარის ანაზღაურება;

5. ნ.ს.-ას გ.ა.-ის სასარგებლოდ დაეკისრა 201.06 ლარის გადახდა;

6. გ.ა.-ეს ნ.ს.-ას სასარგებლოდ დაეკისრა 128.08 ლარის გადახდა.

სააპელაციო სასამართლომ საქმეზე დადგენილად ცნო შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ა.ა.-ეს ეკუთვნოდა ზუგდიდში, მ.-ას ქ.№...-ში მდებარე №... ბინა. გ.ა.-ე იყო ა. ა.-ის ძმისშვილი.

ა.ა.-ე გარდაიცვალა 2011 წლის 12 აპრილს და მისი სამკვიდრო მიიღო მეუღლემ, ნ.ს.-მ.

ნ. ს.-ა გარდაიცვალა 2012 წლის 20 ნოემბერს. ნ.ს.-ს სამკვიდრო მიიღო მისმა ძმისშვილმა, ნ.ს.-ამ.

ა.ა.-ის სიცოცხლეში გ.ა.-ემ გაარემონტა და გადააკეთა ა.ა.-ის კუთვნილი ბინა და ამაში დახარჯა 1409.5 ლარი, თუმცა ა.ა.-ის გარდაცვალების შემდეგ, მას ამ თანხის გადახდა ნ.ს.-სათვის არ მოუთხოვია.

გ.ა.-ემ გასწია გ.ა.-ის დაკრძალვისა და სხვა სარიტუალო ღონისძიებების – ორმოცის, წლისთავის ხარჯი და კეთილმოაწყო საფლავი.

ნ.ს.-ს გარდაცვალების შემდეგ კი, გ.ა.-ემ ნ.ს.-ს დასაკრძალად და სარიტუალო ღონისძიებებისათვის გადაიხადა 2002 ლარი.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ნ.ს.-ა გადაწყვეტილებას ნ.ს.-ს დაკრძალვისა და სარიტუალო ხარჯების, 2002 ლარის ანაზღაურების ნაწილში სადავოდ არ ხდიდა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას სააპელაციო საჩივრის ფარგლებში. კანონის აღნიშნული ნორმის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ არ შეამოწმა გადაწყვეტილება ნ.ს.-ასთვის 2002 ლარის დაკისრების ნაწილში და, ამ ნაწილში, გ.ა.-ის მოთხოვნა საფუძვლიანად მიიჩნია.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა ასევე იმ გარემოებაზე, რომ გ.ა.-ეს სარჩელით არ მოუთხოვია მოპასუხისათვის მამკვიდრებლის მკურნალობის ხარჯის ანაზღაურება და ეს გადაწყვეტილება არც სასამართლოს გამოუტანია. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ ამ ნაწილში აპელანტის პრეტენზია უსაფუძვლოდ მიიჩნია.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 1488-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, მამკვიდრებლის კრედიტორებმა ექვსი თვის განმავლობაში იმ დღიდან, რაც მათთვის ცნობილი გახდა სამკვიდროს გახსნის შესახებ, უნდა წარუდგინონ მოთხოვნა მემკვიდრეებს, რომლებმაც მიიღეს სამკვიდრო, მოთხოვნის ვადის დადგომის მიუხედავად. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით კი, ამ წესების დაუცველობა გამოიწვევს კრედიტორების მიერ მოთხოვნის უფლების დაკარგვას.

მოცემულ შემთხვევაში, საქმეზე დადგინდა, რომ გ.ა.-ემ ხარჯი გასწია ა.ა.-ის კუთვნილ ქონებაზე და მის სიცოცხლეში. ამის შესაბამისად, ამ ხარჯებით გაუმჯობესდა ა.ა.-ის კუთვნილი ქონება და სამოქალაქო კოდექსის 987-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, გ.ა.-ეს ა.ა.-ის მიმართ წარმოეშვა მოთხოვნის უფლება. ამავდროულად, დადგინდა, რომ ამ ხარჯის ანაზღაურების მოთხოვნა გ.ა.-ეს არ წაუყენებია არც ა.ა.-ის და არც მისი მემკვიდრის, ნ.ს.-სათვის.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, აგრეთვე, სამოქალაქო კოდექსის 1488-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ გ.ა.-ემ დაკარგა ხსენებული ხარჯის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება.

სამოქალაქო კოდექსის 1328-ე მუხლის მიხედვით, სამკვიდრო (სამკვიდრო ქონება) შეიცავს მამკვიდრებლის, როგორც ქონებრივი უფლებების (სამკვიდრო აქტივი),ისე მოვალეობების (სამკვიდრო პასივი) ერთობლიობას, რომელიც მას ჰქონდა სიკვდილის მომენტისათვის.

სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ნ.ს.-ას მიერ ნ.ს.-ს სამკვიდროს მიღების მომენტისათვის გ.ა.-ეს ქონების გაუმჯობესებაზე გაწეული ხარჯის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება დაკარგული ჰქონდა. ამდენად, ეს ვალდებულება არ შედიოდა ნ.ს.-ს სამკვიდროში და ნ.ს.-ა არ იყო ვალდებული ეს დანახარჯი, ე.ი. 1409.5 ლარი აენაზღაურებინა.

სამოქალაქო კოდექსის 1489-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კრედიტორების მიერ მოთხოვნის წარდგენის ვადა არ ვრცელდება იმ დანახარჯების მოთხოვნებზე, რომლებიც გამოწვეული იყო მამკვიდრებლის უკანასკნელი ავადმყოფობის დროს მოვლითა და მკურნალობით, ხელფასის გასტუმრებით, დაკრძალვით, სამკვიდროს დაცვითა და მართვით, ასევე, მესამე პირების მოთხოვნებზე – ქონებაზე საკუთრების უფლების ცნობის და მათი კუთვნილი ქონების გამოთხოვის თაობაზე. ამ მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ამ მუხლის პირველ ნაწილში აღნიშნული მოთხოვნების მიმართ გამოიყენება ხანდაზმულობის საერთო ვადები. სამოქალაქო კოდექსის 128-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ხანდაზმულობის საერთო ვადა შეადგენს ათ წელს. ეს ნიშნავს, რომ მამკვიდრებლის დაკრძალვისათვის აუცილებელი დანახარჯების ანაზღაურება კრედიტორმა შეიძლება მოითხოვოს ხარჯის გაწევიდან 10 წლის ვადაში.

კონკრეტულ შემთხვევაში, ა.ა.-ის გარდაცვალებიდან ნ.ს.-ს გარდაცვალებამდე და სარჩელის აღძვრამდე 10 წელი არ გასულა. ამიტომ, გ.ა.-ეს ა.ა.-ის დაკრძალვის ხარჯის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება არ დაუკარგავს და ნ.ს.-ს მემკვიდრემ, ნ.ს.-ამ ეს ვალდებულება მიიღო იმ სახით, რა სახითაც იგი ნ.ს.-ს ჰქონდა. ამის გამო, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სამოქალაქო კოდექსის 1484-ე მუხლისა და 973-ე მუხლის საფუძველზე, ნ.ს.-ა ვალდებული იყო გ.ა.-ისათვის აენაზღაურებინა ა.ა.-ის დაკრძალვის გამო გაწეული ხარჯი.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის პოზიციას იმის შესახებ, რომ ა.ა.-ის დაკრძალვისათვის გ.ა.-ის მიერ ხარჯის გაწევის ფაქტი საქმის მასალებით არ მტკიცდებოდა.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებები, რომლებზეც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. თავისი პოზიციის დასამტკიცებლად გ.ა.-ემ სასამართლოს წარუდგინა წერილობითი მტკიცებულებები, აუდიტორული დასკვნები და მოწმეები, რომელთა ჩვენებები რაიონულმა სასამართლომ სრულყოფილად გამოიკვლია. ამ მტკიცებულებებით დასტურდებოდა, რომ ა.ა.-ის დაკრძალვის ხარჯი გაიღო, სწორედ, გ.ა.-ემ. საწინააღმდეგოს დამადასტურებელი არცერთი მტკიცებულება აპელანტს სასამართლოსათვის არ წარუდგენია. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ გ.ა.-ის მოთხოვნა დადასტურებულად მიიჩნია.

ამავდროულად, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მსგავსი კატეგორიის საქმეზე როგორც საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდმა პალატამ 2002 წლის 4 მარტის განჩინებაში (საქმეზე №3კ/441-01) განმარტა, „დაკრძალვის ხარჯების ანაზღაურების შესახებ სარჩელის განხილვისას საქმეზე შეგროვილი მტკიცებულებების შესაბამისად, სამკვიდრო ქონების ღირებულების ფარგლებში მემკვიდრეებს, სამოქალაქო კოდექსის 973-ე მუხლის თანახმად, დავალების გარეშე მოქმედი პირის სასარგებლოდ შეიძლება დაეკისროთ მიცვალებულის ბალზამირების, სასახლის (კუბოს), მიცვალებულის მაკიაჟის, ბალდახინის (კატაფალკის), გარდაცვლილის სამგლოვიარო სურათის დამზადების, განბანვის, საფლავისათვის მიწის ღირებულების, საფლავის გათხრის, სასაფლაოს ბეტონის ცოკოლით მოწყობის, საპანაშვიდე მუსიკის, სუდარის, დაკრძალვის ცერემონიის მონაწილეთათვის სატრანსპორტო და სხვა სარიტუალო მომსახურების აუცილებელი ხარჯების ანაზღაურება”.

სამოქალაქო კოდექსის 973-ე მუხლის თანახმად, შემსრულებელს უფლება აქვს მოითხოვოს გაწეული ხარჯების ანაზღაურება, რომლებიც, საქმის გარემოებებიდან გამომდინარე, აუცილებლად იქნა მიჩნეული.

სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მიცვალებულის გარდაცვალების წლისთავის აღნიშვნის ხარჯი, საქმის გარემოებებიდან გამომდინარე, არ წარმოადგენდა იმ აუცილებელ ხარჯს, რომელიც დავალების გარეშე სხვისი, მემკვიდრის საქმის შემსრულებელს უნდა გაეწია. ამიტომ, მემკვიდრეს ამ ხარჯის ანაზღაურების ვალდებულება არ გააჩნდა. აღსანიშნავი იყო, რომ მიცვალებულის გარდაცვალების წლისთავის აღნიშვნისათვის გაწეული ხარჯის ანაზღაურების ვალდებულების შესახებ არც უზენაესი სასამართლოს დიდ პალატას მიუთითებია ზემოხსენებულ განჩინებაში.

სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ზემოხსენებული ხარჯის გამოკლებით, გ.ა.-ეს ა.ა.-ის დაკრძალვისათვის გაწეული ჰქონდა შემდეგი ხარჯი: ქელეხისათვის მან გადაიხადა 2302 ლარი, საფლავის მოწყობისათვის – 2200 ლარი, ხოლო ორმოცისათვის – 1655 ლარი, ე.ი. მთლიანობაში 6157 ლარი (2302+2200+1655= 6157-ს).

საქმის გარემოებებიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ა.ა.-ის დაკრძალვისათვის აუცილებელი იყო 5000 ლარის ხარჯი. ამათგან, 2000 ლარი უნდა განსაზღვრულიყო საფლავის მოწყობისათვის, 2000 ლარი – ქელეხისათვის, ხოლო 1000 ლარი – ორმოცისათვის. სწორედ ამ პროპორციით ჰქონდა განსაზღვრული დაკრძალვისათვის გაწეული ხარჯი საქართველოს უზენაესი სასამართლოს დიდ პალატას. მართალია, განჩინებაში მითითებული თანხა ორჯერ ნაკლები იყო ამ გადაწყვეტილების 4.33. პუნქტით განსაზღვრულ თანხაზე, მაგრამ უზენაესი სასამართლოს დიდი პალატის მიერ განჩინების გამოტანის დროიდან გასული პერიოდისა და ამ პერიოდში მომხდარი ბუნებრივი ინფლაციის გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ 5000 ლარი გონივრულად მიიჩნია.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ნ.ს.-ასათვის მის სასარგებლოდ დაკრძალვისა და რემონტისათვის გაწეული ხარჯების - 5204.5 ლარის დაკისრებაზე უარის თქმის ნაწილში საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ.ა.-ემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით დასახელებული მოთხოვნების დაკმაყოფილება.

საკასაციო საჩივრის საფუძვლები:

სააპელაციო საჩივრით ნ.ს.-ა აღიარებდა 2002 ლარის ფარგლებში ფულადი ვალდებულების არსებობას, ხოლო სადავოდ ხდიდა 10204.5 ლარს, ე.ი. მან ნაწილობრივ გაასაჩივრა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება. მართალია, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ნაწილობრივ დააკმაყოფილა აპელანტ ნ.ს.-ას სააპელაციო საჩივარი, მაგრამ სრულად გააუქმა ზუგდიდის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება და იმსჯელა იმ მოთხოვნებზე, რომლებიც აპელანტს სააპელაციო საჩივარში არ დაუყენებია. სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა ადვოკატის ხარჯების დაკისრების შესახებ;

მოცემული საქმის მსგავსი დავები განხილულია უზენაესი სასამართლოს მიერ, მაგრამ განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, კერძოდ, მსგავსი კატეგორიის საქმეზე უზენაესმა სასამართლომ განმარტა, რომ პირველ რიგში, უნდა დადგინდეს ის გარემოება, კრედიტორმა დავალების გარეშე გაიღო თუ არა მიცვალებულის დაკრძალვის და სხვა რიტუალის ხარჯები. ამ გარემოების დასადგენად, უწინარესად უნდა გაირკვეს, არსებობდა თუ არა აწ გარდაცვლილსა და კრედიტორს შორის გარიგება. კონკრეტულ შემთხვევაში, საქმეში არსებული მასალებით დგინდება, რომ აწ გარდაცვლილსა და კრედიტორს შორის ამგვარი გარიგება არსებობდა და მან აღნიშნული ხარჯები ხარჯები გაიღო სწორედ მათი გარიგების საფუძველზე. სააპელაციო სასამართლოს ხსენებულ საკითხზე არ უმსჯელია;

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მართალია, მიცვალებულის დაკრძალვის, ქელეხის, სასახლის, სასაფლაოს მოწყობის, ბალზამირების და ა.შ. ხარჯების ანაზღაურებაზე არსებობს უზენაესი სასამართლოს განმარტებები, მაგრამ საკასაციო სასამართლო თავის პრაქტიკაში არ მსჯელობს წლისთავის ხარჯის გადახდის ანაზღაურების საკითხზე. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ წლისთავის ხარჯები არააუცილებელ ხარჯებად შეაფასა. სააპელაციო სასამართლოს მოცემული მსჯელობა არასწორია, რადგან რა თქმა უნდა არსებული პრაქტიკა მნიშვნელოვანია, თუმცა ყველა საქმე ინდივიდუალურია და დეტალურად ერთმანეთთან მიმსგავსება შეუძლებელია;

აწ გარდაცვლილ ნ.ს.-ს ნ.ს.-ას გარდა სხვა კანონით მემკვიდრე არავინ ჰყავდა, ხოლო ნ.ს. იყო ავადმყოფი, პენსიონერი, მარტოხელა ქალი. სამოქალაქო კოდექსის 1311-ე მუხლიდან გამომდინარე, ამ უკანასკნელის რჩენის ვალდებულება ნ.ს.-ას ეკისრებოდა, მაგრამ იგი მამკვიდრებლის რჩენის ვალდებულებას თავს არიდებდა და მასზე არ ზრუნავდა. მიუხედავად ამისა, ნ.ს.-ს გარდაცვალებისთანავე ნ.ს. ამ მის ქონებაზე პრეტენზია განაცხადა. იმის გათვალისწინებით, რომ მამკვიდრებელს სიცოცხლეშივე ჰქონდა დადებული ზეპირი გარიგება გ.ა.-ესთან, ნ.ს.-ა, როგორც ნ.ს.-ს ერთადერთი მემკვიდრე (რომელიც მთლიანად იღებს მის დანაშთ ქონებას), ვალდებულია დააკმაყოფილოს გ.ა.-ე სამოქალაქო კოდექსის 1484-ე, 1489-ე მუხლების მოთხოვნათა შესაბამისად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ.ა.-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ, 04.03.2002წ., საქმე #3კ/441-01).

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ.ა.-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401.4 მუხლის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე შ. კ.-ას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ.ა.-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ გ.ა.-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე შორენა კალანდიას მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარი, საგადახდო დავალება №..., გადახდის თარიღი – 2014 წლის 8 ოქტომბერი) 70% – 210 ლარი;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე პ. ქათამაძე

მოსამართლეები: ვ. როინიშვილი

ბ. ალავიძე