საქმე №ას-200-187-2015 14 მაისი, 2015 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ა.რ. (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა.ბ. (მოსარჩელე)

თავდაპირველი მოპასუხები - თ.ბ., ე.შ., გ.კ., ფ.ფ., დ.ი., ა.მ., გ.ფ.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 23 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ხელშეკრულების ძალაში დატოვება

დავის საგანი – მინდობილობისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ა.ბ.მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში ა.რ.ის, გ.კ.ს, ფ.ფ.ის, დ.ი.ის, ა.მ.სა და გ.ფ.ის ასევე ნოტარიუსების: თ.ბ.ისა და ე.შ.ს მიმართ ნოტარიუს თ.ბ.ის მიერ 2012 წლის 12 ნოემბერს ა.ბ.ის სახელით ფ.ფ.ის სახელზე გაცემული №.... რწმუნებულებისა და ნოტარიუს ე.შ.ს მიერ 2012 წლის 26 ნოემბერს დამოწმებული, ერთი მხრივ, ფ.ფ.ს, ხოლო, მეორე მხრივ, ა.რ.სა და გ.კ.ს შორის დადებული №.... იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და მოითხოვეს მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ა.ბ.ის სახელით ფ.ფ.ის სახელზე 2012 წლის 12 ნოემბერს გაცემული რწმუნებულება, ასევე ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი ფ.ფ.სა და ა.რ.ლს შორის დადებული, 2012 წლის 26 ნოემბერს დამოწმებული იპოთეკის ხელშეკრულება, დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ა.ბ.მა და ა.რ.მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 23 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ა.რ.ის სააპელაციო საჩვარი არ დაკმაყოფილდა, ა.ბ.ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ა.ბ.ის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ნოტარიუს ე.შ.ს მიერ 2012 წლის 26 ნოემბერს დამოწმებული იპოთეკის ხელშეკრულება ფ.ფ.სა და ა.ბ.სა და გ.კ.ის შორის შემდეგი დასაბუთებით:

პალატამ დადგენილად ცნო, რომ ა.ბ. აპირებდა მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების გასხვისებას. ბინის ვითომდა ყიდვის მიზნით ა.ბ.თან და მის ოჯახთან მოლაპარაკებებს აწარმოებდა ვინმე მ.ჩ., რომელიც შემდგომში გასამართლდა თაღლითობისა და ყალბი ოფიციალური დოკუმენტის გამოყენებისათვის. მას, იმ მოტივით, რომ მის ახლობლებს უნდოდათ ბინის დათვალიერება, მიჰყავდა სხვადასხვა პირები, რომლებიც იყვნენ თანხის გამსესხებლები – იპოთეკარები;

2012 წლის 12 ნოემბერს ფ.ფ.სა და ი.ვ.ს შორის გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება და იპოთეკით დაიტვირთა ა.ბ.ის საკუთრებაში არსებული ქ.თბილისში, ..... მდებარე 87,80 კვ.მ #7 ბინა;

2012 წლის 26 ნოემბერს ფ.ფ.სა და ა.რ.ს და გ.კ.ს შორის გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება, რომლის თანახმადაც, იპოთეკით დაიტვირთა ა.ბ.ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, ზემოაღნიშნული უძრავი ნივთი;

ხელშეკრულებების გაფორმებისას ა.ბ.ის წარმომადგენელი ფ.ფ. მოქმედებდა 2012 წლის 12 ნოემბერს პირდაპირი ელექტრონული კომუნიკაციის საშუალების გამოყენებით სანოტარო წესით დამოწმებული მინდობილობის საფუძველზე. კანონიერ ძალაში შესული განაჩენით დადგენილი იყო, რომ გ.ფ.მ, მოტყუებით, თითქოს იყო ა.ბ. და იმყოფებოდა უკრაინაში, შეცდომაში შეიყვანა ნოტარიუსი და პირდაპირი ელექტრონული კომუნიკაციის საშუალების გამოყენებით (სკაიპით) ა.ბ.ის სახელით დაადასტურა მინდობილობა, რომლის თანახმადაც, ფ.ფ.ს მიენიჭა ა.ბ.ის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის გასხვისების გარეშე სამართლებრივად დატვირთვის უფლებამოსილება;

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 9 აგვისტოს განაჩენით მ.ჩ. და ფ.ფ. ცნობილ იქნენ დამნაშავეებად. მათ ბრალი დაედოთ თაღლითობაში, ყალბი ოფიციალური დოკუმენტის დამზადებაში;

ა.ბ.ს მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის იპოთეკით დატვირთვაზე ნება არ გამოუვლენია. სასამართლოს შეფასებით, ასეთი ნების გამოვლენის დამადასტურებლად ვერ მიიჩნეოდა 2012 წლის 12 ნოემბრის ყალბი მინდობილობა, რომელიც თითქოს უფლებამოსილებას ანიჭებდა ფ.ფ.ს, იპოთეკით დაეტვირთა ა.ბ.ის უძრავი ქონება. აღნიშნული მინდობილობის შინაარსიდან მესაკუთრის ნება მისი ქონების სამართლებრივად (იპოთეკით) დატვირთის უფლების სხვა პირისათვის მინიჭების თაობაზე არ დგინდებოდა.

პალატამ მიუთითა „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე–5 მუხლზე და აღნიშნა, რომ სისწორისა და უტყუარობის პრეზუმფცია მოქმედებს საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ მესაკუთრეზე და არა სანოტარო წესით დამოწმებულ მინდობილობაზე. სანოტარო წესით დამოწმებული მინდობილობა არ ნიშნავს მარწმუნებლის მიერ წარმომადგენლისათვის უფლებამოსილების მინიჭების ფაქტის არსებობას, მაშინ, როდესაც დადასტურებულია, რომ მინდობილობა, რომლითაც ფ.ფ.მა იპოთეკით დატვირთა ა.ბ.ის უძრავი ქონება, გაყალბებული იყო და მესაკუთრეს ამის ნება არ გამოუხატავს.

პალატამ სამოქალაქო კოდექსის 111–ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, აღნიშნა, რომ იმ შემთხვევაში, თუ ა.ბ. დაეთანხმებოდა ფ.ფ.სა და გ.კ.სა და ა.რ.ს შორის დადებულ ხელშეკრულებას, ეს უკანასკნელი ჩაითვლებოდა დადებულად, თუმცა, სადავო შემთხვევაში, არც ასეთ ვითარებას აქვს ადგილი.

უძრავი ნივთი იპოთეკით დაიტვირთა არა საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ რეგისტრირებული ა.ბ.ის მიერ და, შესაბამისად, იპოთეკარები ენდობოდნენ არა საჯარო რეესტრის ამონაწერს, არამედ იპოთეკით დატვირთვა მოხდა მინდობილობის საფუძველზე, მესაკუთრის წარმომადგენლის მიერ. ფ.ფ. ფორმალურად იყო აღჭურვილი ა.ბ.ის სახელით გაცემული რწმუნებულებით, შესაბამისად, გარიგება არ იყო დადებული მესაკუთრის მიერ, არ იყო გამოვლენილი მისი ნამდვილი ნება, რასაც მოჰყვა უძრავ ქონებაზე იპოთეკის გამოყენება მესაკუთრის ნების საწინააღმდეგოდ და ამით ზიანი მიადგა კანონიერ მესაკუთრეს.

პალატამ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის მე-2 ნაწილით, 185-ე მუხლით, რომელთა თანახმადაც, შემძენის კეთილსინდისიერების საკითხი დგება, როდესაც: ა) შეძენილი უფლება რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში; ბ) უფლების მესაკუთრედ რეგისტრირებულია გამსხვისებელი; გ) შემძენმა არ იცის ამ უფლების თაობაზე არსებული ჩანაწერის უზუსტობის თაობაზე.

კონკრეტულ შემთხვევაში, შემძენმა შეიძინა ნივთის საშუალებით მოვალისადმი არსებული მოთხოვნის დაკმაყოფილების უფლება იმ პირისაგან, რომელიც არ იყო რეესტრში რეგისტრირებული მესაკუთრედ, შესაბამისად, არ არსებობდა შემძენის დაცვის ზემოაღნიშნული სავალდებულო პირობათა ერთიანობა.

სამოქალაქო კოდექსის 297–ე მუხლთან მიმართებაში, რომელზეც აპელანტი მიუთითებდა, პალატამ განმარტა, რომ აღნიშნული ნორმით მოწესრიგებულია ახალ კრედიტორზე იპოთეკისა და მოთხოვნის გადასვლის წესი, რა დროსაც ასევე დაცულია ახალი კრედიტორის ინტერესი საჯარო რეესტრში არსებული ჩანაწერის უტყუარობის პრეზუმფციის სახით. კონკრეტულ შემთხვევაში, სახეზე იყო მესაკუთრის სახელით ნივთის იპოთეკით დატვირთვა და არა იპოთეკის, როგორც გარდამავალი უფლების გადასვლა ახალი კრედიტორის ხელში. არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მსჯელობა, რომ ნივთზე უკვე არსებობდა ფ.ფ.ის მიერვე რეგისტრირებული იპოთეკა, რის გამოც აპელანტი კეთილსინდისიერად უნდა ყოფილიყო მიჩნეული.

იპოთეკა, მართალია, წარმოადგენს საჯარო რეესტრში დარეგისტრირებულ უფლებას, მაგრამ იპოთეკის რეგისტრაციის მიმართ უტყუარობის პრეზუმფცია გამოიხატება იმაში, რომ შემძენი თავიდან ვერ აირიდებს იმ სანივთო უზრუნველყოფით წარმოქმნილ ვალდებულებებს, რომლებიც, მართალია, მას არ აუღია, მაგრამ მასზე, როგორც ნივთზე უფლების ახალ მფლობელზე, გადავიდა ნივთის გადაცემის შედეგად.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ა.რ.მა, მოთხოვა მისი გაუქმება და ნოტარიუს ე.შ.ის მიერ 2012 წლის 26 ნოემბერს დამოწმებული, ერთი მხრივ, ფ.ფ.სა და, მეორე მხრივ, ა.რ.სა და გ.კ.ს შორის დადებული იპოთეკის ხელშეკრულების ძალაში დატოვება შემდეგი დასაბუთებით:

სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, ამასთან, არასწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 185-ე მუხლი. სასამართლომ მიუთითა სამოქალაქო კოდექსის 111-ე მუხლის პირველ ნაწილზე და აღნიშნა, რომ გარიგება წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების გარეშე იყო დადებული. 2012 წლის 26 ნოემბერს, გარიგების დამოწმებისას, ფაქტიურად, ფ.ფ.ის სახელზე გაფორმებული მინდობილობა ძალაში იყო.

საყურადღებოა, რომ ფ.ფ.სა და ი.ვ.ს, თ.პ.სა და ლი.შ.ს შორის 2012 წლის 12 ნოემბერს დადებული იპოთეკის ხელშეკრულება სადავოდ არავის გაუხდია. საჯარო რეესტრის 2012 წლის 12 ნოემბრის ამონაწერი ასევე სადავოდ არ გამხდარა, სადაც აღნიშნული პირები იპოთეკარებად არიან რეგისტრირებული და სწორედ ამ ამონაწერზე დაყრდნობით დაიდო სადავო გარიგება. სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 297-ე და 312-ე მუხლებით და ძალაში დაეტოვებინა კასატორთან დადებული იპოთეკის ხელშეკრულება. გარდა აღნიშნულისა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განმარტებისაგან (#ას-465-435-2010; #ას-189-182-2013).

გამოძიების მასალებით, ასევე, კანონიერ ძალაში შესული 2013 წლის 9 აგვისტოს განაჩენით დაზარალებულად მხოლოდ ა.ბ. მიჩნეული, შესაბამისად, მხოლოდ ის არის გათავისუფლებული სამოქალაქო დავაზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებიდან გამომდინარე, ა.ბ. აღარ განიხილება დაზარალებულად, ხოლო ა.რ. და გ.კ. ავტომატურად გახდნენ დაზარალებული, რომელთაც არ ექნებათ შესაძლებლობა, ისარგებლონ სახელმწიფო ბაჟის გადახდის კუთხით კანონით დადგენილი შეღავათით. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სააპელაციო პალატამ პრაქტიკულად შეცვალა სისხლის სამართლის საქმეზე მიღებული განაჩენი, რომელსაც პრეიუდიციული მნიშვნელობა აქვს. ამასთანავე, პალატამ საჯარო რეესტრის ამონაწერის უტყუარობის პრეზუმფციის საწინააღმდეგოდ, არ გაითვალისწინა მისი მითითება იპოთეკარების ნაწილში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 24 თებერვლის განჩინებით ა.რ.ის საკასაციო საჩივარი სამოქალაქო საპროცეს კოდექსის 396-ე მუხლითა და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად მიღებულ იქნა წარმოებაში.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა ა.რ.ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო პალატა დამატებით განმარტავს შემდეგს:

გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება ძირითადად ეფუძნება იმ დასკვნებს, რომ სადავო იპოთეკის ხელშეკრულება დადებულია არა რეესტრში რეგისტრირებულ მესაკუთრესთან, არამედ წარმომადგენლის მიერ, რომლის წარმომადგენლობის უფლებამოსილება არ იყო ნამდვილი. სააპელაციო პალატამ დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება მასზედ, რომ 2012 წლის 12 ნოემბრის მინდობილობით, რომელიც სადავო იპოთეკის ხელშეკრულების დადების საფუძველი გახდა, ცალსახად არ ირკვევა უძრავი ქონების მესაკუთრის ნება, მისი ქონების სხვა პირისათვის სამართლებრივად (იპოთეკით) დატვირთვის თაობაზე, ამასთანავე, რადგანაც წარმოდგენილი პირი არ დაეთანხმა მერყევად ბათილ გარიგებას, პალატამ სამოქალაქო კოდექსის 111-ე მუხლის შესაბამისად, გარიგება ნამდვილად არ მიიჩნია.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ იმ პირობებში, როდესაც სახეზეა მინდობილობის გაყალბების ფაქტი, ამასთანავე, ქვემდგომი სასამართლოს მიერ დადგენილია ფაქტობრივი გარემოება, რომ გაყალბებული მინდობილობა არ შეიცავდა ერთმნიშვნელოვან დათქმას წარმომადგენელს სხვა პირის სასარგებლოდ სამართლებრივად დაეტვირთა უძრავი ქონება, ხოლო ეს ფაქტი კასატორს სადავო არ გაუხდია, მხოლოდ რეესტრის ჩანაწერის მიმართ სამოქალაქო კოდექსის 185-ე და 312-ე მუხლებით გათვალისწინებული სისრულის პრეზუმფციაზე მითითება დასაბუთებულ შედავებად ვერ იქნება მიჩნეული.

დასაბუთებულ შედავებად ვერ იქნება განხილული კასატორის მითითება სამოქალაქო კოდექსის 297-ე მუხლზეც, რადგანაც მითითებული ნორმა მხარეთა შორის სადავოდ გამხდარ ურთიერთობას არ აწესრიგებს, ხოლო ის გარემოება, რომ კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან არ არის კანონის ძალით გათავისუფლებული, არ გამორიცხავს მის სასამართლოსადმი ხელმისაწვდომობის უფლების რეალიზაციას, ვინაიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 47-ე და 48-ე მუხლები, შესაბამისი წინაპირობების არსებობისას, ყველა კატეგორიის პირის მიმართ ითვალისწინებს გარკვეული შეღავათის გავრცელების შესაძლებლობას.

რაც შეეხება რეესტრის ჩანაწერის უტყუარობის პრეზუმფციის თაობაზე კასატორის მიერ მითითებულ უზენაესი სასამართლოს განმარტებას, როგორც თავად ამ გადაწყვეტილებებშია აღნიშნული, საჯარო რეესტრის ჩანაწერის სისრულის პრეზუმფცია სამართლებრივი ფიქციაა და უფლების ხარვეზისას მესამე პირი დაცულია გონივრული წინდახედულობის ფარგლებში ჩანაწერის კანონიერების სუბიექტური გადამოწმების შემთხვევაში. ამ კუთხით კი, როგორც აღინიშნა, გაყალბებულ მინდობილობაში გადმოცემული ნების საკითხი საკასაციო პალატის მსჯელობის საგანს არ წარმოადგენს შედავების არარასებობის გამო.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას ა.რ.ის საკასაციო საჩვარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქმას განხილვაზე.

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს ბაჟის სახით ბ.მ.ის მიერ 2015 წლის 9 თებერვლის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 550 ლარის 70% – 385 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ა.რ.ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ა.რ.ს (პ/N.....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით ბ.მ-ის მიერ 2015 წლის 9 თებერვლის N1 საგადახდო დავალებით გადახდილი 550 ლარის 70% – 385 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური