საქმე №ას-197-184-2015 27 მაისი, 2015 წელი
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ე. ჩ (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „ვ“ (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – ფულადი ვალდებულების შესრულება, ზიანის ანაზღაურება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-მ“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხე ე. ჩ.-ის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა 10,000 აშშ დოლარისა და ამ თანხის წლიური 10%-ის გადახდის დაკისრება 2010 წლის 24 დეკემბრიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.
სარჩელის ფაქტობრივ გარემოებად მითითებულია, რომ 07.12.2007წ.-ს გ. ნ.-სა და ე. ჩ.-ს შორის გაფორმდა სანოტარო აქტი „ამხანაგობის წინარე ხელშეკრულება“, რომლითაც მხარეები შეთანხმდნენ, ერთობლივად ემოქმედათ მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ასაშენებლად და ამ მიზნით, შეექმნათ ამხანაგობა. ხელშეკრულებით ე. ჩ.-მა იკისრა ვალდებულება, ამხანაგობისათვის, შენატანის სახით, გადაეცა ქ.თბილისში, ქ.-ის ქ.№3-ში მდებარე უძრავი ქონება (ს/კ:№...), რომელიც საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული იყო მის სახელზე, აღნიშნულის სანაცვლოდ, გ. ნ.-მა იკისრა ვალდებულება ე. ჩ.-ისათვის გადაეცა ქ.თბილისში, ღ.-ის ქ.№3ა-ში მდებარე 180მ2 საცხოვრებელი ფართი, 30მ2 კომერციული ფართი, ავტოსადგომი და 35,000 აშშ დოლარი.
09.05.2008წ.-ს გაფორმდა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-ნის“ დამფუძნებელთა კრების №1 ოქმი (რეგ. N), რომლითაც შეიქმნა ამხანაგობა „უ“ და ამხანაგობის საკუთრებაში აღირიცხა ქ.თბილისში, ქ.-ის ქ.№3-ში მდებარე უძრავი ქონება (ს/კ:№....).
მოსარჩელის განმარტებით, 2008 წელს ამხანაგობა „უ-ის“ თავმჯდომარე გ. ნ.-მა ე. ჩ.-ს პროექტის შეთანხმების შემდეგ გადასცა 10 000 აშშ დოლარი.
2010 წლის 24 დეკემბერს ნოტარიუს ნინო გახოკიძის სანოტარო ბიუროში გაფორმდა გარიგება ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობაში „უ-ის“ შენატანის ნატურით დაბრუნების შესახებ. აღნიშნული გარიგებით ე. ჩ.-ი გავიდა ამხანაგობიდან. მოპასუხის მიერ, 2008 წლის 9 მაისის სანოტარო აქტის შესაბამისად, იბა „უ-სათვის“ შენატანის სახით გადაცემული უძრავი ქონება გატანილ იქნა ნატურით და კვლავ აღირიცხა ე. ჩ.-ის სახელზე.
ამხანაგობა იბა „უ-დან“ მოპასუხის გასვლის შემდეგ გ. ნ.-მა ამხანაგობის სახელით ე. ჩ.-ს მოსთხოვა მოსარჩელის მიერ გადაცემული 10,000 აშშ დოლარის გადახდა, თუმცა მოპასუხეს თანხა არ დაუბრუნებია.
ე. ჩ.-მა სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ იბა „უ-ს“ პროექტის შეთანხმების შემდეგ მისთვის უნდა გადაეცა 35,000 აშშ დოლარი, რაც არ განუხორციელებია. მოსარჩელის მიერ წარდგენილ ხელწერილს არ გააჩნია იურიდიული ძალა. მასში არ არის მითითებული თანხის გადაცემის, ხელწერილის შედგენის თარიღი და ე. ჩ.-ისათვის თანხის გადაცემის მიზანი. ამდენად, ე. ჩ.-ს მოსარჩელისაგან თანხა არ მიუღია და არც რაიმე ფულადი ვალდებულება გააჩნია მის მიმართ.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელემ გაასაჩივრა სააპელაციო წესით.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, ე. ჩ.-ს ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-ის“ სასარგებლოდ დაეკისრა 10,000 აშშ დოლარისა და 2010 წლის 24 დეკემბრიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე აღნიშნული თანხის წლიური 10%-ის გადახდა შემდეგ გარემოებათა გამო:
სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 07.12.2007წ.-ს გ. ნ.-სა და ე. ჩ.-ს შორის დაიდო ამხანაგობის წინარე ხელშეკრულება, რომლითაც ე. ჩ.-მა ვალდებულება იკისრა, ამხანაგობაში შეეტანა 258მ2 არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწა, ხოლო გ. ნ.-მა – ამხანაგობაში შეეტანა იმ ოდენობის თანხა, რაც საჭირო იქნებოდა ამხანაგობის მიზნის მისაღწევად.
ხელშეკრულების მე-9 მუხლით განისაზღვრა, რომ ამხანაგობის წევრი, განხორციელებული შენატანის სანაცვლოდ, მიიღებდა შეთანხმებულ საცხოვრებელ ფართს, ავტოსადგომსა და 35,000 აშშ დოლარს პროექტის შეთანხმების შემდეგ.
სააპელაციო პალატამ ასევე დაადგინა, რომ 09.05.2009წ.-ს შედგა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ.-ის“ დამფუძნებელთა კრება (ოქმი №... რეგ. №...) და შეიქმნა ამხანაგობა „უ“.
09.05.2008წ.-ს გაფორმდა ხელშეკრულება ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ.-ის“ დაფუძნების შესახებ. ხელშეკრულებით ე. ჩ.-ის, როგორც დამფუძნებელი წევრის ამხანაგობაში შესატანი წილი განისაზღვრა ქ.თბილისში, ქ.-ის ქუჩა №3-ში მდებარე №.... საკადასტრო კოდის მქონე უძრავი ქონებით.
ამხანაგობის თავმჯდომარედ არჩეულ იქნა გ. ნ.-ი.
ამხანაგობის დაფუძნების ხელშეკრულების დადებისას ე. ჩ.-ს 05.01.2208წ.-ის მინდობილობის საფუძველზე წარმოადგენდა ე. ჩ.-ი.
24.12.2010წ.-ს ე. ჩ.-სა და ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „+. უ.-ს“ შორის გაფორმდა გარიგება ამხანაგობა „უ-ში“ შენატანის ნატურით დაბრუნების შესახებ, რომლის საფუძველზეც ე. ჩ.-მა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „+. უ.-ნიდან“ დაიბრუნა შენატანი – ქ.თბილისში, ქ.-ის ქუჩა №3-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი ს/კ:№... ხელშეკრულების საფუძველზე უძრავი ქონება საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში აღირიცხა ე. ჩ.-ის საკუთრებად.
სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ ე. ჩ.-ს, ამხანაგობის შექმნის წინარე ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, გადაეცა 10,000 აშშ დოლარი, რომელიც უკან არ დაბრუნებულა.
სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, სამოქალაქო პროცესი აგებულია რა შეჯიბრებითობის პრინციპზე, მხარეებს უფლებებთან ერთად აკისრებს თავისივე ინტერესებისათვის აუცილებელ საპროცესო მოვალეობებს, რომელთა შეუსრულებლობა იწვევს ამავე მხარისათვის არახელსაყრელ შედეგს. ეს დანაწესი განმტკიცებულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლებით.
სააპელაციო პალატამ დაადგინა, რომ 07.12.2007წ.-ს გ. ნ.-სა და ე. ჩ.-ს შორის დადებული ამხანაგობის წინარე ხელშეკრულებით მხარეები შეთანხმდნენ, რომ ამხანაგობის წევრი, განხორციელებული შენატანის სანაცვლოდ, მიიღებდა შეთანხმებულ საცხოვრებელ ფართს, ავტოსადგომს და 35,000 აშშ დოლარს, რომელიც გადაეცემოდა პროექტის შეთანხმების შემდეგ.
საქმეში წარმოდგენილია ე. ჩ.-ის, როგორც ე. ჩ.-ის წარმომადგენლის მიერ შედგენილი ხელწერილი, რომელშიც აღნიშნულია, რომ ე. ჩ.-ის წარმომადგენელმა ე. ჩ.-მა ამხანაგობა „უ-ნის“ თავმჯდომარე გ. ნ.-ისაგან 2009 წლამდე მიიღო 10,000 აშშ დოლარი.
საქმეში ასევე წარმოდგენილია ე. ჩ.-ის მიერ ე. ჩ.-ის სახელზე 2008 წლის 5 იანვარს 5 წლის ვადით გაცემული მინდობილობა, რომლითაც ე. ჩ.-ს მინიჭებული აქვს ქონების მართვასა და განკარგვასთან დაკავშირებული კანონით ნებადართული ყოველგვარი გარიგების დადებისა და ე. ჩ.-ის კუთვნილი ქონების, ფულის, ფასიანი ქაღალდების მიღების უფლებამოსილება.
სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ ამხანაგობის დაფუძნების ხელშეკრულების დადებისას ე. ჩ.-ს წარმოადგენდა ე. ჩ.-ი. ამდენად, იმ პირობებში, როდესაც საქმეში წარმოდგენილი ამხანაგობის წინარე ხელშეკრულებით ამხანაგობამ იკისრა ვალდებულება, პარტნიორისათვის შენატანის სანაცვლოდ, გადაეხადა 35,000 აშშ დოლარი და საქმეში წარმოდგენილი ხელწერილით დგინდება ე.ჩ.-ის წარმომადგენლის მიერ ამხანაგობის თავმჯდომარისაგან 10,000 აშშ დოლარის მიღების ფაქტი, ე.ჩ.-ს ეკისრება იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ ხელწერილში მითითებული თანხა არ წარმოადგენს ამხანაგობაში შენატანის სანაცვლოდ ე. ჩ.-ისათვის გადაცემულ თანხას და მას გააჩნდა სხვა დანიშნულება, რომელსაც აღნიშნულის დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება სასამართლოსთვის არ წარუდგენია. ე.ჩ.-ი ვერ უთითებს ამხანაგობასთან რაიმე სხვა ვალდებულებითი ურთიერთობის არსებობაზე.
ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქმის მასალებით დადასტურებულია ამხანაგობის მიერ, ე.ჩ.-ისათვის ამხანაგობაში შენატანის სანაცვლოდ, 10 000 აშშ დოლარის გადახდის ფაქტი.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სამოქალაქო კოდექსის 429-ე მუხლი ადგენს ვალდებულების შესრულების მიღების წესს. ზემოაღნიშნული მუხლის პირველი ნაწილის ანალიზი ცხადყოფს, რომ კრედიტორი ყოველთვის ვალდებულია, გასცეს მოვალის მიერ ვალდებულების შესრულების დამადასტურებელი დოკუმენტი, თუ ამას მოვალე მოითხოვს. კანონში კრედიტორის მიმართ არსებობს მეტად ცალსახა დამოკიდებულება – იგი ავალდებულებს მოვალის მოთხოვნის შემთხვევაში გასცეს ასეთი დოკუმენტი, თუმცა კანონი ასეთივე მომთხოვნი არ არის მოვალის მიმართ. მას შეუძლია, არ გამოითხოვოს ასეთი საბუთი კრედიტორისაგან. ბუნებრივია, კანონმდებლის ასეთი მოთხოვნა განპირობებულია ვალდებულებიდან გამომდინარე მხარეთა მდგომარეობით. ნორმაში მითითებული დოკუმენტის ფლობა აუცილებლობას წარმოადგენს მოვალისათვის, რადგან მან მხოლოდ ამ დოკუმენტით შეიძლება, დაადასტუროს ვალდებულების შესრულება, რასაც ვერ ვიტყვით კრედიტორზე. მას არანაირი საჭიროება არ აქვს, ფლობდეს ამ დოკუმენტს არც სამართლებრივი და არც ფაქტობრივი თვალსაზრისით. კანონი მოვალეს აღჭურავს მთელი რიგი უფლებებით, რათა შეძლოს ვალდებულების შესრულებისა და კრედიტორის მიერ ამ შესრულების მიღების ფაქტის დადასტურება. ამ უფლების გამოუყენებლობა კი, წარმოადგენს მის რისკს და შეუძლებელს ხდის ზემოთ მითითებული გარემოების დადასტურებას.
ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ თანხის გადახდის დამადასტურებელი გარემოების მტკიცების ტვირთი ეკისრება მოვალეს, შესაბამისი მტკიცებულება კი, სამოქალაქო კოდექსის 429-ე მუხლის საფუძველზე შეიძლება იყოს თანხის გადახდის დამადასტურებელი დოკუმენტი. განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი არ იყო რაიმე მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა ხელწერილში მითითებული 10,000 აშშ დოლარის ამხანაგობისათვის დაბრუნების ფაქტს და ასეთის არსებობაზე ე. ჩ.-ი არც მიუთითებს.
სამოქალაქო კოდექსის 316-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 930-ე მუხლის, 405-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 352-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ კანონის დანაწესი ადგენს მხარის მიერ კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევაში გარიგებაზე უარის თქმისას მხარეთათვის იმ ყველაფრის დაბრუნების ვალდებულებას, რაც მათ გარიგების შესრულების მიზნით ერთმანეთს გადასცეს.
სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2010 წლის 24 დეკემბერს ე. ჩ.-სა და ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-ს“ შორის გაფორმდა გარიგება ამხანაგობა „უ-ში“ შენატანის ნატურით დაბრუნების შესახებ, რომლის საფუძველზეც ე. ჩ.-მა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ.-დან“ დაიბრუნა შენატანი – ქ. თბილისში, ქ.-ის ქუჩა №3-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი №.., რაც შეეხება ე. ჩ.-ისათვის ამხანაგობის შექმნის წინარე ხელშეკრულებიდან გამომდინარე გადაცემულ 10,000 აშშ დოლარს, როგორც უკვე დადგინდა, აღნიშნული თანხა უკან დაბრუნებული არ არის. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ საფუძვლიანად ცნო იბა „უ-ნის“ სარჩელი ე. ჩ.-ისათვის აღნიშნული თანხის დაკისრების თაობაზე.
სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 411-ე, 412-ე მუხლების თანახმად, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მიუღებელი შემოსავალი წარმოადგენს სავარაუდო შემოსავალს, მისი დადგენისათვის აუცილებელია, გათვალისწინებულ იქნეს, თუ რამდენად მოსალოდნელი იყო მისი მიღება.
იმის გათვალისწინებით, რომ საბაზრო ეკონომიკის პირობებში ფული განიხილება, როგორც ყველაზე ბრუნვაუნარიანი საგანი, მისი ფლობა უპირობოდ იძლევა შემოსავლის მიღების პრეზუმფციას. კონკრეტულ შემთხვევაში, მიუღებელ შემოსავალს წარმოადგენს კომერციულ ბანკებში საშუალო წლიური საპროცენტო განაკვეთი, რასაც კრედიტორი მიიღებდა ბრუნვაუნარიანი ობიექტის – ფულის ანაბარზე განთავსების შედეგად. ამდენად, საფუძვლიანია ამხანაგობის სარჩელი ე. ჩ.-ის მიერ ნატურით მიწის ნაკვეთის უკან დაბრუნების თარიღიდან, 2010 წლის 24 დეკემბრიდან, 10,000 აშშ დოლარის დაბრუნებამდე პერიოდში აღნიშნული თანხის წლიური 10%-ის პროცენტის მოპასუხისათვის დაკისრების შესახებ.
სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ე. ჩ.-მა გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:
კასატორის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ის გარემოება, რომ ე.ჩ.-ს, ამხანაგობის შექმნის წინარე ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, გადაეცა 10 000 აშშ დოლარი, რომელიც უკან არ დაბრუნებულა. აღნიშნული ფაქტი არც საქმეში წარმოდგენილი ხელწერილით და არც სხვა გარემოებით არ დასტურდება.
ამდენად, სააპელაციო პალატას არ უნდა გამოეყენებინა სამოქალაქო კოდექსის 316-ე, 317-ე, 930-ე, 405-ე და 352-ე მუხლები.
სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მხარის მიერ კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, გარიგებაზე უარის თქმისას მხარეებს უნდა დაუ.-რუნდეთ ყველაფერი, რაც მათ გარიგების შესრულების მიზნით ერთმანეთს გადასცეს.
კასატორმა მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა არასწორია, ვინაიდან მხარეთა შორის გარიგების გაუქმების დროს მოწინააღმდეგე მხარეს თანხასთან დაკავშირებით პრეტენზია არ გამოუთქვამს. აღნიშნული ადასტურებს, რომ ამხანაგობას თანხა კასატორისათვის არ გადაუცია.
კასატორმა მიიჩნია, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ არის იურიდიულად დასაბუთებული, აგრეთვე, გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 26 მარტის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად, ხოლო 2015 წლის 06 მაისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი ცნობილ იქნა დასაშვებად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი დასაბუთება, საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი გარემოებების გამო:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).
მოცემულ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილადაა ცნობილი და საქმის მასალებით დასტურდება დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:
07.12.2007წ.-ს გ. ნ.-სა და ე. ჩ.-ს შორის გაფორმდა სანოტარო აქტი „ამხანაგობის წინარე ხელშეკრულება“, რომლითაც მხარეები შეთანხმდნენ, ერთობლივად ემოქმედათ მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ასაშენებლად და ამ მიზნით, შეექმნათ ამხანაგობა. ხელშეკრულებით ე. ჩ.-მა იკისრა ვალდებულება, ამხანაგობისათვის, შენატანის სახით, გადაეცა ქ.თბილისში, ქ.-ის ქ.№3-ში მდებარე უძრავი ქონება (ს/კ:№...), რომელიც საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული იყო მის სახელზე, აღნიშნულის სანაცვლოდ, გ. ნ.-მა იკისრა ვალდებულება ე. ჩ.-ისათვის გადაეცა ქ.თბილისში, ღ.-ის ქ.№3ა-ში მდებარე 180მ2 საცხოვრებელი ფართი, 30მ2 კომერციული ფართი, ავტოსადგომი და 35,000 აშშ დოლარი.
09.05.2009წ.-ს შედგა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „+. უ.-ნის“ დამფუძნებელთა კრება (ოქმი №1 რეგ. №...) და შეიქმნა ამხანაგობა „უ“.
24.12.2010წ.-ს ერთი მხრივ, ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „+. უ.-ნის“ თავმჯდომარე გ. ნ.-სა და მეორე მხრივ, ამხნაგობის წევრ ე. ჩ.-ის წარმომადგენელ ნინო ისაკაძეს შორის გაფორმდა სანოტარო აქტი „ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობაში „უ-ნის“ შენატანის ნატურით დაბრუნების შესახებ“, რომლის საფუძველზე ე. ჩ.-ი გავიდა ამხანაგობიდან და ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-ნიდან“ დაიბრუნა შენატანი – ქ.თბილისში, ქ.-ის ქუჩა №3-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი (ს/კ:№....). შესაბამისად, უძრავი ქონება საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში კვლავ აღირიცხა ე. ჩ.-ის საკუთრების უფლებით.
კასატორს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ ზემოთ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები სადავოდ არ გაუხდია. შესაბამისად, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მათ საკასაციო პალატისათვის სავალდებულო ძალა გააჩნიათ.
დადგენილია, რომ 19.12.2013წ.-ს ამხანაგობა იბა „უ-ნის“ სახელით სარჩელი აღიძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში მოპასუხე ე. ჩ.-ის მიმართ გ. ნ.-ის მიერ ამხანაგობის სახელით ე. ჩ.-ისათვის გადაცემული 10,000 აშშ დოლარისა და მისი დადგენილ ვადაში გადაუხდელობის გამო, ზიანის ანაზღაურების შესახებ.
კასატორი სადავოდ ხდის ე. ჩ.-ის მიერ ამხანაგობის შექმნის წინარე ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, 10,000 აშშ დოლარის გადაცემის შესახებ ფაქტობრივ გარემოებას.
კასატორის ზემოთ აღნიშნულ პრეტენზიას საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს და განმარტავს, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის პრინციპის საფუძველზე, რაც იმას ნიშნავს, რომ თითოეული მხარე იღებს თავის თავზე როგორც ფაქტების გადმოცემის, ისე მათი დამტკიცება-დასაბუთების ტვირთს. აღნიშნული მსჯელობა გამომდინარეობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლის დანაწესიდან, რომლის პირველი ნაწილის თანახმად, მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლით განსაზღვრულია მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის გადანაწილების წესი, რომლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. კონკრეტულ შემთხვევაში, იმ გარემოების მტკიცების ტვირთი, რომ ე. ჩ.-ს 07.12.2007წ.-ის ამხანაგობის შექმნის წინარე ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, გადაეცა 10,000 აშშ დოლარი, ეკისრებოდა მოსარჩელეს, რომელმაც აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოების დასადასტურებლად წარმოადგინა ე. ჩ.-ის, როგორც ე. ჩ.-ის წარმომადგენლის მიერ შედგენილი ხელწერილი, რომლის შინაარსის მიხედვით, „ე. ჩ.-ის წარმომადგენელმა - ე. ჩ.-მა ამხანაგობა „უ-ნის“ თავმჯდომარე გ. ნ.-ისაგან 2009 წლამდე მიიღო 10,000 აშშ დოლარი“ (ტ.1. ს.ფ. 40).
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი განსაზღვრავს მტკიცებულებათა სახეებს, რომელთა შეაფასება საქართველოს სსკ–ის 105–ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სასამართლოს კომპეტენციაა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 134–ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, წერილობით მტკიცებულებებს წარმოადგენს აქტები, საბუთები, საქმიანი და პირადი ხასიათის წერილები, რომლებიც შეიცავს ცნობებს საქმისთვის მნიშვნელოვან გარემოებათა შესახებ. მოცემულ შემთხვევაში, წარმოდგენილი მტკიცებულება (ხელწერილი) განეკუთვნება სსკ–ის 134–ე მუხლის პირველი ნაწილით განსაზღვრულ წერილობით მტკიცებულებებს, რომლითაც დასტურდება ე. ჩ.-ის წარმომადგენლის - ე. ჩ.-ისათვის სადავო თანხის გადაცემა.
საქმეში ასევე წარმოდგენილია ე. ჩ.-ის მიერ ე. ჩ.-ის სახელზე 05.01.2008წ.-ს 05 წლის ვადით გაცემული მინდობილობა, რომლითაც ე. ჩ.-ს მინიჭებული აქვს ქონების მართვასა და განკარგვასთან დაკავშირებული კანონით ნებადართული ყოველგვარი გარიგების დადებისა და ე. ჩ.-ის კუთვნილი ქონების, ფულის, ფასიანი ქაღალდების მიღების უფლებამოსილება. ამასთან, დადგენილია ის გარემოებაც, რომ 09.05.2008წ.-ის ინდივიდუალურ მენაშენათა ამხანაგობა „უ-ნის“ დაფუძნებისას ამხანაგობის ერთ-ერთი წევრის ე. ჩ.-ის ინტერესებს წარმოადგენდა სწორედ ე. ჩ.-ი.
ზემოთ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები საკასაციო პალატას აძლევს ლოგიკური, თანმიმდევრული და დასაბუთებული მსჯელობის საფუძველს მასზედ, რომ სადავო თანხა - 10,000 აშშ დოლარი ნამდვილად გადაეცა ე. ჩ.-ს, ხოლო კასატორის პოზიცია იმის თაობაზე, რომ ვინაიდან ხელწერილი არ არის დათარიღებული და მასში მხოლოდ 10,000 აშშ დოლარის გადაცემაზეა საუ.-არი, რის გამოც, იგი ვერ გამოდგება 07.12.2007წ.-ს გაფორმებული „ამხანაგობის წინარე ხელშეკრულების“ ფარგლებში ნაკისრი ვალდებულების შესრულებად, დაუსაბუთებელია. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსით ნებადართულია ვალდებულების შესრულება ნაწილ-ნაწილ (ვალდებულების ნაწილობრივი შესრულება), თუკი კრედიტორი ამაზე თანახმაა (სკ-ის 378-ე მუხლი). მოცემულ შემთხვევაში, ე. ჩ.-ს სადავოდ არ გაუხდია ის გარემოება, რომ იგი წინააღმდეგი იყო ნაწილ-ნაწილ მიეღო შესრულება და ამდენად, სადავო ფაქტობრივი გარემოება ამხანაგობის მხრიდან 10,000 აშშ დოლარის გადახდისა და პარტნიორის მიერ ამ თანხის მიღების შესახებ დადგენილად უნდა იქნეს მიჩნეული.
დადგენილია ისიც, რომ 24.12.2010წ.-ს ე. ჩ.-სა და ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-ს“ შორის გაფორმდა გარიგება ამხანაგობა „უ-ში“ შენატანის ნატურით დაბრუნების შესახებ, რომლის საფუძველზეც ე. ჩ.-მა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-ნიდან“ დაიბრუნა შენატანი – ქ. თბილისში, ქ-ის ქუჩა №3-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი №....
უდავო გარემოებაა, რომ ე. ჩ.-ს ამხანაგობისათვის მიღებული თანხა - 10,000 აშშ დოლარი არ დაუ.-რუნებია. ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-ს“ სასარჩელო მოთხოვნას აღნიშნული თანხის უკან დაბრუნება წარმოადგენს, რასაც საკასაციო პალატა იზიარებს და აღნიშნავს, რომ მხარეებს შორის არსებული ურთიერთობის ფაქტობრივ საფუძველს წარმოადგენს სწორედ 24.12.2010წ.-ს ე.ჩ.-სა და ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-ს“ შორის გაფორმებული გარიგება, რომლითაც მხარეები გავიდნენ სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან და შეთანხმდნენ შენატანების უკან დაბრუნებაზე.
საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ ამ ნაწილში, სარჩელის დაკმაყოფილების მიზნებისათვის უნდა ვიხელმძღვანელოთ სამოქალაქო კოდექსის 352-ე მუხლის პირველი ნაწილით, რომელიც ბლანკეტური შინაარსისაა და შეიცავს დათქმას ამავე კოდექსის 405-ე მუხლით გათვალისწინებულ პირობებზე და აწესებს ქცევის იმგვარ წესს, რომლის თანახმად, თუ ხელშეკრულების ერთ-ერთი მხარე უარს იტყვის ხელშეკრულებაზე, მაშინ მიღებული შესრულება და სარგებელი მხარეებს უ.-რუნდებათ (ნატურით დაბრუნება).
საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ზოგადი წესის თანახმად, ხელშეკრულების დადების მომენტიდან მხარეები ვალდებულნი არიან შეუდგნენ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულებას. მათ არ შეუძლიათ ცალმხრივად თქვან უარი ნაკისრი ვალდებულების შესრულებაზე. მაგრამ კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, ხელშეკრულების მხარეს უფლება აქვს გავიდეს ხელშეკრულებიდან და უარი თქვას ნაკისრი ვალდებულების შესრულებაზე. ხელშეკრულების ერთ-ერთი მონაწილის შესაძლებლობას კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევებში უარი თქვას ხელშეკრულების გაგრძელებაზე, ხელშეკრულებიდან გასვლა ეწოდება. მოცემულ კონკრეტულ შემთხვევაში, სწორედ ეს საგამონაკლისო უფლება გამოიყენეს ხელშემკვრელმა მხარეებმა, რაც მათ შორის მოწესრიგდა 24.12.2010წ.-ს გაფორმებული გარიგებით, შესაბამისად, ამ გარიგების გაფორმებით მონაწილეთა შორის წარმოიშვა ახალი ვალდებულება: მიღებული შესრულებისა და სარგებლის ერთმანეთისათვის დაბრუნების შესახებ ე.წ. რესტიტუციის მოთხოვნის უფლება, რაც კონკრეტულ შემთხვევაში, ე. ჩ.-ს წარმოუშობს მიღებული თანხის - 10,000 აშშ დოლარის უკან დაბრუნების ვალდებულებას და ამ ნაწილში, სარჩელის დაკმაყოფილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველია.
მოსარჩელის მეორე მოთხოვნას ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულების დარღვევით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება წარმოადგენდა.
საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ იმ საკითხის დადებითად გადაწყვეტა, საფუძვლიანია თუ არა სარჩელი, დამოკიდებულია რამდენიმე პირობის არსებობაზე, მათ შორის: უნდა მოიძებნოს სამართლის ნორმა, რომელიც მიესადაგება განსახილველ შემთხვევას; მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის დადგენის შემდეგ უნდა მოხდეს იმის შემოწმება, მოსარჩელის მიერ მითითებული ფაქტები პასუხობს თუ არა გამოსაყენებელი ნორმის აბსტრაქტულ ელემენტებს (შემადგენლობას).
სამართალწარმოების შეჯიბრებითობის პრინციპის მიხედვით მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით, დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები (სსკ-ის მე-4 მუხ.). აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქმის განმხილველი სასამართლოსათვის სავალდებულოა სარჩელის საფუძვლად მითითებული ფაქტების ერთობლიობა, რომლებიც ასაბუთებენ, ამართლებენ ფაქტობრივად მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნას (სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები), რაც შეეხება სამართლის ნორმების გამოყენებას, აღნიშნული განეკუთვნება სასამართლოს უფლებამოსილების სფეროს, რომლის განხორციელებისას სასამართლო არ არის შეზღუდული მოსარჩელის მითითებებით. სასამართლო, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შეფასებით, ადგენს თუ რა სამართლებრივი ურთიერთობა არსებობს მხარეთა შორის და ამ ურთიერთობის მარეგულირებელი სამართლებრივი ნორმების საფუძველზე აკმაყოფილებს ან არ აკმაყოფილებს სარჩელს.
მოცემულ შემთხვევაში, როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, ე. ჩ.-ის წინააღმდეგ აღძრული სარჩელი ზიანის ანაზღაურების ნაწილში, ემყარება სახელშეკრულებო ვალდებულებათა დარღვევას. ამ ნაწილში, სარჩელის დაკმაყოფილებისათვის პირველ რიგში, უნდა გაირკვევს მიყენებული ზიანის შინაარსი და მისი ანაზღაურებისათვის სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი წინაპირობების არსებობა.
სამოქალაქო კოდექსის 394-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მოვალის მიერ ვალდებულების დარღვევისას კრედიტორს შეუძლია მოითხოვოს ამით გამოწვეული ზიანის ანაზღაურება. ვალდებულების დარღვევა ზოგადი ფორმულირებაა და იგი შეიძლება სხვადასხვა ფორმით გამოიხატოს, მათ შორის არაჯეროვან შესრულებაში. მტკიცების ტვირთის ობიექტურად და სამართლიანად განაწილების პირობებში, როგორც ზიანის მიყენების ფაქტის, ასევე განცდილი ზიანის ოდენობის დამტკიცების ტვირთი მოსარჩელის (კრედიტორის) მხარეზეა.
ზიანი ობიექტური მოცემულობით უნდა შეფასდეს და არა სუ.-იექტური დამოკიდებულებით, სახელდობრ, სამოქალაქო კოდექსის 411-ე მუხლის მიხედვით, ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისათვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. ამავე მუხლითაა განმარტებული მიუღებელი შემოსავალი, კერძოდ, მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო.
საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო დავის სწორად გადაწყვეტას მნიშვნელოვნად განაპირობებს მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის ზუსტად განსაზღვრა, რაც განეკუთვნება სასამართლოს ულებამოსილების სფეროს, თუმცა, ასევე არანაკლებ მნიშვნელოვანია სასამართლომ მართებულად დაადგინოს დავის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტების (მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტების) ამომწურავი ჩამონათვალი, იმისათვის, რომ სასამართლოს არ მოუწიოს იმ გარემოებათა დადგენა, რომლებსაც საქმისათვის არანაირი მნიშვნელობა არ აქვთ, და პირიქით, მთელი სამართალწარმოება საძიებელ ფაქტებზე უნდა იქნეს აგებული. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე ზიანის არსებობის ფაქტის დასადასტურებლად იმ გარემოებაზე აპელირებს, რომ 10,000 აშშ დოლარის დადგენილ ვადაში დაბრუნების შემთხვევაში, ამხანაგობა ამ თანხას განათავსებდა საკრედიტო დაწესებულებაში ანაბარზე და მიიღებდა შემოსავალს (ტ.1. ს.ფ. 6, 7). მოსარჩელის მხოლოდ ეს არგუმენტი, საკასაციო პალატის მოსაზრებით, არ წარმოადგენს ზიანის ანაზღაურების დაკისრების საკმარის საფუძველს, კერძოდ, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 411-ე, 412-ე მუხლების ამოსავალი წერტილი სწორედ იმაში მდგომარეობს, რომ ანაზღაურდება მხოლოდ მოვალისათვის წინასწარ სავარაუდო ზიანი. ხოლო ამავე კოდექსის მე-8 მუხლის მესამე ნაწილის მიხედვით, სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილენი ვალდებულნი არიან კეთილსინდისიერად განახორციელონ თავიანთი უფლებები და მოვალეობები. იგივე აზრია გატარებული სამოქალაქო კოდექსის 115-ე მუხლში, რომელიც სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად სარგებლობაში მდგომარეობს. როგორც მოცემული საქმის მასალებით დგინდება პარტნიორს ამხანაგობისათვის თანხის დაკისრების ვალდებულება წარმოეშვა 24.12.2010წ.-ს შენატანის ნატურით დაბრუნების შესახებ გაფორმებული გარიგების საფუძველზე. თანხის დაკისრების მოთხოვნით კი, სასამართლოში ამხანაგობის სახელით სარჩელი აღიძრა თითქმის სამი წლის შემდეგ და ამხანაგობამ ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ შესრულებასთან ერთად მოითხოვა თანხის გადაუხდელობით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებაც. აღნიშნულს საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს და მიაჩნია, რომ მიუღებელი შემოსავალი, რომელზედაც კონკრეტულ შემთხვევაში, აპელირებს ამხანაგობა პრაქტიკულად დადგა მისივე უმოქმედობის შედეგად, ვინაიდან, როგორც საქმის მასალებით ირკვევა მთელი ამ წლების მანძილზე ადგილი არ ჰქონია არც ამხანაგობის მხრიდან თანხის დაბრუნების მოთხოვნას და არც ე. ჩ.-ის მხრიდან თანხის უკან დაბრუნების დაპირებას. პირიქით, იგი სადავოდაც კი მიიჩნევდა ამხანაგობისაგან 10,000 აშშ დოლარის მიღებას. შესაბამისად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მიუღებელი შემოსავალი, რომელზედაც აპელირებს ამხანაგობა და რომელიც მათი მოსაზრებით, წარმოადგენდა მოვალისათვის წინასწარ სავარაუდო ზიანს სახეზე არ გვაქვს.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ზიანის ანაზღაურების ნაწილში, იურიდიულად დაუსაბუთებელია გასაჩივრებული გადაწყვეტილება (სსკ-ის 393-ე მუხლი). აღნიშნული გარემოება, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივი გაუქმების საფუძველია.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 411-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამ კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები.
მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველი, ვინაიდან საჭირო არაა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია, თვითონ მიიღოს გადაწყვეტილება საქმეზე.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა ზიანის ანაზღაურების ნაწილში, დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე გათავისუფლებული იყოს სახელმწიფო ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ამ მუხლში აღნიშნული წესები შეეხება, აგრეთვე, სასამართლო ხარჯების განაწილებას, რომლებიც გასწიეს მხარეებმა საქმის სააპელაციო და საკასაციო ინსტანციებში წარმოებისას, ხოლო, მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას, ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, შესაბამისად, შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც.
მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილებულია ნაწილობრივ. საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებული ნაწილის პროპორციულად უნდა განაწილდეს მხარეებს შორის გაღებული ხარჯებიც. ე. ჩ.-ს უნდა აუნაზღაურდეს საკასაციო საჩივარზე წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან 150 აშშ დოლარი ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „+. უ.-ნის“ მიერ. ე. ჩ.-ის მიერ წინასწარ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის დარჩენილი ნაწილი კი, უნდა დარჩეს სახელმწიფო ბიუჯეტში.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 411-ე მუხლით და
გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა :
1. ე. ჩ.-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;
3. ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-“ სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
4. ე. ჩ.-ს დაეკისროს ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-ს“ სასარგებლოდ 10,000 აშშ დოლარის გადახდა;
5. დანარჩენ ნაწილში ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდეს;
6. ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „უ-ს“ ე. ჩ.-ის სასარგებლოდ დაეკისროს 150 აშშ დოლარის გადახდა;
7. საკასაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი
მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური
ბ. ალავიძე
